บทที่ 17 - ควันหลง

บทที่ 17 - ควันหลง

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───

ทันทีที่ผู้หมวดหลัวเห็นศพภายในตรอก ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบและเอ่ยถาม

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมีคนตายเยอะขนาดนี้"

เซียวกังยิ้มและเอ่ยขึ้น

"รบกวนรอสักครู่นะครับ ให้ทนายของเราเป็นคนอธิบายให้พวกคุณฟัง!"

"สวัสดีครับ ผู้หมวดหลัว ผมคือทนายความเสิ่นจิ่งหยวน นี่คือนามบัตรของผมครับ ผมสามารถอธิบายเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่นี่ให้พวกคุณฟังได้ครับ!"

ชายหนุ่มสวมแว่นตา ท่าทางสุภาพเรียบร้อย ดูหล่อเหลาไม่เบาเดินยิ้มเข้ามา ยื่นนามบัตรให้ผู้หมวดหลัว แล้วเริ่มอธิบายเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น

หลังจากหญิงสาวที่ถูกล่อลวงมาที่นี่ให้ปากคำเสร็จ พวกเธอก็ถูกส่งตัวกลับบ้าน

หลังจากหลิวเถี่ยให้ปากคำเสร็จ เขาก็ถูกส่งตัวไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลเช่นกัน

หวงโก่วเป็น [นักสู้] ระดับพลังเหนือมนุษย์ F หมัดของเขามีอานุภาพมหาศาล ถึงแม้หลิวเถี่ยจะใช้ดาบเหล็กรับไว้ได้ 1 หมัด แต่ก็ยังได้รับบาดเจ็บภายใน ต้องพักฟื้นร่างกาย

ภายในคฤหาสน์

เซียวกังเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้หวังฮ่าวอวิ๋นฟังอย่างละเอียด

หวังฮ่าวอวิ๋นหัวเราะลั่นและเอ่ยขึ้น

"เสี่ยวเถี่ยถึงกับซัดหวงโก่วตายเลยเหรอ! ดี ดี สมกับที่เป็นหลานชายแท้ๆ ของฉัน หวังฮ่าวอวิ๋น ทำได้สวยจริงๆ! เสี่ยวกัง ฉันบอกแล้วไงว่าให้เสี่ยวเถี่ยเป็นผู้สืบทอดของฉันไม่มีปัญหาแน่"

เซียวกังกล่าวเสียงเรียบ

"เถ้าแก่ครับ วันหน้าอนาคตของเสี่ยวเถี่ยยังอีกยาวไกล ตำแหน่งของเถ้าแก่ในตอนนี้อาจจะเล็กเกินไปสำหรับเขานะครับ"

หวังฮ่าวอวิ๋นยิ้มเยาะตัวเองและเอ่ยขึ้น

"ก็จริง! ตอนนี้เขาก็สามารถจัดการผู้ใช้พลังเหนือมนุษย์ระดับ F ได้แล้ว วันหน้าเขาอาจจะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับ D ขึ้นไปก็ได้ ตำแหน่งของฉันมันไม่มีค่าอะไรเลย"

ผู้ใช้พลังเหนือมนุษย์ระดับแนวหน้าสุดเหล่านั้น บางคนก็ก่อตั้งกลุ่มทุนขนาดใหญ่ บางคนก็ควบคุมประเทศ แทบจะทุกคนล้วนครอบครองทรัพย์สินมหาศาล หวังฮ่าวอวิ๋นถึงแม้จะเป็นหนึ่งในผู้ยิ่งใหญ่แห่งโลกมืดในเมืองชิงหยาง แต่เมื่อเทียบกับผู้ใช้พลังเหนือมนุษย์ระดับแนวหน้าเหล่านั้นแล้ว เขาก็เป็นเพียงตัวตนเล็กๆ ที่ไม่มีค่าอะไรเลย

แววตาของหวังฮ่าวอวิ๋นทอประกายความเย็นเยียบและเอ่ยขึ้น

"เรื่องบาดหมางไม่ควรลากครอบครัวเข้ามาเกี่ยว ในเมื่อมันแหกกฎนี้ ถ้าฉันไม่ทำอะไรเลย เกรงว่าคนจะหาว่าเป็นเสือกระดาษซะแล้ว เซียวกัง นายไปจัดการเรื่องนี้หน่อย แล้วก็ไปถามไอ้โง่นั่นด้วยว่า ทำไมมันถึงทำเรื่องแบบนี้!"

เซียวกังตอบรับ

"ครับ! เถ้าแก่!"

หลายชั่วโมงต่อมา ภายในคฤหาสน์

เซียวกังรายงาน

"เถ้าแก่ครับ จัดการเรียบร้อยแล้ว! เจ้านั่นสารภาพมาแล้วครับว่าเป็นคำสั่งของหัวหน้าแท่นบูชาลัทธิหมิงเซียงคนหนึ่งให้เขารวบรวมผู้หญิงสวยๆ หัวหน้าแท่นบูชาคนนั้นถูกตาต้องใจเหยียนหรูอวี้ เจ้านั่นก็เลยตามน้ำ วางแผนจับตัวเธอมาด้วย"

หวังฮ่าวอวิ๋นขมวดคิ้วแน่น นวดขมับ แล้วสบถด่า

"ลัทธิหมิงเซียง บ้าเอ๊ย! พวกลัทธินอกรีตพวกนี้นับวันยิ่งเยอะขึ้นทุกที!!"

หวังฮ่าวอวิ๋นเป็นถึงหนึ่งในผู้ยิ่งใหญ่แห่งโลกมืดในเมืองชิงหยาง ถึงแม้เขาจะเป็นเพียงคนธรรมดา แต่ประสบการณ์ของเขากลับกว้างขวางกว่าคนทั่วไปมาก เขารู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของพวกลัทธินอกรีตเป็นอย่างดี

ลัทธินอกรีตใดๆ ก็ตามที่มีอิทธิพลอยู่บ้าง ย่อมมีผู้ใช้พลังเหนือมนุษย์อยู่มากมาย ถึงแม้หวังฮ่าวอวิ๋นจะไม่เคยได้ยินชื่อลัทธิหมิงเซียงมาก่อน แต่มันต้องเป็นลัทธินอกรีตที่รับมือยากมากอย่างแน่นอน

หวังฮ่าวอวิ๋นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น

"เรื่องลัทธินอกรีตปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหน่วยเหลยฝาจัดการไป พวกเราแค่เป็นพลเมืองดี คอยให้เบาะแสกับหน่วยเหลยฝาก็พอ"

เซียวกังตอบรับ

"ครับ! เถ้าแก่!"

เช้าตรู่วันต่อมา

"เมื่อคืนที่ผ่านมา เกิดเหตุเพลิงไหม้คฤหาสน์หรูในอ่าวหลานเจียง เพลิงได้คลอกเจ้าของบ้านและครอบครัวจนเสียชีวิต..."

หลิวเถี่ยนั่งดูข่าวเช้าประจำเมืองอยู่บนเตียงผู้ป่วย หลิวเจิน หลิวซินเอ๋อร์ และหวังอวิ๋นทั้ง 3 คนก็รีบพุ่งเข้ามาในห้องพักฟื้น

หลิวซินเอ๋อร์เอ่ยด้วยความกังวล

"พี่ พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม"

หลิวเถี่ยตอบ

"พี่ไม่เป็นไร! แค่บาดเจ็บนิดหน่อย ไม่นานก็หายแล้ว!"

หวังอวิ๋นกำชับ

"การทำความดีช่วยเหลือคนเป็นเรื่องที่ดีนะ แต่ก็ต้องดูความสามารถของตัวเองด้วย! เสี่ยวเถี่ย วันหลังถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก ให้รีบแจ้งตำรวจ ให้ตำรวจเป็นคนจัดการ อย่าเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงเด็ดขาด"

หลิวเถี่ยรับปาก

"ทราบแล้วครับ แม่! จริงสิ แม่ช่วยไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ผมหน่อยสิ ผมมีแข่งตอนบ่ายนะ!"

หวังอวิ๋นเลิกคิ้ว ถลึงตาใส่ และเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด

"แข่ง แข่งกะผีอะไรล่ะ! พักฟื้นไปเลย เชื่อฟังหมอด้วย!"

หลิวเจินช่วยพูดเกลี้ยกล่อม

"เสี่ยวเถี่ย เชื่อฟังแม่เขาเถอะ พักฟื้นร่างกายให้ดีก่อน"

หลิวเถี่ยแย้ง

"แม่ ผมไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ ผมแค่มาตรวจร่างกายเฉยๆ หมอบอกว่าผมพักสัก 2-3 วันก็หายแล้ว! ผมไม่ได้ฝึกดาบมาตั้งนานเปล่าๆ หรอกนะ ร่างกายผมแข็งแรงมาก"

หลังจากโต้เถียงกันอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดหวังอวิ๋นก็ทนความดื้อดึงของหลิวเถี่ยไม่ไหว ต้องไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้เขา และให้เขากลับไปพักที่บ้าน

ช่วงบ่าย หลิวเถี่ยก็กลับไปที่โรงเรียน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันกระชับมิตรวิชาดาบกับโรงเรียนมัธยมปลายชิงหยางที่ 19

"หลิวเถี่ย สู้ๆ!!"

ทันทีที่หลิวเถี่ยก้าวขึ้นเวที เสียงเชียร์ดังลั่นของหนิงซินก็ดังมาจากด้านข้างลานประลองยุทธ์ ดึงดูดสายตาของผู้คนจำนวนมาก

ในการแข่งขันก่อนหน้านี้ หนิงซินไม่เคยเชียร์หลิวเถี่ยอย่างออกนอกหน้าขนาดนี้มาก่อน เธอเพียงแค่ยืนดูการแข่งขันอยู่เงียบๆ ด้านข้างเท่านั้น

ไอ้หมาเอ๊ย มีแฟนสวยขนาดนี้มาเชียร์ด้วย ไปตายซะเถอะ!!

คู่แข่งของหลิวเถี่ยเมื่อถูกเสียงเชียร์ของหนิงซินกระตุ้น ก็ระเบิดความโกรธแค้นของคนโสดออกมา แทงดาบพุ่งเข้าใส่ลำคอของหลิวเถี่ย แต่ก็ถูกหลิวเถี่ยใช้กระบวนท่าเมฆาม้วนกระแสคลื่นทำลายการโจมตีได้อย่างง่ายดาย และฟาดดาบลงบนหน้ากาก

หนิงซินตื่นเต้นจนชูหมัดน้อยๆ ขึ้นฟ้า

"ทำได้สวย!!"

"หนิงซิน เธอเชียร์หลิวเถี่ยออกนอกหน้าขนาดนี้ ชอบเขาใช่มั้ยล่ะ"

หม่าลี่หัว หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง ผมสั้น บนใบหน้ามีสิววัยรุ่นขึ้นประปราย หน้าตาสะสวยเอ่ยแซว

หนิงซินหน้าแดงระเรื่อ แต่ก็ยอมรับอย่างเปิดเผย

"ใช่แล้ว! ฉันชอบเขา พวกเธอห้ามแย่งฉันนะ!"

"โอ้โห~!"

"เจ้าหญิงหนิงซินของเรายอมรับแล้ว! ใจกล้าจริงๆ~!"

"..."

กลุ่มเพื่อนสาวที่รายล้อมหนิงซินอยู่พากันเอ่ยแซว หนิงซินก็หน้าแดงระเรื่อ ยิ้มรับสายตาของเพื่อนๆ ถึงแม้เธอจะเขินอายมาก แต่ก็ต้องประกาศสิทธิ์ความเป็นเจ้าของไว้ก่อน เพื่อชิงความได้เปรียบ

เดิมทีหนิงซินก็มีความรู้สึกดีๆ ให้หลิวเถี่ยอยู่บ้าง พอถูกเขาช่วยไว้ ความรู้สึกดีๆ ก็เปลี่ยนเป็นความชอบ แน่นอนว่า เหตุผลหลักก็คือหลิวเถี่ยหน้าตาค่อนข้างหล่อเหลา ยิ่งคุณภาพร่างกายของเขาเพิ่มขึ้น เขาก็ยิ่งดูหล่อเหลามากขึ้นเรื่อยๆ

นับตั้งแต่เริ่มการแข่งขันกระชับมิตร หลิวเถี่ยก็รับหน้าที่เป็นทัพหน้าของโรงเรียนมัธยมปลายชิงหยางที่ 1 และเอาชนะคู่แข่งจากโรงเรียนอื่นได้เพียงลำพังทุกครั้ง ทำให้เขามีแฟนคลับเพิ่มขึ้นมากมายในชั่วพริบตา และยังมีสาวน้อยอีกหลายคนที่แอบชอบเขาอยู่

การที่หนิงซินประกาศตัวว่าชอบหลิวเถี่ยก่อน ก็สามารถขู่ให้สาวน้อยที่สงวนท่าทีถอยร่นไปได้ไม่น้อย

หม่าลี่หัวหัวเราะเบาๆ และเอ่ยขึ้น

"หนิงซิน ศัตรูหัวใจตัวฉกาจของเธอไม่ใช่พวกเราหรอกนะ แต่เป็นคนนู้น เทพธิดาดาบหิมะดำต่างหาก ถ้าเธอออกโรงล่ะก็ เกรงว่าคงไม่มีผู้ชายคนไหนต้านทานเสน่ห์ของเธอได้หรอก"

สายตาของหนิงซินไปหยุดอยู่ที่ลั่วเสวี่ยเฟยซึ่งสวมชุดนักดาบนั่งเงียบๆ อยู่ด้านข้าง ภายในใจก็เกิดความรู้สึกถึงอันตรายขึ้นมา

ความสวยของลั่วเสวี่ยเฟยนั้นสะกดได้ทั้งชายและหญิง แม้แต่หนิงซินก็ยังต้องยอมรับว่าตัวเองด้อยกว่าลั่วเสวี่ยเฟยในทุกๆ ด้าน

โรงเรียนมัธยมปลายชิงหยางที่ 19 ไม่มีนักดาบที่เก่งกาจอะไร จึงถูกหลิวเถี่ยเอาชนะไปได้อย่างง่ายดายเช่นกัน

ในช่วงหลายวันต่อมา หลิวเถี่ยก็ยังคงเอาชนะโรงเรียนอื่นๆ ที่มาประลองวิชาดาบกับโรงเรียนมัธยมปลายชิงหยางที่ 1 ได้เพียงลำพัง

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───