บทที่ 14 ข้ามเวลา

เมื่อธุระทุกอย่างเสร็จสิ้น ไคเดนก็ออกจากร้าน

แต่ก่อนจะปิดประตู เขายังไม่วายทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงกวน ๆ

“ผมได้ยินมาว่าลูกปัดฝึกกล้ามเนื้อเป็นของดีนะครับ แค่จำไว้ว่าอย่าดึงออกเร็วเกินไป แล้วก็ใช้สารหล่อลื่นให้พอด้วย!”

ก่อนที่ประตูจะปิดสนิท เขายังได้ยินเสียงกรีดร้องของแอนนาดังมาจากด้านใน

“ลูน่า!!! เขาได้ยินจริง ๆ ด้วย! ภาพลักษณ์อันบริสุทธิ์ของฉัน...!”

ตามมาด้วยเสียงตอบกลับอย่างเย็นชา

“ฉันว่าภาพลักษณ์ที่คุณคิดว่ามีมันพังตั้งแต่ตอนที่คุณไปคุกเข่าอยู่ต่อหน้าผู้ชายแปลกหน้าแล้วนะ ผู้หญิงที่แต่งงานแล้วที่ไหนเขาทำแบบนั้นกัน?”

ไคเดนได้แต่หัวเราะกับตัวเองอย่างขบขัน

เมื่อประตูปิดลงจนสนิท บทสนทนาของสองสาวก็ถูกตัดขาดจากการรับรู้ของเขาโดยสมบูรณ์

ระหว่างทางกลับบ้าน ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

มันเป็นวันที่แปลกประหลาดที่สุดวันหนึ่งในชีวิตของเขา

แม้จะไม่มีรูปภาพเหล่านั้นอยู่ในครอบครอง แต่ความทรงจำที่ถูกบันทึกไว้ในหัวของเขาก็ชัดเจนยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดและไม่มีใครพรากมันไปจากเขาได้

...

ส่วนผลลัพธ์ของการทดลองใช้อุปกรณ์ใหม่ที่ซื้อมา...

พูดได้เพียงว่าเป็นการต่อสู้ที่จบลงอย่างรวดเร็ว

ไคเดนยอมแพ้แทบจะในทันที

ลูน่าไม่ได้โกหกเลยแม้แต่น้อย

ประสิทธิภาพของอุปกรณ์ชิ้นนั้นเหนือกว่าที่เขาคาดไว้มาก

เมื่อเทียบกับรุ่นธรรมดาที่เคยซื้อก่อนหน้านี้ มันเหมือนกับเป็นคนละโลก

ถึงแม้หลังจากร่างกายได้รับการเปลี่ยนแปลง เขาจะไม่ได้อ่อนประสบการณ์ขนาดนั้นอีกแล้ว แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังไม่ใช่อะไรที่น่าภูมิใจนัก

...หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ไคเดนเริ่มปรับตัวเข้ากับจังหวะชีวิตใหม่ได้อย่างสมบูรณ์

การฝึกกับเลียมให้ผลลัพธ์เกินกว่าที่เขาจะเคยจินตนาการได้ในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้

กล้ามเนื้อเริ่มปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ไขมันส่วนเกินลดลงอย่างต่อเนื่อง

ขณะเดียวกันมวลกล้ามเนื้อก็เพิ่มขึ้นในระดับที่น่าพอใจ

แน่นอนว่าเขายังห่างไกลจากรูปร่างในอุดมคติที่ฝันไว้

แต่เขาไม่ใช่คนธรรมดาที่เข้ายิมเล่น ๆ อีกต่อไปแล้ว

พัฒนาการของเขารวดเร็วเสียจนแม้แต่เลียมยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากว่า มันแทบจะเหนือธรรมชาติ

..และเมื่อเวลาผ่านไป

ผู้คนในยิมก็เริ่มหันมามองเขาบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะตอนวิ่งบนลู่วิ่งหรือขณะยกเวต

สายตาชื่นชมเหล่านั้นเริ่มกลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันของไคเดนแล้ว...

ส่วนงานกลางคืนของเขานั้น ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น

บรูโน่เป็นเจ้านายที่ยอดเยี่ยมมาก ชายร่างใหญ่ไม่เคยสร้างปัญหาให้เขาเลย ตรงกันข้าม เขายังรู้สึกขอบคุณไคเดนที่ช่วยงานร้านและยิ่งขอบคุณมากขึ้นไปอีกที่แนะนำอาเรียให้เข้ามาทำงานที่บาร์

แต่สำหรับหญิงสาวเจ้าของชื่อ….สภาพของเธอกลับดูไม่ค่อยดีนัก

อาเรียเปลี่ยนจากการทำงานวันละหกชั่วโมง มาเป็นรับกะเต็มแปดชั่วโมง

ขณะเดียวกัน เธอก็ยังทำงานเป็นเทรนเนอร์ที่ยิมต่อไปเช่นเดิม

ถึงแม้จำนวนลูกค้าของเธอจะไม่ได้มากนัก แต่กลุ่มหญิงสาวสายอินฟลูเอนเซอร์และนางแบบโซเชียลกลับนิยมเลือกเธอเป็นพิเศษ

ผู้หญิงประเภทนั้นถือเป็นลูกค้าในอุดมคติของอาเรีย พวกเธออยากมีรูปร่างและเสน่ห์แบบสาวผมเงินและต่างจากผู้หญิงทั่วไป พวกเธอมีทั้งรูปลักษณ์และพันธุกรรมที่ทำให้กล้าฝันถึงเป้าหมายระดับนั้น

ดังนั้นแทนที่จะรู้สึกอิจฉาหรือหมดกำลังใจ พวกเธอกลับมีแรงผลักดันที่จะพัฒนาตัวเองอย่างจริงจัง

ไคเดนไม่รู้ว่าเธอจัดการเรื่องชั่วโมงการทำงานได้อย่างไร ตามกฎหมายแล้วตารางงานแบบนั้นไม่ควรได้รับอนุญาต เขาเดาว่าบรูโน่น่าจะช่วยปกปิดจำนวนชั่วโมงจริงที่เธอใช้ทำงานในบาร์

อย่างไรก็ตามผลกระทบก็เริ่มปรากฏชัดขึ้นเรื่อย ๆ

อาเรียเปลี่ยนจากหญิงสาวเงียบ ๆ แต่สดใสและร่าเริง กลายเป็นคนที่ดูเหนื่อยล้าตลอดเวลา

ใต้ดวงตามีรอยคล้ำเข้มขึ้นทุกวัน แม้แต่ระหว่างทำงานเธอก็เริ่มทำพลาดบ่อยกว่าปกติ

เมื่อไคเดนถามว่ามีอะไรที่เขาช่วยได้ไหม เธอกลับเพียงปัดเรื่องนั้นทิ้ง

ดังนั้นต่อให้เขาอยากช่วยมากแค่ไหน เขาก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก

...

ส่วนภารกิจย่อย “ช่วงฝึกฝน” นั้น

เขาก็มีความคืบหน้าอยู่บ้าง

[ช่วงฝึกฝน : ใช้อุปกรณ์ผู้ใหญ่เพื่อพัฒนาความสามารถให้ถึงระดับที่น่าพอใจ]

-ความชำนาญในการเคลื่อนไหวสะโพก: 60%

-ความต้านทานต่อแรงกระตุ้น: 45%

-ความอึดในการทำกิจกรรมบนเตียง: 12%

เมื่อมองตัวเลขเหล่านั้น

ไคเดนก็อดถอนหายใจไม่ได้

ความก้าวหน้าด้านแรกถือว่าน่าพอใจ

ด้านที่สองก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ค่าความอึด...ยังคงต่ำจนน่าเวทนา

ดูเหมือนว่าเส้นทางสู่เป้าหมายของเขายังอีกยาวไกลทีเดียว...

[เวลาที่เหลือ: 2 สัปดาห์]

เห็นได้ชัดว่าเขาจำเป็นต้องมีอุปกรณ์เฉพาะทางชิ้นที่สาม หากหวังจะทำภารกิจย่อยนี้ให้สำเร็จทันเวลา

ด้วยความคิดนั้นไคเดนจึงลุกขึ้นและเดินทางไปยังร้านเดิม แต่สิ่งที่ต้อนรับเขากลับไม่ใช่สาวสวยสุดประหลาดอย่างลูน่า

หากเป็นชายร่างอ้วน หนวดเครารุงรัง ที่ดูเหมือนจะเป็นพวกเนิร์ดเต็มตัวแทน

ไคเดนยังไม่ได้ชวนลูน่าออกเดต เหตุผลหลักก็เพราะช่วงนี้เขายุ่งกับชีวิตใหม่มากเกินไป

ทั้งการฝึก งานประจำ และภารกิจต่าง ๆ ทำให้เขาแทบไม่มีแรงเหลือและเขาไม่ต้องการให้เดตแรกกับสาวน่ารักอย่างเธอกลายเป็นอะไรที่ทำแบบขอไปที

เขาคิดว่าบางทีวันนี้อาจได้คุยกับเธอสักหน่อย

แต่น่าเสียดาย...ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้าง

เขาไม่รู้สึกอยากขอคำแนะนำจากพนักงานชายตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

สุดท้ายจึงเลือกค้นหาข้อมูลเองจากอินเทอร์เน็ต

แม้จะอดเสียดายไม่ได้ที่ไม่ได้ฟังความคิดเห็นของลูน่าในเรื่องนี้

หลังจากศึกษาข้อมูลอยู่พักหนึ่ง ไคเดนก็ตัดสินใจซื้ออุปกรณ์ฝึกความอึดชิ้นหนึ่ง

ซึ่งน่าจะช่วยในส่วนสุดท้ายของภารกิจได้พอดี

ตอนนี้เมื่อมีอุปกรณ์ครบทั้งสามประเภทอยู่ในครอบครอง เขาก็เริ่มรู้สึกมั่นใจขึ้นมาอีกครั้ง

ไคเดนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปกล่องสินค้าชิ้นใหม่แล้วส่งให้ลูน่า

นั่นเป็นข้อความแรกที่เขาส่งหาเธอ

ไคเดน: หวัดดี นี่ไคเดนนะ ผมแวะไปที่ร้านแล้วไม่เจอเธอ เลยคิดถึงขึ้นมา แต่ดูสิว่าผมได้อะไรมา มีความคิดเห็นยังไงบ้าง?

...

ผ่านไปประมาณสามสิบนาที

ลูน่าจึงตอบกลับมา

แต่สิ่งที่เธอส่งมามีเพียงอีโมจิยกนิ้วโป้งเท่านั้น

ไคเดนอดขมวดคิ้วไม่ได้

ไคเดน: ทุกอย่างโอเคไหม?

...

คราวนี้เธอตอบเร็วกว่าครั้งก่อน

แต่คำตอบกลับทำให้เขาเป็นกังวลทันที

ลูน่า:...ไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่

ไคเดน: อยากคุยเรื่องนี้ไหม?

...

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ลูน่าจึงตอบกลับมา

ลูน่า:ขอโทษนะ ไม่ล่ะ แล้วก็... ฉันคงต้องเลื่อนเดตของเราออกไปก่อน มีปัญหาบางอย่างที่บ้านที่ฉันต้องจัดการ

ไคเดนมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ

ไคเดน: เข้าใจแล้ว ถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไร ก็บอกฉันได้เสมอ

...

แต่ข้อความสุดท้ายนั้นไม่เคยได้รับคำตอบ

ไคเดนรู้สึกไม่ชอบความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นลึก ๆ ในใจ

บางอย่างกำลังผิดปกติ

ทว่าลูน่ายังไม่ได้ไว้ใจเขามากพอที่จะเล่าเรื่องเหล่านั้นออกมา

สุดท้ายแล้ว เขาทำได้เพียงยักไหล่แล้วหันกลับมาโฟกัสกับชีวิตของตัวเอง

เขาไม่ใช่คนประเภทที่ต้องเข้าไปช่วยแก้ปัญหาให้ทุกคนเสมอ

อาเรียและลูน่าต่างก็เป็นผู้ใหญ่ มีสิทธิ์จัดการชีวิตและปัญหาของตัวเองในแบบที่พวกเธอต้องการ

ยิ่งไปกว่านั้น...ตอนนี้เขาเองก็มีเรื่องให้จัดการมากพออยู่แล้ว

ท้ายที่สุดยังมีเรื่องของระบบปริศนาที่ปรากฏขึ้นในชีวิต

สิ่งที่ฟื้นคืนชีพเขา มอบภารกิจประหลาดมากมายและแลกเปลี่ยนความสำเร็จเหล่านั้นด้วยรางวัลที่ชวนล่อตาล่อใจ

...

สองสัปดาห์ถัดมาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ระหว่างนั้นไคเดนได้ข่าวว่าทั้งอาเรียและลูน่าลาออกจากงานไปแล้วเมื่อหลายวันก่อน

เขาพยายามติดต่อพวกเธออยู่หลายครั้ง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงคำตอบสั้น ๆ ไม่กี่คำ หรือไม่ก็ไม่มีการตอบกลับเลย

ยิ่งเวลาผ่านไปความกังวลในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น แต่เขาก็ยังไม่รู้ว่าควรทำอะไรได้บ้าง

...

ส่วนภารกิจย่อยของเขานั้น...

ใกล้จะถึงบทสรุปแล้ว

ไคเดนถอนตัวออกจากอุปกรณ์ฝึกซ้อม ก่อนจะวางมันลงด้านข้าง

ในวินาทีถัดมา….เสียงที่เขารอคอยมาตลอดทั้งเดือนก็ดังขึ้นภายในหัว

เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคย

เสียงที่หมายถึงความสำเร็จ

[ติ๊ง!]