บทที่ 7 รางวัลคริติคอล กลายเป็นนักศิลปะการต่อสู้ในชั่วข้ามคืน!

บทที่ 7 รางวัลคริติคอล กลายเป็นนักศิลปะการต่อสู้ในชั่วข้ามคืน!

ภายในห้องพักราคาถูกอันคับแคบ บรรยากาศในอากาศคล้ายจะหยุดนิ่งไปสิ้น

แสงจันทร์จากด้านนอกหน้าต่างสาดส่องผ่านช่องว่างของผ้าม่านผืนบาง เคลือบผิวพนักหัวเตียงอันสลัวให้กลายเป็นคราบสีเงินยวงจางๆ

【ละเนื้อหาเนื่องจากความไม่เหมาะสม】

เธอย่อมรู้ชะตากรรมของตัวเองในคืนนี้ดีอยู่แล้ว

อย่างไรเสีย วันนี้ก็ต้องมาถึงไม่ช้าก็เร็ว

... 【ละเนื้อหาเนื่องจากความไม่เหมาะสม】 ...

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใด

ภายใต้แสงจันทร์อันเย็นเยียบด้านนอกหน้าต่าง ซูชิงเกอกำลังขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มแน่นราวกับทารกที่กำลังตื่นตระหนก เหลือทิ้งไว้เพียงเส้นผมอันยุ่งเหยิงที่โผล่พ้นขอบผ้าห่มออกมาเท่านั้น

ใบหน้าของเธอที่เคยเย็นชาและงดงามปานล่มเมือง บัดนี้กลับขึ้นสีแดงซ่าน และที่หางตายังคงมีคราบน้ำตาที่แห้งเหือดหลงเหลืออยู่

ดวงตาทรงเสน่ห์ของเธอจ้องเขม็งไปยังเฉินเย่ที่นอนอยู่ข้างกาย ราวกับต้องการจะเจาะร่างของเขาให้เป็นรูอย่างไรอย่างนั้น

"คนกะล่อน!"

"คนลวงโลก!"

... เซลล์ทุกส่วนในร่างกายกำลังโห่ร้อง เลือดในกายกำลังเดือดพล่าน

บนแผงหน้าจอข้อมูล แถบแสดงอัตราการพัฒนาพันธุกรรมกำลังกระโดดข้ามตัวเลขอย่างบ้าคลั่ง

ในโลกใบนี้ ร้อยละสิบคือเกณฑ์ขั้นต่ำสำหรับการสอบเข้าวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ ทว่าในยามนี้ เฉินเย่กลับทะยานขึ้นไปถึงร้อยละสิบสี่จุดเก้าแล้ว...

หากนำตัวเลขนี้ไปเปรียบเทียบในห้องเรียนเดิมของเขา มันจะต้องเป็นข้อมูลระดับหัวกะทิที่สามารถการันตีตำแหน่งห้าอันดับแรกได้อย่างมั่นคงแน่นอน!

ยิ่งไปกว่านั้น ความประหลาดใจยังไม่ได้หมดลงเพียงเท่านี้

เมื่อ เคล็ดวิชาลมหายใจเสียงอสนีบาต ถูกหลอมรวมเข้าสู่ร่างกาย จังหวะการหายใจของเฉินเย่ก็แปรเปลี่ยนไปในทันที

"สูดลมหายใจเข้า... ระบายลมหายใจออก..."

ในทุกๆ ห้วงลมหายใจ คล้ายกับมีเสียงฟ้าร้องครืนครั่นดังสะท้อนอยู่ในทรวงอก และอวัยวะภายในของเขาก็กำลังถูกขัดเกลาและเสริมความแข็งแกร่งผ่านแรงสั่นสะเทือนอันแปลกประหลาดนี้

นี่คือเคล็ดวิชาการฝึกฝนภายในของแท้!

หัวใจของเฉินเย่สั่นสะท้อนอย่างรุนแรง

ต้องรู้ก่อนว่า กายบริหาร ที่โรงเรียนสอนสั่งนั้น เป็นเพียงเคล็ดวิชาพื้นฐานระดับล่างสุดที่แพร่หลายทั่วไปเท่านั้น

ทว่า เคล็ดวิชาลมหายใจเสียงอสนีบาต นี้ คือของระดับสูงของแท้ที่สามารถขัดเกลาอวัยวะภายในและเพิ่มพูนพลังปราณและโลหิตได้!

แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่ระดับเริ่มต้น แต่สำหรับสามัญชนระดับล่างสุดเช่นเฉินเย่ ลำพังแค่คิดจะเรียนก็ไม่มีปัญญาแล้ว

เพราะค่าเล่าเรียนมันแพงมหาศาลจนเกินเอื้อมจริงๆ!

"สมแล้วที่เป็นบุตรสาวสายตรงของตระตูลซู..."

เฉินเย่ลอบอุทานออกมาจากใจจริง

นี่คือรากฐานอันล้ำค่าของพวกบุตรหลานตระกูลใหญ่

เฉินเย่สัมผัสได้ถึงความทรงจำของกล้ามเนื้อในสมอง ราวกับว่ามันผ่านการเคี่ยวกรำมาแล้วนับพันนับหมื่นครั้ง

ภายใต้ผลลัพธ์คริติคอลของระบบ เขาได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขต ระดับชำนาญ ในพริบตา!

นี่หมายความว่าความเข้าใจที่เขามีต่อ เคล็ดวิชาลมหายใจเสียงอสนีบาต นั้น อาจจะลึกซึ้งยิ่งกว่าตัวของซูชิงเกอเองเสียด้วยซ้ำ!

ซูชิงเกอพากเพียรศึกษาศึกษาเคล็ดวิชานี้มานานถึงสิบห้าปี แต่กลับอยู่เพียงแค่ระดับเริ่มต้นเท่านั้น

เธอคงจะสูญเสียเงินทองไปไม่ต่ำกว่าห้าแสนคะแนนเครดิตเป็นแน่

ส่วนระดับความชำนาญของเขานั้น มีมูลค่ามหาศาลจนประเมินค่าไม่ได้เลยทีเดียว!

"ทว่า อย่างไรเสียสิ่งนี้ก็ไม่มีลิขสิทธิ์อย่างถูกต้อง"

ท่ามกลางความตื่นเต้นยินดี เฉินเย่ก็ดึงสติกลับคืนมาได้อย่างรวดเร็ว

ในโลกใบนี้ การคุ้มครองลิขสิทธิ์ของเคล็ดวิชาการฝึกฝนนั้นเข้มงวดกวดขันเป็นอย่างยิ่ง

หากผู้ใดแอบลักลอบเรียนรู้เคล็ดวิชาที่ไม่ได้ซื้อสิทธิ์อย่างถูกต้องและถูกจับได้ จะต้องเผชิญหน้ากับโทษปรับเงินจำนวนมหาศาล

หากไม่มีเงินจ่ายค่าปรับล่ะก็

กลไกการล้มละลายทางเครดิตจะถูกเปิดใช้งานในทันที และจะต้องถูกลากตัวเข้าสู่เส้นตายการบังคับคดีทันที!

"ในอนาคตยามที่ฝึกฝนเคล็ดวิชาลมหายใจนี้คงต้องระมัดระวังให้ดี... รอไว้เมื่อไหร่ที่มีเงินทองมากพอ ค่อยรีบไปซื้อใบอนุญาตที่ถูกต้องตามกฎหมายเพื่ออุดรอยรั่วข้อนี้เสีย"

เฉินเย่อยู่ในอารมณ์ที่เบิกบานยิ่งนัก เมื่อมองไปยังใบหน้าอันงดงามปานล่มเมืองของซูชิงเกอ เขาก็โน้มตัวเข้าไปหาในทันที

"จุ๊บ!"

"คุณคือแม่นางคลังสมบัติของผมจริงๆ เลย!"

"ภรรยาครับ! ผมรักคุณจังเลย!"

ซูชิงเกอตัวแข็งทื่อไปทั้งร่างกับคำสารภาพรักที่จู่ๆ ก็โผงผางออกมาของเฉินเย่ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เมื่อมองไปยังใบหน้าของเฉินเย่ที่กำลังส่งยิ้มให้อย่างโง่งม เธอกลับรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาในใจ

"หมอนี่ประสาทกลับหรือเปล่านะ"

"เพิ่งจะรังแกฉันไปแท้ๆ ตอนนี้กลับมาทำท่าทางแบบนี้อีกอย่างนั้นหรือ"

"ไสหัวไปเลยนะ!"

ซูชิงเกอเอ่ยด่าทอด้วยความอับอายและโกรธเคือง เธอขยับเท้าเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วเตะออกไปที่ร่างของเฉินเย่อย่างแรง

ทว่าน่าเสียดายที่ลูกเตะนั้นกลับอ่อนเปลี้ยเพลียแรงเหลือเกิน แทนที่จะเรียกว่าการเตะ มิสู้เรียกว่าเป็นการหยอกเย้ากันเสียยังจะดีกว่า

เฉินเย่อาศัยจังหวะนี้คว้าข้อเท้าอันขาวเนียนและนุ่มนวลของเธอเอาไว้ก่อนจะดึงมาหยอกล้ออยู่ในฝ่ามือ

ช่างขาวละมุนและเนียนละเอียดเหลือเกิน...

"เตียงนอนมันกว้างแค่นี้เอง คุณจะให้ผมไสหัวไปนอนที่ไหนกันล่ะครับ"

"เรื่องนี้ต้องโทษตัวคุณเองนั่นแหละครับภรรยา ที่เกิดมางดงามน่ามองขนาดนี้... ตัวผมก็เป็นผู้ชายปกติธรรมดาคนหนึ่งนะ จะไปอดใจไหวได้อย่างไรกัน"

"เรื่องนี้จะมาโทษผมไม่ได้หรอกครับ หากอยากจะโทษ ก็ต้องโทษเสน่ห์อันล้นเหลือของคุณเองนั่นแหละ"

"คุณ..."

ซูชิงเกอถึงกับจุกจนพูดไม่ออกด้วยความโกรธ

เธอไม่เคยพบเคยเห็นใครที่หน้าหนาและไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้มาก่อนเลยในชีวิต!

เรื่องราวทั้งหมดมันเป็นความผิดของเขาชัดๆ ยามนี้กลับโยนมาให้เป็นความผิดของเธอเสียอย่างนั้น?

"ปล่อยฉันนะ!"

ซูชิงเกอออกแรงกระชากเท้าของตัวเองกลับคืนมาพลางตลบผ้าห่มออก ตั้งท่าจะก้าวลงจากเตียงนอน

"ฉันจะไปอาบน้ำค่ะ!"

เธอไม่อยากจะทนอุดอู้อยู่บนเตียงหลังนี้ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันน่าอับอายขายหน้าต่อเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ทว่า

ทันทีที่เธอหยัดกายลุกขึ้นยืน ความรู้สึกปวดเมื่อยและอ่อนเปลี้ยเพลียแรงอย่างไม่อาจอธิบายได้ก็พลันเข้าจู่โจมร่างกายของเธอในทันตา

"ว้าย..."

ซูชิงเกอร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ร่างกายของเธอเสียหลักล้มพับลงไปด้านล่างอย่างควบคุมไม่ได้

วินาทีต่อมา

ฝ่ามืออันหนาและร้อนผ่าวคู่หนึ่งก็เข้ามาโอบประคองร่างของเธอเอาไว้ได้อย่างมั่นคง

ในขณะที่ทัศนวิสัยโดยรอบหมุนคว้าง ซูชิงเกอก็ตกลงสู่ในอ้อมกอดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายฮอร์โมนเพศชายอีกครั้งหนึ่ง

"ภรรยาครับ ระวังหน่อยสิ"

เฉินเย่ก้มหน้าลงมองโฉมงามในอ้อมแขน แววตาเต็มไปด้วยความหยอกเย้า "เหตุใดแม้แต่เดินยังเดินไม่มั่นคงเลยล่ะครับ ดูท่าคุณคงจะขาดการออกกำลังกายนะเนี่ย"

"หุบปากไปเลยนะ!"

ใบหน้าของซูชิงเกอแดงซ่านจนแทบจะมีหยดเลือดซึมออกมา เธอพยายามดิ้นรนดึงดันจะลุกขึ้นยืนให้ได้

ทว่าในวินาทีต่อมา สีหน้าของเธอก็ต้องแปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

เพราะเธอค้นพบว่าฝ่ามือของเฉินเย่ที่โอบรอบเอวบางของเธอยู่นั้น เริ่มที่จะอยู่ไม่เป็นสุขขึ้นมาอีกครั้งแล้ว

...

แววตาเช่นนี้...

เธอคุ้นเคยกับมันดีเหลือเกิน!

"เฉินเย่! คุณ... คุณจะทำอะไรคะ!"

น้ำเสียงของซูชิงเกอสั่นเครือ ฝ่ามือทั้งสองข้างออกแรงยันแผ่นอกของเขาไว้แน่น

"ปล่อยฉันลงนะ!"

"ไม่ปล่อยครับ"

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเฉินเย่ เขาไม่เพียงแต่จะไม่ปล่อยมือเท่านั้น แต่กลับกระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งขึ้นไปอีก จนร่างของคนทั้งสองแทบจะหลอมรวมแนบชิดติดกัน

"เมื่อครู่นี้มันเป็นเพียงแค่ของว่างรองท้องเท่านั้นเอง พวกเราเป็นคู่แต่งงานใหม่นะ อย่างไรเสียก็ต้องมีอาหารจานหลักสิครับจริงไหม"

"คุณมันบ้าไปแล้ว! คุณไม่จำเป็นต้องพักผ่อนบ้างหรืออย่างไรคะ!"

"เป็นไปได้ไหมครับว่าตัวผมพักผ่อนมามากพอแล้ว..."

ซูชิงเกอเบิกตากว้าง ราวกับแมวน้อยป่าที่กำลังถูกต้อนให้จนมุม เธอเผยอริมฝีปากออกจนเห็นฟันขาวเรียงตัวสวยดุจดั่งเม็ดข้าวโพดพลางเอ่ยขู่ขวัญ

"คุณจะไม่ปล่อยจริงๆ ใช่ไหมคะ! ฉัน... ฉันจะกัดคุณให้ตายเลยคอยดู!"

เมื่อมองดูท่าทางอันดุดันแกมน่ารักน่าเอ็นดูของดาวโรงเรียน เฉินเย่ก็รู้สึกเพียงแค่ว่าเปลวไฟในใจกำลังลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เขาหัวเราะร่าออกมาลั่นห้อง

"จะกัดผมอย่างนั้นหรือครับ"

"ได้เลยครับ! แต่ก่อนหน้านั้น..."