บทที่ 41 การยอมจำนนของไป๋เยว่

บทที่ 41 การยอมจำนนของไป๋เยว่

ไป๋เยว่อดทนอดกลั้นมาตลอด

ตอนนี้อารมณ์ในใจของนางไม่ใช่แค่ความเกลียดชังเซียวอวี่เท่านั้น แต่ยังมีความโกรธแค้นต่อเสิ่นเมิ่งหยาและเย่จื่อโหรวอีกด้วย

นางไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมลูกศิษย์ที่นางอุตส่าห์ฟูมฟักมาถึงได้ทรยศนาง

ความจริงแล้วมีเรื่องหนึ่งที่นางยังไม่เข้าใจ ทำไมวันนั้นเย่จื่อโหรวถึงเรียกนางไปที่บ้านของเด็กสาวที่ชื่ออาเซียงบนภูเขาเจียงหลิว

ยังบอกอีกว่าได้เบาะแสสำคัญที่จะเอาชนะนิกายสราญรมย์ได้

นางก็เลยหลงเชื่อตามไป

แต่ใครจะไปรู้ว่าวันนั้น หลังจากที่พวกนางฆ่าเซียวอวี่กับอาเซียงแล้ว

เจ้าสำนักนิกายสราญรมย์กับภรรยาก็โผล่มาพร้อมกัน

แค่เผลอเหม่อไปชั่วครู่ นางก็ตกเป็นรองเสียแล้ว

วันนั้นมันคือกับดัก เป็นกับดักที่มุ่งเป้ามาที่นางโดยเฉพาะ

ตะเกียงวิญญาณของนางยังไม่ดับแท้ๆ ทำไมอาจารย์ของนางถึงยังไม่มาช่วยเสียที?

หรือว่าตะเกียงวิญญาณจะอยู่ในมือศิษย์น้องของนางอย่างที่เซียวอวี่บอกจริงๆ

เดาว่าท่านอาจารย์คงกำลังเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ ผู้บำเพ็ญเพียรระดับหยวนอิง (ก่อกำเนิดวิญญาณ) บางทีก็เก็บตัวบำเพ็ญเพียรเป็นปีๆ หรือบางทีก็เป็นสิบๆ ปี

แล้วนางควรจะทำยังไงดี...

เซียวอวี่มองไป๋เยว่ที่ร้องไห้น้ำตานองหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน "จะร้องไห้หาแม่เจ้าหรือไง? ทำให้ข้าหมดอารมณ์หมด! เจ้าคิดว่าข้าดูไม่ออกรึว่าเจ้ายังไม่สำนึกผิดจริงๆ?"

"ผู้หญิงที่อยู่มาเป็นร้อยๆ ปี ไม่เคยเห็นค่าชีวิตคนอื่นอย่างเจ้า มาร้องไห้บีบน้ำตาแบบนี้มันทุเรศ!"

เซียวอวี่พูดจบก็ตบหน้าไปอีกฉาด

ไป๋เยว่ถูกตบจนล้มลงไปกองกับพื้น นางเอามือกุมแก้มร้องไห้สะอึกสะอื้น

เซียวอวี่แค่นเสียงหัวเราะเยาะ "เจ้าคงไม่คิดว่าข้าจะสงสารหรอกนะ? แล้วใครสงสารอาเซียงบ้าง? ครอบครัวพวกนางไปทำอะไรให้เจ้า? เจ้าจำได้ไหมว่าตอนที่สั่งให้เย่จื่อโหรวฆ่าล้างครอบครัวนาง เจ้าพูดว่ายังไง?"

"พวกเราเป็นถึงสำนักฝ่ายธรรมะ จะมาเสียการใหญ่เพราะชีวิตคนธรรมดาแค่คนสองคนไม่ได้!"

"วันนี้เจ้าฆ่าสอง พรุ่งนี้มันฆ่าสาม สรุปคือคนธรรมดาสมควรตายงั้นรึ? ชีวิตคนชั้นล่างไม่ใช่ชีวิตรึไง? ชีวิตของพวกมดปลวกไม่ใช่ชีวิตรึไง?"

จู่ๆ ไป๋เยว่ก็ร้องไห้ฟูมฟายออกมาอย่างคนเสียสติ "ข้าผิดไปแล้ว... ฮือๆ... ข้าผิดไปแล้วจริงๆ! ข้าผิดไปแล้ว..."

เซียวอวี่ก็ยังคงเฉยเมย

เพราะไป๋เยว่เอาแต่ร้องไห้ ค่าพิพากษาไม่ขยับเลยสักนิด

ผู้หญิงที่เคยกุมอำนาจมายาวนานแบบนี้ จะยอมรับผิดจากใจจริงได้ยังไงกัน

นางก็แค่ไม่อยากทนทุกข์ทรมานอีกแล้วก็เท่านั้นแหละ

"เจ้าร้องไห้เพราะเจ้าคิดว่าตัวเองถูกรังแก เจ้าร้องไห้เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่มีใครมาช่วยเจ้า! เจ้าร้องไห้เพราะเมื่อก่อนเจ้าเคยเป็นถึงเจ้าสำนักหยกบริสุทธิ์ที่สูงส่ง แต่ตอนนี้กลับต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้!"

"เจ้าไม่ได้สำนึกผิดหรอก เจ้าแค่กลัวต่างหาก! ดูท่าจะต้องเพิ่มความเข้มข้นในการพิพากษาซะแล้วสิ..."

พอไป๋เยว่ได้ยินประโยคนี้ ก็ตกใจจนร้องเสียงหลง "ข้าจะบอกทุกอย่าง! ข้าจะบอกทุกอย่าง!"

"ข้าจะบอกความลับทั้งหมดของสำนักหยกบริสุทธิ์ให้เจ้าฟัง ถึงเย่จื่อโหรวจะอยู่ขั้นจู้จี (สร้างรากฐาน) แต่นางมีน้องสาวที่โตมาด้วยกันชื่อเย่จื่อเม่ย!"

"พวกนางเข้าสำนักหยกบริสุทธิ์มาพร้อมกัน น้องสาวนางน่าจะอยู่แค่ขั้นเลี่ยนชี่ (รวบรวมลมปราณ) ระดับกลาง..."

"ใต้สำนักหยกบริสุทธิ์มีชีพจรวิญญาณอยู่สายหนึ่ง เสิ่นเมิ่งหยาต้องเล็งชีพจรวิญญาณนั่นไว้แน่ๆ!"

เซียวอวี่เอามือเท้าคาง

ชีพจรวิญญาณ...

ตั้งแต่เขาทะลุมิติมา เขายังไม่เคยเห็นของพรรค์นั้นเลย

ดูเหมือนว่าสำนักหลักของนิกายสราญรมย์จะมีชีพจรวิญญาณเล็กๆ อยู่สายหนึ่ง ซึ่งถูกเจ้าสำนักยึดครองไว้แต่เพียงผู้เดียว

ถ้ำบำเพ็ญเพียรของผู้อาวุโสทุกคนต่างก็สร้างล้อมรอบชีพจรวิญญาณสายนั้น

เพราะการบำเพ็ญเพียรใกล้ๆ ชีพจรวิญญาณจะได้ผลลัพธ์เป็นทวีคูณ

ถึงแม้ไป๋เยว่จะพูดออกมาแบบนี้ แต่เขาก็ไม่เชื่อหรอก

เขาจึงหันไปมองฮวาเหลียน ฮวาเหลียนรีบตอบทันที "เหมือนว่าน้องสาวของศิษย์พี่เย่จื่อโหรวจะอยู่ขั้นเลี่ยนชี่ระดับปลายนะเจ้าคะ ในสำนักมีชีพจรวิญญาณอยู่จริงๆ เจ้าค่ะนายท่าน แต่มีแค่เฉพาะบางคนเท่านั้นที่จะผ่านค่ายกลป้องกันเข้าไปได้!"

"ข้าก็เข้าไปได้นะเจ้าคะ!"

เมื่อไป๋เยว่ได้ยินฮวาเหลียนบอกความลับออกมาจนหมดเปลือก นางก็รู้สึกหมดอาลัยตายอยาก

ภายในใจเริ่มเกิดความเปลี่ยนแปลง...

ความรู้สึกแปลกประหลาดต่างๆ นานาเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

นางรู้ดีว่าตอนนี้นางกลับไปไม่ได้อีกแล้ว

แต่นางก็ยังไม่ยินยอม นางเป็นถึงเจ้าสำนักหยกบริสุทธิ์เชียวนะ

กำลังจะก้าวเข้าสู่ขั้นหยวนอิงอยู่รอมร่อ แต่กลับต้องมาหมดอนาคตบนเส้นทางเซียนแบบนี้...

นางไม่ยอมจริงๆ...

เมื่อสัมผัสได้ถึงมือของเซียวอวี่ที่ยื่นเข้ามา ไป๋เยว่ก็กอดมือของเขาไว้แน่นแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น "ข้า... ข้าผิดไปแล้ว... ข้าสำนึกผิดแล้วจริงๆ... ฮือๆ ข้าจะไม่หนีอีกแล้ว..."

"ข้าอยากจะชิงสำนักกลับคืนมา... ข้าอยากจะแก้แค้น..."

[ค่าพิพากษาของไป๋เยว่เพิ่มขึ้นเป็น 34%]

[ค่าพิพากษาของไป๋เยว่เพิ่มขึ้นเป็น 37%]

ไป๋เยว่ร้องไห้ฟูมฟายราวกับคนเสียสติ "ข้าเจ็บใจจริงๆ... นายท่าน ต่อไปนี้ข้าจะไม่หนีอีกแล้ว จะไม่ฆ่าคนบริสุทธิ์มั่วซั่วอีกแล้ว ขอให้เยว่เอ๋อร์ได้บำเพ็ญเพียรต่อเถอะนะ..."

"ข้าอยากชิงสำนักกลับคืนมา..."

[ค่าพิพากษาของไป๋เยว่เพิ่มขึ้นเป็น 40%]

ถ้าเป็นเซียวอวี่คนก่อน เขาคงใจอ่อนกับท่าทางของนางไปแล้ว

ไป๋เยว่ในตอนนี้ถึงแม้จะพอรู้ว่าตัวเองทำผิดตรงไหน แต่เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้สำนึกผิดจากใจจริง

ก็เหมือนกับการพยายามเกลี้ยกล่อมคนแก่หัวดื้ออายุแปดเก้าสิบปีที่ฝังหัวกับความคิดเดิมๆ มาตลอดชีวิตนั่นแหละ พอได้ยินอะไรที่ไม่เข้าหูก็จะโมโห

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงไป๋เยว่ที่อยู่มาเป็นร้อยๆ ปีเลย

เซียวอวี่มองท่าทางฟูมฟายของนางแล้วลูบคาง

ในเมื่ออีกฝ่ายเริ่มสำนึกผิดบ้างแล้ว ก็ต้องให้รางวัลสักหน่อย

คงถึงเวลาต้องวาดวิมานในอากาศให้ไป๋เยว่บ้างแล้วสินะ

"อืม... จะช่วยให้เจ้าบำเพ็ญเพียรต่อก็ได้ จะรักษาตาให้เจ้าด้วยก็ได้ แต่ทั้งหมดนี่ขึ้นอยู่กับพฤติกรรมของเจ้าแล้วนะ!"

ไป๋เยว่ถอนหายใจยาว "เยว่เอ๋อร์... จะทำอย่างสุดความสามารถ..."

เซียวอวี่ยกยิ้มมุมปาก "ขอแค่เจ้ายอมรับผิดจากใจจริง ข้าก็จะช่วยเจ้าบำเพ็ญเพียร แถมยังจะช่วยเจ้าแก้แค้น และช่วยชิงสำนักกลับคืนมาด้วย!"

ไป๋เยว่กำหมัดแน่น "เยว่เอ๋อร์อยาก... แล้วแต่นายท่านจะบัญชาเลยเจ้าค่ะ!"

"นายท่าน น้องสาวของเย่จื่อโหรวชอบหลอกเอาหินวิญญาณจากผู้บำเพ็ญเพียรชายคนอื่นๆ เรื่องนี้ข้ารู้ดีเจ้าค่ะ! ถ้านางอยู่ในเมืองเจียงหลิวล่ะก็ นางต้องไปปะปนอยู่กับพวกผู้บำเพ็ญเพียรสำนักเสวียนหลิงแน่ๆ!"

"เยว่เอ๋อร์ขอสาบานว่า หากนายท่านช่วยเยว่เอ๋อร์ล้างแค้นได้ ชาตินี้เยว่เอ๋อร์จะไม่มีวันทรยศนายท่านเด็ดขาด"

"ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ... เยว่เอ๋อร์ก็ยอมตายถวายชีวิต!"

[ค่าพิพากษาของไป๋เยว่เพิ่มขึ้นเป็น 42%]

เซียวอวี่ตบไหล่นางเบาๆ "อืม ขอแค่ฟังสบายๆ แล้วยอมรับการพิพากษา เรื่องพวกนี้ก็ไม่ใช่ปัญหา เอาล่ะ มืดแล้ว พรุ่งนี้เช้าข้ายังต้องไปวัดหลิงกวงอีก"

ไป๋เยว่ถอนหายใจยาว ราวกับได้ค้นพบความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกครั้ง

ขอเพียงได้ทวงทุกอย่างของนางคืนมา เรื่องอื่นก็ไม่สำคัญแล้ว

นางจะไม่มีวันยอมให้พวกแพศยานั่นมายืนหัวเราะเยาะบนหัวนางเด็ดขาด

ตายก็ไม่ยอม!!!

ดูเหมือนตอนนี้นางจะเริ่มยอมจำนนจริงๆ แล้ว

เมื่อนึกถึงตอนที่ตัวเองฆ่าคนบริสุทธิ์ไปตั้งมากมายตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมีจุดจบแบบนี้

ถ้าผู้หญิงอย่างนางถูกเรียกว่านางมารร้าย แล้วบนโลกใบนี้จะมีคนดีสักกี่คนกันเชียว...

อาจารย์ของนาง หรือแม้แต่ศิษย์น้องของนาง ก็ฆ่าคนไปเยอะกว่านางเสียอีก

ผู้บำเพ็ญเพียรหญิงแห่งตำหนักเทพธิดาถึงกับเอาคนธรรมดาไปทำเป็นหุ่นเชิดมนุษย์ด้วยซ้ำ

เพราะในสายตาของผู้มีอำนาจ ชีวิตของพวกมดปลวกก็ไร้ค่าดั่งฝุ่นผง

ในขณะเดียวกัน เซียวอวี่ก็กลับออกมาที่ลานบ้านร้างข้างนอก และปล่อยหานชิวสุ่ยออกมา เขากำลังจัดเตรียมอาหารมากมายไว้บนโต๊ะ

หานชิวสุ่ยหน้าแดงเมื่อเห็นอาหารบนโต๊ะ

เดี๋ยวก็คงต้องรักษาโรคอีกแล้วสินะ