บทที่ 71 การจากลา พระอาทิตย์ตก ตัวตน

บทที่ 71 การจากลา พระอาทิตย์ตก ตัวตน

“เลิกขยี้ได้แล้ว! ผมเสียทรงหมด! น่ารำคาญชะมัด!”

คิ้วของคิรัวร์คลายออก ความหม่นหมองบนใบหน้าถูกการกระทำของเคย่าปัดเป่าจนหมดสิ้น สีหน้ากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ที่จริงแล้ว กลยุทธ์ของอิรุมิถูกต้อง

เขาต้องการให้คิรัวร์เชื่อจากก้นบึ้งของหัวใจว่า เคย่าและคนอื่น ๆ จะต้องผิดหวังในการตัดสินใจของเขาอย่างมาก เพราะนี่อาจถือได้ว่าเป็นการทอดทิ้งเพื่อน

เพียงแต่คิรัวร์มองข้ามไปจุดหนึ่ง: ความจริงที่ว่าเขาแคร์ความรู้สึกและความคิดเห็นของเคย่าและกอร์น นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าพวกเขามีความสำคัญต่อเขามากแค่ไหน

ถ้าเขาไม่แคร์ เขาก็คงไม่รู้สึกขัดแย้งในใจขนาดนี้

ทว่า เคย่าที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่โทษเขาในเรื่องนี้ และไม่แสดงความไม่พอใจหรือกังวลใด ๆ ออกมาเลย

เขายอมรับการตัดสินใจของคิรัวร์โดยสมบูรณ์ ปราศจากระลอกคลื่นของอารมณ์ใด ๆ

นี่คือเหตุผลที่ทำให้คิรัวร์สามารถปล่อยวางได้ในทันที

เคย่าไม่ได้ตอบกลับ แต่กลับเพิ่มแรงมือหนักขึ้น

เมื่อเห็นช่วงล่างของเคย่าเปิดช่องโหว่เต็มที่ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นที่มุมปากของคิรัวร์

เขารวบขาของเคย่าด้วยมือทันที พลิกตัวอีกฝ่ายลงกับพื้น แล้วกดตรึงร่างนั้นไว้กับพื้นอย่างแน่นหนา

“ลอบกัดงั้นเหรอ?”

เคย่าสลัดตัวหลุดจากการเกาะกุมของคิรัวร์ นอนราบลง ดึงขามาชิดอก แล้วถีบคิรัวร์ด้วยแรงส่งเหมือนสปริงจนลอยคว้างไปในอากาศ

คิรัวร์อาศัยแรงส่งกลางอากาศ และหลังจากลงสู่พื้น เขาก็คว้าตัวเคย่าอีกครั้ง กดตรึงกลับลงไปที่พื้น

ราวกับว่าเขาจะไม่มีโอกาสทำแบบนี้อีกแล้ว เหมือนกับตอนที่พวกเขาสู้กันเล่น ๆ บนเรือเหาะ

ทั้งสองคนล็อคตัวกันและกันอยู่บนพื้น ปลดปล่อยอารมณ์ที่อัดอั้นทั้งหมดที่มีออกมา

“แล้วจะเอายังไงต่อ?”

เคย่าล็อคมือคิรัวร์แล้วดึงอย่างแรง

“โอ๊ยๆๆ! ปล่อยนะ”

คิรัวร์ตบพื้นเพื่อส่งสัญญาณยอมแพ้ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ จมอยู่ในห้วงความคิด

“ชั้นน่าจะกลับบ้านก่อน ยังไงซะชั้นก็กังวลว่าอิรุมิอาจจะทำอะไรพวกนายระหว่างที่ชั้นอยู่ที่นี่”

“ชั้นจะแกล้งทำเป็นยอมจำนน แล้วพอหาจังหวะหนีออกมาได้เมื่อไหร่ ชั้นจะมาหาพวกนายตอนนั้น”

“ด้วยวิธีนี้ อิรุมิก็จะหาตัวชั้นไม่เจอ ฮิฮิ ชั้นนี่มันอัจฉริยะจริงๆ!”

คิรัวร์เอามือปิดปาก หัวเราะคิกคัก ความไร้เดียงสาแบบเด็ก ๆ ที่สมวัยปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“เอาล่ะ ถ้างั้นพวกชั้นจะไปรอนายที่เกาะปลาวาฬ”

ความคิดของเคย่าคือเขาต้องกลับไปที่เกาะปลาวาฬไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพราะเขาสัญญาไว้กับน้ามิโตะแล้วว่าจะกลับไปหลังสอบเสร็จ

แต่เขาคำนวณพลาดไปก้าวหนึ่ง นั่นคือความดื้อรั้นของกอร์น

“ชั้นไปได้รึยัง?”

คิรัวร์ยืนอยู่ที่หน้าทางเข้าโรงแรม มองย้อนกลับมาที่เคย่า

แสงแดดจ้าจนแสบตาเล็กน้อย ทำให้มองเห็นสีหน้าของกันและกันได้ไม่ชัดเจนนัก

“ไปล่ะ”

คิรัวร์โบกมือ กอดสเกตบอร์ดไว้ แล้วหันหลังเดินออกไป

“เดี๋ยวก่อน”

เคย่าวิ่งไปข้าง ๆ คิรัวร์ แล้วล้วงเงิน 400,000 เจนนี่ก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ในกระเป๋า ยัดใส่มืออีกฝ่าย

“รับไปซะ! เอาไว้ซื้อขนมกินระหว่างทาง นี่คือความห่วงใยจากผู้อาวุโสนะ”

“…”

คิรัวร์มองสีหน้าขี้เล่นของเคย่า หัวใจของเขาสั่นไหวเล็กน้อย และหลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็แสร้งทำสีหน้าไม่แยแส

“ชิ แค่ 400,000 เอง ซื้อช็อกโกบอลได้กี่ลูกกันเชียว? ชั้นกินแต่รุ่นลิมิเต็ดเท่านั้นแหละ”

เคย่าไม่รู้เลยว่า ในฐานะคนที่คลั่งไคล้ของหวาน คิรัวร์สามารถผลาญเงินถึง 200 ล้านเจนนี่ไปกับขนมได้ภายในสี่ปี

เขาสงสัยว่าฟันของหมอนั่นคงผ่านการฝึกฝนพิเศษมาด้วยเหมือนกัน

“เออๆ พวกลูกชาวนาอย่างเราเทียบไม่ได้กับนายน้อยจากตระกูลใหญ่อย่างแกหรอกน่า ไสหัวไปได้แล้ว!”

เคย่าพูดพร้อมรอยยิ้ม แล้วเตะส่งไปที่ก้นของคิรัวร์

“ไปแล้วนะ!”

คิรัวร์กระโดดออกไปนอกประตู มือกุมก้นตัวเองไว้ แล้วโบกมือกลับมา

“ไปให้พ้นๆ เลย!”

เคย่าโบกมือไล่อย่างรำคาญ

เขามองดูแผ่นหลังของคิรัวร์ที่เล็กลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งหายลับไปในแสงอาทิตย์ยามเย็น ในที่สุดเคย่าก็หันกลับไปดูอาการของกอร์น

แขนที่หักของกอร์นได้รับการต่อกลับเรียบร้อยแล้ว และเนื่องจากบาดแผลมากมายบวกกับความเหนื่อยล้าสะสมหลายวัน ตอนนี้เขาจึงหลับสนิทอยู่บนเตียง

เทคนิคของฮันโซต้องได้รับคำชมเชยในจุดนี้

การลงมือนั้นน้ำหนักพอดีเป๊ะ โดยไม่ทำลายเยื่อหุ้มกระดูก หมอจึงต่อกระดูกได้อย่างง่ายดาย ถึงกับออกปากชมว่ามันหักได้ “สมบูรณ์แบบ” มาก

เมื่อเคย่ามาถึง คุราปิก้าและเลโอริโอก็กำลังจะออกจากห้องพอดี

“ตอนนี้กอร์นเป็นยังไงบ้าง?”

เคย่ากำลังจะเปิดประตูแต่ถูกเลโอริโอห้ามไว้

“เขาไม่เป็นไรแล้ว ให้เขาพักผ่อนเถอะ”

เลโอริโอจงใจลดเสียงลง เพราะกลัวว่าจะปลุกกอร์นที่อยู่ในห้อง

เมื่อได้ยินเลโอริโอพูดแบบนั้น เคย่าก็รู้สึกโล่งใจเช่นกัน

“คิรัวร์ล่ะ?”

คุราปิก้าถามขึ้น

“เจ้านั่นกลับบ้านไปแล้ว เขาไม่เป็นไรแล้วล่ะ” เคย่าพูดพร้อมรอยยิ้มผ่อนคลาย

“ก่อนหน้านี้เขาลังเลเรื่องที่จะยอมจำนนสินะ?”

คุราปิก้ามองทะลุความคิดของคิรัวร์ได้ในปราดเดียว

“เจ้าโง่นั่น! ไม่ว่าจะยอมจำนนหรือไม่ นั่นก็เป็นทางเลือกของเขา ในฐานะเพื่อน พวกเรายอมรับมันได้แน่นอนอยู่แล้ว”

เลโอริโอและเคย่ามีความเห็นตรงกัน

ทั้งสามคนเงียบลงครู่หนึ่ง

“ถ้างั้น ตอนนี้พวกเราก็เป็นฮันเตอร์กันหมดแล้วสินะ”

เลโอริโอทำลายความเงียบขึ้นมา น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความรู้สึก

แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ทอดเงายาวลงบนทางเดิน และโลกทั้งใบดูเหมือนจะสงบสุขเป็นพิเศษ

ทั้งสามคนมองหน้ากัน แต่ละคนมีสีหน้าที่เหนื่อยล้าแต่ก็เต็มไปด้วยความพึงพอใจ

การเดินทางอันยาวนานนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว เหมือนกับพระอาทิตย์ตกดินในขณะนี้

“เอาล่ะ ถ้างั้นพวกเราควรมาคุยเรื่องของนายกันบ้าง เคย่า”

เลโอริโอและคุราปิก้าสบตากัน ในที่สุดก็ตัดสินใจแน่วแน่และยกหัวข้อนี้ขึ้นมา

ก่อนหน้านี้ ทั้งสองคนได้ปรึกษากันแล้วว่าควรจะบอกเรื่องที่เขาเป็นสมาชิกเผ่าคูลท์ให้เคย่ารู้หรือไม่

ตอนแรกคุราปิก้าอยากจะล้มเลิกความคิดนี้ เพราะกลัวว่าจะนำภาระแห่งการแก้แค้นมาสู่เคย่า แต่เขาก็รู้ดีว่าไม่ช้าก็เร็ว เคย่าจะต้องล่วงรู้ความลับที่รู้กันทั่วโลกเรื่องนี้อยู่ดี

ในทางตรงกันข้าม เลโอริโอไม่ได้รู้สึกขัดแย้งขนาดนั้น

เขาเชื่อว่าในฐานะเพื่อน พวกเขาควรจะจริงใจต่อกัน

เคย่ามีสิทธิ์ที่จะรู้อดีตของตนเองและมีสิทธิ์ที่จะเลือก

เคย่ามองทั้งสองคนที่มีสีหน้าลำบากใจและถามอย่างสงสัย “พวกนายสองคนปิดบังอะไรชั้นอยู่ รีบบอกมา ไม่งั้นไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น”

“กลับไปที่ห้องกันก่อนเถอะ” คุราปิก้าถอนหายใจ

คิรัวร์เดินถือสเกตบอร์ดไปตามถนนที่อาบด้วยแสงอาทิตย์ยามเย็น เงาของเขาทอดยาวออกไป

เขามองเงิน 400,000 เจนนี่ที่เคย่าให้มา แล้วหันกลับไปมอง พยายามจะมองไปยังเส้นทางที่เขาเพิ่งเดินจากมา

เมื่อแสงอาทิตย์อัสดงค่อย ๆ นุ่มนวลลง รอยยิ้มจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคิรัวร์ และเขาก็ออกก้าวเท้าเบา ๆ วิ่งตรงไปยังทิศทางของพระอาทิตย์ตกดิน

“หา?! ชั้นเป็นคนของเผ่าคูลท์งั้นเหรอ?!”

เคย่าตกใจสุดขีดกับข่าวนี้ ถึงขนาดกระเด้งตัวลุกขึ้นจากโซฟาราวกับถูกไฟช็อต

เพราะคุราปิก้า ทุกคนจึงรู้เรื่องราวของเผ่าคูลท์

แต่เคย่าคิดมาตลอดว่าคุราปิก้าคือผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากหายนะครั้งนั้น

แต่ตอนนี้ กลับมาบอกว่าตัวเขาเองก็เป็นสมาชิกเผ่าคูลท์ด้วย มันยากที่จะยอมรับความจริงนี้ได้ในทันที

เคย่ายกมือขึ้น พินิจดูอย่างละเอียด

เกือบจะ 6 ปีแล้วตั้งแต่ที่เขาข้ามโลกมา ร่างกายนี้ยังมีความลับอะไรอีกที่เขาไม่รู้นะ?

“เนตรสีเพลิงของนายอธิบายทุกอย่างแล้ว นายต้องยอมรับความจริงข้อนี้”

ราวกับกลัวว่าเคย่าจะไม่ยอมรับตัวตนเผ่าคูลท์ของเขา คุราปิก้าดูตื่นตระหนกมาก สูญเสียความเยือกเย็นและสติปัญญาตามปกติไปจนหมด

“ชั้นแค่รู้สึกว่ามันแปลกมาก”

เคย่ามองคุราปิก้าด้วยความสับสน “คุราปิก้า นายบอกว่าเวลาพวกเราเผ่าคูลท์มีอารมณ์รุนแรง ดวงตาจะเปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิงไม่ใช่เหรอ?”

“แต่ชั้นไม่เคยเป็นแบบนั้นมาก่อนเลยนะ หรือว่าจะเป็นปัจจัยที่เกิดขึ้นภายหลัง หรือว่าการกลายพันธุ์?”

เคย่าไม่รู้ว่าไคท์ได้ใช้เน็นกับดวงตาของเขา เขาจึงไม่ค่อยมั่นใจนัก

“เป็นไปไม่ได้! ชั้นไม่มีทางดูเนตรสีเพลิงที่นายครอบครองผิดแน่”

“อีกอย่าง เนตรสีเพลิงจะทำให้การมองเห็นทั้งหมดกลายเป็นสีแดงฉาน ตอนที่นายพุ่งเข้าใส่ฮันโซเมื่อกี้ นายไม่รู้สึกถึงมันเลยเหรอ?”

คำพูดนี้ทำให้หัวใจของเคย่ากระตุกวูบ

จริงด้วย!

เหมือนที่คุราปิก้าบรรยายไว้ การมองเห็นของเขาในตอนนั้นถูกย้อมด้วยสีแดงฉานโดยสมบูรณ์ แม้แต่สติสัมปชัญญะก็ถูกควบคุมด้วยอารมณ์อันรุนแรง

“หา? หรือนายจะไม่ยอมรับตัวตนของตัวเอง? ก่อนที่นายจะไปอยู่กับอาจารย์ นายอยู่ที่ไหนมาก่อน?”

เมื่อเห็นเคย่าเอาแต่เงียบ เลโอริโอคิดว่าเขาไม่อยากยอมรับ จึงอดใจไม่ไหวและยิงคำถามทั้งหมดออกมาด้วยน้ำเสียงตำหนิเล็กน้อย

“ชั้นเคยบอกเรื่องหลังจากที่ตกน้ำไปแล้วนี่! แต่ก่อนหน้านั้น ชั้นไม่มีความทรงจำเลย”

การพูดแบบนี้ไม่ใช่เรื่องโกหกซะทีเดียว เคย่าไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับความทรงจำของเจ้าของร่างนี้มาก่อน

เขาคงไม่สามารถบอกทุกคนได้ว่า “ชั้นมาจากเมืองหนึ่ง โรงเรียนประถมแห่งหนึ่งในประเทศหนึ่งบนโลก” ใช่ไหมล่ะ?

คนคงจะคิดว่าเขาบ้า

“บางทีอาจจะเป็นผนึกอะไรบางอย่าง? แล้วสร้อยคอของนายล่ะ?” คุราปิก้าเตือนความจำอย่างระมัดระวัง

อ้อ ใช่!

เคย่าตบมือ เริ่มระลึกถึงรายละเอียดทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

ครั้งแรกที่เขาเจอฮิโซกะ หมอนั่นพูดว่า “ดวงตาของนายน่าสนใจมาก”

จี้คริสตัลสีแดงของเขาก็เหมือนกับต่างหูของคุราปิก้าเปี๊ยบ

ไคท์ก็เคยพูดถึงความสำคัญของสร้อยเส้นนั้นกับเขา

มองในมุมนี้ ตาแก่ไคท์คนนั้นรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นคนของเผ่าคูลท์

เขาต้องใช้ “เน็น” ผนึกเนตรสีเพลิงไว้เพื่อปกป้องเขาแน่ๆ

เมื่อเชื่อมโยงรายละเอียดทั้งหมดเข้าด้วยกัน เคย่าก็เข้าใจคำถามบางอย่างเกี่ยวกับตัวเองในที่สุด

อันที่จริง เขาได้กลมกลืนไปกับโลกใบนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว จะมีอะไรให้ไม่ยอมรับอีกล่ะ?

อีกอย่าง นั่นมันคุราปิก้านะ!

“ชั้นเข้าใจแล้ว”

สีหน้าของเคย่าจริงจัง และน้ำเสียงก็เคร่งขรึม ยอมรับตัวตนในฐานะสมาชิกเผ่าคูลท์อย่างเต็มภาคภูมิ

นี่ไม่ใช่เพียงเพื่อสืบทอดเจตจำนงของร่างกายนี้ แต่เพื่อคุราปิก้าด้วย

เพราะเคย่ารู้ดีว่าการยอมรับตัวตนของเขานั้นสำคัญต่อคุราปิก้าแค่ไหน

“ดีจริง คุราปิก้า นายไม่ได้ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้วนะ”

เลโอริโอถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเคย่ายอมรับตัวตน และเขาก็ดีใจกับการกลับมาพบกันของพวกเขาด้วย

ในที่สุดช่วงเวลานี้ก็มาถึง เขากังวลมาตลอดว่าเคย่าจะไม่อยากยอมรับตัวตนเพราะกอร์นและไคท์

ตอนนี้ เมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากของเคย่า คุราปิก้าตื่นเต้นมากจนลุกขึ้นสวมกอดเคย่า

“นายอยากรู้เรื่องในอดีตของนายไหม เคย่า?”

น้ำเสียงของคุราปิก้าอ่อนโยนอย่างที่สุด

“แน่นอน! รีบเล่ามาเลย”

เคย่าโผล่หน้าออกมาจากอ้อมกอดของคุราปิก้า ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

บางครั้งเขาก็สงสัยเหมือนกันว่าเจ้าของร่างนี้เป็นใครมาก่อนที่จะข้ามโลกมา และเคยใช้ชีวิตแบบไหน

ความปรารถนาอันแรงกล้านี้เกิดจากการที่เคย่ายอมรับการมีอยู่ของตนในปัจจุบัน

เขาไม่ได้ตั้งใจจะกลับไปยังโลกเดิม ดังนั้นเขาจึงอยากจะเข้าใจอดีตทั้งหมดของตนเองอย่างถ่องแท้ ไม่ให้มีช่องว่างหลงเหลือ

และตอนนี้เมื่อช่องว่างในความทรงจำกำลังจะถูกเติมเต็ม แม้ต้องใช้ชีวิตทั้งชีวิตในดินแดนแห่งนี้ เขาก็จะไม่มีความเสียใจใด ๆ

“นายคือน้องชายของไพโร...”

เสียงของคุราปิก้าเย็นเยียบเล็กน้อย ขณะที่เขาจมดิ่งลงสู่ห้วงความทรงจำ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล   จบตอน   By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล   ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═