บทที่ 60 - ใช้ชีวิตคนเพื่อใส่ร้ายป้ายสี

วันรุ่งขึ้น พอฟ้าสาง ซ่งยวนก็ถูกเยว่เกาหยางปลุกให้ลุกขึ้นมา!

เขาคัดลายมือแผ่นใหญ่ไปหลายแผ่น จากนั้นก็เริ่มอ่านหนังสือรวมบทกวี! กว่าจะได้ออกจากบ้านเพื่อไปสถานศึกษา ซ่งยวนก็ต้องวิ่งและกระโดดออกกำลังกายอยู่ในลานบ้านไปค่อนวัน กว่าจะได้ลาเยว่เกาหยางออกมา!

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่สถานศึกษา ซ่งยวนก็ตีหน้าขรึมเย็นชาเช่นเคย!

ขณะที่เขากำลังเดินคิดถึงประโยคหนึ่งในคัมภีร์ชุนชิวอยู่ตรงระเบียงทางเดิน จู่ๆ ก็มีเงาดำสายหนึ่งพุ่งเข้ามาชน

"ระวัง!"

ซ่งยวนไม่ได้เงยหน้ามองด้วยซ้ำ แต่กลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างฉิวเฉียด

เด็กหนุ่มคนนั้นล้มคะมำลงไปกองกับพื้น ปากก็พร่ำขอโทษซ่งยวนไม่หยุด

ซ่งยวนกวาดสายตามองเด็กหนุ่มผู้นั้น อีกฝ่ายดูโตกว่าเขาเพียงไม่กี่ปี! เสื้อผ้าที่สวมใส่เต็มไปด้วยรอยปะชุน ใบหน้าซีดเซียวราวกับคนอมโรค รูปร่างผอมบางประหนึ่งโดนลมพัดก็คงปลิวไปตามลม

ณ ชั้นอี่ วันนี้อาจารย์กำลังสอนคัมภีร์ 'ซือจิง' บทเซิงหมิน! ซึ่งเป็นบทที่บอกเล่าชีวประวัติของโฮ่วจี้!

"เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้! เลิกเรียนได้!"

หลังจากอาจารย์เดินออกไปได้พักใหญ่ ซ่งยวนถึงค่อยลุกขึ้นเดินออกไป!

ทว่าทันทีที่เขาก้าวเท้าพ้นธรณีประตู จู่ๆ ก็มีคนพุ่งเข้ามาประชิดตัว!

ซ่งยวนตอบสนองไม่ทัน จึงถูกคนผู้นั้นพุ่งเข้ากอดจนเต็มรัก

ฉึก!

รูม่านตาของซ่งยวนเบิกกว้าง!

หลิวหมิงหลี่ที่เพิ่งเดินตามออกมา สังเกตเห็นความผิดปกติในทันที

"ซ่งยวน??"

แต่ทว่า ซ่งยวนกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง!

ระหว่างซ่งยวนกับเด็กหนุ่มที่กำลังกอดเขาไว้แน่น...

มีหยดเลือดสีแดงฉานค่อยๆ ไหลหยดลงบนพื้นดินตรงหน้าคนทั้งสอง!

"อ๊ากกกก มีคนถูกฆ่าตาย!!"

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนกรีดร้องขึ้นมา!

ในที่สุดซ่งยวนก็ดึงสติกลับมาได้ เขาผลักร่างที่กอดเขาแน่นออกไปอย่างแรง

คนผู้นั้นถูกกริชเล่มหนึ่งเสียบทะลุช่องท้อง!

ซ่งยวนยืนตัวแข็งทื่อ จ้องมองใบหน้านั้น!

นั่นก็คือเด็กหนุ่มคนที่วิ่งชนเขาเมื่อเช้านี้นั่นเอง!

หลิวหมิงหลี่รีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหา!

"เกิดอะไรขึ้น? ฉู่หลีเขา... เขาตายแล้วใช่ไหม.."

เล็บของซ่งยวนจิกแน่นลงบนฝ่ามือ เพื่อเรียกสติให้กลับมาเยือกเย็นอีกครั้ง

เขาย่อตัวลง และรีบเอามือกดบาดแผลของฉู่หลีไว้!

ซ่งยวนหันไปตวาดใส่หลิวหมิงหลี่ที่กำลังยืนสติหลุด "ยังไม่รีบไปตามหมอมาอีก!!"

เมื่อเห็นหลิวหมิงหลี่วิ่งหายไป ซ่งยวนก็ใช้มือกดบาดแผลของฉู่หลีเพื่อห้ามเลือดอย่างใจเย็นที่สุด!

ไม่นาน อาจารย์และนักเรียนกลุ่มใหญ่ก็วิ่งหน้าตื่นแห่กันเข้ามา

ซ่งยวนหันไปถามอาจารย์ท่านหนึ่งในกลุ่มนั้น "มีห้ามเลือดไหมขอรับ? นักเรียนคนนี้จู่ๆ ก็ใช้มีดแทงตัวเอง..."

ทันใดนั้น นักเรียนคนที่เห็นซ่งยวนผลักฉู่หลีออกไปเมื่อครู่ ก็ชี้หน้าซ่งยวนแล้วตะโกนลั่น "เจ้า... เจ้าโกหก! เจ้าเป็นคนฆ่าเขาต่างหาก!!"

ซ่งยวนตวัดสายตาเย็นชาจ้องมองอีกฝ่าย "อ้อหรือ? เจ้าเห็นกับตาเลยหรือว่าข้าถือมีดกริชแทงเขา??"

นักเรียนคนนั้นตั้งใจจะพยักหน้าตอบรับ แต่จู่ๆ ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้...

ตอนนั้นมือทั้งสองข้างของซ่งยวนก็ทิ้งตัวลงข้างลำตัวนี่นา

ถ้าอย่างนั้น ใครกันล่ะที่เป็นคนเอากริชเล่มนี้แทงเข้าไปในท้องของฉู่หลี??

หรือว่า... เขาจะแทงตัวเองจริงๆ? แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง...

ในตอนนั้น อาจารย์ท่านนั้นก็รีบนำยาห้ามเลือดมาให้ ซ่งยวนจึงรีบโรยยาลงบนบาดแผลทั้งหมด!

ไม่นาน ท่านหมอก็รีบวิ่งมาถึง!

"แผลลึกมาก โชคดีที่ไม่โดนจุดสำคัญ!"

หมอชราฝังเข็มห้ามเลือดให้ฉู่หลี ก่อนจะลงมือเย็บแผลและใส่ยา!

"แย่แล้ว ข้างนอกมีเจ้าหน้าที่มากันเต็มไปหมดเลย พวกเขาบอกว่า... บอกว่าในสถานศึกษามีคดีฆาตกรรม..." มีนักเรียนคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงาน!

หัวหน้าเจ้าหน้าที่ชี้หน้ามาที่ซ่งยวนทันที "เด็กๆ คุมตัวฆาตกรไป!"

ซ่งยวนตวาดกร้าว: "บังอาจ! ไร้ซึ่งพยานหลักฐาน ใครกล้าแตะต้องตัวข้า?"

แม้ซ่งยวนจะยังเด็ก แต่สายตาของเขากลับดุดันและน่าเกรงขามยิ่งนัก!

เจ้าหน้าที่สองคนหันไปมองหัวหน้าของตนพร้อมกัน

ชายคนนั้นแค่นเสียงเย็นชา! "มีคนเห็นเหตุการณ์กับตา ว่าซ่งยวนนักเรียนของสถานศึกษาชิงอวิ๋น ฆ่าฉู่หลีเพื่อนร่วมชั้น"

ซ่งยวนเลิกคิ้วขึ้น "งั้นหรือ? ไม่ทราบว่าคนแจ้งความอยู่ที่ไหน ข้าขอเผชิญหน้ากับเขาสักหน่อยสิ!!"

เจ้าหน้าที่คนนั้นดูรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะผลักนักเรียนคนหนึ่งออกมา!

ซ่งยวนจำได้ทันทีว่า นักเรียนคนนี้มักจะคลุกคลีอยู่กับตู้จิ้งชุนเสมอ!

เมื่อถูกซ่งยวนจ้องมอง นักเรียนคนนั้นก็รู้สึกขนลุกซู่ แต่ก็ยังชี้หน้าซ่งยวนและกล่าวหาต่อ "เขาแหละ ข้าเห็นกับตาว่าเขาฆ่าฉู่หลีตรงประตูหน้าห้องเรียน"

ซ่งยวนแค่นหัวเราะเยาะ "ถ้าเช่นนั้น เจ้าลองบอกมาสิ ว่าข้าใช้มือซ้ายหรือมือขวาลงมือ!"

นักเรียนคนนั้นตอบเสียงดังฟังชัด "มือขวา"

ซ่งยวนตวาดลั่น: "เหลวไหล!! ตอนนั้นข้าถือหนังสือไว้ในมือขวาต่างหาก!!"

นักเรียนคนนั้นแววตาลุกลี้ลุกลน รีบกลับคำทันที "ใต้เท้า ข้าตกใจมากเกินไปจนดูผิด เป็นมือซ้ายต่างหาก!!"

ซ่งยวนหัวเราะเยาะเสียงหยัน "ขอโทษทีเถอะ ตอนนั้นข้าไม่ได้ถืออะไรไว้เลยสักอย่าง!"

ทุกคน: ....

ไหวพริบการเอาตัวรอดของซ่งยวนมันจะร้ายกาจเกินไปแล้ว.. ถ้าไม่รู้มาก่อน คงคิดว่าเขารู้ล่วงหน้าว่าจะมีคนมาใส่ร้ายเขาเสียอีก

ซ่งยวนไม่ปล่อยให้นักเรียนคนนั้นตั้งตัวติด เขาซักค้านต่อทันที "ในเมื่อเจ้าบอกว่าเห็นเหตุการณ์ แล้วข้าใช้อาวุธชนิดใดแทงเขา?"

นักเรียนคนนั้นกลอกตาไปมา

"มีดกริช!!"

ซ่งยวน: "ด้ามมีดสีอะไร?"

นักเรียน: "สีเขียว ประดับด้วยหินโมรา!"

ซ่งยวนหันไปมองนักเรียนคนอื่นๆ "พวกเจ้าล่ะ มีใครเห็นบ้างว่าข้าใช้อาวุธชนิดใด?"

คนอื่นๆ ต่างพากันส่ายหน้าอย่างมึนงง "ข้า... ข้าเห็นแค่ว่าจู่ๆ ฉู่หลีก็เลี้ยวเข้ามาชน แล้วก็... แล้วก็มีเลือดเต็มไปหมด..."

คนอื่นๆ ก็พยักหน้าสนับสนุน "ไม่... ไม่เห็นเลยว่ามีดหน้าตาเป็นยังไง..."

ซ่งยวนดึงหลิวหมิงหลี่มายืนตรงตำแหน่งเดิมหน้าประตู!

ซ่งยวนยกมือขวาที่กำมีดกริชเล่มนั้นขึ้น ทำท่าราวกับกำลังจะแทงออกไป! ในมุมและองศาที่เหมือนกับเมื่อครู่ทุกประการ

เขาหันไปมองนักเรียนที่ให้การเท็จ "ภาพที่เจ้าเห็น คือภาพแบบนี้ใช่หรือไม่?"

นักเรียนคนนั้นรีบพยักหน้ารับ "ใช่แล้ว! ใต้เท้า เมื่อกี้ซ่งยวนลงมือฆ่าคนแบบนี้เลย!"

ซ่งยวนหันไปถามนักเรียนคนอื่นๆ ที่เห็นเหตุการณ์อีกครั้ง "แล้วภาพที่พวกเจ้าเห็นล่ะ เป็นแบบนี้ใช่ไหม?"

คนอื่นๆ พยักหน้าอย่างเลื่อนลอย

ซ่งยวนแค่นเสียงฮึดฮัด "ต่อให้ข้าเป็นคนฆ่าจริง แต่มีดกริชถูกกำมิดอยู่ในมือข้า แถมแขนเสื้อของข้าก็กว้าง! คนอื่นๆ ยังมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร! แล้วเจ้าล่ะ ทำไมถึงมองเห็นรายละเอียดชัดเจนขนาดนั้น ทั้งสี แถมยังจำหินโมราเล็กๆ ที่ประดับอยู่บนด้ามมีดได้อีก?"

แววตาของนักเรียนคนนั้นลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด หาข้อแก้ตัวมาอ้างไม่ทัน "ข้า... ข้ามาเร็วกว่าคนอื่น ข้าเลยเห็น..."

ซ่งยวนหัวเราะเยาะอย่างเลือดเย็น "ข้ายังก้าวไม่พ้นประตู เขาก็พุ่งเข้ามาชนข้าแล้ว ขอถามหน่อยเถอะว่าเจ้ามองทะลุเข้ามาเห็นข้าที่อยู่ข้างในห้องเรียนได้อย่างไร??"

ยังไม่ทันที่นักเรียนคนนั้นจะได้เอ่ยปาก ซ่งยวนก็พูดต่อ "เจ้าหน้าที่กลุ่มนี้ข้าไม่คุ้นหน้าเลยสักนิด! หลิวหมิงหลี่ พวกเขาไม่เหมือนคนของท่านพ่อเจ้าเลยนะ!!"

หลิวหมิงหลี่เพิ่งจะสังเกตเห็นเจ้าหน้าที่กลุ่มนั้นเช่นกัน "พวกเขาไม่ใช่เจ้าหน้าที่ของที่ว่าการอำเภอ!"

หัวหน้าเจ้าหน้าที่ผู้นั้นโมโหจนแทบคลั่ง! ไอ้เด็กซ่งยวนนี่ใจเย็นเกินไปแล้ว! เด็กทั่วไปเจอเรื่องฆ่ากันตายแบบนี้คงจะสติแตกจนฉี่ราดไปแล้ว! มันจะไปหาข้ออ้างมาโต้แย้งได้มากมายขนาดนี้ได้อย่างไรกัน!

หัวหน้าเจ้าหน้าที่ชักดาบออกมา หวังจะข่มขู่! "พวกข้าเป็นเจ้าหน้าที่จากที่ว่าการเมือง วันนี้บังเอิญมาส่งเอกสารราชการที่นี่ แล้วบังเอิญเจอนักเรียนคนนี้เข้าพอดี!!"

ซ่งยวนหันขวับไปมองนักเรียนที่ให้การเท็จทันที "โอ้? บังเอิญจังเลยนะ แล้วเจอพวกเขาที่ถนนเส้นไหนล่ะ?"

นักเรียนคนนั้นโพล่งตอบโดยไม่คิด "ถนนผิงอี้!"

ซ่งยวนตั้งคำถามเสียงดังฟังชัด "ที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่ที่ถนนอันซื่อ ทำไมเจ้าถึงวิ่งไปคนละทิศคนละทางล่ะ?"

นักเรียนคนนั้นใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที! "ข้า ไม่ใช่ ข้าเจอพวกเขาตั้งแต่ตอนออกจากประตูสถานศึกษาแล้ว ตอนนั้นข้าสติแตกก็เลยจำผิดไป!"

เมื่อเห็นว่านักเรียนคนนั้นตอบคำถามได้มีพิรุธเต็มไปหมด เจ้าหน้าที่ก็ผลักเขาออกไป! "ซ่งยวน! เจ้าไม่ต้องมาเล่นลิ้น! ตามพวกเรามาแต่โดยดี ถ้าเจ้าไม่ได้เป็นคนฆ่า พวกเราก็ย่อมปล่อยเจ้าไปเอง!"

ซ่งยวนถอยหลังไปสามก้าว!

"ต้องขออภัยด้วย! ที่นี่คืออำเภอฝูชาง เกิดคดีความขึ้นมาก็ควรเป็นหน้าที่ของนายอำเภอท้องที่! อีกอย่าง ข้าสงสัยว่าพวกเจ้าสองคนกำลัง..."

ซ่งยวนชี้มือไปที่นักเรียนผู้ให้การเท็จ

"...สมรู้ร่วมคิดกันฆ่าคน! ส่วนหลักฐานน่ะหรือ!"

ซ่งยวนกวาดสายตามองนักเรียนและอาจารย์ที่อยู่ในเหตุการณ์!

"ข้อแรก: คนที่ให้การปรักปรำข้า พูดจาวกวนขัดแย้งกันเอง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เห็นอาวุธที่ใช้ก่อเหตุ แต่กลับบรรยายลักษณะได้ราวกับตาเห็น!"

"ข้อสอง: เกิดเรื่องในสถานศึกษา แต่กลับไม่ยอมไปแจ้งอาจารย์เป็นอันดับแรก และไม่ยอมไปแจ้งความที่ที่ว่าการอำเภอด้วย ช่างน่าสงสัยยิ่งนัก!"

"ข้อสาม: ทำไมถึงบังเอิญมีเจ้าหน้าที่จากเมืองเย่ว์หยางฝู่โผล่มาพอดีในเวลาที่เกิดเหตุ? ต่อให้มีหน้าที่ตรวจสอบเรื่องนี้ ก็ควรจะต้องแจ้งให้นายอำเภอท้องที่มาดูที่เกิดเหตุก่อนสิ แต่จนป่านนี้กลับยังไม่เห็นแม้แต่เงาของท่านนายอำเภอเลย!"

ซ่งยวนตั้งคำถามสามข้อรวด ทำเอาพวกเจ้าหน้าที่ถึงกับยืนอึ้งใบ้กิน!

ในแผนการที่พวกเขาวางไว้ สถานศึกษาจะต้องวุ่นวายโกลาหลเพราะมีคนตาย! และซ่งยวนจะต้องสติแตกทำอะไรไม่ถูกอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นพวกเขาจะจับตัวมันลากออกไปนอกสถานศึกษา แล้วจัดการฆ่าทิ้งเสีย! ที่นี่คือเมืองเย่ว์หยางฝู่นะ! การฆ่าคนตายสักคน สำหรับท่านทงพั่นแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย...

(จบแล้ว)