บทที่ 34 การปะทะกันยกที่สอง

บทที่ 34 การปะทะกันยกที่สอง

หลิวหยวนมาถึงห้องเรียนส่วนตัวก่อนเวลาอีกครั้ง เมื่อเห็นซูหนานเกอเดินเข้ามา เธอก็บ่น "ทำไมนายถึงมาตรงเวลาเป๊ะทุกครั้งเลยเนี่ย?"

ซูหนานเกอสวนกลับอย่างหงุดหงิด "ผมไม่เหมือนคุณนะ ผมต้องทำงานทำการ เข้าใจไหม?"

ซูหนานเกอเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ และถามหลิวหยวน "เออ ว่าแต่แจ็กเกตผมไปไหนแล้วล่ะ?"

หลิวหยวนทำหน้างง "แจ็กเกตอะไร?"

ซูหนานเกอพูดว่า "ให้ตายเถอะ คุณหนูผู้สูงศักดิ์ความจำสั้นจังนะ ก็เมื่อคืนวันจันทร์ไง ผมให้คุณยืมแจ็กเกตเพราะกลัวว่าคุณจะหนาวน่ะ"

หลิวหยวนทำหน้าไม่แยแส "อ้อ ไม่รู้สิ สงสัยฉันทิ้งไปแล้วมั้ง"

ซูหนานเกอแทบจะกระโดดตัวลอย "พี่สาวครับ ผมมาสอนคุณ แล้วยังต้องมาเสียแจ็กเกตไปอีกตัวเนี่ยนะ? คุณรู้ไหมว่าแจ็กเกตตัวนั้นราคาเท่าไหร่?"

หลิวหยวนทำปากยื่น "เท่าไหร่ล่ะ?"

ซูหนานเกอพูดว่า "ตั้งพันกว่าหยวนเชียวนะ นั่นมันหนึ่งในสี่ของเงินเดือนผมเลยนะเว้ย!"

หลิวหยวนกลอกตาใส่เขา ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ และหยิบมือถือออกมา "ก็แค่แจ็กเกตโนเนม ฉันก็นึกว่าตัวละเป็นหมื่น"

เธอกดมือถือสองสามที แล้วโอนเงินให้ 2,000 หยวน

ซูหนานเกอรับเงินมาทันทีและเปลี่ยนเป็นหน้าชื่นตาบาน "คุณไปรู้อะไรมา? โนเนมอะไรกัน? นั่นมัน MLB นะเว้ย!"

หลิวหยวนพูดอย่างโมโห "นายจะมาด่าฉันทำไม?"

ซูหนานเกอพูด "ด่าอะไร? แบรนด์นั้นชื่อ MLB! เข้าใจไหม?"

หลิวหยวนแทงซูหนานเกอไปเป็นร้อยครั้งในใจแล้วตอบกลับ "Tu es un imbcile."

ซูหนานเกอ: "???"

หลิวหยวนหัวเราะเยาะ "ไม่เข้าใจล่ะสิ? ยังจะมาทำเป็นเก่งอีกเหรอ? นั่นภาษาฝรั่งเศสย่ะ ไอ้โง่!"

ซูหนานเกอโดนตอกหน้าหงายอีกแล้ว ทำเอาหมดอารมณ์ไปเลย

หลิวหยวนเยาะเย้ยเขาอีก "เป็นลูกผู้ชายประสาอะไร ทำไมถึงได้หน้าเงินขนาดนี้? นายได้เงินเดือนจากฉันตั้ง 100,000 หยวน ยังจะมางกกับเงินแค่นี้อีกเหรอ?"

ซูหนานเกอพูด "คนอย่างคุณหนูคงไม่เข้าใจหรอก ผมมันก็แค่คนธรรมดาเดินดิน เงินเดือนแค่ 4,000 หยวนเอง"

"ผมต้องอดข้าวกี่มื้อถึงจะซื้อเสื้อผ้าดี ๆ แบบนั้นได้สักตัว? เงินแค่นั้นยังไม่พอให้คุณหนูกินปลาได้ตัวนึงเลยมั้ง"

หลิวหยวนกลอกตาใส่หมอนี่ กัดไม่ปล่อยเลยนะ

"แล้วนายจะยังทนทำงานที่นั่นไปทำไม? อ้อ! ฉันรู้แล้ว นายชอบโจวหว่านชิงแล้วก็อยากจะช่วยเธอใช่ไหมล่ะ?"

ซูหนานเกอพูด "จินตนาการคุณนี่ล้ำเลิศจริง ๆ นะ ผมกับโจวหว่านชิงไม่ได้สนิทกันเลยสักนิด"

"อีกอย่าง เธอเป็นคนไล่ผมออกเองนะ ผมจะลดตัวไปทำแบบนั้นทำไม? หรือว่าผมสมองมีปัญหาล่ะ?"

หลิวหยวนพูด "ช่างเถอะ เลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่า รีบเริ่มเรียนกันได้แล้ว เดี๋ยวฉันมีธุระต้องไปที่อื่นต่อ!"

ซูหนานเกอไม่ตอบ

หลิวหยวนพูด "นายจะไม่ถามฉันหน่อยเหรอว่าจะไปไหน?"

ซูหนานเกอพูด "คุณหนูครับ ผมเป็นโค้ชนะ ไม่ใช่บอดี้การ์ด คุณจะไปไหนก็เรื่องของคุณสิ"

หลิวหยวนทำเสียงออดอ้อน "ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ ฉันจะไปเล่นสวมบทบาทน่ะ น่าตื่นเต้นออก นายจะไปกับฉันไหมล่ะ?"

ซูหนานเกอทำหน้าตกใจ "คุณหนูครับ นี่ตกลงว่าเรื่องในหนังมันเป็นเรื่องจริงหมดเลยเหรอเนี่ย?"

หลิวหยวน: "???"

ซูหนานเกอชี้หน้าหลิวหยวน "คุณ คงไม่ได้... อี๋~~"

"เป็นไปตามคาด หนังญี่ปุ่นไม่เคยทำให้ผมผิดหวังเลยจริง ๆ ศิลปะมาจากชีวิตจริง คำพูดนี้ไม่ผิดเลยสักนิด"

น้ำเสียงของเขามันดูหื่นกามสุด ๆ

จู่ ๆ หลิวหยวนก็ของขึ้น กระโดดเตะก้านคอใส่เขาทันที!

ต้องยอมรับเลยว่า ลูกเตะตวัดท่านี้มันเท่และเป๊ะมาก

อย่างไรก็ตาม ซูหนานเกอกลับบล็อกมันไว้ได้อย่างง่ายดาย! แถมยังทำให้ขายาว ๆ ของหลิวหยวนชาไปหมดอีกต่างหาก

หลิวหยวนพูด "ไอ้บ้า แกอยากตายหรือไง! สวมบทบาทที่ฉันหมายถึงคือไปสืบความลับของบริษัทเว้ย! แกคิดอกุศลอะไรของแกฮะ?"

ซูหนานเกอทำหน้าใสซื่อและตอบกลับ "ใช่แล้ว ผมเคยดูเรื่องนึงที่คุณหนูทายาทเศรษฐีไปเป็นสายลับด้วยตัวเอง"

"แล้วจากนั้นก็~~ จุ๊ ๆ ๆ ตอนจบโคตรอนาถเลย!"

พูดไป ซูหนานเกอก็ส่ายหัวไปมา!

เลือดในกายหลิวหยวนสูบฉีดขึ้นหน้า เธอไม่เคยรู้สึกอับอายและโกรธจัดขนาดนี้มาก่อนเลย!

ดังนั้น ทั้งสองคนจึงเปิดศึกฟัดกันอีกรอบ

เพิ่งจะเรียนไปแค่สองคลาส โค้ชกับลูกศิษย์ก็วางมวยกันไปสองรอบแล้ว~~

ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ หลิวหยวนนอนหอบแฮ่ก ๆ ราวกับเพิ่งผ่านศึกหนักมา!

เธอแทบจะคลานไปที่บาร์เครื่องดื่มในห้องเรียนส่วนตัวแล้วคว้าขวดน้ำมา

จากนั้นเธอก็ล้มแหมะลงบนพื้นแล้วกระดกน้ำรวดเดียวจนหมด

ส่วนซูหนานเกอ นอนแผ่หลาอยู่อีกฝั่งของห้อง

มีน้ำตาหยดหนึ่งไหลรินออกมาจากหางตา เขาสาบานเลยว่าคราวหน้า เขาจะไม่มีวันทำให้คุณหนูโกรธอีกเป็นอันขาด

ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นฝ่ายเจ็บตัวอยู่ดี

เขาจะสู้กลับก็ไม่ได้ และแน่นอนว่าเขาจะชิงลงมือก่อนก็ไม่ได้ด้วย

เขาทำได้เพียงปล่อยให้คุณหนูระบายอารมณ์และขึ้นคร่อมทุบตีเขาตามใจชอบ

หลิวหยวนตีจนเหนื่อย กำปั้นน้อย ๆ สีชมพูของเธอรู้สึกเหมือนเพิ่งทุบแผ่นเหล็กมา

เธอสงสัยว่า ร่างกายของไอ้บ้าคนนี้มันทำด้วยอะไร ทำไมถึงได้แข็งขนาดนี้?

ในที่สุดหลิวหยวนก็อธิบายเหตุผล "ที่ฉันไปที่นั่น ก็เพื่อโจวหว่านชิงไงล่ะ เธอขอให้ฉันไปสืบเรื่องคลับที่ชื่อโรงน้ำชาฉือหลาน"

"ถึงฉันจะรู้จักเจ้าของที่นั่น แต่ฉันก็มีคลับของตัวเอง จะไปเหยียบถิ่นคนอื่นทำไมล่ะ?"

"แต่เพื่อเธอ ฉันก็ต้องยอมถ่อไปเองนี่แหละ"

เมื่อไม่ได้รับเสียงตอบรับ หลิวหยวนก็หันไปมอง และความโกรธที่เพิ่งจะสงบลงก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

เธอคว้าขวดน้ำในมือแล้วปาใส่เขา เธอด่า "ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไงฮะ? บ้าเอ๊ย! นี่แกร้องไห้ด้วยเหรอ?!"

ซูหนานเกอรับขวดน้ำที่เหลือครึ่งขวดที่หลิวหยวนปามา เขาเปิดฝาแล้วกระดกน้ำเข้าปากทันที

ใบหน้าเล็ก ๆ ของหลิวหยวนแดงก่ำ! ไอ้ลามก นี่มันจูบทางอ้อมชัด ๆ!

ซูหนานเกอกระเด้งตัวลุกขึ้นยืนแล้วถาม "ตกลงจะเรียนต่อไหมเนี่ย? ไหนบอกว่าจะไปสืบเรื่องคลับหลังเรียนเสร็จไง?"

หลิวหยวนถึงกับพูดไม่ออก หมอนี่เปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วกว่าเธอซะอีก ไม่สิ เร็วกว่าพลิกหน้าหนังสือซะอีกมั้ง?

"นายยอมไปกับฉันแล้วเหรอ?"

ซูหนานเกอพยักหน้า

หลิวหยวนเบ้ปาก "ฮึ พอเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับหว่านชิงปุ๊บ รีบตกลงปั๊บเลยนะ"

ซูหนานเกอส่ายหน้า "เปล่าซะหน่อย แต่ในหนังเรื่องนั้น คุณหนูก็ต้องมีลูกน้องคอยตามประกบนี่นา"

จากนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซูหนานเกอ!

หลิวหยวนแผดเสียงร้อง! "ซูหนานเกอ ฉันจะฆ่าแก!"

หลังจากผ่านการสอนศิลปะการต่อสู้อย่างดุเดือดไปอีกรอบ ความเข้มข้นในวันนี้ก็ทะลุขีดจำกัดไปไกลแล้ว

หลิวหยวนยังไม่ทันจะเช็ดผมที่เพิ่งสระเสร็จให้แห้งสนิท เธอก็ทิ้งตัวลงบนเบาะผู้โดยสารด้านหน้าในรถของซูหนานเกอ

เธอปรับเบาะเอนนอนในองศาที่สบายที่สุด

ซูหนานเกอเหลือบมอง ภายใต้ชุดเดรสสีขาว เรียวขาที่งดงามสองข้างในรองเท้าส้นสูงสุดหรูเผยให้เห็นอย่างชัดเจน

ซูหนานเกอถอนหายใจในใจ การได้ติดตามคุณหนูมาด้วยนี่มันกำไรชีวิตชัด ๆ!

โรงน้ำชาฉือหลานตั้งอยู่ในมุมสงบภายในพื้นที่ชมวิวทะเลสาบซีหู สภาพแวดล้อมที่นี่สวยงามและร่มรื่นมาก

แม้จะเป็นยามค่ำคืน แต่ก็ยังได้ยินเสียงแมลงและนกร้อง ทำให้รู้สึกผ่อนคลายและมีความสุข

พนักงานรักษาความปลอดภัยที่นี่ทำงานอย่างเคร่งครัดมาก คุณต้องแสดงบัตรลงทะเบียนถึงจะเข้าลานจอดรถได้

ซูหนานเกอปลุกหลิวหยวนที่หลับสนิทไปแล้ว หญิงสาวขยี้ตาและหาวหวอด

เธอดูสลึมสลือและน่ารักมาก

หลิวหยวนพูดกับพนักงานรักษาความปลอดภัย "ฉันนัดกับเจ้านายของคุณไว้แล้ว ฉันมาซื้อเครื่องลายครามน่ะ!"

เมื่อรปภ.เห็น เขาก็รีบปล่อยให้พวกเธอผ่านไปทันที ต้องบอกเลยว่าลานจอดรถที่นี่ตกแต่งได้อย่างประณีตมาก

ปูด้วยพื้นหิน และมีแนวพุ่มไม้ที่ตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบกั้นระหว่างรถหรูแต่ละคัน

ซูหนานเกอเดินตามหลังหลิวหยวนเข้าไปในสวนสไตล์โบราณ มีสะพานเล็ก ๆ น้ำไหล ศาลา และหอคอย

ที่ข้างประตูไม้ มีหญิงสาวสวยทรงภูมิปัญญายืนรออยู่แล้ว เธอแต่งกายอย่างประณีตแต่ไม่ฉูดฉาด

เมื่อเห็นหลิวหยวน เธอก็เดินเข้ามาทักทาย

หญิงสาวสวยทรงภูมิปัญญายิ้มอย่างสง่างาม "ยินดีต้อนรับค่ะประธานหลิว ตัวจริงสวยกว่าในนิตยสารอีกนะคะเนี่ย!"

จากนั้นหญิงสาวก็พยักหน้าทักทายซูหนานเกอด้วย ทำให้รู้สึกว่าเธอเป็นคนที่เข้าถึงได้ง่ายมาก

หลิวหยวนและซูหนานเกอถูกพาไปที่ห้องชงชา สไตล์การตกแต่งที่นี่ก็เหมือนกับหญิงสาวสวยทรงภูมิปัญญาคนนั้นไม่มีผิด

ดูเรียบง่าย ไม่หวือหวา แต่กลับสัมผัสได้ถึงความหรูหรามีระดับอย่างชัดเจน

ระหว่างที่หญิงสาวสวยไปเตรียมชา หลิวหยวนก็กระซิบกับซูหนานเกอ "ผู้หญิงคนนั้นคือเจ้าของที่นี่ ชื่อเมิ่งอวี่ ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ด้วยโรงน้ำชาแห่งนี้แหละ ทำให้เธอมีชื่อเสียงขึ้นมาพอสมควรเลยล่ะ"

"อย่าดูถูกว่าโรงน้ำชาแห่งนี้เล็กเชียวนะ รายได้ต่อปีของพวกเขาไม่ใช่น้อย ๆ เลยล่ะ"

ซูหนานเกอถาม "แค่ขายชาน่ะเหรอครับ?"

หลิวหยวนส่ายหน้า "แน่นอนว่าไม่ ชาเป็นแค่หนึ่งในธุรกิจของพวกเขา ธุรกิจหลักของที่นี่คือการค้าขายของเก่าต่างหาก"

"และที่ขึ้นชื่อที่สุดก็คือเครื่องลายคราม! ลองมองไปรอบ ๆ สิ ของที่อยู่บนชั้นวางพวกนั้นล้วนเป็นผลงานของปรมาจารย์ชื่อดังทั้งนั้นเลยนะ"

"ระวังตัวด้วยล่ะ ถ้าเผลอทำแตกไปชิ้นนึงล่ะก็ คงต้องชดใช้ด้วยชีวิตเลยล่ะ!"

เมื่อซูหนานเกอได้ยินดังนั้น เขาก็พูดว่า "มิน่าล่ะ ตอนเดินเข้ามา ผมถึงสัมผัสได้ถึงรังสีความรวยแผ่กระจายไปทั่ว ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

เขามองไปที่โถใส่อาหารนกกระเบื้องเคลือบศิลาดลใบบนชั้นวาง และมันก็ติดป้ายราคาไว้ที่ 50,000 หยวน!

เขาสบถเบา ๆ "นี่มันปล้นกันชัด ๆ"

เมื่อเห็นท่าทาง 'คุณยายหลิวเข้าสวนชมทิวทัศน์' ของซูหนานเกอ หลิวหยวนก็เอามือป้องปากและหัวเราะออกมา

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═