บทที่ 9 รถใหม่ที่ไม่เตะตา

บทที่ 9 รถใหม่ที่ไม่เตะตา

ในขณะที่ซูหนานเกอกำลังซื้อรถอย่างสบายใจ ภายในสาขาเล็ก ๆ ของธนาคารเชียนเจียง เย่ถิงถิงกลับรู้สึกมึนงงเล็กน้อยตั้งแต่การประชุมช่วงเช้าจบลง

ไม่รู้ทำไม หัวหน้าสาขาถึงได้ชมเชยเธออย่างมากมายเมื่อเช้านี้

พวกเขาบอกว่าถึงแม้เธอจะเพิ่งมาทำงานได้ไม่กี่วัน แต่ผลงานของเธอกลับยอดเยี่ยมมาก โดยมียอดเงินฝากเพิ่มขึ้นกว่าหนึ่งล้านหยวนเมื่อวานนี้

เย่ถิงถิงรู้สึกทำอะไรไม่ถูก บางทีคนเรียบง่ายอาจจะได้รับพรที่เรียบง่ายก็ได้มั้ง บางทีอาจเป็นเพราะเธอไม่ได้ก้าวไปในเส้นทางที่ผิด สวรรค์จึงเริ่มเข้าข้างเธอ

ในช่วงสองวันที่ผ่านมา เย่ถิงถิงก็คิดทบทวนอย่างหนักเช่นกันว่าตัวเองกระตือรือร้นกับความสำเร็จและผลกำไรที่ได้มาอย่างรวดเร็วเกินไปหรือเปล่า

ซูหนานเกอพูดถูกแล้ว หลังจากมาทำงานที่ธนาคาร เธอได้เห็นจำนวนเงินที่ในชีวิตนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการถึง

ถึงแม้เธอจะรู้ว่าเงินพวกนั้นไม่ใช่ของเธอ แต่ก็คงไม่มีผู้หญิงคนไหนต้านทานสิ่งล่อใจเหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย

บวกกับเพื่อนร่วมงานรอบตัวและลูกค้าที่เธอต้องเผชิญหน้าในแต่ละวัน เธอเริ่มจะหลงทางไปจากความตั้งใจเดิมของตัวเองเสียแล้ว

ดังนั้น เธอจึงรู้สึกผิดต่อซูหนานเกอมาก

ตอนนี้ เมื่อช่วงเช้าที่วุ่นวายผ่านพ้นไป เคาน์เตอร์ก็เริ่มว่างลง

เย่ถิงถิงหยิบใบนำฝากที่หัวหน้าแจกให้เมื่อเช้านี้ออกมาดู อยากจะรู้ว่าใครคือลูกค้ารายใหญ่ที่จู่ ๆ ก็เอาเงินหนึ่งล้านหยวนมาฝากเข้าบัญชีกระแสรายวัน

นอกจากนี้ หัวหน้ายังสั่งให้เธอพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษาลูกค้าคนนี้ไว้ และโน้มน้าวให้เขาเปลี่ยนเงินทุนเป็นเงินฝากประจำหรือผลิตภัณฑ์บริหารความมั่งคั่งให้ได้

ตอนแรกมันก็ดูไม่มีอะไร แต่ทันทีที่เย่ถิงถิงเหลือบไปเห็นชื่อบนใบนำฝาก เธอก็ตัวแข็งทื่อไปทันที

ลูกค้ารายใหญ่คนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนที่เธอคุ้นเคยที่สุดในชีวิต

ทะ... ทำไมถึงเป็นซูหนานเกอไปได้ล่ะ?

ความรู้สึกของเย่ถิงถิงซับซ้อนไปหมด แน่นอนว่าเธอตื่นเต้น แต่มันก็เจือปนไปด้วยความไม่สบายใจ

ซูหนานเกอไปเอาเงินตั้งเยอะแยะมาจากไหน? เขาคงไม่ได้ขายอพาร์ตเมนต์นั่นหรอกใช่ไหม?

ดวงตากลมโตของเย่ถิงถิงสั่นไหว เธอรู้สึกว่ามันต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ

คนบ้าเอ๊ย เขากล้าขายสิ่งเดียวที่พ่อทิ้งไว้ให้เขาได้ยังไงกัน?

หรือว่า... การจากไปของเธอจะไปกระตุ้นเขาเข้า?

เย่ถิงถิงอยากจะโทรไปถามให้รู้แล้วรู้รอด แต่พอคิดดูอีกที เธอก็ลดมือลง

เธอจะทำแบบนั้นในฐานะอะไรล่ะ? เธอเป็นคนเดินออกมาเอง เธอเป็นคนที่จากมาโดยไม่บอกลา แล้วตอนนี้เธอยังอยากจะไปก้าวก่ายชีวิตเขาอีกเหรอ?

เย่ถิงถิงถอนหายใจ เธออยากจะหาโอกาสอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ซูหนานเกอฟังให้ชัดเจน

ตั้งแต่คืนนั้น ในหัวของเธอก็ยุ่งเหยิงไปหมด เธอรู้ตัวดีว่ายังรักซูหนานเกออยู่ แต่เธอก็ไม่กล้าไปสู้หน้าเขา

ในขณะเดียวกัน ซูหนานเกอก็ฮัมเพลงเบา ๆ กลับมาที่บริษัท

เมื่อผู้จัดการหลิวเห็นเขา ก็เอ่ยถามขึ้น

"เสี่ยวซู กลับมาเร็วจังนะ? ปฐมนิเทศที่บริษัทช่วงนี้เป็นไงบ้างล่ะ?"

ซูหนานเกอตอบกลับ

"ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ ผู้จัดการหลิว พอดีผมไปเลือกรถไว้เมื่อหลายวันก่อน วันนี้ก็เลยไปจ่ายเงินมาครับ พอจัดการเอกสารเสร็จก็รีบกลับมาเลย"

หลิวตงชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ไอ้เด็กนี่เพิ่งเรียนจบแท้ ๆ แต่ซื้อรถแล้วงั้นเหรอ? เห็นได้ชัดว่าที่บ้านคงซื้อให้แน่ ๆ

ถ้าเป็นแบบนั้น ที่บ้านของไอ้เด็กนี่คงมีฐานะดีไม่เบา แต่ก็นะ ในเมื่อเขารู้จักกับผู้จัดการโจว ก็คงไม่ธรรมดาอยู่แล้ว

ด้วยเหตุนี้ หลิวตงจึงพูดจาสุภาพมากยิ่งขึ้น

"เสี่ยวซูเป็นคนหนุ่มที่อนาคตไกลจริง ๆ! ตั้งใจทำงานเข้านะ ฉันคาดหวังในตัวเธอไว้สูงเลยล่ะ! ไปเถอะ ไปทำงานต่อได้แล้ว"

ซูหนานเกอพยักหน้ารับแล้วกลับไปที่โต๊ะทำงาน เขาทำตัวเป็น 'คนหูหนวกตาบอด' ต่อไป ก้มหน้าก้มตาเตรียมงานของเขาเงียบ ๆ

ทว่า การที่เขาพูดเปรยเรื่องซื้อรถเมื่อครู่นี้ ได้ดึงดูดความสนใจจากพวกที่ชอบแอบฟังไปไม่น้อย

เพื่อนร่วมแผนกของเขารู้ดีว่ามีพนักงานใหม่เข้ามา แต่ก็ไม่มีใครเป็นฝ่ายเข้ามาทักทายเขาก่อนเลย

ดูจากรูปร่างหน้าตาแล้ว เขาก็เป็นแค่เด็กจบใหม่ธรรมดา ๆ คนหนึ่ง

พวกเขาแค่ไม่คิดว่าเขาจะมีกำลังทรัพย์ถึงขนาดนี้

ไม่นานนัก เพื่อนร่วมงานชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาทักทาย

"เสี่ยวซู สวัสดี ฉันชื่อตู้หมิงนะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลย"

ซูหนานเกอพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

"ตกลงครับ ขอบคุณมากครับคุณชายตู้!"

พอได้ยินแบบนั้น ตู้หมิงก็หัวเราะลั่น

"คุณชายซูนี่อารมณ์ขันจริง ๆ! เรียกฉันว่าตู้หมิงก็พอ ฉันอายุมากกว่านายหน่อยนึง จะเรียกพี่ก็ได้นะ"

ซูหนานเกอตอบรับ "ได้เลยครับ ๆ"

ที่ซูหนานเกอเรียกเขาว่าคุณชายตู้ ไม่ใช่แค่การประจบสอพลอไปอย่างนั้น

เขาสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าในแผนกนี้ ตู้หมิงแต่งตัวจัดจ้านที่สุด ชุดของเขาอาจจะไม่ใช่แบรนด์เนมระดับไฮเอนด์ แต่ก็เป็นแบรนด์กีฬาชื่อดังที่ราคาหลักพันขึ้นไปแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น นาฬิกาโอเมก้าบนข้อมือและกุญแจรถบนโต๊ะ ก็บ่งบอกถึงฐานะที่ไม่ธรรมดาของเขา

ดังนั้น คำว่า 'คุณชายตู้' จึงเหมาะกับเขาที่สุดแล้ว

ในบรรดาเพื่อนร่วมงานเหล่านี้ ตู้หมิงมีโอกาสที่จะอิจฉาซูหนานเกอน้อยที่สุด

ดังนั้น การที่เขาเป็นคนแรกที่เข้ามาทักทาย จึงไม่ได้เหนือความคาดหมายของซูหนานเกอเลย

จากนั้นก็มีเสียงผู้หญิงดังลอยมา เป็นเสียงของสาวสวยในชุดยูนิฟอร์มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเยื้อง ๆ กับซูหนานเกอ

เธอแนะนำตัว "ฉันชื่อเจียงอวี่ค่ะ สวัสดีค่ะ!"

ซูหนานเกอตอบกลับอย่างสุภาพ "อาจารย์เจียงเรียกผมว่าเสี่ยวซูก็ได้ครับ"

เจียงอวี่ดูอายุไม่ถึง 30 ปี และสวมแว่นตา ในแผนกนี้ มีแค่เธอและเพื่อนร่วมงานชายอีกคนเท่านั้นที่ใส่ยูนิฟอร์มของบริษัทอย่างเคร่งครัด เธอจึงดูเหมือนคุณครูจริง ๆ

ตู้หมิงหัวเราะหึ ๆ "คุณชายซูตาถึงจริง ๆ เจียงอวี่มีการศึกษาสูงที่สุดในแผนกเราเลยนะ เธอจบปริญญาโทด้านการเงินจากมหาวิทยาลัยโครงการ 985 เชียวนะ"

ทุกคนรู้ดีว่าในเมืองเชียนเจียง มีมหาวิทยาลัยในโครงการ 985 อยู่เพียงแห่งเดียวเท่านั้น

ซูหนานเกอแสร้งทำเป็นเขินอาย "โชคดีนะที่ผมไม่ได้เรียกผิดไป ผมมันก็แค่เด็กจบใหม่จากมหาวิทยาลัยชั้นสามธรรมดา ๆ รู้สึกละอายใจจังเลยครับที่ได้มายืนอยู่ต่อหน้าปริญญาโทแบบนี้"

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจียงอวี่ "งั้นก็มาจากมหาวิทยาลัยซิตี้คอลเลจสินะคะ มหาวิทยาลัยของเราก็มาจากรากเหง้าเดียวกันนั่นแหละ ไม่ต้องเรียกฉันว่า 'อาจารย์' หรอกค่ะ เรียกรุ่นพี่ก็พอ"

จู่ ๆ ตู้หมิงก็ทำตัวสนิทสนมขึ้นมาทันที เขาเอื้อมมือไปโอบไหล่ซูหนานเกอ

"ว้าว คุณชายซูได้รับการปฏิบัติอย่างดีเลยนะเนี่ย พวกเราอยากเรียกเธอว่ารุ่นพี่มาตั้งนานแล้ว แต่เธอไม่เคยยอมเลย"

ซูหนานเกอรู้สึกขบขันเล็กน้อย ถ้าเขาไม่ได้หลุดปากเรื่องซื้อรถไปล่ะก็...

คนพวกนี้ก็คงจะทำเหมือนเขาไร้ตัวตนและมองข้ามเขาไปเหมือนเดิมนั่นแหละ

ตอนนี้ ซูหนานเกอสัมผัสได้ว่าตู้หมิงดูเหมือนจะสนใจเจียงอวี่อยู่บ้าง

ในแผนกมีทั้งหมดแปดคน และอีกไม่กี่คนที่เหลือก็เข้ามาแนะนำตัวเช่นกัน

ทว่า กลับมีเสียงแหลม ๆ ดังขัดขึ้นมา:

"คนหนุ่มสาวอย่างพวกเราควรจะพึ่งพาตัวเองมากกว่านะ ไม่ใช่เอะอะก็พึ่งแต่ครอบครัว ต่อให้ครอบครัวจะฐานะดีแค่ไหน นั่นก็คือครอบครัว ไม่ได้หมายความว่านายจะเก่งตามไปด้วยสักหน่อย"

คนพูดคือผู้ชายสวมแว่น...คนที่ใส่ยูนิฟอร์มบริษัทเหมือนกับเจียงอวี่

เขาดูอายุมากกว่าซูหนานเกอเล็กน้อย น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับตู้หมิง

ซูหนานเกอไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไรกับคำพูดประชดประชันแบบนี้ เขายังคงตอบกลับอย่างสุภาพ

"อาจารย์ท่านนี้พูดถูกแล้วครับ ผมขอน้อมรับคำติชม!"

แต่ตู้หมิงกลับพูดสวนขึ้นมา "คุณชายซู ในที่สุดนายก็เรียกคนผิดจนได้ หมอนี่ชื่อหลี่เฟิง ไม่ได้จบจากมหาลัยดังอะไรหรอก แค่ทนเห็นคนอื่นได้ดีกว่าไม่ได้เท่านั้นแหละ"

หลี่เฟิงตะโกนอย่างโกรธจัด "ตู้หมิง แก! ฮึ พวกแกมันก็แค่เกิดมาบ้านรวยกว่า มีอะไรน่าภูมิใจนักหนาฮะ? ถ้าแน่จริง ก็ทำยอดขายให้ชนะฉันให้ได้สิ!"

ในเมื่อสถานการณ์เริ่มตึงเครียด ซูหนานเกอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพูดขัดขึ้น

"เอาเถอะครับ พวกเราอยู่แผนกเดียวกันทั้งนั้น ยังไงในอนาคตผมก็ต้องขอความช่วยเหลือจากทุกคนอยู่ดี เย็นนี้ผมขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงข้าวทุกคนดีไหมครับ?"

ตู้หมิงตอบรับเป็นคนแรก "ดูความใจป้ำของคุณชายซูสิ! เอาสิ มีของกินฟรีทั้งที พวกเราไม่พลาดอยู่แล้ว"

คนอื่น ๆ ต่างพยักหน้าเห็นด้วย

มีเพียงหลี่เฟิงที่ไม่ได้ตอบว่าจะไปหรือไม่ เขาหันกลับไปสนใจงานของตัวเองต่อ

ขณะที่ซูหนานเกอกำลังลังเลว่าจะเข้าไปชวนเขาแยกต่างหากดีไหม ตู้หมิงก็กระซิบ

"หลี่เฟิงมาแน่ ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้ก็เพื่อช่วยหมอนั่นแหละ"

ซูหนานเกอยิ้มและพยักหน้า

ทว่า ผู้หญิงอายุมากกว่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ซูหนานเกอกลับพูดขึ้นมา

"เสี่ยวซู คืนนี้ไม่ต้องชวนผู้จัดการหลิวนะ ไม่งั้นฉันไม่ไปด้วยหรอก"

ผู้หญิงคนนี้ชื่อติงชวี่เซียว เธออายุประมาณ 40 ปี หน้าตาค่อนข้างดี แต่มีสีหน้าเคร่งขรึมมาก

ตู้หมิงสนับสนุน "คุณชายซู พี่ติงพูดถูกแล้วล่ะ ไม่ต้องชวนหลิวตงหรอก"

ซูหนานเกอรู้สึกขำอยู่ในใจ ภาพลักษณ์ของหลิวตงในสายตาเพื่อนร่วมแผนกมันแย่ขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย

เวลาเลิกงานมาถึงอย่างรวดเร็ว และก็ตามคาด หลี่เฟิงก็เดินตามมาด้วย

ตู้หมิงเอ่ยขึ้น "ในแผนกเรามีแค่เราสองคนที่ขับรถไป งั้นก็พอดีเลย"

ซูหนานเกอพยักหน้า มีทั้งหมดแปดคน รถสองคันก็ไม่เบียดกันเกินไป

แต่จะแบ่งกันนั่งยังไงนี่สิปัญหา

ซูหนานเกอไม่คาดคิดว่าพี่ติงจะเป็นฝ่ายก้าวออกมาก่อนและพูดว่า

"เสี่ยวซู งั้นฉันนั่งรถเธอไปก็แล้วกัน"

ซูหนานเกอรีบพยักหน้ารับ "ได้เลยครับพี่ติง"

ตู้หมิงเอ่ยชวน "อาจารย์เจียง นั่งรถผมไปไหมครับ?"

เจียงอวี่มีท่าทีลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้าตกลง

ตู้หมิงชวนคนอื่นไปอีกสองคน ทิ้งหลี่เฟิงไว้ให้ไปกับซูหนานเกอ

ซูหนานเกอไม่ได้ใส่ใจอะไรและเดินตรงไปยังลานจอดรถใต้ดิน

คาดไม่ถึงว่ารถของตู้หมิงและซูหนานเกอจะจอดอยู่ตรงข้ามกันพอดี

เมื่อตู้หมิงเห็นซูหนานเกอหยิบกุญแจออกมาและปลดล็อกรถ เขาก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"คุณชายซู นี่รถนายเหรอ?"

ซูหนานเกอแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง "ใช่ครับ"

ตู้หมิงไม่พูดอะไรอีกและรีบต้อนกลุ่มของเขาขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว

ตู้หมิงขับรถ 5 Series ซึ่งก็ถือว่าเป็นจุดสูงสุดสำหรับคนธรรมดาทั่วไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม ตู้หมิงก็ไม่กล้าพูดในสิ่งที่คิด ป้าย 'LS600h' ที่ท้ายรถของซูหนานเกอเมื่อกี้มันเด่นหราเกินไปจริง ๆ

ตู้หมิงรู้สึกว่ารถของเขาดูเหมือนเรื่องตลกไปเลยเมื่อมาเทียบกับรถของซูหนานเกอ

ในบางเรื่อง ยิ่งคุณเข้าใจมากเท่าไหร่ คุณก็จะยิ่งระมัดระวังมากขึ้นเท่านั้น คุณรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ควรเคารพและยำเกรง

แต่บางคนที่มีความรู้แค่หางอึ่ง กลับชอบวิพากษ์วิจารณ์และชี้นิ้วสั่งคนนู้นคนนี้ไปทั่ว

ทำตัวราวกับว่ารู้ไปเสียทุกเรื่อง

อย่างเช่นหลี่เฟิง เขาพูดอย่างดูแคลน

"ก็แค่ Lexus ธรรมดา ๆ ไม่เห็นจะมีอะไรน่าตื่นเต้นเลย~"

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═