ตอนที่ 34

กลางดึก ประตูห้องของหลัวหวินถูกเปิดออก และผู้ที่เดินเข้ามาก็คือโรบิน

“โรบิน?”

“เธอมีปัญหาอะไรกับการฝึกอย่างงั้นเหรอ?”

เมื่อเห็นโรบินเดินเข้ามาในห้องของเขา หลัวเหวินก็ถามอย่างสงสัย

“ไม่มีอะไรผิดปกติเกี่ยวกับการฝึกฝน ฉันแค่ต้องใช้เวลาให้ชินกับมันเท่านั้น”

“ส่วนที่ฉันมาพบกับกัปตันในเวลานี้ มันก็เป็นเพราะว่าฉันต้องการบอกข้อมูลเกี่ยวกับโพเนกลีฟ”

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง โรบินก็เปิดปากของเธอและอธิบายให้หลัวเหวินฟัง

จุดประสงค์หลักในการก่อตั้งองค์กรบาร็อคเวิร์คของครอกโคไดล์ในอราบัสต้าก็คือ ห้องโถงที่ฝังอยู่ทางตะวันตกของพระราชวังอราบาสตา ซึ่งเป็นสุสานของราชวงศ์

ที่นั่นมีโพเนกลีฟที่อาจจะบอกถึงตำแหน่งของอาวุธโบราณ ‘พลูตัน’ ตั้งอยู่

สำหรับโรบินที่ต้องการเข้าใจประวัติศาสตร์ในอดีต การถอดข้อความบนโพเนกลีฟทั้งหมดคือสิ่งที่เธอต้องการจะทำ

ส่วนเหตุผลที่เธอไม่พูดถึงในตอนแรกนั้น มันก็เป็นเพราะเธอกังวลว่าหลัวเหวินจะมีความทะเยอทะยานเช่นเดียวกับครอกโคไดล์ หลังจากรู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้

เพราะท้ายที่สุดแล้ว มันก็คือสุดยอดเรือในตำนานที่สามารถทำลายเกาะได้ด้วยกระสุนเพียงนัดเดียว

เพียงแต่ความกังวลเหล่านี้ก็ค่อยๆ หายไป หลังจากได้เห็นถึงความน่าเชื่อถือของหลัวเหวิน ความไว้วางใจที่เขามีให้ต่อลูกเรือของตัวเอง และเข้าใจประสบการณ์ที่ผ่านมาของหลัวเหวิน

ดังนั้นการที่โรบินมาหาหลัวเหวินในเวลานี้ เธอจึงหวังว่าเขาจะไปกับเธอด้วยกัน

ก่อนหน้านี้เธอได้รู้จากครอกโคไดล์ว่า มีโพเนกลีฟตั้งอยู่ในสุสานของราชวงศ์เท่านั้น แต่เรื่องอื่นๆ เธอไม่ได้มีความรู้เกี่ยวกับมันมากนัก

เป้าหมายของครอกโคไดล์คือการค้นหาโพเนกลีฟชิ้นนั้น และให้เธอตีความเนื้อหาทางประวัติศาสตร์ให้กับเขา

เนื่องจากหลัวเหวินตัดสินใจเปลี่ยนองค์กรบาร็อคเวิร์คให้เป็นองค์กรข่าวกรอง แผนดั้งเดิมขององค์กรบาร็อคเวิร์คที่จะโค่นล้มราชวงศ์อราบัสตาจึงถูกยกเลิกไปเช่นกัน

หากเธอไปที่นั่นคนเดียว โรบินจึงมีความกังวลว่ามันอาจจะเกิดผลกระทบบางอย่างกับองค์กรบาร็อคเวิร์คของหลัวเหวิน

“เอาล่ะ…”

“ถ้าเธออยากไปที่นั่นจริงๆ ฉันก็จะไปกับเธอ”

หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง หลัวเหวินก็ตัดสินใจตกลงที่จะไปกับโรบิน

โพเนกลีฟที่อยู่ในสุสานของราชวงศ์ของอราบัสต้านั้น ถือว่ามีนัยสำคัญอย่างมาก

แม้ว่าหลัวเหวินไม่ได้มีแผนที่จะมองหาอาวุธโบราณพลูตันในตอนนี้ แต่ในเมื่อเขามาถึงที่นี่แล้ว เขาก็สามารถไปดูมันได้

นอกจากนี้ มันก็มีไม่กี่คนที่รู้ว่ามีโพเนกลีฟตั้งอยู่ในอราบัสต้า

หากเป็นไปได้ หลังจากที่โรบินอ่านและวิเคราะห์ข้อความบนโพเนกลีฟเสร็จ เขาก็ต้องการที่จะซ่อนมันเอาไว้ต่อไป

แม้ว่าจะมีความเป็นไปได้เพียง 1 ใน 10,000 ที่โพเนกลีฟจะตกไปอยู่ในมือของคนอื่นก็ตาม แต่มันก็เป็นสิ่งที่หลัวเหวินไม่ต้องการจะเห็น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งรัฐบาลโลกที่คอยรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับอาวุธโบราณ และต้องการที่จะครอบครองพวกมันทั้งหมด

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะ”

“เสี่ยวจิน!”

“แกว้ก!”

หลัวเหวินและโรบินซึ่งนั่งอยู่บนหลังของนกอินทรีทองคำ บินฝ่าขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนืออัลบาน่า เมืองหลวงของอราบัสต้า

จนกระทั่งเข้าสู่ช่วงเช้าตรู่ ซึ่งเป็นช่วงที่ร่างกายอ่อนล้ามากที่สุด หลัวเหวินก็มาถึงที่ตั้งของสุสานของราชวงศ์ จากนั้นเขาก็สั่งให้เสี่ยวจินค่อยๆ ลดระดับลงมาที่พื้น

ไม่ต้องพูดถึงความแข็งแกร่งของหลัวเหวิน โรบินมีความสามารถมากกว่าเมื่อพูดถึงการลอบโจมตี

หลังจากที่ทั้งสองแอบเข้าไปในพระราชวัง พวกเขาก็มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกตลอดทาง โดยหลีกเลี่ยงทหารรักษาการทุกคนที่พวกเขาพบ

ภายใต้การนำทางของโรบิน ทั้งสองก็ลอบเร้นมาถึงสุสานราชวงศ์ทางฝั่งตะวันตกของพระราชวัง

“ที่นี่แหล่ะ!”

โรบินเดินเข้าไปสำรวจเล็กน้อย จากนั้นเธอก็พบเข้ากับสวิตช์และเปิดประตูห้องโถง

“คลืน…”

เมื่อประตูถูกเปิด ฝุ่นคลุ้งก็โชยเข้าสู่จมูกของทั้งคู่

หลังจากที่ประตูห้องโถงถูกเปิดออกจนสุด สิ่งที่ดึงดูดสายตาของพวกเขาก็คือสภาพแวดล้อมที่มืดมิด

ในห้องโถงนั้นไม่มีแสงสว่างเลยแม้แต่น้อย แม้แต่เสงพระอาทิตย์ยามเช้าก็ยังส่องเข้าไปได้ไม่ถึง

“ระวังด้วยนะกัปตัน ฉันไม่เคยเข้าไปด้านในมาก่อน” โรบินหันไปพูดกับหลัวเหวิน

“อืม” หลัวเหวินพยักหน้า

เช่นเดียวกับสุสานของราชวงศ์อื่นๆ มันมักจะมีการวางกับดักเอาไว้มากมาย

ถึงแม้ว่าร่างกายของหลัวเหวินจะแข็งแกร่งมากก็ตาม แต่การระมัดระวังสิ่งที่เกิดขึ้นก็เป็นสิ่งที่ควรทำ

ต่อจากนั้น ทั้งสองก็หันมามองหน้ากันและพยักหน้าพร้อม ก่อนจะพากันเดินเข้าไปด้านในห้องโถง

ภายในห้องโถงนั้นไปด้วยความรู้สึกที่เย็นชาและอึดอัด ความมืดที่ปกคลุมอยู่ภายในทำให้ไม่สามารถแยกแยะทิศทางได้เลย

โชคดีที่หลัวเหวินและโรบินเตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว ทั้งสองต่างหยิบคบไฟออกมาทันที

“ซิ!”

หลัวเหวินยื่นนิ้วออกมาเหนือคบเพลิงเล็กน้อย จากนั้นกระแสไฟฟ้าที่พุ่งออกมาก็ทำการจุดคบเพลิงให้ติดขึ้น

ด้วยแสงไฟจากคบเพลิง ในที่สุดทั้งสองก็มองเห็นบรรยากาศเล็กน้อยในห้องโถง

ทางเดินนั้นไม่กว้างมากเท่าไหร่ แต่ก็พอให้คนสองถึงสามคนเดินสวนกันได้

“ไปต่อกันเถอะ”

…