บทที่ 6 - ลูกทรพีทั้งสอง

บทที่ 6 - ลูกทรพีทั้งสอง

★★★★★

จือจือเข้าไปในดินแดนลับพร้อมกับท้องของท่านแม่ เธอสัมผัสได้ถึงความแตกต่างของพลังวิญญาณรอบตัวกับโลกภายนอกอย่างชัดเจน

เนื่องจากไม่ได้เป็นการสุ่มเคลื่อนย้าย ทุกคนจึงยังอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม

เซียนหญิงหนิงฮวนเดินขนาบข้างหนานกงจิ่งไปอีกด้าน

"พี่จิ่ง ที่นี่คงไม่มีอันตรายอะไรใช่ไหมเจ้าคะ"

"ไม่มีหรอก ที่นี่เป็นแค่เขตหวงห้ามของตระกูลหนานกง ไม่ได้อันตรายเหมือนพวกดินแดนลับอื่นๆ ถึงมีอันตรายก็เป็นแค่สัตว์อสูรระดับสองตัวเล็กๆ มีสัตว์อสูรระดับสามคุมพื้นที่อยู่แค่ตัวเดียวเท่านั้น

ครั้งนี้ท่านผู้นำตระกูลจงใจให้ข้าซึ่งเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับแก่นทองคำเข้ามา ก็เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยให้พวกเจ้า"

เจียงจือจือกลอกตาอยู่มนครรภ์ ไม่ใช่ว่าให้มาคุ้มครองท่านแม่คนเดียวหรอกเหรอ ผู้นำตระกูลหนานกงรู้ด้วยเหรอว่าเซียนหญิงหนิงฮวนเป็นใคร

ยิ่งมองพ่อสารเลวคนนี้ เธอก็ยิ่งรู้สึกขัดหูขัดตา

เธอยื่นเท้าไปประทับรอยเท้าเล็กๆ บนหน้าท้องของท่านแม่ ท่านแม่ไม่ต้องกลัวนะ ข้าจะปกป้องท่านแม่เอง

"ท่านเทพสายซุ่ม ลูกทรพีสองตัวของข้าหายไปไหนแล้ว เรียกลงมาบำเพ็ญเพียรแถวนี้ได้ไหม จะได้ช่วยคุ้มครองท่านแม่ไปด้วย"

[เปรี้ยงป้าง นายน้อยต้องการเรียกคืนเคล็ดวิชาทั้งสอง เพียงแค่ท่านนึกคิด พวกมันก็จะกลับเข้าสู่ร่างกายของท่าน หรือไม่ก็มาบำเพ็ญเพียรอยู่รอบๆ ตัวท่านขอรับ]

จือจือแค่ขยับความคิด เธอก็สัมผัสได้ถึงสถานะของ เคล็ดวิชาความดีดั่งสายน้ำ (เจ้าหยดน้ำน้อย) และ เคล็ดวิชาควบคุมพฤกษาหมื่นสายพันธุ์ (เจ้าเขียวน้อย) ได้อย่างชัดเจน

เรื่องที่เคล็ดวิชามีระดับสูงกว่าระดับการฝึกตนของตัวเองนั้น จือจือขอบอกเลยว่า โคตรสะใจ

บนทางที่พวกนางเดินผ่าน ต้นหญ้าต้นหนึ่งสั่นไหวเบาๆ ทั้งที่ไม่มีลมพัด แถมบนยอดหญ้ายังมีหยดน้ำค้างเกาะอยู่ด้วย

ความจริงแล้วนั่นคือการต่อสู้แย่งชิงความโดดเด่นระหว่างเจ้าเขียวน้อยกับหยดน้ำน้อย จือจือล่ะยอมใจจริงๆ สองธาตุนี้มันต้องเกื้อหนุนกันสิ จะมาตีกันทำไมเนี่ย

"ข้างหน้ามีฝูงหมาป่าสีครามระดับสอง ทุกคนระวังตัวด้วย"

ในฐานะที่เป็นผู้มีระดับการฝึกตนสูงสุดในกลุ่มระดับแก่นทองคำ หนานกงจิ่งทำเพียงแค่ส่งเสียงเตือน หรือไม่ก็จะยื่นมือเข้าช่วยเฉพาะตอนที่มีอันตรายถึงชีวิตเท่านั้น

การสังหารสัตว์อสูรพวกเขาต้องลงมือด้วยตัวเอง ในโลกบำเพ็ญเพียรมีกฎที่รู้กันดีว่า ใครเป็นคนสังหาร ชิ้นส่วนของสัตว์อสูรตัวนั้นก็จะตกเป็นของคนนั้น

การต่อสู้เพื่อพัฒนาตัวเอง เป็นวิธีบำเพ็ญเพียรที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุดในโลกบำเพ็ญเพียร ศิษย์ตระกูลหนานกงนับสิบคนรีบนำกระบี่บินของตนออกมา แล้วพุ่งเข้าใส่ฝูงหมาป่าเบื้องหน้าทันที

หนานกงจิ่งแผ่พลังวิญญาณคุ้มภัยสีเขียวออกมา คุ้มครองทั้งจันทร์กระจ่างที่กำลังตั้งครรภ์ และเซียนหญิงหนิงฮวนที่อ้างว่ายังบาดเจ็บไม่หายดีไว้ในอาณาเขตคุ้มกันของเขา

เซียนหญิงหนิงฮวนปรายตามองจันทร์กระจ่างแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับหนานกงจิ่งว่า

"ฝูงหมาป่าวายุสีครามระดับสองพวกนี้มีจำนวนมากกว่าพวกเรา ข้าออกไปช่วยดีกว่า จะได้ถือโอกาสทดสอบดูด้วยว่าอาการบาดเจ็บของข้าฟื้นฟูไปถึงไหนแล้ว"

"ได้สิ ระวังตัวด้วยล่ะ"

หนานกงจิ่งคลายพลังวิญญาณที่คุ้มครองนางออก ปล่อยให้นางออกไปรับมือกับฝูงหมาป่าสีคราม

เซียนหญิงจันทร์กระจ่างกวาดสายตามองไปรอบๆ "ทำไมแถวนี้ถึงมีฝูงหมาป่าสีครามได้ล่ะ หรือว่าจะมีสมุนไพรวิญญาณอายุร้อยปีอยู่ เลยดึงดูดพวกมันมา"

"ก็เป็นไปได้ ในเขตหวงห้ามมีพลังวิญญาณหนาแน่น แถมยังเปิดแค่ร้อยปีหน สมุนไพรวิญญาณมากมายก็น่าจะมีอายุถึงร้อยปีแล้วล่ะ

แต่เพราะทุกๆ ร้อยปีศิษย์ตระกูลหนานกงจะเข้ามาเก็บสมุนไพรวิญญาณและล่าสัตว์อสูร สมุนไพรวิญญาณที่มีอายุเกินร้อยปีจึงหาได้ยากมาก ส่วนพวกที่อายุสองสามร้อยปีก็คงต้องพึ่งดวงเอา"

จือจือสั่งให้เคล็ดวิชาควบคุมพฤกษาหมื่นสายพันธุ์ อย่างเจ้าเขียวน้อย ช่วยหาสมุนไพรวิญญาณ ไม่นานก็เจอเห็ดหลินจือหยกอายุสองร้อยปีดอกหนึ่ง

เจ้าเขียวน้อยบังคับให้เห็ดหลินจือหยกโบกมือเรียกเซียนหญิงจันทร์กระจ่าง พอสบตากันแล้วเห็นว่าเซียนหญิงจันทร์กระจ่างมองมา เจ้าเขียวน้อยก็ถอนตัวออกไปอย่างเงียบๆ

เซียนหญิงจันทร์กระจ่างกวาดตามองหาสมุนไพรวิญญาณ จู่ๆ ก็เห็นสมุนไพรวิญญาณต้นหนึ่งกำลังโบกมือเรียกนาง แม้จะฟังดูประหลาด แต่นางก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ

เพราะบริเวณนั้นไม่มีลมพัด แต่สมุนไพรวิญญาณต้นนั้นกลับขยับไปมา ดูคล้ายกับกำลังกวักมือเรียกนางอยู่

"ข้าเจอเห็ดหลินจือหยกอายุสองร้อยปีแล้ว"

หนานกงจิ่งมองตามสายตาของนางไป ก็เห็นเห็ดหลินจือหยกดอกนั้นเช่นกัน จึงเดินเข้าไปเป็นเพื่อนนางและคอยคุ้มกันให้

เซียนหญิงหนิงฮวนที่อยู่ไม่ไกลเหลือบมองมาทางนี้ แค่เผลอเสียสมาธิไปแวบเดียว ก็ถูกหมาป่าสีครามตบจนกระเด็นลอยไป หนานกงจิ่งเห็นดังนั้นก็รีบพุ่งตัวไปหาโดยไม่คิดชีวิต

เขาโอบรัดเอวเซียนหญิงหนิงฮวนที่กำลังลอยคว้างกลางอากาศเอาไว้ ยกมือซัดพลังวิญญาณสายหนึ่งบดขยี้หมาป่าสีครามตัวนั้นจนกลายเป็นผุยผงในพริบตา

"ระวังหน่อยสิ"

เซียนหญิงหนิงฮวนกอดคอหนานกงจิ่งด้วยความหวาดผวา ซบหน้าลงกับแผงอกของเขา "พี่จิ่ง ขอบคุณท่านมาก ถ้าท่านไม่มาช่วยไว้ ข้าคงต้องเจ็บตัวอีกแน่"

หนานกงจิ่งกระแอมเบาๆ "เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

ในตอนนั้นเอง หมาป่าสีครามตัวหนึ่งก็สบโอกาสกระโจนขึ้นฟ้า ชูเล็บอันแหลมคมพุ่งเป้าไปที่เซียนหญิงจันทร์กระจ่างที่กำลังเก็บสมุนไพรวิญญาณอยู่

จือจือคอยสังเกตการณ์รอบๆ ให้ท่านแม่มาตลอด พอเห็นหมาป่าสีครามพุ่งเข้ามา ก็รีบยื่นเท้าเล็กๆ ถีบท้องท่านแม่เพื่อเป็นการเตือน

น่าเสียดายที่โควตาส่งเสียงผ่านจิตวันละสามประโยคถูกใช้ไปหมดแล้ว

เซียนหญิงจันทร์กระจ่างรู้สึกได้ว่าลูกในท้องกำลังถีบ พอหันไปดูก็เห็นหมาป่าสีครามตัวหนึ่งกำลังพุ่งเข้ามาหานาง

จู่ๆ กิ่งไม้จากต้นไม้ใหญ่ข้างๆ ก็ยื่นออกมา ฟาดเข้าใส่ร่างของหมาป่าสีครามอย่างจัง จนร่างอันใหญ่โตของมันล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น

เจ้าเขียวน้อยบังคับต้นไม้ข้างๆ ให้ฟาดหมาป่า ส่วนเจ้าหยดน้ำน้อยก็พุ่งเข้าใส่พร้อมส่งเสียงโวยวาย [กล้ารังแกท่านแม่ของเจ้านายข้าเรอะ ดูสิข้าจะสูบน้ำในตัวเจ้าให้แห้งเหือดเลย]

เซียนหญิงจันทร์กระจ่างฉวยโอกาสนี้ใช้กระบี่บินปลิดชีพหมาป่าตัวนั้นทันที

หนานกงจิ่งพาเซียนหญิงหนิงฮวนเดินเข้ามาไถ่ถามอาการของนาง

"เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม"

เซียนหญิงจันทร์กระจ่างปรายตามองเขาแวบหนึ่ง เป็นจังหวะเดียวกับที่ขุดเห็ดหลินจือหยกขึ้นมาได้พอดี

"เห็ดหลินจือหยกนี่

พี่สะใภ้จันทร์กระจ่าง ยกเห็ดหลินจือหยกดอกนี้ให้ข้าได้ไหมเจ้าคะ

เห็ดหลินจือหยกมีสรรพคุณรักษาอาการบาดเจ็บของข้าได้อย่างชะงัด ไม่ทราบว่าพี่สะใภ้จะยอมสละให้ข้าได้หรือไม่"

เซียนหญิงจันทร์กระจ่างยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หนานกงจิ่งก็หยิบเห็ดหลินจือหยกจากมือนางไปส่งให้เซียนหญิงหนิงฮวนหน้าตาเฉย

"ในเมื่อมันช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้าได้ชะงัดนัก เจ้าก็เอาไปก่อนเถอะ"

พูดจบก็หันมามองเซียนหญิงจันทร์กระจ่าง "ฮูหยินของข้าใจกว้างเสมอ คงไม่ถือสาหาความกับนางหรอกใช่ไหม"

เซียนหญิงจันทร์กระจ่างแค่นหัวเราะ "ท่านพี่ ท่านยังรู้อีกหรือว่าข้าเป็นฮูหยินของท่าน เห็ดหลินจือหยกมีสรรพคุณบำรุงครรภ์ ข้าตั้งใจจะนำไปต้มน้ำแกงให้เด็กสองคนในท้องกิน ท่านพี่คิดจะแย่งแม้กระทั่งเสบียงของลูกเราเลยหรือ"

หนานกงจิ่งขมวดคิ้ว "พวกเขายังไม่ทันเกิดมา จะต้องบำรุงอะไรกันนักกันหนา

สู้เอาเห็ดหลินจือหยกนี้ให้หนิงฮวนไปก่อน ไว้คราวหน้าข้าค่อยหาของที่วิเศษกว่านี้มาให้เจ้า"

เจียงจือจืออยากจะกระโดดถีบพ่อสารเลวคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด พ่อสารเลวระวังตัวไว้เถอะ ตามง้อภรรยาจนหอบรับประทานแน่ ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะแนะนำศิษย์พี่รูปหล่อให้ท่านแม่ ท่านเตรียมตัวเป็นเมียน้อยได้เลย

เซียนหญิงจันทร์กระจ่างปวดร้าวในใจอย่างแสนสาหัส นางมองเขาด้วยขอบตาที่แดงเรื่อ

"ถ้าข้าบอกว่าไม่ล่ะ"

หนานกงจิ่งส่งเสียงผ่านจิตบอกนาง "จันทร์กระจ่าง เจ้าอย่าทำแบบนี้สิ สหายชุยสละชีพเพื่อช่วยข้า ข้ารับปากเขาไว้แล้วว่าจะดูแลหนิงฮวนให้ดี

ตอนนี้หนิงฮวนบาดเจ็บยังไม่หายดี กำลังต้องการเห็ดหลินจือหยก อีกอย่างเห็ดหลินจือหยกที่เจ้าหามาได้ก็ไม่ใช่สมุนไพรวิญญาณระดับสูงอะไรนักหนา เจ้าให้นางไปก่อนจะเป็นไรไป"

"ถ้าข้ายอมยกเห็ดหลินจือหยกนี้ให้นาง แล้ววันหลังถ้านางอยากได้สิ่งอื่นอีกล่ะ ท่านก็จะให้ข้ายอมสละให้อีกใช่ไหม แล้วมันจะไปจบสิ้นลงตรงไหน

ถ้าอย่างนั้น สู้ข้ายกท่านให้นางไปเลยไม่ดีกว่าหรือ ท่านอยากตอบแทนบุญคุณนัก ก็คอยดูแลนางไปชั่วชีวิตเลยสิ จะได้จบๆ กันไป"

"จันทร์กระจ่าง ทำไมเจ้าถึงได้กลายเป็นคนไม่มีเหตุผลแบบนี้"

หัวใจของเซียนหญิงจันทร์กระจ่างราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดอย่างแรงจนแตกสลาย ความเชื่อใจเมื่อถูกทำลายลงแล้วก็ไม่อาจกอบกู้กลับมาได้อีก

เจียงจือจือรับรู้ได้ถึงความรู้สึกย่ำแย่ถึงขีดสุดของท่านแม่ เธอจึงรีบยื่นเท้าถีบท้องท่านแม่เบาๆ

พร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ๆ น้องชาย

"เลิกบำเพ็ญเพียรได้แล้ว พ่อของเจ้ามันผู้ชายสารเลว เขาทำให้ท่านแม่เสียใจ แถมยังแย่งของท่านแม่ไปให้ผู้หญิงที่ชื่อหนิงฮวนคนนั้นอีก"

เจียงเย่ถูกขัดจังหวะการบำเพ็ญเพียร ทารกน้อยลืมตาขึ้นด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยใจ

เจียงเย่: นั่นก็พ่อของเจ้าเหมือนกันไม่ใช่หรือ

เพียงแต่ นึกไม่ถึงเลยว่ารอยร้าวระหว่างท่านพ่อกับท่านแม่จะเกิดขึ้นตั้งแต่เนิ่นๆ ขนาดนี้ มิน่าล่ะ ชาติที่แล้วท่านพ่อถึงปล่อยให้หนิงฮวนทำร้ายท่านแม่จนตาย

จือจือจับเท้าของเขาไปประทับบนผนังครรภ์

เซียนหญิงจันทร์กระจ่างที่กำลังโศกเศร้ารับรู้ได้ถึงความเคลื่อนไหวในครรภ์ ยังดีที่นางยังมีลูก

แต่เห็ดหลินจือหยกนี้นางเป็นคนหามาเอง ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่มีวันยอมยกให้เด็ดขาด ช่างหัวบุญคุณช่วยชีวิตสิ

เขาอยากตอบแทนบุญคุณก็ไปหาวิธีเอาเองสิ มีสิทธิ์อะไรมาเอาเปรียบฮูหยินกับลูกเพื่อชดใช้หนี้บุญคุณของตัวเองล่ะ

ยิ่งเห็นใบหน้าที่แสร้งทำเป็นอ่อนแอไร้เดียงสาของหนิงฮวน แต่กลับหน้าด้านเอ่ยปากขอสมุนไพรวิญญาณอายุสองร้อยปีที่นางอุตส่าห์ขุดขึ้นมาได้หน้าตาเฉย นางก็ยิ่งทนไม่ได้

"หนานกงจิ่ง เอาสมุนไพรวิญญาณของข้าคืนมา"

เซียนหญิงจันทร์กระจ่างพูดจบก็พุ่งเข้าไปแย่งคืน แต่กลับถูกหนานกงจิ่งซัดพลังวิญญาณผลักกระเด็นออกไป

[จบแล้ว]