บทที่ 20 - อยากตายหรืออยากรอด?

บทที่ 20 - อยากตายหรืออยากรอด?

สีหน้าของลู่เฟิงยังคงเรียบเฉยไม่สะทกสะท้าน มีเพียงประกายตาเท่านั้นที่เย็นเยียบจับขั้วหัวใจ

เขาเหวี่ยงซ่างกวนฮ่าวที่กำลังจะขาดอากาศหายใจลงไปกองกับพื้นอย่างไม่ไยดี แล้วหันไปมองพวกลูกน้องชุดดำที่ล้อมรอบตัวเขาอยู่พลางหัวเราะเยาะ "หัวหน้าจาง แกคิดว่าใช้หมาหมู่แล้วจะจัดการฉันได้งั้นเหรอ"

"ปรมาจารย์ใหญ่ก็เป็นคน มีเลือดมีเนื้อเหมือนกัน รับมือไม่ไหวตลอดหรอก!"

จางเซี่ยวหัวเราะเสียงเย็น เขาพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "ต่อให้ฉันต้องเอาชีวิตลูกน้องถมเข้าไป ฉันก็จะบดขยี้แกให้ตายให้ได้!"

เวลานี้ซ่างกวนฮ่าวลุกขึ้นเดินโซเซไปยืนข้างจางเซี่ยว สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นสุดขีด ตะโกนแหกปากอย่างบ้าคลั่ง "จางเซี่ยว ฆ่ามันให้ตาย! สับมันให้เละเป็นชิ้นๆ! แม่งเอ๊ย กล้าดีมาลงมือกับฉัน รนหาที่ตายชัดๆ"

"คุณชายซ่างกวนวางใจได้เลย วันนี้ไอ้เด็กนี่ไม่รอดแน่!"

พูดจบ จางเซี่ยวก็ควักปืนพกออกมาจากตัว หันปากกระบอกปืนสีดำทะมึนเล็งไปที่ลู่เฟิง

จางเซี่ยวตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องฆ่าลู่เฟิงให้ได้

"ปรมาจารย์ใหญ่" ที่อายุน้อยขนาดนี้น่ากลัวเกินไป ถ้าขืนปล่อยให้หนีรอดไปได้ จางเซี่ยวคงต้องหวาดผวาไปตลอดชีวิต กินไม่ได้นอนไม่หลับแน่

เขาเข้าใจผิดคิดว่าลู่เฟิงเป็นแค่ปรมาจารย์ใหญ่ แต่ความจริงแล้ว ลู่เฟิงคือผู้บำเพ็ญยุทธ์ในระดับที่สูงส่งกว่าที่เขาสามารถจินตนาการได้หลายขุม

"คุณหนู!"

ตอนนั้นเอง ม่ายตงที่หลุดพ้นจากการควบคุมก็พุ่งเข้าไปประคองร่างอันอ่อนเปลี้ยเพลียแรงของโจวชิงหวงเอาไว้

"แย่แล้ว จางเซี่ยวมีปืน!"

สติของโจวชิงหวงเริ่มเลือนราง แต่ด้วยความตึงเครียดถึงขีดสุดก็ยังพอทำให้เธอประคองสติไว้ได้บ้าง

พอเห็นจางเซี่ยวชักปืนออกมา ใจเธอก็ร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที

ปรมาจารย์ใหญ่ไม่ได้ฟันแทงไม่เข้า ถ้าโดนกระสุนปืนเข้าไป ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต

ถึงแม้ฝีมือระดับปรมาจารย์ใหญ่จะพอมีโอกาสหลบกระสุนได้บ้าง แต่หลบได้ครั้งหนึ่ง แล้วจะหลบได้อีกกี่ครั้งกันล่ะ

ยิ่งไปกว่านั้น จางเซี่ยวยังเรียกคนมาตั้งเจ็ดแปดสิบคนล้อมลู่เฟิงไว้อีก

โจวชิงหวงรู้สึกว่า ต่อให้ลู่เฟิงจะเป็นปรมาจารย์ใหญ่จริงๆ งานนี้คงจบไม่สวยแน่

"คุณหนู สวรรค์ไม่เคยทอดทิ้งใครจนตรอกหรอกค่ะ... ไม่แน่ เขาอาจจะสร้างปาฏิหาริย์ก็ได้..."

ม่ายตงเองก็มีสีหน้าเคร่งเครียดสุดๆ ตอนนี้เธอทำได้แค่ฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่ลู่เฟิงเท่านั้น

พอซ่างกวนฮ่าวเห็นว่าจางเซี่ยวมีปืน เขาก็ยิ่งทำตัวกร่างหนักกว่าเดิม ตวาดใส่ลู่เฟิงด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "ไอ้หนู ดูซิว่าแกจะแน่ไปได้อีกสักกี่น้ำ! ไอ้สวะไม่รู้จักเจียมตัว กล้าดีมาแตะต้องฉัน! หลังจากฆ่าแกเสร็จ ฉันจะไปตามล้างโคตรครอบครัวแกให้หมด!"

"พวกคนโง่ก็มักจะหลงตัวเองแบบนี้แหละ! งั้นก็มาดูกันว่าใครจะหัวเราะทีหลัง!"

ลู่เฟิงไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย แม้จะถูกจางเซี่ยวเอาปืนจ่อหัว เขาก็ยังคงยืนนิ่งอย่างใจเย็น

"ไอ้เด็กเวร ไปลงนรกซะ!"

แววตาของจางเซี่ยวสาดประกายอำมหิต เขาเหนี่ยวไกปืนอย่างไม่ลังเล

ปัง!

กระสุนแหวกอากาศพุ่งทะยานออกไป

ฟุ่บ!

แต่ลู่เฟิงกลับขยับตัวล่วงหน้าไปก่อนแล้ว ด้วยระดับพลังของเขาในตอนนี้ แน่นอนว่าเขายังทนรับแรงกระสุนไม่ได้

แต่ขอแค่เขาคาดเดาทิศทางล่วงหน้า เขาก็สามารถหลบกระสุนได้อย่างสบายๆ

ดังนั้นตอนที่จางเซี่ยวเหนี่ยวไก กระสุนจึงพุ่งทะลุแค่ภาพติดตาของลู่เฟิงที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงไปเท่านั้น ยังไม่ทันที่จางเซี่ยวจะตั้งสติได้ จู่ๆ...

ฟิ้ว!

ชายชุดดำคนหนึ่งถูกซัดกระเด็น พุ่งหลาวเข้ามาหาเขาราวกับกระสอบทรายมนุษย์

จางเซี่ยวตั้งรับไม่ทัน โดนร่างของชายร่างยักษ์กระแทกเข้าอย่างจังจนเสียหลักถอยหลังไปหลายก้าว

ยังไม่ทันจะได้ทรงตัว เขาก็รู้สึกชาดิกที่ข้อมือข้างที่ถือปืน พอมองไปก็เห็นลู่เฟิงมายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว ส่วนปืนที่เคยอยู่ในมือก็ตกไปอยู่ในมือของลู่เฟิงเรียบร้อย

"วิชาอื่นมีตั้งเยอะแยะไม่เรียน ดันมาเรียนเล่นปืน ที่สำคัญคือฝีมือการเล่นปืนของแกมีแค่สองคำ ขยะ!"

ลู่เฟิงพูดเรียบๆ ขณะเดียวกัน ปืนในมือของเขาก็ถูกรื้อออกเป็นชิ้นส่วนเล็กชิ้นน้อย และถูกแยกส่วนอย่างสมบูรณ์ในพริบตาเดียว

จางเซี่ยวหน้าถอดสี ซีดเผือดราวกับกระดาษ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก เขารู้ซึ้งแล้วว่าตัวเองดันไปตอแยศัตรูที่น่ากลัวสุดๆ เข้าให้แล้ว

เพียะ!

ลู่เฟิงตวัดมือตบหน้าจางเซี่ยวฉาดใหญ่ จางเซี่ยวโดนตบปลิวหน้าหงายตาค้างไปอีกรอบ

"ฆ่ามัน!"

"บุกเข้าไปพร้อมกันเลย มันคนเดียวรับมือไม่ไหวหรอก!"

"ใครฟันมันได้แผลนึง ฉันให้สิบล้าน ใครตัดหัวมันมาได้ ฉันให้ร้อยล้าน!"

ซ่างกวนฮ่าวหน้าตาตื่น เริ่มจะหวาดกลัวขึ้นมาแล้ว เขารีบแหกปากตะโกนสั่ง แถมยังตั้งค่าหัวล่อใจให้พวกลูกน้องชุดดำรุมฆ่าลู่เฟิง

พวกชายชุดดำพวกนี้เดิมทีก็เตรียมมาจัดการลู่เฟิงอยู่แล้ว ล้วนเป็นพวกมือสังหารโหดเหี้ยมที่แก๊งหัวพยัคฆ์ฝึกมาทั้งนั้น พอได้ยินว่าแค่ฟันโดนแผลเดียวก็ได้ตั้งสิบล้าน พวกมันก็ตาลุกวาวทันที

"ฆ่า!"

ชายฉกรรจ์หน้าตาดุดันหลายคนคำรามลั่น แกว่งดาบยาวในมือพุ่งเข้าสับลู่เฟิง

ลู่เฟิงหน้าขรึม เขาก้าวพรวดไปข้างหน้า ใช้มือเปล่ารับคมดาบแย่งดาบยาวมาจากมือของชายคนหนึ่ง แล้วตวัดดาบอย่างรวดเร็ว เสียงฉับดังขึ้น หัวกะโหลกก็ปลิวว่อนร่วงลงไปกลิ้งกับพื้น

ฉัวะ!

ลู่เฟิงตวัดดาบฟันขวางกลับไป ปราณแท้ที่อัดฉีดเข้าไปก่อตัวเป็นรังสีดาบอันน่าสยดสยอง พริบตาเดียวก็ฟันร่างของชายชุดดำสองคนขาดสะพายแล่ง เครื่องในและลำไส้ทะลักไหลกองเต็มพื้น น่าสยดสยองเป็นที่สุด

"ใครเข้ามา มันต้องตาย!"

ลู่เฟิงยืนถือดาบนิ่ง น้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับแฝงไปด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็นที่ทำเอาคนฟังขนหัวลุก

พริบตานั้น พวกชายชุดดำที่กำลังจะพุ่งเข้ามาต่างก็ชะงักกึกราวกับถูกเทปูนทับเท้า ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ตัวสั่นงันงก ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!

เวลาฆ่าคน ตาไม่กะพริบเลยสักนิด!

ถึงพวกแก๊งหัวพยัคฆ์พวกนี้จะเป็นพวกโหดเหี้ยมมือเปื้อนเลือดมาโชกโชน แต่ตอนนี้พวกมันกลับถูกความโหดของลู่เฟิงข่มจนขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว

ส่วนเรื่องเงินรางวัลของซ่างกวนฮ่าวน่ะเหรอ พวกมันลืมไปหมดแล้วล่ะ

เงินน่ะมันก็ดีอยู่หรอก แต่ต้องมีชีวิตรอดไปใช้ด้วยสิ

ซ่างกวนฮ่าวหน้าซีดเผือด ขาสั่นพั่บๆ คุณชายเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่ออย่างเขา เคยเห็นฉากนองเลือดแบบนี้ที่ไหนกัน

พอตั้งสติได้ ซ่างกวนฮ่าวก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบหันหลังสับตีนแตกวิ่งหนีออกไปทางประตูทันที

"หึ!"

ลู่เฟิงแค่นเสียงหัวเราะเยาะ แล้วขว้างดาบยาวในมือออกไป

ฉับ! ฉับ!

ดาบยาวหมุนคว้างพุ่งตัดหัวเข่าของซ่างกวนฮ่าว ขาทั้งสองข้างขาดสะบั้น

"อ๊ากกก!!! ขาฉัน..."

ซ่างกวนฮ่าวล้มหน้าคะมำลงกับพื้น ร้องโหยหวนดั่งหมูโดนเชือด ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเก ความเจ็บปวดเจียนตายแล่นปลาบไปทั่วร่าง

"ฉันจะฆ่าแก! ไอ้ลูกหมา ฉันต้องฆ่าแกให้ได้!"

ซ่างกวนฮ่าวตะโกนด่าทออย่างบ้าคลั่ง

"สมองกลับไปแล้วจริงๆ ป่านนี้แล้วยังแยกไม่ออกอีกเหรอว่าใครไพ่เหนือกว่า ชีวิตน้อยๆ ของแก ฉันขยี้ทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้!"

ลู่เฟิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"แน่จริงก็ฆ่าฉันสิวะ ฉันคือคุณชายใหญ่ตระกูลซ่างกวน แกกล้าฆ่าฉันก็ลองดู!"

ซ่างกวนฮ่าวจ้องมองลู่เฟิงด้วยสายตาเคียดแค้นชิงชัง เน้นย้ำทีละคำ "แกกล้าไหมล่ะ"

มุมปากของลู่เฟิงกระตุกยิ้มอย่างมีเลศนัย เขาหันขวับไปมองจางเซี่ยวที่เพิ่งจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา

จางเซี่ยวสะดุ้งโหยง กลัวจนแทบจะฉี่ราดอยู่แล้ว

"พะ พี่ใหญ่ ผะ ผม ผมผิดไปแล้วครับ..."

จางเซี่ยวเป็นพวกรู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหาง เขารีบก้มหัวอ้อนวอนขอชีวิตทันที

"อยากตายหรืออยากรอด"

"อยากรอดสิครับ ต้องอยากรอดอยู่แล้ว! พี่ใหญ่ ได้โปรดเมตตา ไว้ชีวิตหมาตัวนี้ด้วยเถอะครับ"

จางเซี่ยวละล่ำละลักตอบ ใครมันจะบ้าอยากตายกันล่ะ ยังไงก็ต้องเลือกมีชีวิตรอดอยู่แล้ว

ลู่เฟิงเตะดาบยาวที่ตกอยู่บนพื้นไปตรงหน้าจางเซี่ยว น้ำเสียงราบเรียบ "อยากรอด ก็ไปฆ่ามันซะ มันตายแกรอด ตรงกันข้าม ถ้ามันรอดแกตาย เลือกเอาเอง"

[จบแล้ว]