บทที่ 61 การฝึกฝนวิชานินจา

บทที่ 61 การฝึกฝนวิชานินจา

วันใหม่เริ่มต้นขึ้น

ทีมเจ็ดซึ่งนำโดยคาคาชิมารวมตัวกันที่สนามฝึกซ้อม

ท้องฟ้าวันนี้แจ่มใสไร้เมฆหมอก แสงแดดสาดส่องอย่างอบอุ่น

บางทีอาจเป็นเพราะมีคาคาชิอยู่ด้วย วันนี้จึงไม่มีนินจาคนไหนคอยจับตาดูนารูโตะ

เรื่องนี้ทำให้นารูโตะรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง

“อากาศดีจังเลย เหมาะกับการไปปิกนิกสุดๆ~”

ซากุระหลับตาลง แหงนหน้าขึ้นสูดดมกลิ่นอายของยอดหญ้า และพึมพำกับตัวเอง

“การได้ผ่อนคลายและฟื้นฟูร่างกายกับจิตใจบ้างเป็นบางครั้งก็ถือเป็นเรื่องดีนะ”

นารูโตะทำตามด้วยการหลับตาลงและเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“บางครั้ง ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขเพียงชั่วครู่ก็สามารถเยียวยาความเหนื่อยล้าได้ทั้งหมด”

“ฮึ่ม เริ่มฝึกกันได้แล้วน่า”

ซาสึเกะแค่นเสียงเย็นชา

“เอาล่ะ ตามชั้นมา”

คาคาชิที่ยังคงดูเกียจคร้านสร้างร่างแยกเงาขึ้นมาสองร่าง โดยแต่ละร่างรับหน้าที่พาตัวซาสึเกะและซากุระแยกออกไป

เขาจะประเมินความสามารถของซาสึเกะกับซากุระตามแผนที่วางไว้เมื่อคืน จากนั้นจึงค่อยตัดสินใจถึงขั้นตอนต่อไปในการฝึกฝนของพวกเขา

“นารูโตะ เธอเชี่ยวชาญวิชานินจาอะไรบ้าง?”

คาคาชิเอ่ยถามนารูโตะเมื่อซาสึเกะกับซากุระเดินลับสายตาไปแล้ว

“ชั้นไม่ค่อยถนัดวิชานินจาเท่าไหร่น่ะครับ ชั้นรู้เรื่องวิถีมารมากกว่า”

นารูโตะเริ่มประสานอินเพื่อสาธิตวิชานินจาที่เขารู้

เขารู้เพียงแค่วิชานินจาพื้นฐานทั้งสาม และวิชานินจาธาตุลมอีกสองสามวิชาเท่านั้น

หลังจากใช้วิชานินจาไปชุดหนึ่ง นารูโตะก็ไม่มีอาการหอบเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย และจักระภายในร่างของเขาก็แทบจะไม่ลดลงเลย

หากไม่นับรวมจักระของเก้าหาง นารูโตะที่มีสายเลือดของตระกูลอุซึมากิก็ถือว่ามีปริมาณจักระที่มหาศาลอยู่แล้ว

เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับคาคาชิที่มีจักระน้อยนิด

ปริมาณจักระที่นารูโตะครอบครองอยู่นั้นช่างน่าสะพรึงกลัว

ทว่า นารูโตะไม่ได้พึ่งพาจักระของเก้าหาง

เพราะถึงอย่างไร มันก็ไม่ใช่พลังดั้งเดิมของเขา การหยิบยืมมาใช้ในยามฉุกเฉินนั้นถือว่ายอมรับได้

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการยกระดับจักระและแรงดันวิญญาณของเขาเอง

ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าวันหนึ่งเก้าหางจะออกจากร่างของเขาไป เขาก็จะไม่กลายเป็นคนไร้ค่า

หลังจากดูการสาธิตวิชานินจาของนารูโตะ คาคาชิก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

แม้จะถูกขนานนามว่า นินจาลอกเลียนแบบ คาคาชิ แต่ปริมาณจักระของเขากลับน้อยนิดจนน่าสมเพช

หลังจากใช้วิชานินจาไปแค่ไม่กี่วิชา เขาก็รู้สึกเรี่ยวแรงเหือดหายไปหมด

เรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องกับเนตรวงแหวนที่โอบิโตะมอบให้เขาด้วย

เขาอดไม่ได้ที่จะอยากสัมผัสความรู้สึกของการใช้จักระได้อย่างอิสระเหมือนกับนารูโตะ ที่ซึ่งร่างกายเต็มเปี่ยมและเอ่อล้นไปด้วยพลัง

“ขีดจำกัดสายเลือดของเธอนั้นยอดเยี่ยมมากจริงๆ และเธอยังมีวิถีมารที่คล้ายคลึงกับวิชานินจาอีกด้วย แต่พลังทำลายล้างของพวกมันยังไม่มากพอ”

“ต่อไป ชั้นจะสอนวิชานินจาโจมตีให้เธอ”

“อย่างไรก็ตาม เธอต้องเตรียมใจไว้ให้ดี วิธีการฝึกฝนวิชานินจานี้มันยากมากและต้องใช้เวลาเยอะพอสมควร เธออาจจะต้องเผชิญกับความรู้สึกท้อแท้อย่างหนักเลยล่ะ”

คาคาชิเริ่มเน้นย้ำถึงความยากของวิชานินจาดังกล่าว

ในฐานะอาจารย์อัจฉริยะ คาคาชิตั้งตารอที่จะได้เห็นสีหน้าท้อแท้สิ้นหวังของนารูโตะใจจะขาดแล้ว

ถึงเวลานั้น เขาจะคลี่ยิ้มบางๆ และคอยสอนเด็กหนุ่มไปทีละขั้นตอน

“โอ้? วิชานินจาอะไรถึงได้ยากขนาดนั้นล่ะครับ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของคาคาชิ นารูโตะก็เริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมา

“วิชานินจาที่โฮคาเงะรุ่นที่ 4 คิดค้นขึ้นมาด้วยตัวเอง กระสุนวงจักร”

คาคาชิเอ่ยอย่างหนักแน่น

“อ้อ วิชานั้นเองเหรอ”

มินาโตะเคยแบ่งปันวิชานินจาที่เขาคิดค้นขึ้นมาเองนี้ให้กับนารูโตะแล้ว

มันเป็นวิชาที่ค่อนข้างเหมาะสมกับเขามากจริงๆ

แต่เนื่องจากในตอนนี้นารูโตะกำลังถูกจับตาดูอยู่ เขาจึงยังไม่ได้เรียนรู้วิชานินจานี้จากมินาโตะ

ใครจะไปคิดล่ะว่าคาคาชิจะเป็นฝ่ายเสนอขึ้นมาเองแบบนี้

ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงน้อมรับไว้ด้วยความเต็มใจ

“ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องรบกวนอาจารย์คาคาชิแล้วล่ะครับ”

“ก่อนที่เราจะเริ่มเรียน มาทำความเข้าใจวิชานินจานี้กันก่อนเถอะ”

คาคาชิพานารูโตะไปที่ใต้ร่มไม้และเริ่มสั่งสอนอย่างจริงจัง

“กระสุนวงจักรเป็นวิชานินจาระดับ A ที่ไม่ต้องประสานอิน มันถูกคิดค้นและพัฒนาขึ้นโดยอาจารย์ของชั้น โฮคาเงะรุ่นที่ 4 ซึ่งใช้เวลาถึงสามปีเต็ม”

“หลักการของมันคือการรวบรวมจักระไว้ที่ฝ่ามือ ปล่อยให้มันไหลเวียนไปในทิศทางที่ไม่แน่นอนอย่างต่อเนื่อง และบีบอัดมันให้กลายเป็นก้อนจักระขนาดเท่าฝ่ามือ”

“เอาล่ะ ชั้นจะสาธิตให้ดู”

คาคาชิยื่นฝ่ามือขวาออกไป หงายฝ่ามือขึ้น

วืด!

กระแสลมรุนแรงที่ปะปนไปด้วยจักระหมุนวนและควบแน่นอยู่ในฝ่ามือของเขา ค่อยๆ ก่อตัวกลายเป็นลูกทรงกลมสีฟ้าอันงดงาม

พลังงานที่อัดแน่นอยู่ภายในนั้นไม่ใช่สิ่งที่จะประมาทได้เลย

“นี่คือกระสุนวงจักร”

คาคาชิอัดกระสุนวงจักรเข้าใส่ลำต้นของต้นไม้

ตูม!

ควันลอยคลุ้ง ต้นไม้ใหญ่ขนาดที่ผู้ใหญ่หนึ่งคนโอบไม่มิดถูกระเบิดจนเป็นรูโหว่ขนาดมหึมา

หากใช้กับคน ร่างกายคงไม่ถูกระเบิดจนแหลกเป็นชิ้นๆ เลยหรือไง?

“พลังทำลายล้างถือว่าใช้ได้เลยล่ะ อย่างน้อยมันก็สามารถชดเชยข้อบกพร่องด้านวิชานินจาของเธอได้”

คาคาชิดึงมือกลับ ดวงตาปลาตายของเขายังคงสงบนิ่ง

“เป็นวิชานินจาที่ทรงพลังมากเลยครับ ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนอาจารย์คาคาชิด้วยนะครับ”

นารูโตะเดินผ่านต้นไม้ใหญ่ที่ค่อยๆ โค่นล้มลงมาอย่างสง่างาม ฝุ่นดินลอยคลุ้งขึ้นสู่อากาศ

การรวมจุดศูนย์กลางของพลังทำลายล้างไว้ในจุดเดียวนับว่าเป็นวิธีการโจมตีที่ดีทีเดียว

“ต่อไป ชั้นจะอธิบายหลักการให้เธอฟัง”

คาคาชิพยักหน้า

“ส่วนที่ยากที่สุดของกระสุนวงจักรคือการควบคุมจักระที่ไหลเวียนอย่างไม่แน่นอน ทำให้มันก่อตัวเป็นกระสุนวงจักรที่สมดุลอยู่บนฝ่ามือโดยไม่ทำร้ายตัวเอง”

“วิชานินจานี้ต้องการระดับการควบคุมจักระที่สูงมากๆ”

คาคาชิอธิบายประเด็นสำคัญของการฝึกฝนกระสุนวงจักรอย่างละเอียด

ข้อมูลเหล่านี้คือแก่นแท้จากการทบทวนบทเรียนตลอดทั้งคืนของเขา

“มันยากจริงๆ ด้วยครับ อาจารย์คาคาชิ อาจารย์อธิบายวิชานินจาที่ซับซ้อนขนาดนี้ได้อย่างชัดเจนมาก อาจารย์คงจะเหนื่อยแย่เลย”

หลังจากตั้งใจฟังคำอธิบายของคาคาชิ นารูโตะก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมเขา

เขายื่นฝ่ามือขวาออกไป หงายฝ่ามือขึ้น

วืด!

ท่ามกลางความตกตะลึงของคาคาชิ จักระเริ่มไหลเวียนและก่อตัวเป็นลูกทรงกลมสีฟ้า

“ดูเหมือนว่าจะสำเร็จแล้วนะครับ”

มุมปากของนารูโตะโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ขณะที่เขาโยนกระสุนวงจักรออกไปเบาๆ

ตูม!

กระสุนวงจักรร่วงหล่นลงพื้น และจักระที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนภายในนั้นก็ระเบิดออกอย่างกะทันหันราวกับน้ำที่หยดลงในน้ำมันเดือด ดินกระจุยกระจายพร้อมกับปลดปล่อยพลังงานอันเกรี้ยวกราดออกมา

ด้วยเสียงระเบิดดังกึกก้อง ควันลอยคลุ้ง พื้นดินถูกระเบิดจนกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่

“พลังทำลายล้างไม่เลวเลยครับ แต่มันก็ยากจริงๆ อย่างที่อาจารย์บอกเลย วิชานินจานี้ยากมาก”

นารูโตะกล่าวถึงข้อเท็จจริงนี้ด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งสุดขีด ราวกับกำลังบรรยายจากมุมมองของพระเจ้า

“นี่มัน...”

คาคาชิถึงกับพูดไม่ออกในทันที ไม่สามารถรักษาท่าทีสงบนิ่งและเกียจคร้านเอาไว้ได้อีกต่อไป

กระสุนวงจักรมันยากมากงั้นเหรอ?

มันยากขนาดนั้นจริงๆ เหรอ?

ตอนนั้น เขาไม่ได้ใช้เวลานานมากๆ หรอกเหรอในการสำเร็จวิชากระสุนวงจักร?

วันเวลาเหล่านั้นมันค่อนข้างเจ็บปวดเลยล่ะ

แต่ทำไมนารูโตะถึง...

คาคาชิเริ่มสงสัยในพรสวรรค์ของตัวเองอย่างลึกซึ้ง

จากนั้นเขาก็เห็นนารูโตะเผยรอยยิ้มอันสมบูรณ์แบบ เผชิญหน้ากับแสงอาทิตย์ยามเช้า และยื่นฝ่ามือขวาออกไป

“บางทีชั้นอาจจะสร้างวิถีมารที่คล้ายกับกระสุนวงจักรได้นะ โดยใช้การควบคุมพลังงานที่ไม่แน่นอนเหมือนกัน”

ขณะที่เขาพูด ลูกทรงกลมสีขาวที่หมุนวนอย่างรวดเร็วก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือขวาของนารูโตะ พลังงานอันน่าสะพรึงกลัวภายในนั้นทำเอาคาคาชิต้องเบิกตากว้าง

‘มันคือจักระเหรอ? ไม่ มันไม่ใช่แค่จักระ นี่คือการพัฒนาขีดจำกัดสายเลือดของเขาไปอีกขั้น’

สีหน้าของคาคาชิค่อยๆ เปลี่ยนจากความตกตะลึงกลายเป็นความด้านชา

ครืน!!

ต้นไม้ใหญ่ถูกกลืนกินโดยกระสุนวงจักรสีขาวและกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา โดยไม่หลงเหลือร่องรอยใดๆ เอาไว้เลย

น้ำเสียงอันเปี่ยมเสน่ห์ดึงดูดของนารูโตะดังก้องไปทั่วบริเวณ

“เรียกมันว่า วิถีมาร กระสุนวงจักรไร้เงา ก็แล้วกัน”

ในขณะเดียวกัน เสียงหนึ่งจากมิติผนึกก็ดังขึ้น

“วิถีมารไร้ขีดจำกัดแห่งขั้วธรรมชาติ กระสุนวงจักรแสงอรุโณทัยไร้เงาไร้ทางหลบหนีไร้ขีดจำกัดต่างหากล่ะ”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน