บทที่ 21 - การแข่งขันศิลปะการต่อสู้หยางหลิง

บทที่ 21 - การแข่งขันศิลปะการต่อสู้หยางหลิง

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───

วันต่อมา ภายในลานประลองยุทธ์ของโรงเรียนมัธยมปลายชิงหยางที่ 1

ตอนที่หลิวเถี่ยฝึกฝนสิบสองดาบผลัดมรรตัยในเคล็ดวิชาดาบสามสิบหกกระแสคลื่น เขาก็สามารถร่ายรำกระบวนท่าดาบที่ 11 และ 12 ที่เขาไม่เคยร่ายรำได้อย่างสมบูรณ์แบบออกมาก่อนได้อย่างราบรื่นเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อหลิวเถี่ยร่ายรำเคล็ดวิชาดาบสามสิบหกกระแสคลื่นอย่างสมบูรณ์แบบจบ 1 รอบ ก็มีกระแสความร้อนสายหนึ่งพุ่งทะลักออกมาจากภายในร่างกาย เสริมความแข็งแกร่งให้กับเนื้อหนังของเขาทีละน้อย ทำให้เขารู้สึกสบายตัวราวกับกำลังแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำอุ่นๆ

"ความแข็งแกร่ง +1, ความคล่องแคล่ว +1, พลังจิต +1, พลังวิญญาณ +1"

มุมปากของหลิวเถี่ยยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้ม

"การเพิ่มร่างกายจนถึงขีดจำกัดมีประโยชน์จริงๆ ด้วย วิชาดาบของฉันได้มาตรฐานแล้ว เพียงแต่ติดที่ร่างกาย เลยทำให้ไม่สามารถร่ายรำเคล็ดวิชาดาบสามสิบหกกระแสคลื่นออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ การยกระดับร่างกายเพื่อเพิ่มความเร็วในการฝึกฝนนั้นมีประโยชน์จริงๆ นั่นแหละ ยังไงซะร่างกายก็คือพื้นฐานของคุณภาพร่างกายทั้งหมดนี่นา"

ในบรรดาค่าสเตตัสพื้นฐานทั้ง 5 อย่าง ร่างกายอาจจะดูไม่โดดเด่นอะไร ราวกับไม่สามารถเพิ่มความสามารถในการต่อสู้ได้ แต่ร่างกายกลับเป็นรากฐานของค่าสเตตัสทั้งหมด หากไม่มีร่างกายที่แข็งแกร่ง การมีความแข็งแกร่ง ความคล่องแคล่ว สติปัญญา หรือพลังจิตที่มากเกินไปกลับจะส่งผลเสียต่อร่างกายเสียด้วยซ้ำ

สวีหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาทอประกายความอยากรู้อยากเห็นและเอ่ยขึ้น

"ความเร็วในการฝึกฝนของเธอเร็วกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย แปลกจริงๆ วันอาทิตย์ที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

หลิวเถี่ยตอบ

"วันอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมไปแข่งจัดระดับศิลปะการต่อสู้มาครับ แล้วก็ได้ที่ 1 กลับมา คุณน้าก็เลยให้ทรัพยากรการฝึกฝนผมมาเพียบเลยครับ"

สวีหยวนพยักหน้าเบาๆ

"มิน่าล่ะ!"

หลิวเถี่ยเอ่ยถาม

"จริงสิครับ ครูสวี ผมอยากลงแข่งศิลปะการต่อสู้ระดับมืออาชีพ ครูพอจะมีรายการไหนแนะนำไหมครับ"

สวีหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อยและเอ่ยถาม

"ทำไมไม่แข่งวิชาดาบล่ะ"

หลิวเถี่ยตอบ

"ผมอยากจะพัฒนาความสามารถในการต่อสู้จริงของศิลปะการต่อสู้ แล้วก็อยากหาเงินมาจุนเจือครอบครัวด้วยน่ะครับ"

สวีหยวนค่อยๆ อธิบาย

"ถ้าเธออยากหาเงิน การแข่งขันวิชาดาบคือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด ในการแข่งขันระดับมืออาชีพ วิชาดาบยังมีชุดป้องกันให้ แต่ศิลปะการต่อสู้ไม่มีการป้องกันใดๆ ทั้งสิ้น ถ้าเธอเจอคู่แข่งที่สูสี และเอาชนะไม่ได้ในเวลาอันสั้น เธอก็จะบาดเจ็บ อาการบาดเจ็บจะส่งผลต่อความเร็วในการฝึกฝนของเธอ ถ้าบาดเจ็บหนัก อาจจะทำให้ความเร็วในการเลื่อนขั้นสู่ระดับเหนือมนุษย์ของเธอช้าลงไปด้วย"

"การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับมืออาชีพรายการใหญ่ๆ แทบจะไม่มีนักเรียนมัธยมปลายไปแข่งเลย ก็เพราะอาการบาดเจ็บที่อาจจะเกิดขึ้นจากการแข่งขัน มันจะส่งผลเสียต่ออนาคตของพวกเขานั่นแหละ"

หลิวเถี่ยรับคำ

"ผมเข้าใจครับ ครูสวี!"

สวีหยวนเอ่ยขึ้น

"การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับอาชีพที่ท็อปฟอร์มที่สุดก็มีอยู่แค่ไม่กี่รายการ เธอยังไม่มีความสามารถพอที่จะไปลงแข่งหรอก ในเมืองชิงหยางมีการแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับเมืองอยู่รายการหนึ่ง ชื่อว่าการแข่งขันศิลปะการต่อสู้หยางหลิง เป็นรายการแข่งขันที่ได้มาตรฐาน เงินรางวัลก็ถือว่าโอเคเลย เธอไปลองดูได้นะ!"

เมื่อกลับถึงบ้าน หลิวเถี่ยก็เริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการแข่งขันศิลปะการต่อสู้หยางหลิงจากเว็บไซต์ต่างๆ

การแข่งขันศิลปะการต่อสู้หยางหลิงเป็นการแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับมืออาชีพ 1 ใน 2 รายการใหญ่ประจำเมืองชิงหยาง จะจัดขึ้นคั่นระหว่างการแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับอาชีพรายการต่างๆ ทางรายการมีรายได้จากการขายตั๋วเข้าชม ค่าลิขสิทธิ์ถ่ายทอดสด และลอตเตอรี่ศิลปะการต่อสู้

ผู้เข้าแข่งขันการแข่งขันศิลปะการต่อสู้หยางหลิง ขอเพียงได้ลงแข่ง 1 นัด ก็จะได้รับเงินรางวัล 1,000 หยวนขึ้นไป ส่วนผู้ชนะก็จะได้รับเงินรางวัล 3,000 หยวนขึ้นไป

การแข่งขันศิลปะการต่อสู้หยางหลิงจัดต่อเนื่องมานานกว่า 10 ปีแล้ว ไม่ค่อยมีข่าวในแง่ลบสักเท่าไหร่ แน่นอนว่าก็มีข่าวที่นักสู้ถูกซ้อมจนบาดเจ็บสาหัส หรือพลาดพลั้งโดนซ้อมจนตายคาสนามโผล่มาบ้าง แต่ทางผู้จัดก็จ่ายเงินชดเชยก้อนโตผ่านทางประกันไปเรียบร้อยแล้ว

หลิวเถี่ยเข้าไปสมัครในเว็บไซต์ทางการของการแข่งขันศิลปะการต่อสู้หยางหลิงก่อน วันต่อมาก็ไปลงทะเบียนที่ตึกสำนักงานคณะกรรมการจัดการแข่งขัน จากนั้นก็รอรับแจ้งวันแข่ง

สองวันต่อมา เวลา 20.30 น.

หลิวเถี่ยก็มาถึงตึกที่จัดการแข่งขันศิลปะการต่อสู้หยางหลิง ซึ่งตั้งอยู่บนถนนย่านใจกลางเมือง

"สวัสดีครับ ผมหลิวเถี่ย ผู้เข้าแข่งขันของวันนี้ครับ"

หลิวเถี่ยเดินเข้าไปหาพนักงานสาวสวยที่สวมชุดสูท แต่งหน้าอ่อนๆ ดูทะมัดทะแมงและหน้าตาดีคนหนึ่ง

พนักงานสาวสวยคนนั้นเอ่ยอย่างมีมารยาท

"สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อจ้าวเยี่ยน คุณมาคนเดียวเหรอคะ ทีมของคุณไม่ได้มาด้วยเหรอคะ"

ปกติแล้วนักสู้ที่มาแข่งศิลปะการต่อสู้มักจะมีทีมคอยตามมาด้วย ในทีมก็จะมีโค้ช ผู้ช่วย ผู้จัดการส่วนตัว นี่คือทีมพื้นฐาน ส่วนนักสู้ดาวเด่นระดับท็อปๆ ทีมงานของเขาอาจจะมีถึง 10 กว่าคนเลยทีเดียว

หลิวเถี่ยตอบ

"ผมมาคนเดียวครับ!"

จ้าวเยี่ยนผายมือ

"เชิญตามดิฉันมาเลยค่ะ!"

หลิวเถี่ยเดินตามจ้าวเยี่ยนไปที่ห้องแต่งตัว เปลี่ยนชุดเป็นชุดนักสู้แขนกุดสีขาว แล้วเดินไปที่สนามประลองอันกว้างขวางซึ่งอยู่ด้านหลังตึก

สนามประลองอันกว้างขวางนั้นสามารถจุผู้ชมได้เกือบ 5,000 คน ตอนนี้บนอัฒจันทร์มีคนนั่งอยู่ประมาณ 80% แล้ว

ตรงกลางสนามประลองมีเวทีคล้ายๆ เวทีมวยอยู่ แต่เวทีนี้ใหญ่กว่าเวทีมวยถึง 20 เท่า ทำให้มีพื้นที่เหลือเฟือให้ขยับตัวไปมา

"เฮ้ย ผู้เข้าแข่งขันวันนี้ดูเด็กจัง!"

"น่าจะยังเรียนมัธยมปลายอยู่เลยมั้ง หรือไม่ก็มหาลัย"

"..."

ทันทีที่หลิวเถี่ยก้าวเข้าสู่สนามประลอง เขาก็ดึงดูดสายตาของผู้ชมจำนวนมากในทันที

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลารูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเดินมาที่ข้างเวที ถือไมโครโฟนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

"สวัสดีครับทุกท่าน! ผมหมิงจื่อ พิธีกรของรายการ ขอแนะนำให้ทุกท่านรู้จัก นี่คือน้องใหม่ของการแข่งขันศิลปะการต่อสู้หยางหลิงของเรา และยังเป็นนักเรียนมัธยมปลายปี 2 ชื่อว่าหลิวเถี่ยครับ"

"ม.5 เองเหรอ เด็กจัง!"

"อายุแค่นี้กล้ามาแข่งศิลปะการต่อสู้ระดับมืออาชีพด้วยเหรอ? ไม่กลัวเจ็บรึไง? การแข่งขันศิลปะการต่อสู้น่ะ ไม่เหมือนการประลองเล่นๆ ในโรงเรียนหรอกนะ!"

"..."

เสียงพูดคุยดังอื้ออึงมาจากอัฒจันทร์ผู้ชม

ผู้ที่กล้ามาลงแข่งศิลปะการต่อสู้ระดับมืออาชีพ ต่างก็เป็นยอดฝีมือที่สามารถสู้กับสัตว์ร้ายอย่างหมีหรือเสือด้วยมือเปล่าได้ทั้งนั้น พวกเขาสามารถฆ่าคนธรรมดาด้วยมือเปล่าได้อย่างสบายๆ ถึงแม้จะมีผู้รักษาระดับเหนือมนุษย์สแตนด์บายอยู่ข้างสนาม แต่ในแต่ละปีก็ยังมีนักสู้ตายคาเวทีประปราย

หมิงจื่อตะโกนด้วยน้ำเสียงดุดัน

"คู่แข่งของหลิวเถี่ยก็คือเพื่อนเก่าของเรา 'หมีคลั่ง' เฉียนหย่วน ผู้ที่คว้าชัยชนะติดต่อกันมาแล้วถึง 3 ครั้ง!"

ชายวัยกลางคนรูปร่างสูง 1.89 เมตร กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ทั่วร่าง ผมสั้น หน้าตาดุดัน สวมชุดนักสู้แขนกุดสีขาว เดินชูมือทั้งสองข้างเข้ามาในสนามประลองด้วยความองอาจ

"หมีคลั่ง! สู้ๆ!!"

"หมีคลั่ง สั่งสอนไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่นให้หนักๆ หน่อย ให้มันรู้ซะบ้างว่าโลกใบนี้มันโหดร้ายแค่ไหน!!"

"..."

เสียงตะโกนเชียร์อย่างตื่นเต้นดังมาจากอัฒจันทร์

"หมีคลั่ง" เฉียนหย่วนเป็นยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้หน้าใหม่ของการแข่งขันศิลปะการต่อสู้หยางหลิง เขาเอาชนะนักสู้ระดับมืออาชีพฝีมือดีมาได้ 3 คนรวด แถมยังหล่อเหลาดูดี จึงมีแฟนคลับอยู่ไม่น้อย

หมิงจื่อประกาศเสียงดัง

"เอาล่ะครับ ผู้เข้าแข่งขันทั้งสองท่านก็ขึ้นสู่เวทีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ทุกท่านสามารถกดซื้อลอตเตอรี่ทายผลการแข่งขันศิลปะการต่อสู้หยางหลิงผ่านมือถือได้เลยครับ"

"นายเชียร์ใคร"

"ฉันเช็คมาแล้ว หลิวเถี่ยคือคนที่ได้อันดับ 1 ในการแข่งจัดระดับศิลปะการต่อสู้กลุ่มสมัครเล่นเมื่อไม่นานมานี้ เขาคืออัจฉริยะนักสู้ตัวจริงเสียงจริง"

"งั้นนายจะแทงหลิวเถี่ยเหรอ"

"ก็ต้องแทงหมีคลั่งสิ!! เมื่อหลายปีก่อนหมีคลั่งก็เคยได้อันดับ 1 ในการแข่งจัดระดับมาเหมือนกัน อีกไม่กี่ปีข้างหน้า หลิวเถี่ยคงจะเก่งกว่า แต่ตอนนี้หมีคลั่งต้องเก่งกว่าแน่ๆ"

"..."

ผู้ชมบนอัฒจันทร์จำนวนไม่น้อยเริ่มกดซื้อลอตเตอรี่ทายผลการแข่งขัน คนส่วนใหญ่ต่างก็เทใจไปให้หมีคลั่ง ถึงแม้หลายคนจะรู้ว่าหลิวเถี่ยเป็นอัจฉริยะนักสู้รุ่นเยาว์ แต่ระยะเวลาในการเติบโตของเขามันสั้นเกินไป

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───