บทที่ 90 - จือจือฝึกเคล็ดวิชามารกลืนนภา

บทที่ 90 - จือจือฝึกเคล็ดวิชามารกลืนนภา

★★★★★

พอจือจือเห็นรูปภาพก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นั่งไม่ติดที่เสียแล้ว

นางคลานเข้าไปกระซิบข้างหูเจียงเย่ "น้องชาย เคล็ดวิชาของข้าหาศิษย์ลุงสามเจอแล้ว พวกเราไปช่วยเขากันเถอะ ถ้าพวกเราไม่รีบไปช่วยเขา เขาต้องโดนปีศาจจับกินแน่ๆ"

เจียงเย่มองจือจือด้วยความประหลาดใจ "เจ้ารู้จริงๆ หรือว่าอาจารย์ข้าอยู่ที่ไหน"

จือจือพยักหน้าหงึกๆ หันซ้ายหันขวามองดูตานไป่เฉ่ากับอวิ๋นเซี่ยงหยางที่กำลังเพลิดเพลินกับการกินเนื้อย่าง แล้วแอบล้วงรูปภาพสองใบออกมาจากแขนเสื้อ

รูปแรกเป็นภาพศิษย์ลุงสามถูกจับมัดในสภาพน่าเวทนา ส่วนรูปที่สองเป็นภาพสาวงามในชุดแดงราวกับนางจิ้งจอกกำลังเชิดหน้าอย่างได้ใจ ในมือของนางถือหินวิญญาณก้อนใหญ่เท่ากำปั้นอยู่ด้วย

พอเจียงเย่น้อยเห็นรูปภาพสองใบนั้นก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ อาจารย์กำลังจะเสียความบริสุทธิ์แล้ว!

เขารู้ดีว่าวิชาปราณอันเที่ยงธรรมที่อาจารย์ฝึกฝนนั้น เป็นวิชากุมารทอง

หากสูญเสียหยางบริสุทธิ์ไป พลังบำเพ็ญจะถูกถ่ายโอนไปยังอีกฝ่ายถึงครึ่งหนึ่ง จากระดับวิญญาณก่อกำเนิดก็จะร่วงหล่นลงมาเหลือแค่ระดับแก่นทองคำ การจะควบแน่นวิญญาณก่อกำเนิดขึ้นมาใหม่นั้นยากลำบากแสนสาหัส

ในขณะที่เจียงเย่กำลังตกตะลึงกับรูปภาพอยู่นั้น ระบบลิงแก่ก็โผล่มาอยู่ข้างกายจือจือ

[ตรวจพบว่านายน้อยกำลังซุ่มกินเนื้อย่างอยู่ที่ภูเขาด้านหลัง ซุ่มได้เนียนมาก ระบบจึงขอประทานรางวัลเป็น 'เคล็ดวิชามารกลืนนภา' หนึ่งฉบับ]

จือจือตกใจจนขนหัวลุกพอง มองดูระบบลิงแก่ด้วยความหวาดผวา

"นั่นมันเคล็ดวิชามารเลยนะ เจ้าจะให้ข้าฝึกเคล็ดวิชามารงั้นหรือ"

ระบบลิงแก่ช่วยลูบผมจือจือให้เรียบแป้: [นายน้อยใจเย็นๆ ก่อนสิ คนอื่นฝึกเคล็ดวิชามารก็กลายเป็นผู้บำเพ็ญเพียรสายมาร แต่ท่านไม่ต้องลงมือฝึกเองนี่นา เดี๋ยวเคล็ดวิชามันก็ไปหาวิธีฝึกของมันเองแหละ

'เคล็ดวิชามารกลืนนภา' จำแลงกายเป็นมนุษย์จิ๋วสีดำขนาดเท่านิ้วโป้ง บนหัวมีเขา ด้านหลังมีหาง มันอยู่ในฝ่ามือของท่าน กอดนิ้วของท่านไว้แล้วเอาแก้มถูไถอย่างออดอ้อน ก่อนจะหมุนตัวแล้วบินจากไป!

ฝากข้อความ: หม่าม้า พุงน้อยๆ ของหนูร้องจ๊อกๆ แล้ว หนูไปหาข้าวหม่ำก่อนนะ!]

จือจือมองดูฝ่ามือน้อยๆ อวบอูมขาวผ่องของตัวเองที่ว่างเปล่าด้วยความตกตะลึง เจ้าตัวเล็กสีดำเมื่อกี้คือเคล็ดวิชางั้นหรือ?

[ระบบลิงแก่สุดยอดสายซุ่ม เอามือไพล่หลังแล้วเตือนจือจือ: นายน้อยก็ซุ่มต่อไปนะ ทาสเฒ่าจะไปดูโฆษณาสักหน่อย]

จือจือ: "ข้าอุตส่าห์สมัครสมาชิกพรีเมียมแล้วไง ทำไมถึงยังมีโฆษณาอยู่อีก"

[คุณฟัน ฉันฟัน ของดีฟันราคากลับบ้านสบายๆ เป็นพี่น้องกันก็มาช่วยกันฟันสิ!] (แอปลดแหลกแจกแถม)

จือจือ: ??? คำขอแบบนี้ เพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรกเลยแฮะ

เจียงเย่น้อยเก็บรูปภาพลงไป เขานั่งไม่ติดที่แล้ว สองมือน้อยๆ กำหมัดแน่น ข้าจะปกป้องความบริสุทธิ์ของอาจารย์เอง!

"จือจือ เจ้ารู้จริงๆ ใช่ไหมว่าอาจารย์อยู่ที่ไหน"

จือจือพยักหน้ารับ "รู้สิ!"

"ดี งั้นพาข้าไปเดี๋ยวนี้เลย!"

จือจือปรายตามองเด็กน้อยสองคนที่กำลังนั่งกินเนื้อย่าง "แล้วพวกเขาล่ะจะทำยังไง"

เจียงเย่หยิบยันต์ส่งสารออกมา แล้วส่งข้อความหาเซียนหญิงหลานเวย

ไม่นานนักเซียนหญิงหลานเวยก็ปรากฏตัวขึ้น

"ศิษย์ลุงน้อยทั้งสองเรียกหาข้ามีธุระอะไรหรือเจ้าคะ"

เจียงเย่หยิบถุงมิติใบหนึ่งส่งให้นาง

"ข้ากับจือจือจะไปเก็บตัวฝึกเพียรสักสองเดือน ฝากท่านช่วยดูแลเด็กสองคนนี้ให้หน่อย อย่างช้าสุดไม่เกินครึ่งปีพวกเราก็จะออกจากค่ายกลแล้ว"

เซียนหญิงหลานเวยรับถุงมิติมา แผ่สัมผัสศักดิ์สิทธิ์เข้าไปตรวจสอบ ก็ต้องตกใจที่ศิษย์ลุงน้อยอายุแค่นี้ก็รู้จักการผูกมิตรด้วยของกำนัลแล้ว ในถุงมีหินวิญญาณและเนื้อย่างเสียบไม้มากมาย เนื้อย่างพวกนี้ล้วนเป็นเนื้อสัตว์อสูรระดับสองและระดับสาม ซึ่งมีประโยชน์ต่อการฝึกเพียรของนางมาก ดีกว่าการกินโอสถเป็นไหนๆ

"ศิษย์ลุงน้อยทั้งสองโปรดวางใจ ข้าจะช่วยดูแลสหายตัวน้อยทั้งสองให้เป็นอย่างดีเจ้าค่ะ"

ตานไป่เฉ่ากับอวิ๋นเซี่ยงหยางวิ่งเข้ามาล้อมรอบพวกเขาทั้งสอง

ตานไป่เฉ่า: "พวกเจ้าจะไปไหนกันหรือ"

"ข้ากับน้องชายจะไปเก็บตัวฝึกเพียร พวกเจ้าบรรลุระดับรวบรวมลมปราณขั้นกลางกันหมดแล้ว เก่งมากๆ เลย พวกเราก็ต้องขยันฝึกเพียรบ้างแล้วล่ะ!"

อวิ๋นเซี่ยงหยางล้วงมือเข้าไปในถุงมิติของตัวเอง ควานหาอยู่พักหนึ่งก็หยิบแป้นค่ายกลออกมาหนึ่งอันแล้วเอ่ยขึ้น

"ข้ามีค่ายกลรวบรวมพลังวิญญาณกับค่ายกลป้องกันอยู่ ให้พวกเจ้าเอาไปใช้ตอนเก็บตัวนะ"

พอได้ยินอวิ๋นเซี่ยงหยางพูดแบบนั้น ตานไป่เฉ่าก็รีบเสนอตัวบ้าง

"ข้าก็มีโอสถอยู่ เป็นโอสถที่ท่านพ่อท่านแม่ให้มา พวกเจ้าเอาไปใช้ตอนเก็บตัวเถอะ!"

เมื่อเห็นกองของวิเศษที่เหมาะสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรระดับรวบรวมลมปราณ จือจือก็รับไว้ทั้งหมดเพื่อไม่ให้เป็นการเสียน้ำใจ

"ตกลง ขอบใจพวกเจ้ามากนะ ไว้ตอนพวกเราออกจากค่ายกล พวกเราจะต้องเก่งเหมือนพวกเจ้าแน่ๆ พวกเจ้ารอพวกเราออกจากค่ายกลนะ!"

หลังจากกอบโกยของที่พวกเขาให้มา จือจือกับเจียงเย่ก็แอบหลบออกจากภูเขาด้านหลังไปอย่างเงียบเชียบ

[เจ้าหยดน้ำน้อยส่ง【รูปภาพ】มาให้ เป็นเส้นทางที่เร็วที่สุดไปยังเมืองหมื่นปีศาจ บนแผนที่มีจุดสีแดงระบุตำแหน่งเมืองโบราณหมังฮวงของพวกเขา และมีจุดสีน้ำเงินระบุตำแหน่งเมืองหมื่นปีศาจ]

"น้องชายเจ้าดูสิ นี่คือแผนที่ที่เคล็ดวิชาของข้าส่งมาให้ ชาติก่อนเจ้าเคยไปที่นี่ไหม"

เจียงเย่ต่อให้มีชีวิตอยู่มาถึงสองชาติ ก็ยังไม่เคยเห็นเคล็ดวิชาที่สามารถส่งรูปภาพได้ แถมยังช่วยมาร์กเส้นทางที่เร็วที่สุดให้เสร็จสรรพ นี่มันยอดวิชาระดับเทพเจ้าอะไรกันเนี่ย

ดูท่าในโลกที่จือจือเคยใช้ชีวิตอยู่เมื่อสิบปีก่อน คงจะมีสุดยอดปรมาจารย์ยุคดึกดำบรรพ์อยู่มากมายเป็นแน่ ถึงได้มีเคล็ดวิชาที่ทวนกระแสสวรรค์เช่นนี้

"ไม่ต้องใช้แผนที่นี่หรอก ชาติก่อนข้าเคยไปที่เมืองหมื่นปีศาจ ข้าค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นั่น ตามข้ามาเลย!"

จือจือกับเจียงเย่น้อยขี่หลังเสืออ้วนไปด้วยกัน พอจือจือเห็นเจียงเย่ปล่อยหมีกลับเข้าป่าดึกดำบรรพ์หมังฮวงไป นางก็เดาได้ทันทีว่าเขาคงไม่ชอบมัน และยังคงอยากได้เจ้างูยักษ์เฟินหยวนที่เป็นสัตว์เลี้ยงของเขาในนิยายมากกว่า

เด็กน้อยทั้งสองลอบออกจากเมืองโบราณหมังฮวงอย่างเงียบเชียบ ตอนนี้เสืออ้วนบินได้อย่างมั่นคงแล้ว เพียงแต่ความเร็วของมันยังไม่ทันใจเจียงเย่น้อยที่กำลังร้อนใจอยากไปช่วยอาจารย์

จือจืออุ้มขวดนมนั่งอยู่ด้านหน้า ส่วนเจียงเย่น้อยยืนอยู่ด้านหลังนาง เขายกมือขึ้นปลดปล่อยพลังวิญญาณ วาด 'อักขระค่ายกลเคลื่อนย้ายข้ามมิติ' ขึ้นกลางอากาศ

เจียงเย่น้อยร่ายเวท ทันใดนั้นวงเวทแสงสีทองก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เสืออ้วนกระพือปีกบินเข้าไปในวงเวทนั้น เพียงพริบตาเดียวพวกเขาก็โผล่ออกมาจากความว่างเปล่าของวงเวทแสงสีทอง ซึ่งทัศนียภาพเบื้องหน้าได้เปลี่ยนไปเป็นอีกสถานที่หนึ่งโดยสิ้นเชิง

ตอนนี้พวกเขากำลังลอยอยู่บนท้องฟ้า เบื้องล่างเป็นเมืองที่คึกคักพลุกพล่าน จือจือร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น "ว้าว สุดยอดไปเลยน้องชาย!

นี่มันวิชาอะไรกันเนี่ย"

"อักขระค่ายกลเคลื่อนย้ายข้ามมิติ ไว้กลับไปข้าจะสอนเจ้า แต่ก่อนอื่นเจ้าต้องวาดอักขระกลางอากาศให้ได้เสียก่อนนะ"

เจียงเย่น้อยพูดพลางก้มมองลงไปเบื้องล่าง คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน

"ไม่ถูกสิ ที่นี่ไม่ใช่เมืองหมื่นปีศาจนี่นา ถ้าข้ายังอยู่ระดับแปลงวิญญาณล่ะก็ ก้าวเดียวก็ถึงเมืองหมื่นปีศาจแล้ว แต่ตอนนี้ที่นี่ยังอยู่ห่างจากเมืองหมื่นปีศาจอีกไกลเลย เมื่อกี้ข้าใช้พลังวิญญาณไปเยอะมาก ต้องขอเติมพลังสักหน่อย ให้เสืออ้วนบินต่อไปก่อนนะ"

จือจือหันไปมองเขาที่กำลังนั่งดื่มนมจากขวดเพื่อฟื้นฟูพลังวิญญาณ นางเปิด 【รูปภาพ】 ที่เจ้าหยดน้ำน้อยส่งมาให้ดู ตอนนี้พวกเขาเดินทางมาได้สองในสามของระยะทางทั้งหมดแล้ว

"เสืออ้วน บินต่อไป สู้ๆ นะ!"

ในตอนที่พวกเขาปรากฏตัวขึ้นเหนือเมืองเบื้องล่าง ก็มีคนในเมืองสังเกตเห็นพวกเขาแล้ว

เมื่อแผ่สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ออกไปตรวจสอบ ก็พบว่าเป็นเด็กน้อยสองคนกำลังขี่พยัคฆ์เหินเวหาอยู่ และเมื่อเห็นว่าพยัคฆ์เหินเวหาตัวนั้นอยู่แค่ระดับสอง ผู้บำเพ็ญเพียรหลายคนก็รีบพุ่งทะยานตามพวกเขามาทันที

ผู้บำเพ็ญเพียรชายคนหนึ่งเหยียบกระบี่บินมาประกบข้างพวกเขา พอเห็นเด็กทารกสองคนที่ไม่มีพลังบำเพ็ญใดๆ สีหน้าของเขาก็ดูพิลึกพิลั่น

"เด็กน้อย ผู้ใหญ่บ้านพวกเจ้าไปไหนเสียล่ะ"

เจียงเย่นั่งดื่มนมอยู่ด้านหลังจือจือ ส่วนจือจือกำลังก้มหน้าดูแผนที่ด้วยความกังวลว่าจะหลงทาง พอได้ยินผู้บำเพ็ญเพียรชายคนนั้นเอ่ยถาม นางก็เห็นว่าหน้าตาเขาดูไม่น่าไว้วางใจ แถมยังมองพวกเขาด้วยสายตาประสงค์ร้าย นางจึงแค่นเสียง "หึ" และหันหน้าหนีไม่สนใจเขา

"อ้าว ไอ้เด็กนี่ หยิ่งนักนะ ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย

เด็กน้อย ข้ามีผลไม้เคลือบน้ำตานแสนอร่อยด้วยนะ พวกเจ้าอยากกินไหม"

ผู้บำเพ็ญเพียรชายคนนั้นหน้าตาแหลมเสี้ยมเหมือนหนู พูดพลางขยับเข้ามาใกล้พวกเขา จือจือขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยปากเตือนเสียงแข็ง

"เจ้าอย่าเข้ามานะ!

พวกเราไม่ใช่เด็กสามขวบที่หลอกง่ายๆ หรอกนะ พวกเราเพิ่งจะสองขวบ!"

[จบแล้ว]