บทที่ 1 ศิลปินที่ถูกยกเลิกสัญญาและระบบที่ผูกมัด

โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นจนส่งเสียงครืด ๆ

หลินเสวียนจ้องมองชื่อ ‘พี่หวัง - ซิงเย่าเอนเตอร์เทนเมนต์’ ที่บันทึกไว้บนหน้าจอ แต่ยังไม่รีบรับสาย

เขาปัดหน้าจอเปิดเวยป๋อขึ้นมาก่อน แล้วกวาดตามองอันดับฮอตเสิร์ช

แฮชแท็กอันดับหนึ่งมีตัวอักษรคำว่า ‘แตกแตน’ สีแดงเข้มต่อท้าย: #หลินเสวียนไสหัวไปจากวงการบันเทิงซะ#

พอกดเข้าไปดู ในหน้าฟีดก็เต็มไปด้วยถ้อยคำด่าทอที่พร้อมใจกันสาดเสียเทเสีย

บ้างก็ด่าว่าเขามีทักษะการแสดงห่วยแตกเป็นท่อนไม้ บ้างก็ว่าเขาทำตัวหยิ่งยโส และบอกว่าเขาแย่งงานของเด็กใหม่ในค่ายเดียวกัน

ความจริงหลินเสวียนรู้ดีอยู่แก่ใจว่าฮอตเสิร์ชนี้บริษัทเป็นคนจ่ายเงินซื้อมา เพื่อปูทางให้กับดาราหนุ่มหน้าใหม่ที่กำลังปั้น และถือโอกาสรีดเค้นมูลค่าจากกระแสด้านลบเฮือกสุดท้ายของดาราตกอับอย่างเขาไปด้วย

โทรศัพท์หยุดสั่นไปชั่วครู่ ก่อนจะดังขึ้นมาอีกครั้ง

หลินเสวียนกดรับสาย พร้อมกับเปิดสปีกเกอร์โฟน

"หลินเสวียน เห็นเวยป๋อแล้วใช่ไหม"

เสียงของพี่หวัง ผู้จัดการส่วนตัวแฝงไปด้วยความเย็นชาแบบคุยธุระให้จบ ๆ ไป "ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทประชุมกันแล้ว สัญญาของนายจะหมดลงในสัปดาห์หน้า และเราจะไม่ต่อสัญญา สองวันนี้หาเวลาว่างเข้ามาเซ็นชื่อที่บริษัทซะ แล้วก็รีบย้ายออกจากหอพักให้เร็วที่สุดด้วย"

"ได้"

หลินเสวียนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "แล้วเงินส่วนแบ่งงวดสุดท้ายของช่วงหลายปีที่ผ่านมาล่ะ มีเงินชดเชยตามกฎหมายแรงงานให้ด้วยหรือเปล่า"

ปลายสายเงียบไปสองวินาที ก่อนจะมีเสียงแค่นหัวเราะดังขึ้น "นี่นายตื่นหรือยัง บริษัทไม่ฟ้องร้องนายข้อหาทำผิดสัญญาจนสร้างความเสียหายต่อภาพลักษณ์องค์กรก็ถือว่าปรานีมากแล้ว จากกันด้วยดีเถอะ อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลย"

ตู๊ด— สัญญาณโทรศัพท์ถูกตัดไป

หลินเสวียนโยนโทรศัพท์กลับไปบนโต๊ะ แล้วลูบหน้าตัวเองแรง ๆ

เขาคือผู้ข้ามมิติ ทะลุมิติมาที่นี่ได้สามปีแล้ว และอาศัยใบหน้าที่หล่อเหลาเอาการจนได้เซ็นสัญญากับซิงเย่าเอนเตอร์เทนเมนต์

ตอนแรกกะว่าจะใช้ชีวิตให้รุ่งโรจน์ แต่ผลปรากฏว่าเจ้าของร่างเดิมกลับเป็นพวกหล่อแต่รูปจูบไม่หอมอย่างแท้จริง ร้องเพลงก็เพี้ยน เล่นละครก็หน้าตาย

ผ่านไปสามปี นอกจากจะสะสมกองทัพแอนตี้แฟนที่มีพลังการต่อสู้ทะลุหลอดแล้ว เขาก็ไม่คว้าอะไรมาได้เป็นชิ้นเป็นอันเลย

เขาเปิดแอปพลิเคชันธนาคารในมือถือ เพื่อเช็กยอดเงินคงเหลือ

23,600.50 หยวน

หลังจากจ่ายค่าเช่าบ้านไตรมาสหน้าเสร็จ คงต้องมานั่งคำนวณว่าเวลาต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกิน จะมีเงินพอใส่ไส้กรอกเพิ่มได้ไหม

"เปิดเกมมาได้บัดซบสุด ๆ"

หลินเสวียนถอนหายใจ ขณะกำลังครุ่นคิดว่าควรจะไปเป็นนักแสดงประกอบที่เหิงเตี้ยนเพื่อแลกกับข้าวกล่องประทังชีวิตดีหรือไม่ จู่ ๆ ในหัวก็มีเสียง 'ติง' ดังขึ้น

เสียงนั้นดังกังวานใส ราวกับมีเหรียญตกกระทบลงบนแผ่นกระจก

วินาทีต่อมา ตัวอักษรสีฟ้าอ่อนกึ่งโปร่งใสหลายบรรทัดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา

[ระบบชื่อเสียงระดับเทพผูกมัดสำเร็จแล้ว]

[ตรวจพบสถานะปัจจุบันของโฮสต์ ทำการมอบแพ็กเกจมือใหม่]

[รางวัล: คาถาแสงทองฉบับสมบูรณ์, เสริมแกร่งร่างกายขั้นพื้นฐาน, ชุดความรู้พื้นฐานด้านขุดสุสาน, โดรนไลฟ์สดหลิงจิ้ง]

[กฎของระบบ: โฮสต์สามารถสะสมค่าชื่อเสียงผ่านการไลฟ์สด ฮอตเสิร์ช อารมณ์ของผู้ชม ฯลฯ เพื่อปลดล็อกรางวัลเพิ่มเติมได้]

หลินเสวียนชะงักงัน

เขาเอื้อมมือไปสัมผัสตัวอักษรตรงหน้าตามสัญชาตญาณ แต่นิ้วกลับทะลุผ่านไป นี่ไม่ใช่ภาพลวงตา

"คาถาแสงทอง?"

เขากลืนน้ำลายลงคอ ในหัวมีเคล็ดวิชาและเส้นทางการเดินลมปราณที่ซับซ้อนแต่สมบูรณ์แบบเพิ่มเข้ามาโดยอัตโนมัติ

ขณะเดียวกัน กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งก็พวยพุ่งขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง ไหลเวียนไปทั่วแขนขาและกระดูกทุกชิ้นในร่างกายอย่างรวดเร็ว

ร่างกายที่เดิมทีอ่อนแอเพราะใช้ชีวิตไม่เป็นเวลามาอย่างยาวนาน พลันเต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังในพริบตา

เขาลองตั้งสมาธิ ปากก็พึมพำเสียงแผ่ว "ฟ้าดินต้นกำเนิด รากฐานหมื่นลมปราณ..."

เพิ่งท่องไปได้แค่สองประโยค ฝ่ามือก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

แสงสีทองเข้มข้นชั้นหนึ่งซึมทะลุออกมาจากใต้ผิวหนัง ปกคลุมไปทั่วทั้งฝ่ามือ แสงนั้นส่องสว่างอย่างมั่นคง ไม่มีทีท่าว่าจะกะพริบเลยแม้แต่น้อย

หลินเสวียนมองฝ่ามือของตัวเอง หัวใจเริ่มเต้นระรัว

สายตาของเขาตกลงบนบรรทัดการแจ้งเตือนของระบบอีกครั้ง โดยเพ่งเล็งไปที่ ‘โดรนไลฟ์สดหลิงจิ้ง’ และ ‘ชุดความรู้พื้นฐานด้านขุดสุสาน’

ข้อมูลวิธีใช้งานโดรนและความรู้พื้นฐานบางอย่างเกี่ยวกับการขุดสุสานหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขาราวกับกระแสข้อมูล

โดรนเครื่องนี้ไม่ได้รับผลกระทบจากสัญญาณใต้ดิน มาพร้อมฟังก์ชันถ่ายภาพในที่แสงน้อย และยังสามารถบินตามถ่ายอัตโนมัติได้อีกด้วย

ไปไลฟ์สดในสุสานโบราณงั้นเหรอ?

เขาคว้ามือถือขึ้นมา เปิดเบราว์เซอร์แล้วพิมพ์คำว่า ‘สุสานโบราณ’ ลงไป

ทิศทางประวัติศาสตร์ของโลกคู่ขนานแห่งนี้คล้ายคลึงกับโลกมนุษย์มาก แต่มีจุดหนึ่งที่พิเศษสุด ๆ นั่นคือใต้ดินของที่นี่มีสุสานโบราณที่อันตรายและแปลกประหลาดถูกฝังอยู่มากมายนับไม่ถ้วน ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อสามปีก่อน ทางรัฐบาลยังได้เปิดระบบ 'ลงทะเบียนนักสำรวจโบราณคดีภาคประชาชน' อีกด้วย

ขอเพียงสอบใบอนุญาตผ่าน หรือลงทะเบียนกับแพลตฟอร์มทางการ นักสำรวจภาคประชาชนก็สามารถลงไปขุดสุสานได้อย่างถูกกฎหมาย หนำซ้ำยังอนุญาตให้เปิดไลฟ์สดร่วมกันได้ด้วย

วัตถุโบราณที่ขุดขึ้นมาได้ หากเป็นระดับสมบัติของชาติ จะต้องส่งมอบให้ทางการเพื่อรับเงินรางวัลจำนวนมหาศาล แต่หากเป็นระดับโบราณวัตถุทั่วไป หลังจากลงทะเบียนแล้วสามารถนำไปประมูลเพื่อแบ่งสัดส่วนรายได้กัน

การขุดสุสานแบบถูกกฎหมาย ความเสี่ยงสูง แต่ก็ทำกำไรมหาศาล

ข่าวแรกในหน้าค้นหาเด้งขึ้นมาทันที:

ถ้ำปริศนาหลงหลิ่ง!

หลินเสวียนจ้องมองคำนี้ ในสมองกำลังคำนวณอย่างรวดเร็ว

เงินในบัตรมีอยู่สองหมื่นสาม ทำใบอนุญาตลงทะเบียนชั่วคราวแบบด่วนน่าจะราว ๆ สามพัน ค่าตั๋วเครื่องบินไปส่านกานสองพันกว่า เงินที่เหลือคงพอซื้อชุดอุปกรณ์ป้องกันพื้นฐานที่สุดกับไฟฉายแรงสูงได้สักสองสามกระบอกแบบฉิวเฉียด

อยู่ในวงการบันเทิงต่อไปก็มีแต่รอวันตาย

ไปขับรถส่งอาหาร ก็คงไม่ถึงกับอดตาย แต่ก็ลืมตาอ้าปากไม่ได้เหมือนกัน

ไปหลงหลิ่งเหรอ?

มีทั้งระบบ มีทั้งคาถาแสงทอง ขอแค่รักษาชีวิตให้รอดแล้วเปิดไลฟ์สดให้ปัง กระดานหมากที่พ่ายแพ้ตานี้ก็จะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

หลินเสวียนไม่ได้ลังเลอะไรมากนัก

จนตรอกขนาดนี้แล้ว ยังจะกลัวผีอยู่อีกเหรอ?

เขาสลับหน้าจอกลับมาที่เวยป๋อ มองดูฮอตเสิร์ชของตัวเองที่โดนด่าไปแล้วกว่าแสนคอมเมนต์ จากนั้นกดเครื่องหมายบวกที่มุมขวาบนเพื่อสร้างโพสต์ใหม่

ไม่มีรูปภาพประกอบ มีเพียงตัวอักษรแห้งแล้งสองบรรทัด:

[ไม่เป็นมันแล้วนักแสดง อีกสามวันเจอกันที่หลงหลิ่ง อำเภอกู่หลาน มณฑลส่านกาน]

[จะเปิดไลฟ์สด ไปขุดสุสาน]

กดส่ง

หลังจากโพสต์เสร็จ เขาก็ตั้งค่ามือถือเป็นโหมดปิดเสียงแล้วคว่ำหน้าจอลงบนโต๊ะ หันหลังไปรื้อตู้เสื้อผ้าเพื่อหาเสื้อกันลม

เขาไม่จำเป็นต้องไปดูช่องคอมเมนต์เลย ใช้แค่นิ้วเท้าคิดก็รู้แล้วว่าตอนนี้บนอินเทอร์เน็ตจะมีความเคลื่อนไหวอะไรเกิดขึ้นบ้าง

...

ความจริงพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า เขาประเมินพลังการต่อสู้ของพวกแอนตี้แฟนต่ำเกินไป และยังประเมินความเร็วของชาวเน็ตขี้เผือกต่ำเกินไปอีกด้วย

โพสต์เวยป๋อนี้ถูกส่งออกไปไม่ถึงสิบนาที ก็ทะยานขึ้นสู่อันดับท็อปเท็นของฮอตเสิร์ชทันที

แฮชแท็กนั้นทั้งเรียบง่ายและตรงไปตรงมา: #หลินเสวียนบ้าไปแล้ว#

ในกลุ่มแชตแผนกประชาสัมพันธ์ของซิงเย่าเอนเตอร์เทนเมนต์ พี่หวังมองดูตัวเลขสถิติแล้วแค่นหัวเราะ ก่อนจะพิมพ์ข้อความส่งไป "ไม่ต้องไปสนใจมัน มันก็แค่คิดจะใช้วิธีเรียกร้องความสนใจแบบนี้มาดึงดราม่าให้แฟนคลับสงสารเพื่อรักษาฐานแฟนคลับไว้

สถานที่อย่างหลงหลิ่งน่ะ แค่เนินหินตีนเขาด้านนอกมันยังเดินเข้าไปไม่ได้ด้วยซ้ำ ปล่อยให้มันรนหาที่ตายไปนั่นแหละดีที่สุด"

ขณะเดียวกัน ช่องคอมเมนต์ในเวยป๋อของหลินเสวียนก็เดือดทะลุปรอทไปเรียบร้อยแล้ว

"???"

"ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า? พี่ชายคนนี้บอกว่าจะไปทำอะไรนะ? ขุดสุสาน?"

"ขำจนจะบ้าตาย ไม่มีละครให้เล่นจนหิวโซจนสติแตกไปแล้วเหรอ? ถึงได้มาเล่นบทนักสำรวจภาคประชาชนแบบนี้เนี่ย?"

"หลงหลิ่งเหรอ? เขารู้ไหมว่าเมื่อเดือนที่แล้วเพิ่งมีโจรขุดสุสานที่มีใบอนุญาตเอาชีวิตไปทิ้งที่นั่นตั้งสองคน? ร่างกายคุณชายบอบบาง เดินแค่สองก้าวก็หอบแฮกแบบนั้น จะเอาตัวเองไปเป็นอาหารแมลงหรือไง?"

"สร้างกระแสล้วน ๆ ! ฟันธงเลย กะอีแค่ไปเปิดไลฟ์สดหน้าประตูทางเข้าสถานที่ท่องเที่ยวในอำเภอกู่หลาน เกาะกระแสสักพักแล้วก็รีบปิดไลฟ์สดด้วยความเร็วแสงชัวร์"

"หลินเสวียน ถ้านายกล้าลงไปในสุสานจริง ๆ ฉันจะไลฟ์สดหกสูงสระผมให้ดูเลย!"

"+1! ถ้านายกล้าเข้าไปในวัดกระดูกปลาที่หลงหลิ่ง ฉันจะเปย์แจ็กพอตคาร์นิวัลให้สิบอันรวดเลย!"

ถากถาง กังขา รอซ้ำเติม

ไม่มีใครเชื่อเลยสักคนว่าดาราหนุ่มหน้ามนตกอับที่แค่จับอะไรหนัก ๆ หน่อยก็ไม่ไหว จะกล้าไปแตะต้องสายอาชีพที่เสี่ยงตายขนาดนั้น

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า กระแสความสนใจถูกจุดติดจนพุ่งทะยานทะลุปรอทไปแล้ว

แพลตฟอร์มไลฟ์สดชั้นนำหลายแห่งถึงกับส่งฝ่ายปฏิบัติการมาเฝ้าหน้าโปรไฟล์บัญชีของหลินเสวียนกันข้ามคืน เพื่อเตรียมรอรับยอดทราฟฟิกกระแสด้านลบที่กำลังจะสาดลงมาอย่างมหาศาลนี้

ภายในห้องเช่า

หลินเสวียนยัดเสื้อผ้าที่ทนทานต่อการขูดขีดหลายตัวลงในเป้สะพายหลัง และจองตั๋วเที่ยวบินรอบดึกเพื่อไปถึงส่านกานในตอนเช้าตรู่ของวันพรุ่งนี้

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง กวาดตามองข้อความและคอมเมนต์ในระบบหลังบ้านที่พุ่งทะลุ 999+

เขาไม่ได้ตอบกลับข้อความใด ๆ เลย เพียงแค่มองออกไปนอกหน้าต่าง ทอดสายตามองท้องฟ้ายามค่ำคืนอันหม่นหมองของเมืองจิง ริมฝีปากกระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

"อีกสามวันเจอกัน"