ตอนที่ 93 สี่สาวงามรวมตัว ระบบแจกภารกิจอีกครั้ง! (ฟรี)

ตอนที่ 93 สี่สาวงามรวมตัว ระบบแจกภารกิจอีกครั้ง!

ในความเป็นจริง สิ่งที่จ่างซุนหมิงเยว่คิดนั้นถูกต้องทีเดียว

ตั้งแต่ครั้งแรกที่หลี่ซื่อหมินเสนอข้อตกลง โดยจะใช้ความปลอดภัยของจ่างซุนอู๋โก้วและหยางเฟยมาเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับยุทธศาสตร์สงครามเศรษฐกิจของเจียงเทียน จ่างซุนอู๋โก้วและหยางเฟยก็เริ่มรู้สึกผิดหวังในตัวหลี่ซื่อหมินขึ้นมาบ้างแล้ว

และเมื่อหลี่ซื่อหมินยอมใช้วิธีส่งจ่างซุนหมิงเยว่มาเป็นเครื่องบรรณาการให้เจียงเทียน เพื่อหวังจะผูกมิตรและกอบโกยผลประโยชน์จากเขา ความผิดหวังในใจของหญิงสาวทั้งสองก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณ

หากหลี่ซื่อหมินแสดงความเด็ดขาด ถอนกำลังออกจากค่ายแล้วส่งกองทัพมาบุกโจมตีค่ายชิงเฟิงเพื่อช่วยเหลือพวกนาง ต่อให้จะล้มเหลวพ่ายแพ้สักกี่ครั้ง จ่างซุนอู๋โก้วและหยางเฟยก็คงจะไม่รู้สึกผิดหวังในตัวเขาถึงเพียงนี้

แต่ทว่า สิ่งที่หลี่เอ้อร์กระทำ กลับสวนทางกับสิ่งที่พวกนางคาดหวังไว้อย่างสิ้นเชิง

"ท่านอา ท่านบอกว่าฝ่าบาทมีแต่จะผูกมิตรและไม่คิดจะแตกหักกับเจียงเทียน คำพูดนี้ ท่านเชื่อตัวเองจริงๆ หรือเจ้าคะ?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ่างซุนอู๋โก้วก็ถอนหายใจยาวเหยียด ใช่แล้ว ด้วยนิสัยของเจียงเทียน เขาไม่มีวันยอมก้มหัวเป็นข้ารับใช้ใคร เขาไม่มีทางยอมรับข้อเสนอของหลี่ซื่อหมินเพื่อไปเป็นขุนนางในราชสำนักอย่างแน่นอน

และเมื่อหลี่ซื่อหมินหมดหวังที่จะดึงตัวเจียงเทียนมาเป็นพวก และกอบโกยผลประโยชน์จากค่ายชิงเฟิงจนพอใจแล้ว ท้ายที่สุด เขาก็คงต้องหาทางกำจัดเจียงเทียนทิ้งอย่างแน่นอน

นี่แหละคือวิสัยของหลี่ซื่อหมิน

"ท่านอา ข้าหวังว่านับจากนี้เป็นต้นไป ท่านจะจดจำไว้เสมอว่า ท่านคือจ่างซุนอิน ไม่ใช่ฮองเฮาจ่างซุนอู๋โก้วอีกต่อไป"

ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น จ่างซุนหมิงเยว่ก็ยิ้มแล้วเดินออกจากห้องไป

จ่างซุนอู๋โก้วจ้องมองประตูห้องที่ปิดลง ความคิดมากมายแล่นพล่านอยู่ในหัว คำพูดของจ่างซุนหมิงเยว่เมื่อครู่ ทำให้ความรู้สึกบางอย่างในส่วนลึกของจิตใจนาง เริ่มสั่นคลอนและค่อยๆ ตื่นขึ้นมา

ณ โรงงาน เจียงเทียนกำลังง่วนอยู่กับการออกแบบแปลนบ้านพักตากอากาศริมบ่อน้ำพุร้อน จู่ๆ อู่จิ้งก็เดินถือกล่องอาหารเข้ามา

"ท่านหัวหน้าค่าย ท่านทำงานเหนื่อยมาทั้งเช้าแล้ว ข้าทำขนมมาให้ท่านทานรองท้องสักหน่อยนะเจ้าคะ!"

ข้างๆ โรงงานส่วนตัวของเจียงเทียน มีศาลาพักร้อนเล็กๆ ตั้งอยู่ อู่จิ้งเดินเข้าไปจัดแจงวางขนมลงบนโต๊ะหินในศาลา พร้อมกับเอ่ยเรียกเจียงเทียนให้มาพักทานขนม

นี่เป็นครั้งแรกที่อู่จิ้งลงมือทำอาหารมาให้เจียงเทียนทาน เขาจึงไม่กล้าปฏิเสธน้ำใจ รีบวางพู่กันลงแล้วเดินตรงไปที่ศาลาพักร้อนทันที

เมื่อไปถึง เขาก็พบว่าอู่จิ้งได้จัดเรียงขนมทั้งหมดไว้บนโต๊ะหินเรียบร้อยแล้ว เมื่อมองดูใกล้ๆ ก็พบว่ามีขนมน่าทานหลากหลายชนิดทีเดียว

"เสี่ยวจิ้ง เจ้าดูมือข้าสิ วาดรูปมาทั้งเช้าจนมือหงิกมือแข็งไปหมดแล้ว ขยับตะเกียบไม่ไหวหรอกนะ ถ้าไม่รบกวนเกินไป เจ้าช่วยป้อนข้าหน่อยได้ไหม"

เจียงเทียนแสร้งทำเป็นยกมือที่สั่นเทาขึ้นมาให้ดู ดูน่าสงสารเสียจนน่าเห็นใจ

"อุ๊บ~"

อู่จิ้งหลุดขำพรืดออกมากับทักษะการแสดงอันแนบเนียนของเจียงเทียน "ท่านหัวหน้าค่าย ท่านนี่มันหน้าด้านชะมัดเลยเจ้าค่ะ"

แม้จะต่อว่าอย่างนั้น แต่เธอก็ยังคงหยิบขนมขึ้นมาป้อนใส่ปากให้เจียงเทียนอย่างเต็มใจ

การได้ลิ้มรสขนมแสนอร่อย พร้อมกับได้รับการปรนนิบัติอย่างเอาอกเอาใจจากหญิงงาม ช่างเป็นความสุขที่ยากจะบรรยายจริงๆ

เจียงเทียนรู้สึกได้ว่า นับตั้งแต่ค่ำคืนนั้น อู่จิ้งก็เริ่มดูแลเอาใจใส่เขามากขึ้น ไม่เพียงแต่จะแวะเวียนมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอยู่เป็นประจำ แต่บางครั้งก็ยังแกล้งถามเรื่องสุขภาพของเขาอ้อมๆ อีกด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่าในหัวนางกำลังคิดอะไรอยู่

.

และตอนนี้ นางยังอุตส่าห์ลงมือทำขนมมาให้ทานด้วยตัวเอง ซึ่งก่อนหน้านี้ คนที่เคยทำแบบนี้ให้เขา ก็มีเพียงแค่จ่างซุนอินคนเดียวเท่านั้น

พอพูดถึงจ่างซุนอิน เจียงเทียนก็รู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน

ปกติแล้ว ถ้าเขากำลังหมกตัวทำงานอยู่ในโรงงาน นางก็จะแวะเวียนเอาขนมมาให้ทานอยู่เสมอ แต่วันนี้จนป่านนี้แล้ว นางก็ยังไม่โผล่มาเลย ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ

และในขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น จ่างซุนอู๋โก้วและหยางเฟยก็เดินควงแขนกันหิ้วกล่องอาหารเข้ามาในโรงงานพอดี และบังเอิญเห็นภาพบาดตาที่เจียงเทียนกำลังนั่งให้เสี่ยวจิ้งป้อนขนมให้

จ่างซุนอู๋โก้วเพียงแค่ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ

ทว่า หยางเฟยกลับทนไม่ได้ นางเดินดุ่มๆ เข้ามาหา พร้อมกับส่งยิ้มประชดประชันแบบที่ทำเอาเจียงเทียนถึงกับขนลุกซู่

"แหมๆ ดูสิ เสี่ยวจิ้งของเรานี่ช่างฝีมือดีจริงๆ อุตส่าห์ทำขนมมาให้กินถึงที่เลย ขนมนี่คืออะไรบ้างล่ะ ขอให้พี่สาวอย่างข้าลองชิมบ้างได้ไหม?"

เจียงเทียนรู้สึกถึงบรรยากาศมาคุที่แผ่ซ่านออกมา เขาไม่ชอบน้ำเสียงประชดประชันของหยางเฟยเลย จึงตอบกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์ "อยากกินก็หยิบกินสิ เสี่ยวจิ้งคงไม่หวงหรอก น่ารำคาญจริงๆ"

"แหม ใครจะไปรู้ล่ะ นี่อาจจะเป็นขนมที่เสี่ยวจิ้งตั้งใจทำมาให้เจ้าโดยเฉพาะก็ได้นะ" หยางเฟยยังคงพูดเหน็บแนมไม่เลิก

"พี่หยาง พี่จ่างซุน เสี่ยวชิง พวกท่านก็มาลองชิมดูสิเจ้าคะ ขนมพวกนี้เป็นขนมสูตรของทางเหนือ ล้วนทำมาจากนมสด รับรองว่าพวกท่านจะต้องชอบแน่ๆ"

ตรงข้ามกับหยางเฟยที่เอาแต่พูดจาแดกดัน อู่จิ้งกลับเอ่ยเชิญชวนจ่างซุนอู๋โก้วและคนอื่นๆ ให้มาร่วมทานขนมด้วยกันอย่างเป็นกันเอง

"ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ขอรบกวนด้วยนะจ๊ะ บอกตามตรงว่า ข้าก็ยังไม่เคยลิ้มรสขนมของทางเหนือเลยเหมือนกัน"

จ่างซุนอู๋โก้วก้าวเข้าไปพร้อมรอยยิ้ม นางหยิบเต้าหู้นมทอดสีเหลืองทองชิ้นหนึ่งขึ้นมากัดชิมเบาๆ กลิ่นหอมกรุ่นของนมสดก็พลันฟุ้งกระจายไปทั่วปาก ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้อู่จิ้ง

"เสี่ยวจิ้ง ขนมนี่คืออะไรหรือจ๊ะ รสชาติอร่อยมากเลย ช่วยสอนวิธีทำให้ข้าบ้างได้ไหมจ๊ะ?"

จ่างซุนอู๋โก้วเหลือบมองเศษขนมที่เหลืออยู่บนจานตรงหน้าเจียงเทียน ก็พอจะเดาออกว่าเขาคงจะชอบขนมชนิดนี้มาก

"ได้สิเจ้าคะ พี่จ่างซุน ท่านเองก็นำขนมมาเหมือนกัน ขอข้าลองชิมขนมของท่านบ้างได้ไหมเจ้าคะ?"

"ไม่ได้นะ! นี่เป็นขนมที่พี่สาวข้าอุตส่าห์ตั้งใจทำมาให้เจียงเทียนโดยเฉพาะ เจ้าจะมาแย่งกินได้ยังไง!"

จ่างซุนอู๋โก้วยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หยางเฟยก็รีบพูดแทรกปฏิเสธทันควัน ทำให้บรรยากาศในศาลาพักร้อนตึงเครียดขึ้นมาถนัดตา

เจียงเทียนรู้สึกได้ว่าบรรยากาศมาคุเริ่มก่อตัวรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

และในตอนนั้นเอง จ่างซุนหมิงเยว่ ภรรยาตัวจริงของเขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่โรงงาน แม้จะไม่ได้ถือกล่องอาหารมา แต่นางก็ถือตะกร้าใส่ผลไม้สดๆ มาด้วย

"ท่านแม่ ท่านน้าหยาง เสี่ยวจิ้ง พวกท่านมาอยู่ที่นี่กันครบเลยหรือเจ้าคะ พอดีข้าเพิ่งไปเก็บผลไม้สดๆ มา ก็เลยเอามาแบ่งให้พวกท่านลองชิมดูน่ะเจ้าคะ"

เมื่อเห็นจ่างซุนหมิงเยว่เดินเข้ามา เจียงเทียนก็แอบถอนหายใจในใจ เอาล่ะสิ มากันครบทุกคนเลย

ทว่า ทันทีที่จ่างซุนหมิงเยว่ปรากฏตัว ท่าทีของหยางเฟยก็เปลี่ยนไปทันที บรรยากาศที่เคยตึงเครียด ก็กลับมาผ่อนคลายและเป็นกันเองอีกครั้ง

เจียงเทียนมองหญิงสาวทั้งสี่คนที่นั่งรายล้อมอยู่รอบตัว ความคิดเจ้าเล่ห์ก็เริ่มผุดขึ้นมาในหัว ถ้าหากเขาสามารถ...

ทว่า ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังแทรกขึ้นมาในโสตประสาท

"ในฐานะหัวหน้าโจรภูเขา จนถึงป่านนี้ก็ยังมีฮูหยินตัวจริงเพียงแค่คนเดียว โฮสต์ไม่รู้สึกอับอายบ้างหรือไง?"

เจียงเทียนกวาดสายตามองหญิงสาวรอบๆ ตัว แล้วก็ต้องยอมรับความจริง เพราะถ้าไม่นับรวมเสี่ยวชิงที่เป็นแค่สาวใช้แล้ว ก็มีเพียงจ่างซุนหมิงเยว่คนเดียวเท่านั้นที่เขาได้แต่งงานด้วยอย่างเป็นทางการ

ส่วนคนอื่นๆ แม้เขาจะหมายมั่นปั้นมือไว้แล้ว แต่จนถึงป่านนี้ เขาก็ยังไม่ได้จัดการรวบหัวรวบหางให้เรียบร้อยเลย

"ติ๊ง! แจ้งเตือนภารกิจด่วน: ลงเขาไปดักปล้นชิงฮูหยินหน้าตาสะสวยกลับมาอีกสักคน! รางวัลภารกิจ: ชุดผลิตภัณฑ์สำหรับสตรีจำนวน 1,000 ชุด!"

เจียงเทียน: "..."

รางวัลภารกิจมันคืออะไรกันฟะ?

ชุดผลิตภัณฑ์สำหรับสตรี นี่ระบบไม่ได้กำลังล้อข้าเล่นอยู่ใช่ไหม?

แต่ในเมื่อระบบมอบภารกิจมาให้แล้ว เขาก็ต้องทำตามให้สำเร็จ

และเมื่อลองนึกดูให้ดี นับตั้งแต่การลงเขาไปปล้นครั้งล่าสุด ก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว ลูกน้องในค่ายก็คงจะอึดอัดอยากลงเขาไปยืดเส้นยืดสายกันเต็มแก่แล้วล่ะมั้ง