Chapter 29 - ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

อาเรียกลับมาถึงห้องพักและปิดประตูลงได้ทัน ก่อนที่ขาของเธอจะหมดแรงในที่สุด

เธอค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

พิงแผ่นหลังกับประตู

ร่างกายทั้งร่างยังคงสั่นไหวจากสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

ฉันเพิ่งทำอะไรลงไปกันแน่?

มือของเธอยกขึ้นแตะสร้อยที่อยู่รอบลำคอ

โลหะอุ่นๆ นั้นเป็นเครื่องเตือนใจถึงคำพูดของเดเมียนอย่างต่อเนื่อง

"นี่เป็นของผม เป็นสัญลักษณ์ของสิ่งที่เป็นของผม"

เธอควรถอดมันออก

ควรโยนมันทิ้ง

ควรเดินกลับไปที่ห้องทำงานของเขาแล้วบอกให้รู้ว่าเธอไม่ใช่ทรัพย์สินของใคร

ไม่ใช่สิ่งของที่เขาจะมาอ้างสิทธิ์หรือประทับตราได้

แต่ปลายนิ้วของเธอกลับเพียงลูบไล้ไปตามสายสร้อยเส้นบาง

รับรู้ถึงน้ำหนักของมัน

และไม่อาจบังคับตัวเองให้ถอดออกได้

เพราะมีบางส่วนในตัวเธอ

ส่วนที่มืดมน

หุนหัน

และอันตราย

ที่ชอบมัน

ชอบความรู้สึกที่ถูกครอบครอง

ชอบวิธีที่เขาสัมผัสเธอ

สั่งเธอ

และทำให้ร่างกายของเธอตอบสนองในแบบที่ไม่เคยคิดว่าจะเป็นไปได้

เธอเพิ่งสัมผัสจุดสุดยอดครั้งแรกในชีวิต

บนตักของเดเมียน แบล็กวูด

ขณะที่เขามองเธอแตกสลายลงต่อหน้าต่อตา

เพียงแค่คิดถึงเรื่องนั้น

คลื่นความร้อนระลอกใหม่ก็แล่นผ่านร่างกาย

ทั้งความอับอาย

ทั้งความรู้สึกที่ยังคงหลงเหลืออยู่

นี่มันบ้า

ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

เธอไม่สามารถ...

โทรศัพท์เครื่องจริงของเธอสั่นขึ้นจากที่ซ่อน

อาเรียหยิบมันออกมาด้วยมือที่ยังสั่น

ข้อความจากมาร์คัสปรากฏบนหน้าจอ

แม่เธอถามถึงอีกแล้วนะ

ดูเหมือนจะเป็นห่วงมาก

บอกว่าเวลาโทรคุย เธอฟังดูเปลี่ยนไป

ทุกอย่างโอเคไหม?

ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเหมือนน้ำเย็นจัด

แม่ของเธอ

ภารกิจของเธอ

เหตุผลที่เธอมาอยู่ที่นี่

เธอมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับเดเมียน

สัมผัสของเขา

คำสั่งของเขา

วิธีที่เขาทำให้เธอรู้สึก

จนเกือบลืมทุกอย่างไป

ในช่วงเวลานั้นภายในห้องทำงาน

ไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่เลย

ไม่ใช่แม่ที่กำลังจะตาย

ไม่ใช่รากไวทาลิสที่เธอต้องขโมย

ไม่มีอะไรเลย

นอกจากความรู้สึก

และการปล่อยตัวตามมัน

เธอลืมได้ยังไง?

ปล่อยให้ตัวเองไขว้เขวขนาดนี้ได้ยังไง?

เธอพิมพ์ตอบกลับไป

ฉันโอเค

แค่กำลังปรับตัวกับงานใหม่

วันอาทิตย์จะไปหา

บอกแม่ด้วยว่าฉันรักแม่

แต่เธอไม่ได้โอเคเลย

เธอรู้สึกราวกับกำลังถูกฉีกออกเป็นสองส่วน

ลูกสาวที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อช่วยชีวิตแม่

กับผู้หญิงคนหนึ่ง

ที่เพิ่งค้นพบความปรารถนาในอ้อมแขนของชายที่เธอควรจะหลอกลวง

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง

คราวนี้เป็นเครื่องของซาร่าห์ มิตเชลล์

เดเมียน:

เลิกคิดมากได้แล้ว

ผมแทบสัมผัสได้เลยว่าคุณกำลังฟุ้งซ่านอยู่ตรงนั้น

เธอจ้องหน้าจอ

เขารู้ได้ยังไง?

ทำไมเขาถึงรู้เสมอ?

นิ้วของเธอลังเลอยู่เหนือแป้นพิมพ์

ควรเมินข้อความนี้

ควรรักษาระยะห่างเอาไว้บ้าง

ควบคุมอะไรสักอย่างเอาไว้

แต่สุดท้ายเธอกลับพิมพ์ตอบ

ซาร่าห์:

ฉันไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

คำตอบกลับมาทันที

เดเมียน:

ดี

แปลว่าผมกำลังทำหน้าที่ได้ถูกต้อง

ซาร่าห์:

เรื่องนี้อันตราย

เดเมียน:

ใช่

นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้มันน่าตื่นเต้น

ซาร่าห์:

ฉันควรถอดสร้อยออก

เงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนข้อความใหม่จะปรากฏ

เดเมียน:

แต่คุณจะไม่ถอด

เพราะคุณชอบที่ได้ใส่เครื่องหมายของผม

ชอบที่พรุ่งนี้เวลาเงยหน้ามองกระจก

คุณจะเห็นมัน

และนึกถึงตอนที่ตัวเองพ่ายแพ้ให้ผม

นึกถึงว่ามันรู้สึกดีแค่ไหนที่ปล่อยวาง

เขาพูดถูก

ให้ตายเถอะ

เขาพูดถูกอีกแล้ว

ซาร่าห์:

ทำไมคุณถึงทำแบบนี้?

ทำไมต้องเป็นฉัน?

คราวนี้เงียบไปนานกว่าเดิม

ก่อนข้อความจะส่งกลับมา

เดเมียน:

เพราะตั้งแต่วินาทีที่คุณเดินเข้ามาในบ้านของผม

คุณเป็นสิ่งเดียวที่ผมคิดถึง

เพราะคุณทั้งฉลาด สวย และควบคุมตัวเองได้ดีเกินไป

จนผมอยากเห็นว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เมื่อการควบคุมนั้นแตกสลาย

อาเรียหยุดหายใจไปชั่วขณะ

ข้อความต่อมาเด้งขึ้นทันที

เดเมียน:

เพราะผมรู้ว่าคุณโกหกผมเรื่องตัวตนของคุณ

และแทนที่จะผลักคุณออกไป

มันกลับทำให้ผมอยากดึงคุณเข้ามาใกล้กว่าเดิม

อยากค้นหาทุกความลับ

อยากรู้ทุกความจริงที่คุณกำลังซ่อนอยู่

หัวใจของอาเรียตกวูบ

เขารู้

เขารู้แน่นอนว่าเธอกำลังปิดบังบางอย่าง

และก่อนที่เธอจะเริ่มตื่นตระหนก