บทที่ 206 - เลิกไร้สาระ แล้วรับหมัดข้าไปสักหมัดเถอะ!

บทที่ 206 - เลิกไร้สาระ แล้วรับหมัดข้าไปสักหมัดเถอะ!

"วิถีสวรรค์ถึงกับขัดขวางไม่ให้ข้าลงมือกับกู่ซีงั้นหรือ"

หงจวินจ้องมองดวงตาแห่งวิถีสวรรค์ที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกแทบอยากจะบ้าตาย

เขาคือตัวแทนของวิถีสวรรค์เชียวนะ แต่วิถีสวรรค์ไม่เพียงไม่เข้าข้างเขา กลับไปเข้าข้างคนนอกงั้นหรือ

แต่ทว่าเขาก็ยังไม่กล้าต่อกรกับวิถีสวรรค์ซึ่งหน้าในตอนนี้อยู่ดี

หากเขาต้องสูญเสียตำแหน่งตัวแทนวิถีสวรรค์ไปล่ะก็

นั่นคงเป็นความสูญเสียที่ใหญ่หลวงเกินกว่าจะรับไหว

เขาทำหน้าถมึงทึงก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะรองนั่งอีกครั้ง

เมื่อหงจวินกลับมานั่งลง อสนีบาตเทวะโกลาหลที่ปิดกั้นตำหนักจื่อเซียวรวมถึงดวงตาแห่งวิถีสวรรค์ก็ค่อยๆ เลือนหายไป

"กู่ซีมีความเกี่ยวข้องอะไรกับวิถีสวรรค์กันแน่"

"เหตุใดวิถีสวรรค์ถึงต้องปกป้องเขาด้วย"

หงจวินนั่งอยู่บนเบาะรองนั่ง ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกอัดอั้นตันใจ

เขาสัมผัสได้เลยว่าภัยคุกคามจากกู่ซีกำลังทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

ความสัมพันธ์ระหว่างวิถีสวรรค์และกู่ซีช่างแนบแน่นถึงเพียงนี้...

แล้วในอนาคตวิถีสวรรค์จะหันไปเลือกกู่ซีมาเป็นตัวแทนแล้วทอดทิ้งเขาไปหรือไม่

ยิ่งคิด รังสีอำมหิตภายในใจของเขาก็ยิ่งพุ่งพล่าน

"วิถีสวรรค์ไม่อนุญาตให้ข้าลงมือกับกู่ซี!"

"และคงไม่อนุญาตให้องค์เซียนคนอื่นๆ ลงมือสังหารกู่ซีเช่นกัน"

"แต่ถึงกระนั้น ข้าก็ต้องหาทางขัดขวางไม่ให้เขาพัฒนาขุมกำลังได้อย่างราบรื่นในอนาคตให้จงได้"

หงจวินพึมพำกับตัวเองขณะรวบรวมความคิดและส่งกระแสจิตหลายสายออกไป

...

"เมื่อครู่นี้... นั่นมันอสนีบาตเทวะโกลาหลกับดวงตาแห่งวิถีสวรรค์ไม่ใช่หรือ"

"เหตุใดของสองสิ่งนั้นถึงไปปรากฏอยู่ที่ตำหนักจื่อเซียวได้ล่ะ"

องค์เซียนทั้งหกต่างรับรู้ได้ทันทีเมื่ออสนีบาตเทวะโกลาหลและดวงตาแห่งวิถีสวรรค์ปรากฏขึ้นเหนือตำหนักจื่อเซียว

จากนั้นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์อย่างหมิงเหอและคนอื่นๆ ก็เริ่มสัมผัสได้เช่นกัน

เพียงแต่... ทำไมอสนีบาตเทวะโกลาหลและดวงตาแห่งวิถีสวรรค์ถึงต้องไปปรากฏตัวที่ตำหนักจื่อเซียวด้วย

จู่ๆ ความคิดอันน่าตื่นตะลึงก็ผุดขึ้นมาในหัวของพวกเขา

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของอสนีบาตเทวะโกลาหลและดวงตาแห่งวิถีสวรรค์เหนือตำหนักจื่อเซียว คงไม่ใช่เพราะกู่ซีหรอกนะ

ใครๆ ต่างก็รู้ดีว่ากู่ซีสามารถอัญเชิญอสนีบาตเทวะโกลาหลและดวงตาแห่งวิถีสวรรค์มาได้

และทันทีที่หงจวินเกิดจิตสังหารต่อกู่ซี อสนีบาตเทวะโกลาหลและดวงตาแห่งวิถีสวรรค์ก็ไปปรากฏตัวที่ตำหนักจื่อเซียวในเวลาไล่เลี่ยกันพอดี เรื่องนี้มันจะบังเอิญเกินไปหน่อยหรือไม่

ทว่าข้อสันนิษฐานนี้มันช่างน่าเหลือเชื่อเสียจริง

ถึงขั้นทำให้ผู้คนยากที่จะทำใจเชื่อลงได้

ปรมาจารย์เต๋าหงจวินคือตัวแทนของวิถีสวรรค์เชียวนะ

แต่ตอนนี้ดวงตาแห่งวิถีสวรรค์กลับยอมปรากฏตัวเหนือตำหนักจื่อเซียวเพื่อข่มขู่ปรมาจารย์เต๋าหงจวินเพื่อปกป้องกู่ซีเนี่ยนะ

ความคิดนี้มันบ้าบิ่นเกินไปแล้ว

องค์เซียนทั้งหกและยอดฝีมือมากมายต่างก็ไม่อยากจะเชื่อในข้อสันนิษฐานของตนเองเลย

"ข้อสันนิษฐานของพวกเราจะถูกต้องหรือไม่ ก็คงต้องรอดูว่าปรมาจารย์เต๋าจะออกจากตำหนักจื่อเซียวมาจัดการกับกู่ซีหรือไม่"

"หากเขาออกมา ก็แปลว่าพวกเราเดาผิด!"

"แต่หากเขาไม่ออกมา... เกรงว่าข้อสันนิษฐานนี้อาจจะเป็นเรื่องจริง"

สัมผัสเทวะขององค์เซียนทั้งหกและยอดฝีมือมากมายต่างก็จับจ้องไปที่ตำหนักจื่อเซียวอย่างไม่วางตา

ทว่าหลังจากรอคอยอยู่นานแสนนาน...

ปรมาจารย์เต๋าหงจวินผู้ซึ่งเกิดจิตสังหารต่อกู่ซีอย่างรุนแรง...

กลับไม่ก้าวเท้าออกจากตำหนักจื่อเซียวเลยแม้แต่ก้าวเดียว...

"นี่มัน..."

ภายในใจขององค์เซียนทั้งหกและยอดฝีมือมากมายต่างสั่นสะท้านด้วยความยำเกรง

พวกเขารู้ตัวแล้วว่าพวกเขาเดาถูกเข้าอย่างจัง

มีความเป็นไปได้สูงมากที่ดวงตาแห่งวิถีสวรรค์จะลงมาข่มขู่ปรมาจารย์เต๋าหงจวินเพื่อปกป้องกู่ซี

และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้ปรมาจารย์เต๋าหงจวินต้องล้มเลิกความตั้งใจที่จะลงมือสังหารกู่ซี

แต่ทว่าสถานการณ์เช่นนี้มันดูย้อนแย้งและน่าเหลือเชื่อเกินไปหน่อยกระมัง

และในชั่วขณะนั้นเอง องค์เซียนทั้งหกก็ได้รับกระแสจิตจากหงจวินพร้อมกัน

"ปรมาจารย์เต๋ามีรับสั่งให้พวกเราไปประกาศราชโองการแก่กู่ซี โดยสั่งให้เขาปฏิบัติหน้าที่ในฐานะจ้าวแห่งยมโลกอย่างเคร่งครัด และห้ามออกจากยมโลกนับแต่นี้เป็นต้นไปอย่างนั้นหรือ"

องค์เซียนทั้งหกต่างชะงักไปเมื่อได้รับกระแสจิตนั้น

"ท่านอาจารย์หมายความว่าอย่างไรกัน"

"ในเมื่อท่านเกิดจิตสังหารต่อกู่ซี แล้วเหตุใดถึงไม่ลงมือสังหารเขาด้วยตนเองไปเลยเล่า"

"หรือเป็นเพราะวิถีสวรรค์ต้องการปกป้องกู่ซี ท่านอาจารย์จึงไม่อาจลงมือได้"

ณ ภูเขาคุนหลุน หยวนสือเทียนจุนขมวดคิ้วพึมพำ

เมื่อครู่ตอนที่เขาสัมผัสได้ว่าหงจวินเกิดจิตสังหารต่อกู่ซี

ภายในใจของเขาก็รู้สึกคาดหวังและตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เขาปรารถนาอย่างยิ่งให้ปรมาจารย์เต๋าหงจวินลงมือสังหารกู่ซีให้สิ้นซาก

เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องมานั่งปวดหัวทุกครั้งที่นึกถึงชื่อกู่ซี

แต่ผลลัพธ์กลับทำให้เขาต้องผิดหวัง เมื่อหงจวินเลือกที่จะไม่ลงมือ

"เอาล่ะ ศิษย์น้องรอง ท่านอาจารย์สั่งให้ทำสิ่งใด พวกเราก็แค่ทำตามนั้นก็พอแล้ว"

ไท่ชิงเหลาจื่อปรามหยวนสือเทียนจุนให้รู้จักยับยั้งชั่งใจ เพราะหงจวินไม่ใช่ผู้ที่พวกเขาจะสามารถตั้งคำถามได้ตามอำเภอใจ ยิ่งในฐานะศิษย์ด้วยแล้ว

พวกเขายิ่งต้องระมัดระวังคำพูดและการกระทำเป็นพิเศษ

และในวินาทีนั้นเอง ความคิดมากมายก็แล่นผ่านเข้ามาในหัวของไท่ชิงเหลาจื่อ

ความหวาดระแวงที่เขามีต่อกู่ซียิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีกขั้น

หงจวินผู้เป็นอาจารย์ของเขาเกิดจิตสังหารต่อกู่ซีอย่างชัดเจน

ทว่ากลับไม่สามารถลงมือกระทำการใดๆ ได้

เมื่อลองคิดดูให้ดี เขาก็รู้สึกได้เลยว่าตัวกู่ซีนั้นแอบซ่อนความน่าสะพรึงกลัวเอาไว้อย่างมหาศาล

แถมยัง...

ตัวกู่ซีในตอนนี้ก็แข็งแกร่งมากพออยู่แล้ว

ก่อนหน้านี้ในตอนที่ยังไม่บรรลุมรรคาด้วยกายา พลังของกู่ซีเมื่อได้รับการหนุนเสริมจากหกสังสารวัฏและพลังต้นกำเนิดแห่งยมโลกก็สามารถต่อกรกับองค์เซียนได้อย่างสูสี

มาตอนนี้กู่ซียังบรรลุมรรคาด้วยกายาไปอีก... พลังที่แท้จริงของเขานั้นจะแข็งแกร่งถึงระดับไหนกันแน่ ไม่มีใครอาจล่วงรู้ได้เลย

ดังนั้นไท่ชิงเหลาจื่อจึงรู้สึกว่าภารกิจที่หงจวินมอบหมายมาให้นั้นดูท่าจะรับมือได้ยากเสียแล้ว

ทว่าถึงจะเป็นรับสั่งของปรมาจารย์เต๋าหงจวิน ต่อให้ยากลำบากเพียงใด พวกเขาก็ต้องจำใจทำ

ไม่นานนัก ซานชิงก็เดินทางออกจากภูเขาคุนหลุน

ในเวลาไล่เลี่ยกัน เจียอินและจุ่นถีก็เดินทางออกจากดินแดนตะวันตกสุดขอบโลก ส่วนหนี่วาก็เดินทางออกจากดินแดนหวงหวาเช่นกัน

...

"ดูเหมือนว่าหงจวินจะถูกวิถีสวรรค์ข่มขู่จนไม่กล้าลงมือกับข้างั้นสิ"

"แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ตัวข้าในตอนนี้อาจจะพอฟัดพอเหวี่ยงกับองค์เซียนทั้งหกได้... แต่ถ้าต้องเจอกับหงจวิน เกรงว่าข้าคงยังห่างชั้นอยู่อีกไกล"

กู่ซีทอดสายตามองไปทางตำหนักจื่อเซียวพลางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

เขารู้สึกพอใจกับผลงานของเจ้าหนี้รายใหญ่อย่างวิถีสวรรค์ยิ่งนัก

แน่ล่ะสิ!

ตอนนี้เขาติดหนี้วิถีสวรรค์อยู่ตั้ง 30 ล้านล้านแต้มบุญเชียวนะ

ขืนดูแลเขาไม่ดีล่ะก็

เกิดเขาเป็นอะไรขึ้นมา

หนี้ก้อนโตนี้ก็คงต้องกลายเป็นหนี้สูญอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เห็นได้ชัดเลยว่าวิถีสวรรค์ก็ไม่ยอมปล่อยให้เหตุการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้มันจึงต้องรีบออกโรงปกป้องเขาอย่างเต็มที่ พอหงจวินปล่อยรังสีอำมหิตใส่เขา ดวงตาแห่งวิถีสวรรค์ก็รีบไปปรากฏตัวเหนือตำหนักจื่อเซียวเพื่อข่มขู่และเตือนสติหงจวินในทันที

สำหรับเรื่องนี้...

กู่ซีมีเพียงคำเดียวที่จะมอบให้ นั่นก็คือคำว่า เจ๋ง!

"หืม?"

"ซานชิง เจียอิน จุ่นถี หนี่วา... พวกเขากำลังมุ่งหน้ามาหาข้างั้นหรือ"

"หรือว่าพอหงจวินลงมือเองไม่ได้ ก็เลยส่งพวกเขามาจัดการข้าแทน"

จู่ๆ แววตาของกู่ซีก็ฉายแววจดจ่อขณะมองดูซานชิงและคนอื่นๆ ที่กำลังบินตรงมาหาเขา

เขาสามารถคาดเดาได้ทันทีว่านี่จะต้องเป็นคำสั่งของหงจวินอย่างแน่นอน

แต่ทว่าเมื่อมองดูองค์เซียนทั้งหกที่กำลังพุ่งตรงเข้ามา...

ในเวลานี้เขาไม่เพียงแต่จะไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

เขากลับรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาตงิดๆ เสียด้วยซ้ำ

เขาเพิ่งจะบรรลุมรรคาด้วยกายามาหมาดๆ จึงยังไม่รู้ขีดจำกัดพลังของตนเองเลย

การมาเยือนขององค์เซียนทั้งหกในตอนนี้ช่างเหมาะเจาะกับการใช้เป็นหนูทดลองพลังของเขาเสียจริง

อย่างไรเสียเขาก็มีวิถีสวรรค์คอยคุ้มครองอยู่แล้ว

ต่อให้สู้ไม่ได้ เขาก็ไม่มีทางเป็นอันตรายถึงชีวิตแน่นอน

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วเขาจะมัวลังเลอะไรอยู่อีกเล่า

"กู่ซี ข้าขอประกาศราชโองการจากปรมาจารย์เต๋า มีรับสั่งให้เจ้า..."

ทันทีที่จุ่นถีมาถึง เขาก็เตรียมที่จะประกาศราชโองการของหงจวินให้กู่ซีฟัง

"เลิกไร้สาระ แล้วรับหมัดข้าไปสักหมัดเถอะ!"

กู่ซีตวาดกร้าวพร้อมกับปล่อยหมัดพุ่งตรงเข้าใส่จุ่นถีอย่างจัง

จุ่นถีถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ขนาดราชโองการของปรมาจารย์เต๋าหงจวิน เจ้าก็ยังไม่คิดจะฟังเลยงั้นหรือ

แถมยังกล้าเปิดฉากโจมตีเซียนแห่งวิถีสวรรค์อย่างข้าก่อนอีกด้วยงั้นหรือเนี่ย

[จบแล้ว]