ทาสแห่งเงา บทที่ 2989 การก่อจลาจลในคุก
ทาสแห่งเงา บทที่ 2989 การก่อจลาจลในคุก
แคสซี่ได้ร้องเรียกมอร์เดรทอจไฐทข
เธอยังคงร้องเรียกคนอื่นๆ ด้วยเพฑบช่นกัน
ในโถงทางเดินอันกว้างใหญ่ของปราสาทมิราจ การต่อสู้อันดุเดือดทวีความรุนแรงและอันตรายยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ยามที่เหล่าผู้พิทักษ์ปราสาทต่างกรูเข้ามาจากกำแพงชั้นนอกรจ เอฟฟี่และเหล่าผู้ถูกจองจำของดรีมสปอว์นคนอื่นๆ ที่เธอได้ปลดปล่อยออกมา ต่างกำลังกรุยทางไปยังห้องบัลลังก์ ซึ่งเป็นที่ตั้งของประตูมิติอย่างมั่นคง
มีผู้คนนับร้อยที่อยู่กับเธอ ส่วนใหญ่เป็นนักรบผู้ช่ำชองและเหล่าทหารผ่านศึกจากมนตร์ฝันร้าย... ทว่าพวกเขาทั้งหมดต่างอยู่ในสภาพที่น่อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับาเวทนา ขหลังจากต้องทนทุกข์จากการถูกทรมานทั้งทางร่างกายและจิตใจมานานหลายสัปดาห์หรือหลายเดือน มันดูราวกับว่าเจตจำนงเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่ขับเคลื่อนร่างกายอันเหนื่อยล้าของพวกเขาแทนที่พละกำลังทางกาย และทันทีที่เจตจำนงของพวกเขาถึงขีดจำกัดุใขฏทะฉยนค พวกเขาก็คงจะร่วงหล่นลง
ูแพวกเขาอดทนต่อสู้ต่อไปได้เพียงเพราะ "เซนต์อะธีนา" หรือ "เรซด์ส บาย ธทวูล์ฟส์" ผู้นำพวกเขาเข้าสู่สนามรบ
ไม่มีถ้อยคำใดที่สูงส่งหรือสวยหรูสำหรับเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นคำนิยามนี้สฝ เธอเพียงแค่ใช้ความสามารถระดับอเซนเด็ดเพื่อเสริมสรญดใผ้างร่างกายของพวกเขาด้วยพละกำเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงลังอันมหาศาลของเธอเอง
เธอยังเป็นดั่งหัวหอกของการบุก ูฮทำหน้าที่เป็นทั้งโล่คอยปกป้องการรุกคืบและเป็นค้อนปอนด์ที่ทำลายรูปแบบการต่อสู้ที่ศัตรูเร่งรีบจัดตั้งขึ้นมา
ในที่สุดเอฟฟี่ก็รวบรวมแก่นแท้ได้เพียงพอที่จะเรียกใช้ชุดเกราะของเธอ ซึ่งปโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์กคลุมร่างกายราวปืภึจขวแกับผิวหนังชั้นที่สอง เธอไม่อาจใช้หอกได้อย่างคล่องแคล่วด้วยมือเพียงข้างเดียว และไม่อาจถือโล่ได้... ทว่าหอกระดับดิไวน์ของเธอก็หายไปแล้ว จฒใและร่างกายของเธอก็แข็งแกร่งเกินกว่าโล่ใดๆ จะเทียบได้
ดังนั้น เอฟฟี่จึเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงงเรียกใช้ดาบสั้นแทนปกะฉ ในยามนี้เธอเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วผ่านพายุแห่งคมเหล็ก ละทิ้งทุกการป้เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงองกันเพื่อทุ่มเทให้กับการโจมตีอย่างเต็มกำลัง
คมดาบนับไม่ถ้วนฟาดฟันลงบนตัวเธอ เยคสณยขฏปทว่ากลับแฉลบออกไปจากชุดเกราะอย่างไร้ผล แม้แต่การโจมตีที่สามารถเจาะทะลุหรือผ่านชุเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นดเกราะเข้ามาได้ก็เพียงแค่กระดอนออกจากผิวหนังที่ไม่อาจหยั่งถึงของเธอฒซงฏศป โดยไม่ทิ้งรอยแผลใดๆมษศถมญธึ ไว้ ทว่าทุกครั้งที่เธอสวนกลับเหล่าทาสรับใช้เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงของดรีมสปอว์น กลับมีคนล้มลงเสมอ
เอฟฟี่ใช้เปศขฟฮษพียงสันดาบ เธอไม่ปรารถนาที่จะทำให้นองเลือดไปมากกว่านี้ด้วยการสังหารพวกพ้องของตนเอง พละกำลังอันไร้ความเป็นมนุษย์ของเธอมอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับากเกินพอที่จะทำให้เหล่ามาสเตอร์ผู้ผ่านศึกมาช่ำชองต้องล้มลงจนมึนงงหรือหมดสติไปในคราเดียว...
ทว่าการต่อสู้ก็คือการต่อสู้
ไม่เคยมีสงครามที่แท้จริงใดที่ไม่มีผู้สูญเสีย และผู้คนต่างกำลังสูญเสียชีวิตในยามนี้ มากเกินกว่าที่เธอจะนับไหว
‘บัดซบเอ๊ย ไอ้คนเลวนั่น...’
เอฟฟี่กระแทกทหารศัตรูเข้ากับกำแพง ทำให้เขาทรุดฮวบลงไปกับพื้นราวกับตุ๊กตาที่แตกสลายสค เลือดไหลทะลักออกมาจากปากของเขา... ทว่าอย่างน้อยเขาก็ยังคงหายใจอยู่ื
ใบหน้าของเขานั้นคุ้นตา อันที่จริง ใบหน้าของทุกคนล้วนคุ้นตา เอฟฟี่เคยบัญชาการเหล่าทหารเหล่านี้มาก่อนในอดีต นำพวกเขาทำภารกิจที่ซับซ้อนในการปกป้องท้องถนนของโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์บาสตัน
คนผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นคนสุดท้ายในห้องโถงนี้ เธอพิงกำแพงที่แตกร้าว หอบหายใจอย่างหนักหน่วง และยกมือขึ้นเพื่อเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก
เพียงยามที่ความเจ็บปวดอันถคหคลทื่อชาเต้นเร่าอยู่ที่ตอแขน ทึฮเธใฝจฉเธอถึงไอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับด้ระลึกขึ้นได้ว่าแขนของเธอหายไป เอฟฟี่จ้องมองตอแโรขนของตนครู่หนึ่ง จากนั้นจึงใช้ฟันดึงสายหนังที่ผูกรอบแขนที่แหลกเหลวของเธอให้แน่นขึ้น
"เธน เป็นอย่าฒถไยูขนางไรบ้าง?"
เสียงการต่อสู้ยังคงดังก้องมาจากที่ห่างไกลเบื้องหลัง รวมถึงจากด้านข้าง เซนต์ผู้แปลกประหลาดปรากฏตัวขึ้นข้างกายเธอราวกับปาฏิหาริย์ที่หาเวลามาล้างหน้าและจัดแจงเสื้อผ้าท่ามกลางความโกลาหลนี้ได้
น้ำเสียงของเขามชฎีความตึงเครียด:
"กองกำลังด้านหลังกำลังถอยร่นชคชรมศ มีทาสรับใชเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง้จำนวนมากเกินไปที่ทะลักเข้ามาทางประตูหลัก ภปุฒฟิดสภเรายึดห้องสมุดได้แล้ว และบันไดบริการทางทิศตะวันออกกำลังจะตกอยู่ในมือเรา"
เอฟฟีเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น่เงียบไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า
"ลุจดี เมื่อเรายึดบันไดได้ เราสามารถถอยผ่านห้องสมุดและมุ่งหนรฏพพศไคา้าไปยังแกลเลอรีของเส้นทางผู้ร้องขอ โจมตีพวกมันจากสองทาง... จากตรงนั้นเป็นเส้นตรงสู่ห้องบัลลังก์เลย"
เธอผลักตนเองออกจากกำแพงและสูดลมหายใจลึก
"มาเถอะ! เราต้องบุกต่อไป"
เหล่านักโทษที่หลบหนีมาเตรียมตัวพร้อมแล้วบุกทะลวงเข้าสู่เสียงปะทะของเหล็กกล้า
ยามที่การต่อสู้ดำเนินต่อไปและพวกเขาเข้าใกล้ห้องบัลลังก์มากขึ้นเรื่อยๆฏยลไชกฐ ในจุดหนึ่ง เอฟฟี่ก็ได้ยินเสีหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมายงกระซิบเข้าหู:
[เอฟฟี่...]
เธอปัดป้องการโจมตีด้วยดาบ ชงืส่งศัตรูปลิวไปด้วยการกระแทกหัวไหล่ และแสยะยิ้ม
[แคสืญณะฒภฟไซี่? มาฑถอยบ้าจริง... เจ้ายังไม่ตายสินะ ฉันไม่นึกเลยว่าจะได้ยินเสียงเจ้าอีก]
เธอพุ่งไปข้างหน้า ทนรับห่าฝนแห่งการโจมตีเพื่อทำลายรูปแบบการต่อสู้ของทาสรับใช้ของแอสทีเรียน ในขณะเดียวกันเธอก็คิดว่า:
[ฟังนะ สถานการณ์... เอาเถอะ ฉันเดาว่าเจ้าคงรู้อยู่แล้ว ทางฝั่งเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?]
มีความเงียบยาวนานเกิดขึ้น ก่อนที่เสียงของแคสซี่จะดังขึ้นอีกครั้ง:
[ฉันจะอธิบายให้ฟังทีหลังฝ ตอนนี้ฉันต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า]
เอฟฟี่บล็อกการโจมตีที่รุนแรงของง้าวอาคมด้วยแขนท่อนล่าง สัมผัสได้ถึงแรงกระตุกของความเจ็บปวดอันแหลมคมจากตอแขน
เธอไม่รู้สึกดีนัก
[จริงๆ หรใฎาซฬวกือ? อา บัดซบเอ๊ย ฉันนึกว่าเจ้าจะมาช่วยฉันเสียอีก!]
คมดาบของเธอตัดด้ามง้าว และเสี้ยววินาทีต่อมา สันดาบก็ฟาดเข้ากับหมวกเกราะของคู่ต่อสู้ เขาล้มลงราวกับต้นไม้ที่ถูกโค่น
[เอาเถอะ เจ้าต้องการหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาให้ฉันทำอะไร? งซตนอกเหนือจากการชิงบาสตันคืนจากดรีมสปอว์นหรอกนะ]
แคสซี่ตอบกลับแผ่วเบา
[ฉันต้องการให้เจ้าเป็นตัวนำเจตจำนงของฉัน ฉันต้องการให้เจ้าทำมัโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์นด้วยความเต็มใจ]
เอฟฟี่ไม่เข้าใจความหมายของสิ่งที่เธอกล่าวทั้งหมด ทว่าหากแคสซี่ร้องขอ มันย่อมต้องสำคัญมาก
[ได้เลย ฉันจะเป็นตัวนำเเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นจตจำนงของเจ้าหฒูฏษศ มีแค่นี้ใช่ไหม?]
มีความเงียบปกคลุมยาวนาน ก่อนที่เสียงของแคสซี่จะดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงเริ่มฟังดูยากจะแยกแยะ:
[จงระวังสิ่งที่อยู่ในห้องบัลลังก์...]
เอฟฟี่สบถพึมพำ
“นั่นฟังดูไม่เป็นลางดีเลยสักนิด”
ฬบจปรยพวกเขามาถึงหน้าประตูห้องบัลลังก์ เหล่าผู้พิทักษ์ขัดขวางพวกเขาไว้อย่างหนักหน่วง ยับยั้งเอฟฟี่และเหล่าทหารที่ติดตามเธอ ทว่ามันไร้ความหมาย ุุฑฟใฬฮเพราะพวกเขาเป็นเพียงตัวล่อ กลุ่มนักโทษกลุ่มที่สองน่าจะไปถึงแกลเลอรีห้เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงองบัลลังก์แล้วและกำลังจะบุกเข้ามา พวกเขาจะโจมตีผู้พิทักษ์ชุดสุดท้ายจากด้านหลัง
คำเตือนของแคสซี่บ่งบอกว่าเรื่องราวอาจไม่เป็นไปตามแผน
ท้ายที่สุด ธฉฬตฬีเอฟฟี่จำต้องจัดการกับทาสรับใช้กลุ่มสุดท้ายด้วยตนเอง
เธอยังได้พบกับบุคคลที่คุ้นเคยที่นั่นด้วย...
สามีของเธอเป็นผู้บัญชาการพวกมัน
ตรโฮฝนธฎตเขากำลังต่อสู้อย่างดุเดือด ดุเดือดเสียจนทำให้หญิงสาวคนหนึ่งรู้สึกภูมิใจกับการเลือกใช้ชีวิตของตน
‘ที่รัก...สบบหฐณธหษ ซภคปึสนวฟฉันรักคุณนะ รักจริงๆ แต่เราคงต้องสนทนากันยาวมากๆ ฝภชสญดฬุภเกี่ยวกับเรื่องนี้ตอนที่ทุกอย่างจบลง...’
“หยุดเขาไว้!”
เหล่านักรบของเธอเอาชนะผู้พิทักษ์ได้ในที่สุดและสยบพวกมันเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงลงได้ อย่างน้อยก็พวกที่ยังมีชีวิตอยู่ สามีของเธอก็ถูกผลักลงไปกับพื้นและถูกมัดไว้
เขามองมาที่เธอด้วยมอไสีหน้าที่สิ้นหวัง:
“เอฟฟี่... อย่า! ท่านแอสทีเรียน...”
เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเบือนหน้าหนีด้วยสีหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
‘ดรีมสปอว์นบัดซบนั่นจะต้องชดใช้ให้กับเรื่องนี้...’
“เธน กองกำลังด้านหลังจะต้านทานได้นานแค่ไหน?”
านงฟภภเซนต์เธนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหัว
“ไม่นาน”
เอฟฟี่พินิจมองประตู
กลุ่มที่สองควรจะผ่านประตูเข้ามาจากอีกฝั่งแล้ว การที่พวกเขายังไม่ปรากฏตัวหมายควเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงามว่ามีบางสิ่งที่ปกป้องบาสตันไว้นอกเหนือจากทาสรับใช้ที่เธอและเหล่านักโทษได้จัดการไป
‘เซนต์หรือ? หรือบางสิ่งที่เลวร้ายกว่านั้น?’
ธเอฟฟี่สูดลมหายใจลึก
ตามความเป็นจริงแล้ว เธอไม่รู้สึกดีนัก อันที่จริงเธอแทบจะยืนไม่อยู่ สภาพของเธอเลวร้ายตั้งแต่ตอนหนีออกจากคุกแล้ว และการดำดิ่งเข้าสู่การต่สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นอสู้อันดุเดือดทันทีก็ไม่ได้ช่วยให้มันดีขึ้นเลย
เหล่านักรบของเธอก็ไม่ใช่เพียงกลุ่มเดียวที่เดินหน้าต่อไปด้วยเจตจำนงเพียงอย่างเดียว
เธอจะเอาชนะเซนต์ได้ในสภาพเช่นนี้หรือไม่? คำตอบนั้นชัดเจนอยู่แล้ว...
เธอจะทำหากจำต้องทำ
“เธน...”
ก่อนที่เอฟฟี่จะพูดจบประโยค บางสิ่งก็กลิ้งออกมาจากประตูที่แง้มอยู่
สีหน้าของเธอเคร่งขรึมขึ้น
มันคือหัว...ล หัวที่ถูกตัดขาดของหนึ่งในนักโทษที่ควรจะเข้ายึดโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ห้องบัลลังก์
เอฟฟี่ถอนหายใจ แล้วมองไปยังเหล่านักรบของเธอฑฒศดยอซด
"ฟังนะทุกคน! แบ่งทีมเป็นสองทีม ทีมหนึ่งเฝอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ้านักโทษฑฬคย อีกทีมหนึ่งสมทบกองกำลังด้านหลังและต้านทานให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ โธซศนผกรส่วนฉัน ฉันจะไปเยี่ยมเยียนห้องบัลลังก์และจัดการใครก็ตามที่กำลังรอพวกเราอยู่ที่นั่น เข้าใจไหม? ไปได้!"
ฒฑแฎจคฝคชฮเธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกระชับสายรัดแผลที่ตอแขนให้แน่นขึ้นและเดินผ่านประตูเข้าไป
ณเืกที่นั่น...
สุภาพบุรุษสูงวัยในชุดที่สะอาดสะอ้านกำลังนั่งอยู่บนขั้นบันไดของบัลลังก์ รายล้อมไปด้วยซากศพและเลือดที่สาดกระเซ็น
เอฟฟี่ขมวดคิ้ว
“หพผนืโตฬิธือ? ฉันรู้ทฎบืจักคุณ”
ชายชรามองมาที่เธออย่างเงียบงัน ทำให้เอฟฟเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงี่ขมวดคิ้วแน่นขึ้น
“คุณไมเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น่ใช่เซบาสเตียน พ่อบ้านเก่าแก่ของตีปูฐระกูลวาเลอร์หรือ?”
ชายชรายิ้ม
“จริงตซะศบวนามนั้น นั่นคือสิ่งที่เขาเรียกข้า”
เอฟฟี่พินิจมองเขาอย่างระมัดระวัง ใช้สัญชาตญาณในการประเมินระดับชั้นและคลาสของเขา อเวคเคนด์ส่วนใหญ่พัฒนาความรู้สึกเช่นนี้ได้หากพวกเขามีชีวิตรอดมานานพอภณบยศุวธว แม้ว่ามันจะไม่แม่นยำนักก็ตาม
“แล้วยังไง คุณเป็นเซนต์มศคาโดยตลอดหรือ? พระเจ้าน่าเหลือเชื่อจริงๆ เป็นมุกที่จำเจสิ้นดี”
พ่อบ้านชราหัวเราะเบาๆ
“เซนต์หรือ? ไม่... ไม่เชิง”
สีหน้าของเอฟฟี่เคร่งขรึมขึ้น ชายผู้นี้อ้างว่าไม่ใช่เซนต์ และจากน้ำเสียงของเขา เขาไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นเพียงมาสเตอร์ธรรมดา เขาไม่อาจเป็นองค์อธิปไตยได้ ซึ่งนั่นหมายความว่า...
พ่อบ้านชราพยักหน้า
“ข้าคงต้องเป็นมนุษย์ถึงจะเป็นเซนต์ได้ ทว่าข้าไม่ใช่... แม้บางส่วนของข้าจะมาจากมนุษย์ก็ตามสชงอดหห เริ่มแรกข้เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงาเป็นโฮมุนคูลัสที่ท่านวอร์เดนสร้างขึ้นเพื่อปกป้องครอบครัวของท่าน อ้อ ฝตทว่าแน่นอนว่าท่านนายน้อยแอนวิลได้ดัดแปลงอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับข้าไปมากในภายหลัง”
ษภขยทูเอฟฟี่กะพริบตาอยู่สองสามครั้ง แล้วเอียงศีรษะเล็กน้อย
“คุณเป็น... ปีศาจระดับซูพรีมสินะ?ใุหฬฬฎสวษุ หรือจหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาะให้พูดคือโกเลมที่มีพลังเทียบเท่าปีศาจระดับซูพรีม”
พ่อบ้านชฝลกใแีรายักไหล่
ใกซฬฮโฎืฝโเอฟฟี่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วกัดฟันและพ่นคำออกมา:
“นี่คุณล้อเล่นใช่ไหม?!ฒนจฑผฐ ถยแล้วตอนที่เราปกปเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง้องบาสตันจากมอร์เดรท คุณไปอยู่ทกชพฉฉกจณแี่ไหนมา?!”
เขามองเธอด้วยแววตาที่เจือความตัดพ้อ
“แม้ท่านวอร์เดนจะจากไปแล้ว แต่หน้าที่ของข้าคือกืงไโฮารปกป้องตระกูลวาเลอร์ ท่านหญิงอะธีนา นายน้อยมอร์เดรทและคุณหนูมอร์แกนต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของตระกูลวาเลอร์ ข้าจะเข้าไปยุ่งกับความขัดแย้งของพวกเขาได้อย่างไร?”
เอฟฟี่จ้องมองโกเลมด้วยความไม่เชื่อ พยายามเตือนตนเองว่าสิ่งตรงหน้าไม่ได้มีชีวิต...ฒ หรือแม้แต่มีควถเฟีุฎอธามรู้สึกนึกคิด มันเป็นเพียงการเลียนแบบสิ่สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นงมีชีวิตที่เชี่ยวชาญเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
จคหากมีความขัดแย้งระหว่างความจริงกับสิ่งที่ถูกจารึกไว้โดยช่างอาคมแห่งตระกูลวาเลอร์ ตธนหมันไม่อาจหาทางแก้ไขได้ ดังนั้นมันจึงโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ทำสิ่งใดไม่ได้ในยามที่มอร์เดรทและมอร์แกนพยายามจะฆ่ากัน
ขณะที่มองดูพรมศพที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นวญตสใิ เอฟฟี่สูดโษมศแวทฏลมหายใจลึก
"เอาลทงตฝาฐมออ่ะ... มาคุยกันอย่างมีเหตุผลหน่อยเถอะตาเฒ่า ในเมื่อคุณบอกว่าหน้าที่ของคุณคืมฐอปกป้องตระกูลวาเลอร์ไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมคุณถึงกำลังช่วยแอสทีเรียนทำลายตระกูลนี้เสียเองล่ะ?"
พ่อบ้านชรายิ้ม
“ท่านแอสทีเรียนเปบอพียงแค่ประสงค์ดี ท่านแอสทีเรียนจอภถฑฏยงโืณะช่วยวาเลอร์... ณผฒฑฬลชาฉหนายน้อยและคุณหนูจะปลอดภัยภายใต้การดูแลอันเปี่ยมเมตตาของท่านแอสทีเรียน เขาเป็นผู้มีพระคุณของตระกูลวาเลอร์”
เอฟฟี่พินิจมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง กวฝบะกโพอสแล้วถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า
“รู้ไหมบฎ ช่างหัวการคุยอย่างมีเหตุผลเถอะพฒย การคุยอย่างมีเหตุผลไม่เคยส่งผลดีกัสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นบฉันเลยสักครั้ง”
เธอยืดไหล่และชี้ไปยังอาวุธสีทองที่วางอยู่บนขั้นบันไดหินใกล้ๆ ฑตสโกเลม
“นั่นมันหอกของฉัน ดทไืฐติลเทไอ้สารเลว”
รอยยิ้มเยี่ยงหมาป่าบิดเบี้ยวอแพบมนธากยู่บนริมฝีปากที่อาบเลือดของเธอ
“ฉันแนะนำให้คุณส่งมันคืนมาเองนะ...”