บทที่ 96 - ซูอวี้ไม่ยอมรับ ขอเทียบกระดาษคำตอบ

ซูอวี้แทบไม่อยากจะเชื่อหูของตนเอง เขาก้าวพรวดเดียวเข้าไปประชิดตัวเจ้าหน้าที่ประกาศผลสอบ

"จะเป็นไปได้อย่างไร? จะเป็นเขาได้อย่างไร?? ซ่งยวนมีสิทธิ์อันใดถึงได้อันดับหนึ่ง? ข้าต้องการนำกระดาษคำตอบมาเทียบกับเขา!"

เจ้าหน้าที่ประกาศผลร้องโอยออกมาคำหนึ่ง

"คุณชายเอ๋ย ข้าเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อย คงมิกล้าล่วงเกินท่าน! ทว่ากระดาษคำตอบเหล่านี้ล้วนผ่านการตรวจทานจากใต้เท้าหลายท่านด้วยตนเอง มิใช่สิ่งที่พวกเราจะได้เห็นกันง่ายๆ ท่านโปรดอย่าสร้างความลำบากใจให้ผู้น้อยเลย..."

ซูอวี้มีหรือจะยอมรับ เขาวิ่งพุ่งเข้าไปหาซ่งยวนทันที!

"ซ่งยวน ข้าขอถามเจ้าเพียงคำเดียว ข้อสอบเช่อลวิ่นข้อสุดท้ายเจ้าตอบว่าอย่างไร? ขอเพียงข้อนี้เจ้าตอบได้ดีกว่าข้า ข้าก็จะยอมรับความพ่ายแพ้อย่างหมดจด!"

ซ่งยวนรู้สึกขบขัน "เจ้าเป็นตัวอันใด? การยอมรับความพ่ายแพ้ของเจ้า สำหรับข้าแล้วมันก็แค่ผายลม"

ถึงแม้จะไม่มีผลการสอบเคอจวี่มาการันตี แต่ซ่งยวนในตอนนี้ก็เป็นถึงขุนนางบรรดาศักดิ์โหวขั้นหก ซูอวี้ผู้นี้จะนับเป็นตัวอันใดได้??

ซูอวี้โกรธจนใบหน้ากระตุก "เจ้าชอบตำรามิใช่หรือ? ขอเพียงเจ้าเทียบคำตอบข้อสุดท้ายกับข้า! ข้าจะให้คนคัดลอกตำราทุกเล่มในจวนของข้ามาให้เจ้าชุดหนึ่ง เป็นอย่างไร?"

ซ่งยวนไม่ค่อยเข้าใจนัก ว่าเหตุใดเจ้าโง่นี่ถึงได้สรรหาวิธีมาหาเรื่องใส่ตัว แถมยังมาเสนอส่งของกำนัลให้เขาอยู่เรื่อย??? นี่สินะที่เรียกว่ารัศมีตัวเอก?

"เจ้าชื่อซูอวี้ใช่หรือไม่? เจ้าอยากประชันว่าใครมีตำรามากกว่ากันงั้นหรือ? เปิ่นหวังจะประชันกับเจ้าเองเป็นอย่างไร? น้องบุญธรรมของเปิ่นหวัง หากเขาอยากจะอ่านตำราบนสวรรค์! เปิ่นหวังก็จะสอยลงมาให้เขาอ่าน!!"

เสียงของจ้าวจือสิง อ๋องชิงโจวดังมาจากแต่ไกล!

ถึงแม้ซูอวี้จะไม่อยากล่วงเกินอ๋องชิงโจว แต่ก็ไม่อยากให้ชื่อเสียงของตนต้องมัวหมอง! เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด ว่ากบในกะลาแห่งชิงโจวจะสามารถเอาชนะเขาในการสอบเคอจวี่ได้!!

จ้าวจือสิงตั้งใจมาดูผลสอบของซ่งยวนโดยเฉพาะ เพียงแต่เขาตื่นสายไปหน่อย...

ซ่งยวนรีบก้าวเข้าไปดึงตัวจ้าวจือสิงไว้!

"อย่าๆๆ! พวกเราต้องให้คุณชายซูพ่ายแพ้อย่างราบคาบสิถึงจะถูก! เอาเช่นนี้ สหายร่วมเรียนท่านใดพกพู่กันกับกระดาษมาบ้าง พวกเราจะเขียนคำตอบของแต่ละคนลงไป แล้วให้ทุกคนเป็นผู้ตัดสิน!"

อุตส่าห์เสนอหน้ามาให้ตบถึงที่ หากไม่ตบก็คงไม่รู้ธรรมเนียมแล้ว! ตำรามีค่ามากเพียงใด! ซ่งยวนไม่ใช่คนโง่ ใครจะยอมปล่อยผลประโยชน์ให้หลุดมือกัน?

ทันใดนั้นก็มีคนนำกระดาษและพู่กันออกมาให้!

เจ้าหน้าที่ยกโต๊ะมาให้สองตัว ซูอวี้และซ่งยวนจึงเริ่มลงมือเขียนคำตอบของตนเอง!

ไม่นานนัก ทั้งสองก็เขียนเสร็จ!

เจ้าหน้าที่ประกาศผลรับกระดาษคำตอบของทั้งสองมา แล้วเริ่มอ่านคำตอบที่ทั้งสองเขียนให้ทุกคนฟังต่อหน้า :

ว่าด้วยกลยุทธ์การปราบปรามโจรผู้ร้ายในระดับมณฑลและอำเภอ คำตอบของคุณชายซูอวี้คือ :

"หากปรารถนาจะปราบปรามโจรผู้ร้าย จำต้องลงโทษด้วยสถานหนัก เพื่อข่มขวัญและปราบปรามให้สิ้นซาก! ผู้ใดที่เป็นโจร จะต้องถูกลดขั้นเป็นทาสสามชั่วคน ห้ามมิให้เข้าสอบเคอจวี่เข้ารับราชการตลอดกาล! แต่ละอำเภอควรส่งเจ้าหน้าที่ออกลาดตระเวน และประจำการในพื้นที่ที่มีโจรผู้ร้ายชุกชุม! ประสานงานกับผู้นำหมู่บ้าน ให้ราษฎรช่วยกันกางตาข่ายฟ้าล้อมจับ เพื่อมิให้พวกคนชั่วมีที่ซ่อนตัว หากเกิดเหตุโจรผู้ร้ายปล้นสะดม อนุญาตให้ร่วมมือกันปราบปรามโจร โดยดำเนินการดังนี้... เพิ่มกำลังเจ้าหน้าที่... ค้นหาพื้นที่ที่เกิดเหตุบ่อยครั้งเป็นประจำ..."

อาจารย์จากสถานศึกษาหลายท่านฟังแล้วต่างพยักหน้า!

ถึงแม้เด็กคนนี้จะมีนิสัยเอาแต่ใจและไม่น่าคบหา! แต่อายุเพียงเท่านี้ กลับสามารถเขียนบทความเช่อลวิ่นได้ถึงระดับนี้ก็นับว่าไม่ธรรมดาแล้ว...

บัณฑิตชิงโจวหลายคนอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงคำตอบของตนเอง

หากพูดถึงความรู้ พวกเขาคงปากแข็งปฏิเสธไม่ได้จริงๆ! คนผู้นี้ย่อมเก่งกาจกว่าพวกเขา!

ซูอวี้อดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าภาคภูมิใจหันไปมองซ่งยวน ทว่ากลับเห็นซ่งยวนยังคงแสร้งทำเป็นใจเย็นอยู่เช่นเดิม! เขาอยากจะเห็นนัก ว่าซ่งยวนผู้นี้ตอบคำถามอย่างไร!!

เขาไม่เชื่อหรอก ว่าซ่งยวนจะอ่านตำรามามากกว่าเขา และมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลกว่าเขา!

เจ้าหน้าที่ประกาศผลรับกระดาษของซ่งยวนมา แล้วเริ่มอ่าน :

"โจรผู้ร้าย มีมาแต่โบราณกาล! พึงใช้ประวัติศาสตร์เป็นกระจกเงา และปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ให้เหมาะสมกับสภาพพื้นที่!

หากประสบภัยแล้ง โจรผู้ร้ายรวมตัวกันเพราะความอดอยาก จนกลายเป็นภัยคุกคาม ก็สามารถใช้กลยุทธ์แบ่งแยกและทำลาย! ทางการอาจใช้เงินทองและเสบียงอาหารเข้าล่อ ขับไล่หมาป่าให้สู้กับเสือ นั่งดูนกปากซ่อมกับหอยกาบต่อสู้กัน เพื่อรอรับผลประโยชน์ในฐานะชาวประมง!"

ทุกคนสูดลมหายใจเข้าลึก!!!

ให้พวกโจรเข่นฆ่ากันเองงั้นหรือ... ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมมาก!

วิธีนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยลดค่าใช้จ่ายของราชสำนัก แต่ยังช่วยลดการสูญเสียกำลังคนได้อีกด้วย!

"หากเผชิญกับโจรผู้ร้ายที่โหดเหี้ยม ดักปล้นสังหารราษฎรและพ่อค้าวาณิช จำต้องใช้โทษหนักเพื่อข่มขวัญ! สามารถใช้โทษทัณฑ์ควักลำไส้ กรอกตะกั่ว และถลกหนังทั้งเป็นได้!"

ทุกคน : .....

สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่าน ทุกคนรู้สึกเสียวสันหลังวาบ...

ถลกหนัง.... ควักลำไส้.....

สวรรค์ นี่มันเรื่องสยองขวัญอันใดกัน??

เจ้าหน้าที่ประกาศผลถึงกับสะดุ้งตัวโยน ก่อนจะอ่านต่อไป

สำหรับเรื่องของโจรผู้ร้าย ทางการควรฝึกฝนทหารฝีมือดีไว้สำหรับปราบโจรเป็นประจำ เพื่อเตรียมพร้อมรับมือได้ทุกเมื่อ! หากพวกโจรหลบซ่อนตัวอยู่ในป่าเขา ก็จงตัดเสบียงและแหล่งน้ำของพวกมัน! หากพวกโจรยังมีมโนธรรมหลงเหลืออยู่ ก็ควรใช้ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็งร่วมกัน พิจารณาตามความผิดว่าจะสังหาร จะจับกุม หรือจะสั่งสอนอบรม!

"ทว่า ต้นกำเนิดของโจรนั้นมาจากราษฎร! โจรจะรวมตัวกันก็ต่อเมื่อไร้ซึ่งหนทางทำกิน! ขุนนางท้องถิ่นควรพัฒนาความเป็นอยู่ของราษฎร ปรับปรุงวิถีชีวิตความเป็นอยู่ เพื่อมิให้ราษฎรต้องกลายเป็นโจรผู้ร้าย นี่ต่างหากคือรากฐานที่แท้จริง..."

แววตาของซูอวี้หม่นหมองลง จุดนี้เขาควรจะนึกถึงสิ!!

บทความเช่อลวิ่นทั้งหมดล้วนยึดหลักการปกครองประเทศและดูแลราษฎรเป็นหลัก...

ด้านนอกวงล้อม จวงเสียนพยักหน้าช้าๆ!

บทความเช่อลวิ่นของซ่งยวนมีท่วงท่าราวกับลูกนกอินทรีที่เตรียมจะสยายปีกบิน! การปกครองประเทศและการปราบปรามโจร ไม่เคยมีวิถีทางหรือวิธีการใดที่ตายตัว ล้วนต้องคล้อยตามจังหวะเวลา สภาพพื้นที่ และปรับตัวไปตามสถานการณ์ทั้งสิ้น!

"ยอดเยี่ยม!!!"

หลิวหมิงหลี่ตะโกนขึ้นมาเสียงดัง!

สมกับเป็นซ่งยวน คิดได้กว้างไกลและลึกซึ้งถึงเพียงนี้!

เหล่าบัณฑิตที่กำลังจมอยู่ในภวังค์ความคิดเกี่ยวกับกลยุทธ์ปราบโจรของซ่งยวนก็ตั้งสติได้

พวกเขาพากันปรบมือเสียงดังเกรียวกราว!

เดิมที ในใจของพวกเขาก็ไม่ค่อยจะยอมรับนัก!

ซ่งยวนอายุแค่กี่ขวบกัน? อ่านตำรามาสักกี่เล่ม? มีสิทธิ์อันใดถึงสอบได้คะแนนดีกว่าพวกเขา??

แต่ซ่งยวนเป็นถึงจงอี้โหวที่ราชสำนักแต่งตั้ง พวกเขาจึงไม่มีความกล้าพอที่จะตั้งข้อกังขา!

ทว่าในวันนี้ พวกเขายอมรับอย่างหมดจดจากใจจริงแล้ว! เมื่อนึกย้อนไปถึงเนื้อหาคำตอบของตนเอง ก็ยิ่งรู้สึกถึงความไร้ความสามารถของตน...

ซ่งยวน คืออั้นโส่วแห่งชิงโจว!

สมศักดิ์ศรีอย่างไร้ข้อกังขา!

ซูอวี้รู้สึกราวกับใบหน้าถูกไฟแผดเผา อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี!

ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ไปได้ เขาแพ้แล้วจริงๆ...

เด็กหนุ่มหลายคนที่มากับซูอวี้ต่างก็แทบอยากจะหาซอกหลืบมุดหนี! พวกเขายกย่องตนเองว่ามีความรู้และวิสัยทัศน์เหนือชั้น ใครจะไปคิด ว่าจะต้องมาพ่ายแพ้ให้กับเด็กหนุ่มจากชิงโจว!!

ซูอวี้ดึงกระดาษคำตอบของซ่งยวนมาดู เพียงแค่เหลือบมองแวบแรกก็ถึงกับชะงัก

เพียงแค่ลายมือนี้ ก็เหนือกว่าเขามากนัก...

มิน่าเล่า ถึงทำให้ซูอวี้ผู้นี้ต้องเสียหน้าจนหมดสิ้น...

ซูอวี้วางกระดาษคำตอบลงด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว แล้วหันไปมองซ่งยวน

"ข้าแพ้แล้วจริงๆ ตำราที่รับปากเจ้าไว้ เมื่อข้ากลับถึงจวน จะให้คนส่งมาให้!"

ความอับอายบนใบหน้าของซูอวี้แทบจะล้นทะลักออกมา แต่เขาก็ยอมรับความจริง ซ่งยวนเก่งกาจมากจริงๆ!

คนที่อยู่ด้านหลังซูอวี้ยังอยากจะโต้เถียง แต่กลับถูกซูอวี้ดึงเอาไว้!

"พอได้แล้ว เป็นพวกเราเองที่ฝีมือด้อยกว่าเขา กลับกันเถอะ!"

ได้เป็นอั้นโส่วของการสอบระดับมณฑลแล้วอย่างไร? ก็เป็นแค่ถงเซิงคนหนึ่ง! การสอบระดับภูมิภาคในเดือนแปดต่างหากคือเวทีที่แท้จริง! ขอเพียงถึงเวลานั้นเขาสามารถคว้าตำแหน่งอั้นโส่วมาได้ ใครจะไปจำชื่อซ่งยวนกัน?

ซ่งยวนได้ยินว่าเขาจะไป ก็ไม่ยอมแพ้

"เจ้าก็ไม่ต้องรอให้กลับถึงจวนหรอก เขียนจดหมายกลับไปที่บ้านเดี๋ยวนี้เลย! มีตำราแพทย์หรือไม่? ตำราเกษตรล่ะ? มีบันทึกลายมือของเปี่ยนเชวี่ยหรือไม่? หรือพวกตำราฝังเข็ม นวดกดจุด รักษากล้ามเนื้ออ่อนแรงในเด็ก!"

ซูอวี้ : ....

(จบแล้ว)