ตอนที่ 2 ตาเฒ่า ดรอปเหรียญทองมาซะดีๆ

ตอนที่ 2 ตาเฒ่า ดรอปเหรียญทองมาซะดีๆ

เมื่อเสียงที่ขาดห้วงดังก้องกังวานไปทั่วห้องพักผู้ป่วย ผู้ชมในไลฟ์สดเรื่องเล่าสยองขวัญก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส

"บททดสอบแรกมาถึงแล้ว ตามกฎข้อที่ 1 ผู้เข้าแข่งขันจะต้องตอบสนองความต้องการของผู้ป่วย"

"ถ้างั้น สิ่งที่หลินหยวนต้องทำตอนนี้ก็คือการหารูปถ่ายสินะ"

"เขาดูไม่ตื่นตระหนกเลยสักนิด ดูเป็นคนที่พึ่งพาได้เหมือนกันนะเนี่ย"

"โธ่เอ๊ย ไม่เอาน่า ไม่กี่คนก่อนหน้านี้ก็ดูน่าพึ่งพาได้แบบนี้แหละ แล้วไงล่ะ สุดท้ายก็ตายไวกันทั้งนั้น"

"เฮ้อ ปล่อยให้มันพังพินาศไปเถอะ ฉันหมดหวังที่จะเห็นคนเคลียร์ด่านได้แล้วล่ะ"

ตามสถานที่ต่างๆ ทั่วประเทศเซี่ย ผู้คนจำนวนหนึ่งเริ่มตกอยู่ในความสิ้นหวังเนื่องจากความล้มเหลวในครั้งก่อนๆ

ทางด้านหลินหยวน หลังจากได้ยินเสียงที่ขาดห้วงนั้น เขาก็หยุดความคิดของตัวเองลง

เขาหันไปมองทางต้นเสียง ตรงนั้นมีผ้าม่านปิดกั้นเอาไว้ ทำให้เขามองไม่เห็นหน้าตาของเจ้าของเสียง อย่างไรก็ตาม ในห้องพักผู้ป่วยทั้งห้อง มีเพียงจุดนั้นจุดเดียวที่มีผ้าม่านกั้นอยู่ ส่วนเตียงผู้ป่วยอื่นๆ ล้วนว่างเปล่า

หลินหยวนเดินตรงเข้าไปหาโดยไม่ลังเลใจแม้แต่น้อย ก่อนจะกระชากผ้าม่านที่คลุมเตียงอยู่ออก

วินาทีต่อมา ชายชราร่างผอมโซก็ปรากฏแก่สายตา บนร่างกายของเขามีอุปกรณ์ทางการแพทย์และสายระโยงระยางเต็มไปหมด หน้ากากออกซิเจนที่สวมทับใบหน้ามีฝ้าบางๆ เกาะอยู่ด้านในตามจังหวะการหายใจ

"รูป... ถ่าย..."

เสียงที่ลอดผ่านหน้ากากออกซิเจนออกมานั้นฟังดูอู้อี้

ในขณะเดียวกัน หมอกสีดำก็เริ่มปรากฏขึ้นที่เท้าซึ่งโผล่พ้นผ้าห่มออกมา มันเริ่มจากนิ้วเท้าแล้วค่อยๆ ลามสูงขึ้นไปเรื่อยๆ หากหมอกสีดำนี้ลุกลามไปทั่วทั้งร่างเมื่อไหร่ ชายชราก็จะกลายสภาพเป็นตัวประหลาดโดยสมบูรณ์

นี่เทียบเท่ากับการนับถอยหลังสำหรับผู้เข้าแข่งขัน หากเขาไม่สามารถหารูปหลานชายมาให้ได้ก่อนที่ชายชราจะกลายร่าง เขาก็จะต้องเผชิญหน้ากับการจู่โจมของชายชราผู้นี้

ทว่าหลังจากเห็นฉากนี้ หลินหยวนไม่เพียงแต่ไม่มีทีท่าร้อนรนเท่านั้น แต่เขากลับหยิบโทรศัพท์มือถือของชายชราที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา ทันใดนั้น เขาก็เปิดกล้องโทรศัพท์ ชูมันขึ้นมาระดับสายตา แล้วกดถ่ายเซลฟี่ตัวเอง

หลินหยวนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้ชายชราดู

"นี่ไง รูปถ่ายของคุณ"

จังหวะการหายใจของชายชราเริ่มถี่กระชั้นขึ้น และหมอกสีดำที่หมุนวนอยู่รอบเท้าของเขาก็ลุกลามเร็วขึ้นกว่าเดิม

"ฉันต้องการ... รูปถ่าย... ของหลานชายฉัน"

หลินหยวนเกาหัวพลางหัวเราะเบาๆ แล้วพูดขึ้นว่า "ตาเฒ่า สายตาคุณยังดีอยู่นี่นา ผมหลอกคุณไม่สำเร็จสินะ"

[อารมณ์ด้านลบ +10]

จู่ๆ ข้อความแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า หลินหยวนยิ้มกว้างอย่างมีความสุขในทันที

"เอาเถอะ ยอมขาดทุนหน่อยก็แล้วกัน"

หลินหยวนมองไปที่ชายชราซึ่งกำลังเร่งการกลายร่างเป็นตัวประหลาด ก่อนจะเรียกออกมาด้วยน้ำเสียงฉะฉาน "คุณปู่ครับ"

[อารมณ์ด้านลบ +5]

ถึงตอนนี้ชายชราก็เบิกตากว้าง และคำพูดของเขาก็ไม่ขาดห้วงอีกต่อไป

"รูปถ่าย! เอารูปมาให้ฉัน!"

เพียงชั่วพริบตาสั้นๆ หมอกสีดำก็ลุกลามมาถึงหัวเข่าของชายชราแล้ว

ในขณะที่ผู้เข้าแข่งขันจากประเทศอื่นกำลังก้มหน้าก้มตาหารูปถ่ายอย่างขะมักเขม้นตามกฎ การกลายร่างของชายชราในห้องของพวกเขาจึงเพิ่งลุกลามมาถึงแค่ข้อเท้าเท่านั้น ซึ่งช่างเป็นภาพที่แตกต่างจากสถานการณ์ของหลินหยวนอย่างสิ้นเชิง

ในตอนนั้นเอง หลินหยวนมองดูชายชราที่การกลายร่างลุกลามไปถึงเอวแล้ว แต่ก็ยังคงตะโกนร้องหา "รูปถ่าย" อย่างไม่หยุดหย่อน

"นี่ลุงจะมองข้ามความหวังดีของผมใช่ไหม?"

พูดจบ หลินหยวนก็เดินไปที่เตียงของชายชรา แล้วเอื้อมมือไปดึงสายออกซิเจนออกทันที

"ตาเฒ่า แกดรอปเหรียญทองมาให้ฉันซะดีๆ เถอะ"

วินาทีที่สายออกซิเจนถูกดึงออก ชายชราที่ยังกลายร่างไม่สมบูรณ์ก็เบิกตากว้างในทันที ร่างกายของเขาที่นอนอยู่บนเตียงเริ่มดิ้นรนทุรนทุราย

[อารมณ์ด้านลบ +85]

[ค่าอารมณ์ด้านลบสะสมครบ 100 แต้ม กำลังปลดล็อกฉายาใหม่...]

พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า การดิ้นรนของชายชราบนเตียงก็เริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ

ครู่ต่อมา ทั้งห้องก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ชายชราเบิกตากว้าง ทว่าไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาจากเขาอีกต่อไป เขาได้แสดงให้เห็นอย่างสมบูรณ์แบบว่า 'ตายตาไม่หลับ' นั้นเป็นอย่างไร

ในขณะเดียวกัน ฉายาก็ถูกปลดล็อกสำเร็จเช่นกัน

[ฉายา: พาลโกรธเพราะเสียหน้า]

[เอฟเฟกต์: เมื่อสวมใส่ พละกำลัง +5]

[ที่มา: หลังจากหลอกลวงเป้าหมายไม่สำเร็จ คุณก็เกิดพาลโกรธเพราะเสียหน้า จึงลงมือดึงสายออกซิเจนของอีกฝ่ายออก ทำให้เขาต้องตายตาไม่หลับ]

[สกิลฉายา - พาลโกรธเพราะเสียหน้า: เมื่อคุณหลอกลวงเป้าหมายไม่สำเร็จ คุณจะเข้าสู่สถานะ 'พาลโกรธเพราะเสียหน้า' คุณสมบัติทางร่างกายทั้งหมดจะ +10 ชั่วคราว เป็นเวลา 1 ชั่วโมง (ไม่สามารถทับซ้อนได้)]

หลินหยวนมองไปที่ฉายาที่เพิ่งได้รับมาหมาดๆ จากนั้นก็มองไปยังชายชราที่นอนตายตาไม่หลับด้วยความรู้สึกเสียดายเล็กน้อย

หากไม่ใช่เพราะกฎที่ว่าสามารถกักเก็บอารมณ์ด้านลบจากเป้าหมายคนเดียวกันได้สูงสุดแค่ 100 แต้มล่ะก็ เมื่อดูจากปฏิกิริยาของชายชราแล้ว หลินหยวนรู้สึกว่าเขาอาจจะปลดล็อกได้ทีเดียวหลายฉายาเลยด้วยซ้ำ ก็แหงล่ะ การตายตาไม่หลับเนี่ย มันจะต้องให้ค่าอารมณ์ด้านลบมหาศาลขนาดไหนกันเชียว?

และในขณะที่หลินหยวนกำลังตรวจสอบฉายาใหม่ที่เพิ่งปลดล็อกอยู่นั้น ผู้ชมในไลฟ์สดก็เพิ่งจะดึงสติกลับมาจากความตกตะลึง

"ไอดอล! เขาดึงมันออก! เขาดึงสายออกซิเจนออกไปแล้ว?!"

"เชี่ยยยย เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? เขาฝ่าฝืนกฎแต่กลับไม่ถูกปนเปื้อน แถมยังฆ่าตัวประหลาดในโลกแห่งเรื่องเล่าสยองขวัญได้ด้วยเหรอวะ?!"

"ขาดออกซิเจนก็ต้องตายสิ ซึ่งมันก็โคตรจะ... สมเหตุสมผลกะผีอะไรล่ะ! นี่มันแหกกฎชัดๆ!"

"งั้นแสดงว่ากฎข้อที่ 1 เป็นกฎปลอมสินะ ถึงฝ่าฝืนไปก็ไม่ถูกโลกแห่งเรื่องเล่าสยองขวัญปนเปื้อนอยู่ดี"

"บ้าเอ๊ย โคตรจะเบิกเนตรเลยว่ะ เปิดโลกสุดๆ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันได้เห็นคนฆ่าสิ่งมีชีวิตในโลกแห่งเรื่องเล่าสยองขวัญแบบนี้"