บทที่ 89 - ทำไมถึงเป็นเธอ

บทที่ 89 - ทำไมถึงเป็นเธอ

พี่คัง เพื่อนผมส่งข้อความมาบอกว่า สืบประวัติไอ้บ้านนอกนั่นได้แล้ว

มันเป็นใครมาจากไหน หลินคังถือแก้วเหล้า นิ้วเคาะขอบแก้วเบาๆ สายตาดูไม่ยี่หระเท่าไหร่

ในห้องวีไอพีของบาร์หรูแห่งหนึ่งในเมืองซินโจว แสงไฟสลัวๆ ผสมกับเสียงเพลงดังกระหึ่ม หวังเหวินปินกับหลินคังมีสาวสวยแต่งตัวเซ็กซี่ประกบอยู่ข้างกาย บนโต๊ะมีขวดเหล้าต่างประเทศวางเกลื่อนกลาด

มีประวัติอะไรให้สืบ หวังเหวินปินแค่นหัวเราะ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูก ก็อย่างที่พี่คังบอกนั่นแหละ มันก็แค่ไอ้นาตีนเปื้อนโคลน

ขอรายละเอียดหน่อย หลินคังจิบเหล้า โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

หยางลั่ว อายุยี่สิบเจ็ดปี เกิดที่หมู่บ้านเล็กๆ บนเขาในเมืองหนิงเจียง มณฑลเซียงหนาน พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่เด็ก ไม่มีเส้นสายอำนาจอะไรเลย เคยเป็นทหารเกณฑ์อยู่สองสามปี ตอนนี้เป็นแค่ตำรวจจราจรในเมืองซินโจว หวังเหวินปินเล่าข้อมูลที่สืบมาได้ให้ฟังจนหมด ก่อนจะเสริมตอนท้ายว่า ประวัติกระจอกๆ แบบนี้ แค่จะมาถือรองเท้าให้พวกเรายังไม่คู่ควรเลย

ดูท่าฉันจะเดาถูกจริงๆ หลินคังวางแก้วเหล้าลง มุมปากเหยียดยิ้มเย้ยหยัน หมอนั่นมันก็แค่โล่กันกระชนที่เย่จื่อหานเอามาหลอกฉันเท่านั้นแหละ

ไอ้บ้านนอกนั่นเมื่อก่อนทำตัวกร่างซะขนาดนั้น ฉันก็นึกว่ามีแบคดี ที่แท้ก็ไม่มีน้ำยา หวังเหวินปินพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม อยากจะบี้มันให้ตาย ก็ง่ายยิ่งกว่าบี้มดซะอีก

หลินคังโบกมือปัด สายตาเย็นชาขึ้นมาทันที ช่วงนี้ตำรวจตรวจเข้ม อย่าเพิ่งเล่นถึงตาย เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่เคลียร์ยาก ส่งคนไปสั่งสอนมันหน่อยก็พอ เอาให้มือตีนมันใช้การไม่ได้ก็พอ เขาหยุดไปนิด ยกแก้วเหล้าขึ้นมากระดกรวดเดียวหมด ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม กล้ามามีเรื่องกับหลินคัง ก็ต้องเตรียมใจรับผลที่ตามมาให้ดี แค่ตำรวจจราจรกระจอกๆ กล้ามาขวางทางฉัน นี่แหละจุดจบของคนที่กล้าขัดใจฉัน

ได้ พรุ่งนี้ฉันจะสั่งคนจากเมืองหลวงให้ลงมาจัดการ

หาคนหัวไวๆ หน่อยนะ ไอ้บ้านนอกนั่นเคยเป็นทหาร พละกำลังมันเยอะเหมือนควาย อย่าประมาทเดี๋ยวจะเสียแผน โดนมันเล่นงานเอาซะเอง พอคิดถึงตอนที่ตัวเองโดนไอ้บ้านนอกนั่นเตะกระเด็น หลินคังก็แค้นจนกัดฟันกรอด หน้าอกยังคงปวดหนึบๆ ไม่หาย

วางใจได้เลยพี่คัง หวังเหวินปินยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ ฉันจะให้บอดี้การ์ดส่วนตัวของพ่อลงมาจัดการเอง พวกนี้ฝีมือระดับพระกาฬทั้งนั้น พวกทหารรบพิเศษทั่วไปยังสู้ไม่ได้เลย จะจัดการตำรวจจราจรกระจอกๆ คนนึง มันก็แค่เรื่องกล้วยๆ

หลินคังพยักหน้าอย่างพอใจ ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบอีกรอบ แววตาฉายประกายอำมหิต ดี งั้นก็ให้พวกมันไปต้อนรับไอ้บ้านนอกนั่นซะหน่อย ให้มันรู้ซะบ้างว่า บนโลกนี้มีคนบางประเภทที่มันไม่ควรไปแหยมด้วย

เสียงดนตรีในห้องวีไอพียังคงดังกระหึ่ม แต่บทสนทนาของทั้งคู่กลับแฝงไปด้วยรังสีอำมหิต ช่างขัดกับบรรยากาศปาร์ตี้สุดเหวี่ยงนี้ซะเหลือเกิน

เหวินปิน เรื่องที่ดินจัดการเรียบร้อยหรือยัง

ผู้ช่วยเพิ่งโทรมาบอกว่า เล็งที่ดินแถวชานเมืองไว้แปลงนึง กำลังคุยรายละเอียดกันอยู่ เราควรหาเวลาไปดูหน่อยไหม

ได้สิ หลินคังพยักหน้าตอบ พรุ่งนี้ไปดูด้วยกันเลย

เที่ยงวันต่อมา เทศบาลเมืองซินโจวได้ออกประกาศอย่างเป็นทางการผ่านทางสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่น หนังสือพิมพ์ และแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียต่างๆ ของทางราชการ เนื้อหาในประกาศกล่าวขออภัยอย่างจริงใจต่อประชาชนสำหรับความไม่สะดวกในการสัญจร อันเกิดจากการขุดเจาะถนนและวางท่อที่บ่อยครั้งในช่วงนี้

ประกาศระบุชัดเจนว่า นับจากนี้ไปจะยุติปัญหาการขุดถนนซ้ำซาก โดยเทศบาลจะเป็นเจ้าภาพร่วมกับกรมโยธาธิการ กรมทรัพยากรน้ำ การไฟฟ้า และการสื่อสาร ในการวางแผนแบบบูรณาการอย่างรอบด้าน มุ่งมั่นที่จะดำเนินการวางท่อและบำรุงรักษาสาธารณูปโภคใต้ดินทุกประเภทให้แล้วเสร็จในคราวเดียวก่อนการก่อสร้างถนน เพื่อแก้ปัญหาการขุดถนนซ้ำซากที่ต้นเหตุ

ประกาศฉบับนี้แพร่สะพัดไปทั่วทุกมุมเมืองอย่างรวดเร็ว กลายเป็นประเด็นร้อนที่ผู้คนถกเถียงกันอย่างกว้างขวาง ใครพูดถึงก็ต้องยกนิ้วให้ พร้อมเอ่ยชมว่านี่สิถึงจะเรียกว่าการทำงานเพื่อประชาชนอย่างแท้จริง

ทว่าหยางลั่วกลับไม่รู้เรื่องนี้เลย ไม่ใช่ว่าเขาไม่สนใจปัญหาปากท้องของชาวบ้าน เพียงแต่เขาไม่ค่อยติดตามข่าวสารพวกนี้เท่าไหร่นัก

สำหรับเขาแล้ว สิ่งที่ต้องติดตามทุกวันอย่างขาดไม่ได้ คือความเคลื่อนไหวด้านการทหารทั้งในและต่างประเทศ ข่าวคราวเกี่ยวกับเทคโนโลยีอาวุธยุทโธปกรณ์ใหม่ๆ การปรับเปลี่ยนยุทธศาสตร์ระดับโลก รวมถึงเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับชุดลายพราง ควันปืน และอาวุธสงคราม สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่ทำให้เขาสามารถจดจ่อและมีสมาธิได้อย่างแท้จริง

เฮ้อ ดันไปทำให้เย่จื่อหานโกรธอีกจนได้

หยางลั่วขี่มอเตอร์ไซค์คันเก่าคร่ำคร่า ค่อยๆ ขี่กลับบ้านอย่างไม่รีบร้อน เขาจงใจลดความเร็วลง ไม่อยากกลับถึงบ้านเร็วเกินไป เดาว่าเย่จื่อหานคงยังโกรธอยู่ ขืนกลับไปตอนนี้ก็คงต้องเจอหน้าหงิกหน้างอของเธอแน่ๆ จะหาเรื่องใส่ตัวไปทำไม

ใครจะไปรู้ว่าขี่มาได้ครึ่งทาง จู่ๆ มอเตอร์ไซค์ก็ส่งเสียงดัง ปุ้งๆ สองสามครั้ง แล้วเครื่องก็ดับวูบไปซะดื้อๆ พยายามสตาร์ทยังไงก็ไม่ติด

รถมอเตอร์ไซค์เฮงซวยนี่ เอาแต่พังอยู่ได้ หยางลั่วลงจากรถแล้วตบเบาะอย่างหัวเสีย ก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเองว่า ของถูกไม่เคยดีจริงๆ เลย ช่างเถอะ พรุ่งนี้วันเสาร์พอดี แวะไปดูรถคันใหม่เลยดีกว่า

เขาเข็นมอเตอร์ไซค์ที่สตาร์ทไม่ติด ไปหาร้านซ่อมข้างทาง เถ้าแก่ดูสภาพรถแล้วก็ส่ายหน้า บอกว่าซ่อมไปก็ไม่คุ้ม หยางลั่วเองก็ขี้เกียจยุ่งยาก เลยคุยกับเถ้าแก่ว่า เถ้าแก่ งั้นคุณรับซื้อรถคันนี้ไปเลยละกัน สามร้อยหยวน ขี่ได้ปกติ แค่บางทีมันชอบงอแงนิดหน่อย

เถ้าแก่ลองชั่งน้ำหนักดูแล้วก็เห็นว่าคุ้ม เลยควักเงินจ่ายให้ทันที

หยางลั่วกำเงินสามร้อยหยวนเดินออกจากร้านซ่อมรถ รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ขาดทุนอะไรเลยซักนิด ตอนซื้อรถมอเตอร์ไซค์มือสองคันนี้มาก็แค่หกร้อยหยวน ขี่มาตั้งครึ่งปี คุ้มยิ่งกว่าคุ้มซะอีก

หยางลั่วยืดเส้นยืดสาย กะว่าจะเดินกลับบ้านชิลๆ กลับดึกหน่อย เผลอๆ เย่จื่อหานอาจจะหลับไปแล้ว จะได้ไม่ต้องมานั่งอึดอัดกัน

เขาเดินทอดน่องมาจนถึงหมู่บ้าน พอเงยหน้ามองขึ้นไปที่หน้าต่างบ้านตัวเอง ก็เห็นว่าไฟในห้องดับไปแล้วจริงๆ

หยางลั่วยกยิ้มมุมปากอย่างโล่งใจ ก่อนจะเดินตัวปลิวไปที่ลิฟต์

พูดคำไหนคำนั้น หยางลั่วเป็นคนลงมือทำอะไรเร็วอยู่แล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็นั่งรถเมล์ไปที่โชว์รูมรถยนต์ทันที ที่นั่นมีโชว์รูมรถยนต์เรียงรายกันเป็นแถว ตั้งแต่รถหรูนำเข้าคันละเป็นล้าน ไปจนถึงรถแบรนด์จีนราคาสบายกระเป๋า มีให้เลือกสรรละลานตาไปหมด

หยางลั่วมีเป้าหมายในใจอยู่แล้ว เขาไม่คิดจะไปเดินดูรถหรูพวกนั้นให้เสียเวลา ลงจากรถเมล์ปุ๊บ เขาก็กวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วเดินตรงดิ่งไปยังโชว์รูมรถแบรนด์จีนที่มีป้ายโลโก้เด่นหราอยู่ไม่ไกล

กำลังจะก้าวเท้าเข้าไปในโชว์รูมรถแบรนด์จีน จู่ๆ ก็มีเสียงทะเลาะเบาะแว้งดังมาจากหน้าโชว์รูมเบนซ์ที่อยู่ข้างๆ เสียงผู้หญิงกำลังเถียงกับเสียงผู้ชายที่กำลังตะคอกด่าทอ

ปกติหยางลั่วไม่ใช่คนชอบสอดรู้สอดเห็น เขาเลยไม่คิดจะหยุดเดินด้วยซ้ำ แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นร่างคุ้นเคยร่างหนึ่ง หรือจะพูดให้ถูกคือ ร่างคุ้นเคยสองสามร่างเลยต่างหาก

หยางลั่วชะงักฝีเท้าทันที ความประหลาดใจผุดขึ้นในใจ

ทำไมถึงเป็นเธอ

หยางลั่วขมวดคิ้ว ไม่สนใจจะดูรถแล้ว เขาตัดสินใจยืนอยู่ตรงนั้น อยากจะรู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

[จบแล้ว]