บทที่ 40 - ข้าจะลองชิมดู

บทที่ 40 - ข้าจะลองชิมดู

★★★★★

เซียนหญิงจันทร์กระจ่างอุ้มจือจือไว้ในอ้อมแขน ส่วนท่านนักพรตซูซานในชุดบัณฑิตยาวก็อุ้มเจียงเย่น้อยเอาไว้

พอทั้งสองเดินพ้นประตูจวนเจ้าเมืองออกมา ก็ถูกผู้คนมุงดูทันที

นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดที่จือจือได้มาเดินเล่นที่ตลาดการค้า

"คึกคักจังเลย!"

ผู้บำเพ็ญเพียรจากหน่วยลาดตระเวนประจำเมืองกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมา ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าหน่วยคนนั้น จือจือจำได้ว่าเคยเห็นหน้าเขาตั้งแต่ตอนยังอยู่ในท้องแม่

เขาสอบถามท่านนักพรตซูซาน

"ท่านนักพรตซูซาน นี่คือ...?" เขามองดูเหมือนครอบครัวพ่อแม่ลูกสี่คน แต่ก็ไม่กล้าพูดออกไปตรงๆ เผื่อจะไม่ใช่อย่างที่คิด

มุมปากของท่านนักพรตซูซานยกย่องขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ แค่มองดูก็รู้แล้วว่ากำลังอารมณ์ดีสุดๆ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเบิกบานใจ

"นี่คือศิษย์น้องเล็กของข้า ส่วนเด็กสองคนนี้คือลูกแฝดชายหญิงของนาง ศิษย์พี่รองรับเด็กผู้หญิงเป็นศิษย์ ส่วนข้ารับเด็กผู้ชายคนนี้เป็นศิษย์

วันนี้พอมีเวลาว่าง ข้ากับศิษย์น้องเล็กเลยพากันมาเดินเล่นเสียหน่อย"

พวกผู้บำเพ็ญเพียรหน่วยลาดตระเวนต่างพากันร้อง "อ้อ" ออกมาพร้อมเพรียง

พวกเขารู้มาว่าปรมาจารย์อู๋วั่งรับศิษย์หญิงเพิ่มอีกคน ถึงแม้จะยังไม่ได้จัดพิธีรับศิษย์อย่างเป็นทางการ แต่ก็มีการประกาศข่าวออกไปแล้ว

งานเลี้ยงฉลองที่เมืองโบราณหมังฮวงในปีหน้า นอกจากจะเป็นการฉลองที่พวกเขาก้าวเข้าสู่ระดับแปลงวิญญาณและวิญญาณก่อกำเนิดแล้ว ก็ยังถือโอกาสจัดพิธีรับศิษย์ และจัดงานรับขวัญครบสามเดือนให้เด็กทั้งสองคนด้วย

พอคิดได้เช่นนี้ พวกเขาก็ต้องรีบเตรียมพร้อม เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยภายในเมืองโบราณให้ดี

จือจือดิ้นกระดุกกระดิกดุจตังเมอยู่ในอ้อมกอดของท่านแม่ แล้วไถลตัวลงมา

"ท่านแม่ ข้าจะขี่เสือ!"

เซียนหญิงจันทร์กระจ่างยังกอดลูกสาวตัวหอมนุ่มนิ่มไม่จุใจเลย แต่พอเห็นลูกอยากขี่ลูกเสืออ้วน นางก็วางลูกลงบนหลังของพยัคฆ์เหินเวหาที่เดินตามหลังมา

จือจือยื่นมือไปเรียกเจียงเย่

"น้องชาย มาสิ มาขี่หมาป่า!"

เจียงเย่ตีหน้าขรึมมองหมาป่าขาวที่วิ่งมาหยุดรอให้เขาขึ้นขี่

พี่สาวขี่เสือ น้องชายขี่หมาป่า เขาแอบบ่นในใจ หึ นี่มันพี่น้องเสือหมาป่าอะไรกันเนี่ย

แต่เขาก็ยอมปีนขึ้นไปบนหลังหมาป่าขาวแต่โดยดี สองพี่น้องขี่พยัคฆ์เหินเวหากับหมาป่าจันทราสีเงินเดินอวดโฉมไปตามท้องถนน

"อันนั้น อันนั้น แล้วก็อันนั้นด้วย ดูน่ากินไปหมดเลย ข้าจะเอา!"

เจียงเย่ที่อยู่ข้างๆ มองดูของที่นางซื้อซึ่งมีแต่ของกิน ใบหน้าจิ้มลิ้มวัยสองขวบที่มีแก้มยุ้ยๆ นั้นแฝงไปด้วยความระอาใจ

เซียนหญิงจันทร์กระจ่างรับหน้าที่จ่ายเงินอยู่ด้านข้าง ขอเพียงเป็นของที่ลูกสาวชี้ นางก็ซื้อให้หมด!

"จือจือ เสี่ยวเย่ ไปร้านหอวิจิตรพิสดารกันเถอะ เราจะไปซื้อกระดาษยันต์ ค่ายกล แล้วก็สมุนไพรสำหรับหลอมโอสถ อุปกรณ์หลอมอาวุธ"

พอมองดูเด็กน้อยทั้งสอง นางก็เปลี่ยนใจ เรื่องหลอมอาวุธเอาไว้ก่อนเถอะ พวกเขายังเด็กเกินไป ยังแกว่งค้อนไม่ไหวหรอก

นางลืมพลังพันชั่งของจือจือไปแล้วหรือไง

พอจือจือได้ยินว่าท่านแม่จะซื้อของพวกนั้นมากมาย นางก็ถึงกับอึ้ง

นี่ข้าต้องเรียนของพวกนี้ด้วยหรือ

ระบบเหมือนจะให้มาแค่ความรู้พื้นฐาน ไม่ได้เติมทักษะให้เต็ม จือจือแหงนหน้าที่มีแก้มยุ้ยๆ ขึ้น กะพริบตากลมโตส่งกระแสจิตหาท่านแม่

"ท่านแม่ ถ้าข้าเรียนพวกนี้ ข้าก็ไม่ต้องฟังท่านลุงสามสอนคัมภีร์พวกนั้นแล้วใช่ไหมเจ้าคะ"

เซียนหญิงจันทร์กระจ่างรีบกระแอมไอเบาๆ ศิษย์พี่สามก็อยู่ตรงนี้นะ นางคิดว่าเด็กๆ เรียนรู้ไว้หลายๆ อย่างก็ดีเหมือนกัน จึงส่งกระแสจิตตอบกลับไป

"ลูกรัก เป็นไปได้ไหมว่าท่านลุงสามของลูกจะเป็นคนสอนของพวกนี้ให้ลูกเอง"

จือจือเบิกตากว้างมองท่านแม่ด้วยความตกใจ แบบนี้ต่อไปข้าจะมีเวลาเล่นไหมเนี่ย

เคล็ดวิชาของข้ามันก็ขยันขันแข็งอยู่แล้ว ข้ายังจำเป็นต้องขยันขนาดนี้อีกหรือ

ปากเล็กๆ สั่นระริก ชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว ถามท่านแม่ว่า

"ท่านแม่ ข้าเพิ่งจะฉองขวบเองนะ"

เซียนหญิงจันทร์กระจ่างยิ้มพลางลูบหัวลูกสาว

"ปีหน้าก็จะจัดงานเลี้ยงฉลองแล้ว ช่วงนี้แม่คงต้องเก็บตัวเข้าฌานสักหนึ่งปี ในช่วงหนึ่งปีนี้ พวกเจ้าต้องทำตัวเป็นเด็กดีเชื่อฟังผู้ใหญ่นะ เข้าใจไหม"

เมื่อสัมผัสได้ถึงความกังวลของท่านแม่ จือจือก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ!

ซื้อ ซื้อให้หมดเลย!"

ของที่เซียนหญิงจันทร์กระจ่างต้องซื้อมันเยอะมาก จือจือที่ยืนอยู่ข้างๆ เหยียบอยู่บนหลังพยัคฆ์เหินเวหาแล้วก็ยังเอื้อมมือไม่ถึงเคาน์เตอร์ ลองพยายามอยู่หลายครั้งจนถอดใจ

พอหันหน้าไปมอง ก็ถูกดึงดูดด้วยพวงถังหูลู่ของพ่อค้าที่อยู่หน้าร้าน

"ท่านแม่ ข้าจะไปซื้อถังหูลู่!"

โลกบำเพ็ญเพียรก็มีถังหูลู่ด้วย ข้าต้องลองชิมดูเสียหน่อยว่ารสชาติเป็นอย่างไร!

[จบแล้ว]