บทที่ 53 - ของตอบแทนจากชาวต่างชาติ
บทที่ 53 - ของตอบแทนจากชาวต่างชาติ
เมื่อปีก่อน ซิ่วไฉผู้หนึ่งในอำเภออวิ๋นไถเกิดมีปากเสียงกับน้องเมียของท่านนายอำเภอหลิว
วันรุ่งขึ้น ซิ่วไฉผู้นั้นก็ถูกพบกลายเป็นศพอยู่ข้างนอก แขนขาถูกหักจนผิดรูป
ใบหน้ายังคงค้างความหวาดกลัวก่อนตาย
พ่อแม่ของซิ่วไฉผู้นั้นไปขอรับศพ กลับถูกยัดข้อหาสมคบโจรป่าแล้วจับขังคุกทันที!
ศพของซิ่วไฉผู้นั้นเน่าเปื่อยอยู่ในตรอก นานถึงครึ่งเดือน!
หลิวเจินไม่ออกคำสั่ง ก็ไม่มีผู้ใดกล้าขยับ!
หลิวเจินต้องการให้ทุกคนได้รับรู้
ว่าตัวเขา คือสวรรค์ของอำเภออวิ๋นไถ!!
ณ ที่ว่าการอำเภอฝูชาง หลิวหย่งกำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี!
กำแพงที่พังทลายหลายแห่งในตัวอำเภอ ได้รับการซ่อมแซมด้วยปูนซีเมนต์จนเรียบร้อย
บัดนี้ เขายิ่งมองปูนซีเมนต์นั้นก็ยิ่งรู้สึกถูกตาต้องใจ
เมื่อนึกถึงซ่งยวน ภายในใจก็ยิ่งเบิกบาน!
ทว่าเมื่อนึกขึ้นได้ว่าซ่งยวนไปล่วงเกินอสรพิษร้ายอย่างซูจือเสียน เขาก็เริ่มปวดหัวขึ้นมาอีกครั้ง!
หลิวหมิงหลี่เห็นบิดาเดี๋ยวฮัมเพลงเดี๋ยวถอนหายใจ ก็รีบเข้าไปรินชาให้
"ท่านพ่อ! หรือไม่ให้ลูกไปขอขมาซูมู่จิงถึงที่จวนดีขอรับ? หรือว่า เราไปขอความช่วยเหลือจากชิงโจวอ๋อง จ้าวจือสิง?"
เมื่อหลิวหย่งได้ยินบุตรชายพูดเช่นนี้ ก็ไม่ได้ต่อว่าอะไร
"ขอร้องงั้นหรือ? ขอร้องแล้วมันจะได้ประโยชน์อะไร? คนบางประเภท ต้องใช้กำลังเข้าข่มเท่านั้น! หมัดของเจ้าแข็งกว่าเขา นั่นแหละถึงจะเรียกว่าเหตุผล!"
ซูมู่จิงก็คือคนประเภทนั้น พูดง่ายๆ ก็คือพวกหน้าไหว้หลังหลอก!
ส่วนชิงโจวอ๋อง จ้าวจือสิงน่ะหรือ? นั่นมันเป็นคนที่เขาดูไม่ออกเลยจริงๆ!
ปกติเอาแต่หมกตัวอยู่ในจวน ไม่เคยเข้ามายุ่งเกี่ยวกับการปกครองชิงโจวเลยแม้แต่น้อย!
เวลาขุนนางไปสอบถามเรื่องงาน ก็ทำตัวเป็นคนไม่รู้ประสีประสา! ไม่สนใจ ไม่ถาม ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น!
หลิวหย่งได้แต่หวังว่าเรื่องปูนซีเมนต์ จะสามารถดึงดูดความสนใจจากราชสำนักได้มากพอ ทางที่ดีที่สุดคือเรียกตัวซ่งยวนเข้าเมืองหลวงไปเลย!
ซ่งยวนเป็นเด็กมีของ เสียอย่างเดียวที่อารมณ์ร้อนไปหน่อย...
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเจ้าหน้าที่เข้ามารายงาน ว่ามีเด็กผู้หนึ่งมาขอเข้าพบ โดยบอกว่ามาเป็นตัวแทนของซ่งยวนแห่งหมู่บ้านตระกูลหวัง
ซ่งยวน บัดนี้ไม่มีใครในที่ว่าการอำเภอที่ไม่รู้จักเขา
เมื่อได้ยินชื่อของซ่งยวน หัวใจของหลิวหย่งก็กระตุกวูบ
ไอ้เด็กตัวแสบนั่น คงไม่ได้ไปก่อเรื่องอะไรมาอีกใช่ไหม?
"เร็วเข้า รีบเรียกเขาเข้ามา!" หลิวหย่งเอ่ยพลางลูบอกตนเองเพื่อเรียกสติ
"ไอ้เด็กบัดซบซ่งยวนเอ๊ย โชคดีนะที่ยังอยู่ในอำเภอฝูชาง ข้ายังพอพูดคุยจัดการได้! หึ เป็นนายอำเภอถึงจะตำแหน่งเล็ก แต่ก็มีประโยชน์นักแหละ! ลูกเอ๋ย พ่อจะแสดงให้เจ้าดู ว่าต้องทำอย่างไรให้ซ่งยวนซาบซึ้งในบุญคุณที่พ่อคอยปกป้องเขาไปตลอดชีวิต!"
หลิวหมิงหลี่พยักหน้าเห็นด้วย บิดาของเขาช่างเป็นจิ้งจอกเฒ่าจริงๆ!!
หู่โถวเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าผาก
โชคดีที่สองอำเภออยู่ติดกัน! แถมซ่งยวนยังให้เงินเขามาจ้างรถม้าอีก!
"ท่านนายอำเภอหลิว พี่ยวนฆ่าคนแล้วขอรับ! เขาฆ่าหลิวเป่าอวี้แห่งอำเภออวิ๋นไถ! แต่เขาบอกคนอื่นว่าเขาชื่อหลิวหมิงหลี่!"
หู่โถวยิ่งพูดยิ่งเสียงเบาลง ทั้งยังแอบชำเลืองมองหลิวหมิงหลี่แวบหนึ่ง
หลิวหมิงหลี่แข็งทื่อไปทั้งตัว ความทรงจำที่อยากจะลืมกลับมาทำร้ายเขาอีกครั้ง
ครั้งก่อนที่ประตูเมืองตอนที่พวกเขามีเรื่องชกต่อยกับซ่งยวน ซ่งยวนก็บอกว่าตนเองคือล่ายจื่อ!
เอาล่ะสิ พอล่ายจื่อตาย ซ่งยวนก็โยนความผิดมาให้เขาอีกแล้วงั้นหรือ??
หลิวหย่งรู้สึกหน้ามืดทะมึนไปชั่วขณะ!
ประโยคเดียว ทำเอาเขาแทบตายไปถึงสามรอบ!
ไม่ใช่ในเขตอำเภอของตนเอง แต่เป็นอำเภออวิ๋นไถบ้าบอนั่น!
ซ่งยวนฆ่าคน ฆ่าลูกชายคนเล็กของหลิวเจิน!!
มารดามันเถอะ แถมยังอ้างชื่อลูกชายเขาอีก!!
ไอ้ซ่งยวนบัดซบ!!
หลิวหย่งทั้งโกรธจนกัดฟันกรอด ทั้งต้องร้องสั่งให้เจ้าหน้าที่ทั้งหมดในที่ว่าการอำเภอไปรวมพลกันที่หน้าประตูจวนด่วน!
"เร็วเข้า ทุกคนเกิดเรื่องแล้ว พกอาวุธไปให้พร้อม ไปรับตัวซ่งยวนกลับมา!"
หลิวหย่งรีบเปลี่ยนชุดขุนนาง นำกำลังคนกลุ่มใหญ่มุ่งหน้าไปยังทิศทางของอำเภออวิ๋นไถทันที
หลิวหมิงหลี่ใจหายวาบ
บิดาไม่ได้สั่งเสียอะไรกับลูกชาย 'ฆาตกร' อย่างเขาสักคำเดียว!
หู่โถวเกาหัวแกรกๆ ทำไมหลิวหย่งถึงไม่ยอมถามสักคำเลยนะว่าทำไมพี่ยวนถึงฆ่าคน!
จากอำเภออวิ๋นไถมาถึงอำเภอฝูชาง ต่อให้เดินเร็วๆ ก็ต้องใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วยาม!
โชคดีที่ซ่งยวนไม่ได้โง่ เขาจ้างรถม้ามาถึงสองคัน!
ส่วนหัวหน้าคณะละครสัตว์เองก็มีรถม้าของตนเองสองคันอยู่แล้ว
คันหนึ่งบรรทุกอุปกรณ์การแสดง อีกคันบรรทุกคนในคณะละครสัตว์ที่ยังคงอกสั่นขวัญแขวน!
ตามหลังรถม้ามาติดๆ คือช้างตัวเขื่องที่วิ่งตึงตังตามมา!
ช่างเป็นการหนีตายที่ทุลักทุเลเสียจริงๆ!!
เด็กหญิงตัวน้อยที่ได้รับบาดเจ็บถูกบิดากอดไว้แน่นในอ้อมอก แม้จะพันแผลไว้แล้ว แต่เลือดก็ยังคงซึมออกมา!
ในที่สุด รถม้าก็เดินทางมาถึงอำเภอฝูชาง!
หัวหน้าคณะละครสัตว์รีบลงจากรถม้า โค้งคำนับซ่งยวนทันที
"คุณชายหลิว เป็นพวกเราที่ทำให้ท่านต้องเดือดร้อน! ท่านไม่ควรลงมือสังหาร... เพียงเพื่อช่วยเหลือพวกเราคนต่ำต้อย..."
ซ่งยวนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
"ฆ่าก็ฆ่าไปแล้ว จะมีอะไรให้พูดอีก! พวกท่านอย่ารั้งอยู่ที่นี่เลย รีบหนีไปเถอะ ทางที่ดีรีบหนีออกจากชิงโจวไปเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องมีปัญหาตามมา!"
หัวหน้าคณะกวักมือเรียกชายผู้เป็นบิดาของเด็กหญิงบนรถม้าด้วยสายตารังเกียจ!
"ทาเค่อ ลงมาโขกศีรษะให้ผู้มีพระคุณเดี๋ยวนี้!"
ชายหนุ่มบนรถม้าวางร่างเด็กหญิงในอ้อมกอดลง เดินลงจากรถม้าด้วยสีหน้าเหม่อลอย พอเตรียมจะคุกเข่าก็ถูกซ่งยวนดึงตัวขึ้นมา
"ข้าไม่ได้ช่วยนางเพราะต้องการรับการโขกศีรษะจากเจ้า!"
ทาเค่อมีนัยน์ตาสีฟ้าเฉกเช่นเดียวกับเด็กหญิงผู้นั้น ซ้ำยังมีเส้นผมสีทอง
เขาเป็นชาวต่างชาติ เดินทางมาทางเรือ แล้วต้องติดค้างอยู่ที่แคว้นต้ายวนเพราะเจอพายุใหญ่
ต่อมาก็ได้แต่งงานกับลูกสาวของหัวหน้าคณะเฒ่า จนให้กำเนิดบุตรสาวนามว่าสี่เหนียง!
หลายปีก่อน ลูกสาวของหัวหน้าคณะเฒ่าเสียชีวิตลง ทาเค่อจึงต้องพาบุตรสาวร่อนเร่หากินไปกับคณะละครสัตว์!
ทาเค่อไม่คิดว่าซ่งยวนจะพูดเช่นนี้ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ
ซ่งยวนก็นึกไม่ถึงเช่นกันว่า เด็กหญิงผู้นั้นจะเป็นหลานสาวแท้ๆ ของหัวหน้าคณะเฒ่า...
หัวหน้าคณะเฒ่าถูกซ่งยวนจ้องมองจนรู้สึกเก้อเขิน คล้ายกับบ่นพึมพำเพื่อแก้ตัว
"ข้าคงไม่อาจเอาชีวิตของคนทั้งคณะไปแลกกับชีวิตคนเพียงคนเดียวหรอกกระมัง..."
ในตอนนั้น หากหลิวเป่าอวี้เลือกเขา เขาก็คงยอมรับชะตากรรมเช่นกัน!
ล้วนแต่เป็นชีวิตชั้นต่ำ ตายไปแล้วจะไปโทษใครได้?
ซ่งยวนมองส่งคณะละครสัตว์ของหัวหน้าเฒ่าขึ้นรถม้า
รถม้าเพิ่งจะเคลื่อนออกไปได้ไม่กี่ก้าว ทาเค่อก็พลันกระโดดลงมาจากรถม้าอย่างรวดเร็ว
จากนั้นก็ล้วงเอาถุงผ้าใบหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ โค้งตัวลง ยื่นส่งให้ด้วยสองมือเหนือศีรษะ ซึ่งเป็นธรรมเนียมการทำความเคารพในบ้านเกิดของเขา!
"นี่คือของที่มีเฉพาะในบ้านเกิดของข้า ข้าแอบปลูกไว้กินเองเพียงเล็กน้อย! พ่อของข้าเคยบอกไว้ว่า! หากพบพานผู้ที่คู่ควรแก่การเคารพยกย่อง ก็จงมอบสิ่งล้ำค่าที่สุดของตนเองให้แก่เขา!"
มันไม่ใช่การให้ หรือการบริจาคทาน แต่มันคือการอุทิศให้ ราวกับเป็นความศรัทธา!
ทาเค่อร่อนเร่มาที่นี่สิบกว่าปี นอกจากภรรยาและลูกสาวแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างจากเด็กหนุ่มตรงหน้า!
บางสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองไม่ใช่ตัวประหลาด
ซ่งยวนบีบคลำถุงผ้าใบนั้น ดวงตาพลันเปล่งประกาย นี่มันน่าจะเป็น...
ทาเค่อกระโดดกลับขึ้นไปบนรถม้าอีกครั้ง เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดที่ดูขัดกับหน้าตา
รอยยิ้มของเขาช่างจริงใจและผ่อนคลาย
โบกมือลาซ่งยวน
ซ่งยวนราวกับมองเห็นลูกเรือผู้ฮึกเหิม ที่กำลังจะออกเรือเดินทางสู่ท้องทะเลอันกว้างใหญ่!
(จบแล้ว)