บทที่ 1 - แก้ปัญหาความยากจน?

บทที่ 1 - แก้ปัญหาความยากจน?

ยามค่ำคืนในเมืองปิงเฉิง แสงไฟสว่างไสวขึ้นทีละดวง

ห้องประชุมคณะกรรมการประจำตึกที่ทำการพรรคมณฑลหนิงเจียงสว่างไสว บรรยากาศภายในกดดันอย่างประหลาด

จ้าวชุนเจียง เลขาธิการพรรคมณฑลนั่งอยู่ตำแหน่งประธานด้วยสีหน้าเรียบเฉย คณะกรรมการคนอื่นๆ ที่อยู่ประจำการนั่งแยกกันสองฝั่ง ต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียด พวกเขากำลังฟังรายงานจากผู้บังคับการตำรวจมณฑลที่เข้าร่วมประชุม

"นี่คือคดีฆาตกรรมโดยเจตนาสามคดีที่พุ่งเป้ามายังเลขาธิการประจำหมู่บ้านเพื่อการแก้ปัญหาความยากจนของเราครับ!"

"และจากการสืบสวนทางลับได้ข้อสรุปแล้วว่า สหายทั้งสามท่านนี้ไม่ได้เสียชีวิตตามธรรมชาติ เลขาธิการสองท่านแรกอยู่ในวัยหนุ่มแน่นและสุขภาพแข็งแรง ไม่มีโรคประจำตัวใดๆ แต่กลับเสียชีวิตกะทันหันจากการจมน้ำและภาวะหัวใจวายเฉียบพลัน ส่วนท่านล่าสุดก่อนที่จะสละชีพ รถยนต์ที่เขานั่งได้รับการตรวจสอบจากแผนกเทคนิคของเราแล้วพบว่ามีร่องรอยการดัดแปลงที่ระบบเบรกครับ"

จ้าวชุนเจียงโยนปากกาหมึกซึมในมือทิ้งไปด้านข้างแล้วเอ่ยขึ้น

"แค่ตำบลเล็กๆ อย่างหวงซง กลับต้องสูญเสียบุคลากรชั้นยอดด้านการแก้ปัญหาความยากจนไปถึงสามคนติดต่อกัน ดูท่าปัญหาที่นั่นจะใหญ่ไม่เบา ในมุมมองของผม มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะมีการทุจริตคอร์รัปชันอย่างฝังรากลึกและมีการสมรู้ร่วมคิดกับอิทธิพลมืด"

"ท่านเลขาธิการจ้าว ตอนนี้ด่วนสรุปไปหน่อยหรือไม่ครับ"

จ้าวชุนเจียงแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา

"ด่วนสรุปเหรอ ผมว่าเราสรุปช้าไปเสียด้วยซ้ำ ถ้าเราด่วนสรุปได้เร็วกว่านี้ บางทีอาจจะไม่ต้องสูญเสียสหายไปมากขนาดนี้ก็ได้"

จ้าวชุนเจียงกวาดสายตามองทุกคนที่นั่งอยู่ในนั้น ท้ายที่สุดก็ขมวดคิ้วและพูดอย่างหนักแน่นเด็ดขาดว่า

"ความลับอะไรกันแน่ที่ทำให้พวกมันเลือกที่จะฆ่าปิดปาก! ถ้าไม่ใช่เพราะนักข่าวจากหนังสือพิมพ์มณฑลคนนั้น พวกเราทุกคนก็คงยังถูกปิดหูปิดตาอยู่"

ผู้บังคับการตำรวจมณฑลมีสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะพูดเรื่องที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงออกมาอีกเรื่อง

"ท่านเลขาธิการจ้าว นักข่าวคนนั้นก็เพิ่งเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสองวันก่อนครับ"

ปัง!

จ้าวชุนเจียงกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรง ยากที่จะจินตนาการได้ว่าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้นำที่สุขุมนุ่มลึกจะโมโหได้ขนาดนี้ ทำเอาหัวใจของทุกคนในที่นั้นหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม สุดท้ายเขาก็โกรธจนหัวเราะออกมา

"ดี! ดีมาก! เห็นชีวิตคนเป็นผักปลา! นี่มันเป็นการประกาศสงครามกับพวกเราอย่างโจ่งแจ้ง! เรื่องแบบนี้ใครจะไปทนได้! ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ให้คณะกรรมการการเมืองและกฎหมายเป็นแกนนำ จัดตั้งทีมสืบสวนร่วมกับตำรวจ อัยการ ศาล และหน่วยงานตรวจสอบ นำคดีมารวมกันและสืบสวนซะ ผมจะเป็นหัวหน้าทีมเอง สืบให้ถึงที่สุด ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง ไม่ว่าจะเกี่ยวพันกับใคร หรือมีผลกระทบถึงระดับไหน พบเจอก็จัดการไปทีละคน ห้ามละเว้นเด็ดขาด!"

ทุกคนต่างเข้าใจดีว่า นี่คือไฟกองแรกที่เลขาธิการจ้าวได้จุดขึ้นหลังจากย้ายมารับตำแหน่งที่มณฑลหนิงเจียงได้ครึ่งปี ถ้าไม่แผดเผาใครสักสองสามคนก็คงไม่มีทางดับลงได้

......

"เร็วเข้า มีคนตกน้ำ!"

หยานชิงที่กำลังวิ่งออกกำลังกายตอนกลางคืนได้ยินเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือ จึงเร่งฝีเท้าวิ่งไปตามเสียงนั้น

"เกิดอะไรขึ้นครับ"

หยานชิงเอ่ยถามหญิงสาวที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือ

หญิงสาวคนนี้หน้าตาสะสวยมาก แต่งตัวด้วยชุดกีฬา ดูคล้ายกับหยานชิงที่เป็นชุดสำหรับวิ่งกลางคืนเช่นกัน สิ่งที่ดึงดูดใจหยานชิงที่สุดคือผมหางม้าของเธอ

"ฉันเพิ่งวิ่งมาถึงตรงนี้ ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนรั้วหินริมฝั่ง พอฉันวิ่งเลยไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงตู้ม แล้วผู้หญิงคนนั้นก็หายไปแล้วค่ะ"

ผู้คนรอบข้างเห็นว่ามีเรื่องตื่นเต้นจึงพากันมามุงดู

"มีใครว่ายน้ำเป็นบ้างไหม"

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบ หยานชิงจึงเริ่มถอดเสื้อผ้าเตรียมลงน้ำ

ในฐานะอดีตทหารที่ปลดประจำการและมารับตำแหน่งตำรวจหน่วยสวาท ชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีมีร่างกายกำยำล่ำสัน ทักษะการว่ายน้ำเป็นเลิศ เรื่องแบบนี้ถือเป็นหน้าที่ที่ไม่อาจปัดความรับผิดชอบได้

เขาปลดกระเป๋าคาดแขนออก วางแหมะไว้บนรั้วหินอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าออกวางไว้ กะทิศทางที่ผู้หญิงคนนั้นหายไป แล้วพุ่งตัวดำดิ่งลงสู่แม่น้ำ

หลังจากว่ายตามกระแสน้ำไปหลายร้อยเมตร หยานชิงก็เห็นเงาดำๆ กำลังตะเกียกตะกายอยู่บนผิวน้ำ ดูจากสถานการณ์แล้ว คาดว่าคงใกล้จะหมดแรงเต็มที

หยานชิงว่ายไปถึงตัวเธอ ใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีลากเธอเข้าฝั่ง และด้วยความช่วยเหลือจากผู้คนริมแม่น้ำ ในที่สุดก็ดึงผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาบนขั้นบันไดริมฝั่งได้สำเร็จ

นี่มันเด็กสาวที่ไหนกัน อายุน่าจะใกล้สามสิบแล้ว แค่ตัวเล็กเลยดูเหมือนอายุยังน้อย

ผู้หญิงคนนี้สำลักน้ำไปมาก หากไม่ได้รับการปฐมพยาบาลทันที อาจจะทนรอจนรถพยาบาลมาถึงไม่ไหว

"มีใครเป็นหมอหรือพยาบาลบ้างไหมครับ"

หยานชิงกวาดสายตามองไปรอบๆ พบว่าทุกคนกำลังใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายคลิปวิดีโอกันหมด ไม่มีใครตอบคำถามของเขาเลย พอได้ยินหยานชิงถามว่าใครเป็นหมอบ้าง หลายคนกลับก้าวถอยหลังไปเสียด้วยซ้ำ

เขาถอนหายใจ หยานชิงไม่มีเวลาคิดอะไรมากนัก จึงต้องลงมือทำ CPR ด้วยตัวเอง

เขาวางส้นมือซ้อนกัน กดลงตรงกลางหน้าอกของผู้หญิงคนนั้น ออกแรงกดลงไปพร้อมกับนับในใจ

"1001-1002-1003-1004~"

แม้ว่าสัมผัสอ่อนนุ่มที่ส่งผ่านมาถึงมือจะรู้สึกดีมาก แต่หยานชิงไม่มีเวลามาตื่นตะลึงกับขนาดหน้าอกหน้าใจของเธอ เขาต้องตั้งสมาธิให้มั่น

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดอกุศล เมื่อเห็นมีน้ำไหลออกจากปากของผู้หญิงคนนั้น หยานชิงก็เริ่มผายปอดทันที

คนที่เคยทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นจะรู้ดีว่า การผายปอดให้คนตกน้ำนั้นทรมานที่สุด ยังไม่ต้องพูดถึงว่าน้ำในแม่น้ำที่คายออกมาจะสกปรกแค่ไหน แค่กลิ่นลมหายใจที่อั้นอยู่ในปากก็เหม็นจนแทบสลบได้แล้ว

หยานชิงไม่ได้กลัวความสกปรก แต่ในฐานะตำรวจ เขาเห็นความเลวร้ายในกมลสันดานของมนุษย์มามากพอแล้ว

หากช่วยชีวิตไว้ไม่ได้ ก็จะมีคนตั้งข้อสงสัยว่าเขาทำให้การรักษาล่าช้า แต่หากช่วยชีวิตไว้ได้ ก็จะมีคนกล่าวหาว่าเขาล่วงละเมิดทางเพศผู้หญิง

แต่จะปล่อยให้คนตายต่อหน้าต่อตาก็คงไม่ได้

ช่างเถอะ ทำดีก็ทำไป ไม่ต้องไปสนผลลัพธ์หรอก

หยานชิงตัดสินใจเด็ดขาด สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเป่าลมเข้าปากผู้หญิงคนนั้นแบบปากประกบปาก

หลังจากทำ CPR ไปได้หลายชุด ผู้หญิงคนนั้นก็สามารถหายใจได้เอง ใบหน้าของเธอก็ค่อยๆ กลับมามีเลือดฝาด

หยานชิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก นึกดีใจที่ความพยายามของตัวเองไม่สูญเปล่า และกำลังยินดีที่ได้ช่วยชีวิตคนไว้อีกหนึ่งชีวิต แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นบรรดาหญิงสาวและแม่บ้านมองมาที่เขาด้วยสายตาแปลกๆ เขินอาย อยากมองแต่ก็ไม่กล้ามอง จนกระทั่งเขาเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองใส่กางเกงในตัวเดียว แทบจะเปลือยกายล่อนจ้อนตอนช่วยคน

เวรเอ๊ย!

หรือว่ากางเกงในเขาเป้าขาด โคตรจะน่าอายเลย!

แม้ว่าปกติเวลาอาบน้ำเขาจะชอบล้อเล่นกับเพื่อนร่วมงานว่าน้องชายของเขาเกิดมาไม่ธรรมดา แต่ต่อให้ในโรงอาบน้ำจะมีคนเยอะแค่ไหน มันก็ยังเป็นสถานที่ส่วนตัวอยู่ดี

แต่นี่อยู่ท่ามกลางสายตาประชาชน แม้จะมีกางเกงในบังอยู่ แต่มันก็ถือเป็นการ "โชว์ของ" ต่อหน้าทุกคนจริงๆ

เขาเอามือปิดหน้าเพื่อกะทิศทาง หยานชิงรีบวิ่งกลับไปตรงที่ตัวเองลงน้ำเมื่อกี้ แต่ผลปรากฏว่าของบนรั้วหินหายไปหมดแล้ว

"ไอ้บ้าเอ๊ย! ไอ้งั่งหน้าไหนมันหน้าด้านมาขโมยของตำรวจวะ!"

เขายืนด่ากราดอยู่ตรงนั้น พอเห็นว่ามีคนกำลังวิ่งมาทางนี้ หยานชิงก็เอามือกุมจุดยุทธศาสตร์ตามสัญชาตญาณ แล้ววิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนเรื่องที่ว่าจะต้องทิ้งข้อมูลติดต่อไว้เพื่อให้ญาติของคนถูกช่วยมาแสดงความขอบคุณน่ะเหรอ ช่างเถอะ ปีหนึ่งๆ เขาช่วยคนมาตั้งยี่สิบสามสิบคนจนชินแล้ว ถ้าลงมือช่วยเพราะอยากให้คนอื่นมาขอบคุณ มันดูหวังผลประโยชน์เกินไป นั่นไม่ใช่หลักการใช้ชีวิตของหยานชิงเลย

วันรุ่งขึ้น หยานชิงมาเข้าเวรตามปกติ กำลังคิดหาวิธีตามล่าตัวไอ้หัวขโมยน่ารังเกียจเมื่อคืน เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากแผนกการเมืองของกองบังคับการ

หยานชิงรับสาย เป็นสายจากเหลียงโหย่วหมิน หัวหน้าแผนกการเมือง

"อาจารย์ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ"

"หยานชิง ปีนี้ทางเมืองมอบหมายภารกิจแก้ปัญหาความยากจนให้กับสำนักงานตำรวจ มติจากคณะกรรมการพรรคประจำสำนักงานเห็นควรว่า ภารกิจอันทรงเกียรตินี้จะมอบหมายให้คุณจัดการ ทางหน่วยของคุณเราได้แจ้งไปแล้ว ก่อนบ่ายสามโมงวันนี้ ให้ไปรายงานตัวที่แผนกการเมืองของสำนักงานตำรวจเมือง"

พอหยานชิงได้ยินก็แทบกุมขมับ เขาถามอย่างไม่แน่ใจ

"อะไรนะครับ อาจารย์ไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม"

"แกเห็นฉันเป็นคนชอบล้อเล่นหรือไง"

"ทำไมต้องเป็นผมด้วยล่ะ ผมไม่มีประสบการณ์งานแก้ความยากจนเลยนะ"

"เลิกพูดมาก แกเป็นสมาชิกพรรคหรือเปล่า จงเชื่อฟังคำสั่ง!"

"รับทราบครับ!"

หลังจากหยานชิงวางสาย อารมณ์ของเขาก็ดิ่งลงเหว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ภารกิจแก้ปัญหาความยากจนปีนี้ถึงได้มาตกอยู่ที่หัวของหยานชิงได้

ตอนนี้นับเป็นช่วงเวลาสำคัญของการปรับตำแหน่งครั้งสุดท้ายก่อนที่คณะผู้บริหารกองบังคับการชุดปัจจุบันจะย้ายออกไป อาจารย์เคยแอบบอกเขาเป็นการส่วนตัวว่า หยานชิงในวัย 25 ปี เป็นคู่แข่งตัวเต็งที่มีลุ้นตำแหน่งรองหัวหน้ากองร้อยตำรวจหน่วยสวาทมากที่สุด แต่ตอนนี้กลับถูกส่งไปทำงานแก้ปัญหาความยากจน ผลลัพธ์ก็เห็นๆ กันอยู่

"ผมไปขวางทางใครเข้า ถึงได้เตะโด่งผมมาไกลขนาดนี้"

เขาคิดอยู่นานก็คิดไม่ออก จึงตัดสินใจปล่อยวาง แขนเล็กๆ จะไปงัดกับต้นขาได้ยังไง ก็ทำได้แค่ยอมรับ ยิ่งเป็นสายงานตำรวจที่มีวินัยเคร่งครัดแบบนี้ด้วยแล้ว

หยานชิงมองดูนาฬิกา เก็บของในห้องทำงาน สะพายกระเป๋า แล้วขับรถ QQ มือเจ็ดของเขาออกไปเงียบๆ

ตลอดทาง หยานชิงรับสายโทรศัพท์นับไม่ถ้วน ล้วนแต่โทรมาแสดงความไม่พอใจแทนเขาหรือไม่ก็โทรมาเสียดายแทน สุดท้ายเขาก็รำคาญจนต้องปิดเสียงแล้วโยนมือถือทิ้งไว้ที่เบาะข้างคนขับ จะได้ไม่ต้องเห็นให้รกหูรกตา

ตลอดช่วงบ่ายนั้น หยานชิงเอาแต่เหม่อลอย ได้แต่ทำทีเป็นจดบันทึกลงสมุดไปตามน้ำ จนกระทั่งเดินออกจากสำนักงานแก้ปัญหาความยากจนของรัฐบาลเมือง บนหัวของหยานชิงก็มีตำแหน่งใหม่เพิ่มเข้ามา

รองนายกเทศมนตรีตำบลหวงซง ดูแลงานแก้ปัญหาความยากจน

สิ่งที่ทำให้หยานชิงพอจะรู้สึกโอเคขึ้นมาหน่อยก็คือ งานแก้ความยากจนนี้ใช้เวลาอย่างมากแค่สองปี แถมยังได้เลื่อนระดับเป็นรองหัวหน้าแผนก ถือว่าในโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่บ้าง

ที่น่าแปลกคือ มีแค่เขาที่มาจากสายตำรวจคนเดียวที่ได้ตำแหน่งรองนายกตำบล ส่วนคนจากหน่วยงานอื่นที่ถูกส่งมาทำงานนี้ ล้วนได้เป็นเลขาธิการอันดับหนึ่งประจำหมู่บ้านกันหมด หลังจากประชุมเสร็จ หยานชิงก็ไปถามผู้ใหญ่ที่มาเป็นเพื่อนจากแผนกการเมืองของสำนักงานตำรวจเมือง และได้รับคำตอบว่า

"ทางสำนักงานเมืองรู้ว่าคุณกำลังจะได้เลื่อนเป็นรองหัวหน้ากองร้อย แต่การถูกส่งไปทำงานแก้ความยากจนจะทำให้คุณเสียเวลาไปสองปี ก็เลยประสานงานกับฝ่ายจัดตั้งให้คุณได้ตำแหน่งรองนายกตำบลไปก่อน พอกลับมาคุณจะได้ขึ้นเป็นรองหัวหน้าแผนกได้อย่างราบรื่น"

ใครจะไปเชื่อคำพูดของตาเฒ่าจอมเจ้าเล่ห์นี่กันล่ะ

"หยานชิง ตามฉันไปที่ตึกที่ทำการพรรคมณฑลหน่อย จำไว้นะ ห้ามแสดงความคิดเห็นส่งเดช ห้ามพูดจาซี้ซั้วเด็ดขาด"

ตาเฒ่ากำชับเสียงแข็ง

หยานชิงสงสัย

"ตึกที่ทำการพรรคมณฑลหรือครับ"

ตอนที่เดินออกมาจากตึกที่ทำการพรรคมณฑล ทั่วทั้งร่างของหยานชิงก็เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ ตอนแรกคิดว่าแค่ไปทำงานแก้ปัญหาความยากจน แต่ตอนนี้เขากลับมีภารกิจสำคัญเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่าง

นั่นคือการสืบหาสาเหตุการตายที่แท้จริงของผู้รับตำแหน่งสามคนก่อนหน้า

เมื่อถูกถามว่ากลัวไหม หยานชิงตอบอย่างหนักแน่นเด็ดขาด ในฐานะอดีตทหารจากหน่วยรบพิเศษ อันตรายแค่นี้เขาไม่เก็บมาใส่ใจหรอก

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้เจอกับนายอำเภอคนใหม่ที่จะไปรับตำแหน่งที่อำเภอซานเหอพร้อมกันด้วย

คนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นอาจารย์ของเขาเอง หรือก็คือ เหลียงโหย่วหมิน ที่เป็นคนแจ้งเรื่องงานแก้ปัญหาความยากจนให้เขาทราบนั่นแหละ

เหลียงโหย่วหมินถือว่ามารับตำแหน่งในช่วงวิกฤต ทางมณฑลรู้สึกว่าปัญหาในอำเภอซานเหอนั้นลึกซึ้งมาก จึงตัดสินใจเลื่อนขั้นให้สหายจากสายงานตำรวจมารับตำแหน่งนี้

ก่อนหน้านี้ในรายชื่อประเมินของฝ่ายจัดตั้งไม่มีชื่อของเขาเลย การได้เป็นผู้บริหารระดับสูงของรัฐบาลในเมืองที่ไม่คุ้นเคย ถือเป็นโอกาสและเป็นความท้าทายอย่างหนึ่ง

สิ่งที่หยานชิงไม่รู้คือ ตัวเขาเองถูกเหลียงโหย่วหมินแนะนำขึ้นไป มีคำกล่าวที่ว่า ปราบเสือต้องพึ่งพี่น้อง ออกรบต้องพึ่งพ่อลูก เหลียงโหย่วหมินมองเห็นศักยภาพและไว้ใจลูกศิษย์คนนี้มาก

ทั้งสองคนเดินออกจากตึกที่ทำการพรรคมณฑลพร้อมกัน เหลียงโหย่วหมินพูดกับหยานชิงว่า

"พรุ่งนี้จะไปรายงานตัวพร้อมกับฉัน หรือจะไปเอง"

หยานชิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ

"ผมไปเองดีกว่าครับ ยิ่งคนรู้ความสัมพันธ์ของเราน้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดี"

"ตกลง ระวังตัวด้วยนะ ถึงแม้ทางมณฑลจะให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก แต่ตอนนี้เรายังรู้อะไรเกี่ยวกับที่นั่นน้อยมาก แกเหมือนเข้าไปอยู่ในถ้ำเสือ ทุกคนกำลังรอฟังข่าวจากแกอยู่นะ"

หยานชิงฟังแล้วก็รู้สึกฮึกเหิม เขาพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า

"วางใจได้เลยครับอาจารย์ นึกถึงตอนงานประลองยุทธระดับกองทัพปีนั้นสิครับ~"

เหลียงโหย่วหมินยกมือขึ้นปิดหูแล้วพูดอย่างหมั่นไส้

"โอย พอได้แล้ว หูฉันได้ยินจนตาปลาจะขึ้นอยู่แล้ว วีรบุรุษไม่พูดถึงความกล้าในอดีตหรอกเว้ย มีอะไรก็ติดต่อฉันได้ตลอดเวลาแล้วกัน"

ในใจของหยานชิงก็มีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมา เรื่องนี้มันช่างบังเอิญเกินไป อาจารย์ของเขาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นนายอำเภอ แล้วเขาก็ได้เป็นรองนายกตำบลตามมาติดๆ

"อาจารย์ รู้อยู่แล้วใช่ไหมครับว่าจะได้ไปอำเภอซานเหอ"

"ใช่ เมื่ออาทิตย์ก่อนผู้บังคับบัญชาเก่ามาหาฉัน ถามว่าฉันกล้าไปลุยน้ำโคลนบ่อนี้ไหม"

เข้าใจแล้ว!

หยานชิงยืนตัวตรง ทำความเคารพเหลียงโหย่วหมิน และพูดด้วยน้ำเสียงดังกังวาน

"ขอให้ผู้บังคับบัญชาวางใจ ผมรับรองว่าจะปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จครับ!"

[จบแล้ว]