ตอนที่ 79 การติดเชื้อทั่วโลก 1

.

.

วันที่ 7 ในโลกแห่งความเป็นจริง

เสียงของเกมหลุมดำดังขึ้นอีกครั้ง

[จำนวนผู้เล่นไม่เพียงพอ จะทำการสุ่มผู้เล่นเข้าร่วมเพื่อให้ครบสิบล้านคนสำหรับเกมเอาชีวิตรอด]

[ยินดีด้วย คุณเข้าสู่เกมเอาชีวิตรอดสำเร็จ - การติดเชื้อทั่วโลก]

[ไอเทมเริ่มต้น : โทรศัพท์มือถือ1, บัตรประชาชน1, กระเป๋าเป้*1, เงินทุนเริ่มต้น 2,000]

[ภารกิจปัจจุบัน : เอาชีวิตรอดให้ได้ 10 วัน]

[จำนวนผู้รอดชีวิตปัจจุบัน : 10,000,000]

[เนื่องจากนี่เป็นครั้งที่ 4 ที่คุณเข้าสู่เกมเอาชีวิตรอด ค่าสถานะพื้นฐาน ร่างกาย ความเร็ว และพละกำลัง จะได้รับ +5 อย่างละหนึ่งครั้ง]

[เนื่องจากนี่เป็นครั้งที่ 4 ที่คุณเข้าสู่เกมเอาชีวิตรอด จำนวนสิทธิ์จับรางวัลของคุณเพิ่มขึ้น 1 ครั้ง]

[คุณมีสิทธิ์เข้าร่วมการจับรางวัล 4 ครั้ง ต้องการจับรางวัลทันทีหรือไม่? ใช่/ไม่]

เย่เจายืนยันในใจ : ใช่

[ยินดีด้วย คุณได้รับพื้นที่ส่วนตัว 1 ลูกบาศก์เมตร (รวมเข้ากับพื้นที่ส่วนตัวเดิมของคุณเรียบร้อยแล้ว)]

[ยินดีด้วย คุณได้รับน้ำยาฆ่าเชื้อ 100 มิลลิลิตร*1]

[ยินดีด้วย คุณได้รับหน้าค่าสถานะร่างกาย +1]

[ยินดีด้วย คุณได้รับหน้าค่าสถานะความเร็ว +1]

[สแกนสำเร็จ : สร้างน้ำยาฆ่าเชื้อ 100 มิลลิลิตร*1 ต้องใช้แต้มสร้างสรรค์ 10 แต้ม]

[หมายเหตุ : ภายในเกม เวลาการเอาชีวิตรอดจะถูกนับเป็นแต้มสร้างสรรค์และค่าประสบการณ์พยากรณ์โดยอัตโนมัติ]

[หมายเหตุ : สิ่งของที่ไม่ใช่ของโลกนี้ไม่สามารถนำเข้าสู่เกมได้ (ยกเว้นไอเทมเกม) สิ่งของที่ไม่ใช่ของโลกนี้ถูกจัดเก็บเข้าสู่พื้นที่ระบบโดยอัตโนมัติ และจะส่งคืนให้ผู้เล่นหลังจบเกม]

[เกมเริ่มต้นแล้ว หวังว่าจะได้พบคุณอีกครั้ง]

ประกาศของระบบแทบไม่ต่างจากก่อนหน้านี้มากนัก เพียงแต่จำนวนผู้เข้าร่วมเพิ่มขึ้นเป็นสิบล้านคนอย่างกะทันหัน

นั่นหมายความว่าผู้เล่นทั้งหมดกำลังเข้าร่วมโลกนี้พร้อมกัน ซึ่งก็สมกับชื่อ “การติดเชื้อทั่วโลก” จริง ๆ

เย่เจาลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองอยู่บนรถไฟความเร็วสูงสายหนึ่ง และไม่รู้ว่ากำลังมุ่งหน้าไปที่ไหน

ไม่ว่ารถไฟจะไปที่ใด เย่เจาก็ตัดสินใจลงที่สถานีถัดไปก่อน

เธอเปิดดูค่าสถานะส่วนตัวของตนเอง

[ชื่อ : เย่เจา]

[ร่างกาย : 332 (ไม่รวมผลของอุปกรณ์)]

[พละกำลัง : 220 (ไม่รวมผลของอุปกรณ์)]

[ความเร็ว : 162 + 50 (ผลของอุปกรณ์)]

[หมายเหตุ : ไม่รวมค่าสถานะพื้นฐานของผู้เล่น]

[พรสวรรค์ที่ครอบครอง : SSS สรรสร้าง, SSS พยากรณ์]

[พลังธาตุ : ไม่มี]

[พื้นที่ส่วนตัว : 7 ลูกบาศก์เมตร]

[สรรสร้าง : ระดับ 3]

[แต้มสร้างสรรค์ : 5100]

[ค่าประสบการณ์ : 1%]

[พยากรณ์ : ระดับ 1 (ใช้งานได้)]

[ค่าประสบการณ์ : 40 (หมายเหตุ : 24 ชั่วโมง ≈ 1 แต้ม)]

[CD：00:00:00]

[ระดับปัจจุบันสามารถพยากรณ์เหตุการณ์ภายใน 3 วันข้างหน้าได้ ระยะเวลาพยากรณ์ : 10 วินาที]

ในเมื่อมาแล้ว เย่เจาจึงสแกนรถไฟความเร็วสูงก่อนเป็นอันดับแรก

[สแกนสำเร็จ : สร้างรถไฟความเร็วสูง*1 ต้องใช้แต้มสร้างสรรค์ 1 แต้ม]

[สแกนสำเร็จ : สร้างทางรถไฟ*1 ต้องใช้แต้มสร้างสรรค์ 1 แต้ม]

เย่เจาพึงพอใจมาก ดูเหมือนแผนเปิดเส้นทางรถไฟความเร็วสูงจะต้องถูกบรรจุเข้าไปในตารางเรียนประจำวันของเธอเสียแล้ว

เธอสอบถามพนักงานประจำขบวน และทราบว่าสถานีถัดไปคือเมือง C โดยจะถึงในอีก 50 นาที

เธอสังเกตผู้โดยสารบนรถไฟ พบว่าทุกคนดูเป็นปกติ ไม่มีใครสวมหน้ากาก ไม่มีใครไอ ดูเหมือนการติดเชื้อจะยังไม่เริ่มต้นขึ้น

แต่เพื่อความมั่นใจ เธอใช้แต้มสร้างสรรค์ 1 แต้มสร้างหน้ากาก N95 หนึ่งกล่องสำหรับตัวเอง และฉีดพ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ระบบมอบให้รอบตัว

หลังผ่านประสบการณ์เลวร้ายจากรังสีนิวเคลียร์มาแล้ว เธอไม่อยากติดไวรัสแม้แต่น้อย

ไม่รู้ว่าพรสวรรค์การรักษาของเย่หมิงเยวี่ยจะรักษาไวรัสได้หรือเปล่า?

ถ้ารักษาได้ เธอคงโมโหมากแน่ ๆ

เย่เจาหยิบโทรศัพท์ออกมา จากนั้นก็ดึงแครอทออกมาจากกระเป๋าเป้แล้วเริ่มแทะอย่างจริงจัง ตั้งใจจะเสริมภูมิคุ้มกันให้ร่างกายตั้งแต่ตอนนี้เลย!

ผู้โดยสารที่นั่งข้างเย่เจาเหลือบมองเธอด้วยความประหลาดใจ

เย่เจาค้นหาข่าวล่าสุดบนอินเทอร์เน็ต แต่ไม่พบข้อมูลเกี่ยวกับโรคระบาดเลยแม้แต่น้อย จึงค่อยโล่งใจขึ้นเล็กน้อย

ตราบใดที่การติดเชื้อยังไม่เริ่ม เธอก็ยังมีเวลาขายทอง กักตุนเสบียง และหาโรงแรมหรูสักแห่งไว้ซ่อนตัว

เธอเปิดไป่ตู้ แล้วค้นหาและดาวน์โหลดคู่มือการขับรถไฟความเร็วสูง

ในเวลาเดียวกัน เธอก็เปิดใช้สกิล [พยากรณ์]

ทุกอย่างในตอนนี้สงบเกินไป จนทำให้เธอทั้งสบายใจและไม่สบายใจในเวลาเดียวกัน

เธอตัดสินใจดูว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น

[กำลังใช้สกิลพยากรณ์ ระดับพยากรณ์ปัจจุบัน : 1 ระยะเวลาสกิล : 10 วินาที]

สถานีรถไฟความเร็วสูงเมือง C แออัดไปด้วยผู้คน ตำรวจจำนวนมากกำลังคอยจัดระเบียบให้ผู้โดยสารออกจากสถานี

เสียงประกาศของผู้หญิงดังขึ้นผ่านลำโพง

“เรียนผู้โดยสารทุกท่าน เนื่องจากเกิดเหตุถนนทรุดตัว ขบวนรถไฟความเร็วสูงทุกสายที่ผ่านสถานีแห่งนี้ รวมถึง G1220, G1209 และ G1223 จะหยุดให้บริการชั่วคราว ผู้โดยสารสามารถดำเนินการคืนตั๋วได้ที่ช่องจำหน่ายตั๋ว เครื่องจำหน่ายตั๋วอัตโนมัติ และจุดบริการต่าง ๆ โปรดออกจากสถานีอย่างเป็นระเบียบ”

ผู้โดยสารภายในสถานีต่างเต็มไปด้วยเสียงบ่นไม่พอใจ

“เกิดอะไรขึ้น? ฉันมีประชุมต้องไปนะ!”

“ทำไมจู่ ๆ ถึงหยุดเดินรถ? เรื่องดินถล่มจัดการให้เร็วกว่านี้ไม่ได้หรือไง?”

“ฉันไม่เอาเงินคืน! แล้วเวลาในการทำงานที่เสียไปใครจะชดเชยให้?”

“…”

…

บนถนนที่ผู้คนพลุกพล่าน

จู่ ๆ คนเดินถนนคนหนึ่งที่กำลังเดินอยู่ก็ไอออกมาเป็นเลือดคำโต ก่อนจะล้มลงกับพื้นด้วยความทรมาน เลือดไหลทะลักออกจากปากราวกับก๊อกน้ำที่เปิดทิ้งไว้ ผู้คนรอบข้างส่งเสียงกรีดร้อง

“ช่วยด้วย! เรียกรถพยาบาลเร็ว!”

แต่ไม่นานหลังจากนั้น คนใจดีที่เข้าไปช่วยเหลือก็ล้มลงตามกันไป พวกเขาอาเจียนเป็นเลือดจำนวนมากไม่หยุดเช่นกัน

ภาพเหตุการณ์นี้ราวกับจุดเริ่มต้นของฝันร้าย

ผู้คนบนท้องถนนล้มลงทีละคน ๆ ก่อให้เกิดความโกลาหลและการจราจรติดขัดไปทั่ว…

ระบบ : [การใช้สกิลพยากรณ์สิ้นสุด]

สกิล [พยากรณ์] กลายเป็นสีเทา

[CD: 24h]

ภายในเวลาเพียง 10 วินาที เย่เจายังไม่ทันได้เห็นอะไรมากกว่านี้ ภาพพยากรณ์ก็สิ้นสุดลงแล้ว

ทำไมสถานีรถไฟความเร็วสูงเมือง C ถึงถูกปิดกั้น?

…หรือว่าเป็นเพราะเกิดอุบัติเหตุบนรถไฟความเร็วสูง?

ในตอนนั้นเอง เด็กสาวสองคนจากตู้โดยสารอื่นเดินผ่านมา พลางกระซิบคุยกัน

“ไปซื้ออาหารตุนกันเถอะ เผื่อไว้ก่อน”

“แต่อาหารบนรถไฟความเร็วสูงแพงเกินไปนะ เงินสองพันหยวนไม่พอแน่ รอไปซื้อที่สถานีหน้าไม่ได้เหรอ?”

“เราไม่ได้ซื้อเยอะ แค่ซื้อติดตัวไว้นิดหน่อย อย่าคิดว่าตอนนี้ปลอดภัยสิ ใครจะไปรู้ว่าเดี๋ยวจะเกิดอะไรขึ้น?”

ก็มีเหตุผล

รถไฟความเร็วสูงไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว

เย่เจามองไปรอบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง จนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรไปหลบที่ไหนดี

แต่ในเมื่อกำลังจะเกิดเรื่องขึ้น การเตรียมเสบียงก่อนย่อมดีที่สุด เธอลุกขึ้น สะพายกระเป๋าเป้ แล้วเดินตรงไปยังตู้เสบียง

เธอไม่ได้ขาดเงิน แค่ต้องเหลือไว้สองร้อยหยวนสำหรับเรียกแท็กซี่ก็พอ

เย่เจาเดินตามเด็กสาวสองคนนั้นไปยังรถเข็นขายอาหาร และสังเกตว่ามีคนมาซื้อของอยู่ไม่น้อย

ทุกคนต่างมองกันด้วยสายตาระแวงและหยั่งเชิง ราวกับต่างก็เป็นผู้เล่นเหมือนกัน ในเมื่อเป็นผู้เล่น เย่เจาก็ไม่ลืมสแกนพวกเขาตามนิสัย

น่าเสียดายที่ไอเทมเกมทั้งหมดบนตัวคนพวกนั้น เธอมีอยู่แล้ว จึงไม่สแกนอะไรเพิ่มได้เลย

เย่เจาไม่ได้คิดจะเข้าไปตีสนิทกับใคร

เธอรีบซื้อบิสกิตสองถุง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองกล่อง ขนมปังสองถุง และน้ำแร่สองขวด ยัดใส่กระเป๋าจนแน่น ก่อนจ่ายเงินแล้วเดินออกมา

เหตุการณ์เกิดขึ้นในชั่วพริบตา

พนักงานต้อนรับที่กำลังทำงานอยู่หลังเคาน์เตอร์ จู่ ๆ ก็ไอเป็นเลือดออกมาคำใหญ่ เลือดพุ่งกระเด็นใส่หน้าผู้เล่นชายที่กำลังซื้อของอยู่ตรงหน้าเต็ม ๆ

ผู้เล่นชายผงะถอยหลังด้วยความตกใจ พลางตะโกนลั่น

“เชี่ยเอ๊ย!”

พร้อมกับรีบเช็ดเลือดบนใบหน้าและร่างกายอย่างบ้าคลั่ง

“บ้าเอ๊ย! ทำไมต้องพ่นเลือดใส่ฉันด้วย?!”

น่าเสียดายที่ในตอนนั้นพนักงานต้อนรับไม่สามารถตอบเขาได้อีกแล้ว

เธอล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง ใช้มือปิดปากเอาไว้ แต่เลือดยังคงไหลทะลักออกมาไม่หยุด ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“ช่วย… ช่วยฉันด้วย…”

ผู้เล่นที่มาซื้ออาหารต่างกรีดร้องแล้ววิ่งหนีกันอลหม่าน

เย่เจาเองก็รีบสวมหน้ากากปิดหน้าแล้วถอยกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมหยิบน้ำยาฆ่าเชื้อออกมาจากกระเป๋าแล้วฉีดพ่นใส่อากาศอย่างบ้าคลั่ง

เธอฉีดพ่นไปทั่วตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายรอบ แต่ก็ยังรู้สึกหวาดผวาอยู่ดี

อย่างไรเสีย เธอก็นับเป็นผู้สัมผัสใกล้ชิดแล้ว

เย่เจารีบกลับไปยังที่นั่งของตน

ขณะเดียวกัน เสียงประกาศบนรถไฟก็ดังขึ้น สอบถามว่ามีแพทย์อยู่บนขบวนหรือไม่ ไม่นานนัก พนักงานสองคนก็พาชายวัยกลางคนสวมสูทคนหนึ่งเดินผ่านไปอย่างเร่งรีบ ดึงดูดความสนใจของผู้โดยสารทั้งตู้

“เกิดอะไรขึ้น?”

“มีคนบาดเจ็บเหรอ?”

“ได้ยินว่ามีคนอาเจียนเป็นเลือด แต่หมอไปแล้ว น่าจะไม่เป็นอะไรแล้วมั้ง?”

“…”

.

.

จบ.