ตอนที่ 56 เรือสำราญสังหาร 8

.

.

เกมไม่ได้ห้ามอย่างชัดเจนว่าผู้เล่นไม่สามารถไปอยู่ห้องของคนอื่นได้

กฎที่ไม่มีใครพูดออกมาข้อนี้ ได้รับการยืนยันมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

อวี่เหวินเซิ่งและพรรคพวกซ่อนตัวอยู่ในห้อง พวกเขาลากเตียงขึ้นมาตั้งขวางไว้ด้านหลังประตูโดยตรง จากนั้นก็นั่งทับอยู่บนเตียงเพื่อปิดทางเข้าเอาไว้ หากคนด้านนอกบุกเข้ามาจริง ๆ พวกเขาก็มีแต่ต้องสู้จนถึงที่สุด

หลังจากยึดห้องได้สองห้อง และยืนยันแล้วว่าคนของตัวเองมีที่พักอาศัย พวกเขาก็บอกข่าวที่ค้นพบให้ผู้เล่นคนอื่นรู้ทันที

เพราะพวกเขาแย่งอาหารมาไม่ได้ และตอนนี้ก็ถือว่าอยู่ฝั่งเดียวกันแล้ว หากมีแค่ไม่กี่คนออกมาแย่งห้อง กำลังของพวกเขาก็ยังน้อยเกินไป ทางที่ดีที่สุดคือดึงทุกคนลงมาในเกมนี้ด้วย เพื่อสร้างแนวร่วมเดียวกัน

เห็นได้ชัดว่าวิธีนี้ประสบความสำเร็จ

อวี้เหวินเซิ่งจิบน้ำแร่ที่เพิ่งได้มา ก่อนหัวเราะเบา ๆ

ดีมาก ทุกอย่างยังอยู่ในการควบคุมของเขา

คนอื่น ๆ ต่างก็พากันชื่นชมการตัดสินใจอันถูกต้องของอวี้เหวินเซิ่ง

“สมแล้วที่เป็นพี่ใหญ่ของพวกเรา!”

“ฮ่า ๆ ห้องใหม่ของพวกเราอยู่ด้านหน้ามาก ต่อไปจะทำอะไรก็สะดวก ก่อนหน้านี้แออัดเกินไปจริง ๆ”

อวี้เหวินเซิ่งกล่าวว่า “ก็ยังประมาทไม่ได้ โอกาสที่พวกผู้เล่นพวกนั้นจะมาสู้กับพวกเราทันทีมีไม่มาก อย่างไรเสียพวกเขาก็มีเสบียงอยู่เต็มมือ พอกลับถึงห้องแล้ว พันธมิตรดาดฟ้าก็จะแตกสลายเอง พวกเขาก็ต้องระวังกันเองด้วย ดังนั้นสิ่งแรกที่ทำคือต้องหาที่ซ่อนเสบียงให้ปลอดภัย”

“แต่เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว พวกเขาต้องกลับมาสร้างปัญหาให้พวกเราแน่นอน”

ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน แสดงว่าพวกเขาเข้าใจและได้รับบทเรียนแล้ว

ด้านนอกประตู เย่เจามองซ้ายมองขวา แต่ไม่เห็นเงาของเหวินไป๋

เธอเดินไปหาเสี่ยวหมิงที่ยังคงหงุดหงิดไม่หาย แล้วถามว่า “เห็นรูมเมตฉันไหม?”

เสี่ยวหมิงส่ายหน้า

“ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อกี้ยังอยู่กับผมอยู่เลย แต่ตอนนี้ไปไหนแล้วก็ไม่รู้”

ขณะนั้นเอง หลายคนก็เข้ามาล้อมรอบ

“พี่เสี่ยว พวกเราจะทำยังไงดี? จะปล่อยให้พวกมันยึดห้องไปแบบนี้เหรอ?”

“พี่เสี่ยว ถ้าพวกเราไปด้านหลัง เกรงว่าพรุ่งนี้คงแย่งอาหารไม่ได้แน่”

“เจ้าพวกนี้เจ้าเล่ห์เกินไปจริง ๆ!”

“รีบไปด้านหลังหาห้องก่อนเถอะ ถ้าช้าไปกว่านี้ ห้องที่เหลืออาจจะแย่กว่านี้อีก!”

“แล้วเสบียงของพวกเรา พวกนั้นก็มองด้วยสายตาแปลก ๆ ด้วย…”

เสี่ยวหมิงคิดว่าพวกเขาพูดมีเหตุผล จึงรีบคุ้มกันเสบียงและพาคนกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าไปด้านหลังเพื่อยึดพื้นที่ทันที

จนไม่มีเวลาแม้แต่จะถามเย่เจาว่าอยากไปด้วยหรือไม่

เย่เจายืนอย่างหมดคำพูดอยู่หน้าห้อง 09

บ้านถูกยึดไปแล้ว แล้วเหวินไป๋หายไปไหน?

เธอเคาะประตูอีกครั้ง ในที่สุดก็มีเสียงผู้ชายหลายคนดังออกมาจากข้างใน

“ฉันแนะนำให้เธอรีบไปดีกว่า พวกเราไม่คืนห้องหรอก!”

“ไสหัวไป ไสหัวไป! พวกเธอได้เปรียบมารอบหนึ่งแล้ว จะให้กินรวบทุกอย่างไม่ได้หรอก!”

“ฉันไม่ออก ต่อให้ตายก็ไม่ออก!”

เย่เจารู้สึกว่าอยู่ห้องไหนก็ไม่ต่างกันอยู่แล้ว อย่างไรเสียเธอก็มีสูตรโกง จะไม่อดตาย ไม่หนาวตาย การยกห้องให้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

เพราะเธอเป็นคนดีคนหนึ่ง

แต่ทั้งหมดนั้นอยู่บนพื้นฐานที่อีกฝ่ายมีมารยาท และเธอไม่ได้ยินเสียงครางแผ่วเบาที่ดังลอดออกมาจากในห้อง

แบบนั้นไม่ดีแล้ว

เย่เจาใช้การ์ดเคลื่อนย้ายพริบตา

ระยะห่างเพียงหนึ่งเมตร ก็เพียงพอให้เธอปรากฏตัวขึ้นภายในห้อง

ห้องที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อย ตอนนี้เละเทะไปหมด

เตียงสองหลังถูกยกมาขวางไว้ด้านหลังประตู มีผู้ชายสี่คนนั่งอยู่บนนั้น อีกสองคนนอนอยู่บนพื้น

ส่วนเสียงผู้หญิงดังมาจากในห้องน้ำ

ห้องมีขนาดเล็กมาก เย่เจาเพียงเงยหน้ามอง ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งในสภาพเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เต็มไปด้วยบาดแผล ถูกมัดแน่นด้วยผ้าหลายเส้น และขดตัวอยู่บนพื้นห้องน้ำ

แก้มของเธอบวมแดงไปหมด

แต่เมื่อเห็นเย่เจา ดวงตาของเธอกลับสว่างวาบขึ้นด้วยความหวัง!

เมื่อเห็นเย่เจาปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน คนกลุ่มนั้นก็ส่งเสียงกรีดร้องทันที

“เชี่ย! มีคนเข้ามาได้ยังไง!”

“สวยฉิบหาย! รีบจับตัวเธอไว้!”

หอกน้ำแข็งที่มีสายฟ้าพันรอบหลายเล่มปรากฏขึ้นกลางอากาศและพุ่งเข้าใส่เย่เจา

เย่เจาใช้การ์ดป้องกัน พร้อมชักปืนออกมา ในชั่วพริบตา คนทั้งห้องก็ถูกเธอยิงล้มทั้งหมด

เลือดสาดกระเซ็น

ศพทั้งหกร่างนอนกระจัดกระจายอยู่ทั่วห้อง

ผู้หญิงที่นอนอยู่บนพื้นถูกเลือดสาดใส่เต็มตัว เธอมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

เด็กสาวยืนถือปืนอยู่ท่ามกลางกองเลือด เลือดสีแดงสดกระเซ็นเปื้อนเสื้อผ้าและแก้มของเธอ เปลี่ยนดวงตาที่เคยสะอาดงดงามให้แฝงไปด้วยความดุร้าย

ภาพนี้ เธอจะไม่มีวันลืม

…

ผู้หญิงคนนั้นชื่อหูเตี๋ย

เธอโชคร้ายมาก รูมเมตของเธอเป็นผู้เล่นชายชั่วร้ายคนหนึ่ง

อีกฝ่ายต้องการไอเทมเกมของเธอ แต่เธอไม่ยอม จึงถูกอีกฝ่ายใช้กำลังปล้น

น่าเสียดายที่เธอสู้เขาไม่ได้

ไม่เพียงไอเทมเกมจะถูกแย่งไป เธอยังถูกซ้อม ถูกดูหมิ่น ว่าไม่เหมือนผู้หญิงอีกด้วย

ผมสั้นแล้วอย่างไร?

หน้าตาเหมือนผู้ชายแล้วอย่างไร?

เกี่ยวอะไรกับเขาด้วย?

โชคดีที่พวกมันยังเก็บเธอไว้เป็นเสบียงสำรอง จึงไม่ได้ฆ่าทิ้งทันที

เมื่อมองศพบนพื้น หูเตี๋ยก็หัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะที่มีความสุขอย่างยิ่ง

“ฮ่า ๆ ๆ พวกมันตายแล้ว! ในที่สุดก็ตายแล้ว!”

“ฉันฝันมาตลอดว่าอยากให้พวกมันตาย!”

“ขอบคุณมากนะบอสใหญ่! บุญคุณนี้ฉันจะตอบแทนด้วยชีวิต!”

เย่เจายิ้ม

อย่างไรเสีย เธอก็เป็นคนดี

เธอเข้าไปล้างเลือดในห้องน้ำ เลือดเหนียวหนืดและน่ารังเกียจเกินไป

เดิมทีเธออยากเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่คิดดูแล้วควรจัดการศพก่อน

เธอเป็นคนมีจิตสาธารณะ หากปล่อยให้ศพเน่าเหม็นจนเกิดโรคระบาดคงไม่ดี

เมื่อออกมา หูเตี๋ยก็ถอดเสื้อผ้าของพวกคนตายมาใส่เรียบร้อยแล้ว

แม้เสื้อผ้าจะเต็มไปด้วยรูจากกระสุนและคราบเลือด แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรใส่

เธอยื่นการ์ดไอเทมสี่ใบที่เก็บได้จากคนพวกนั้นให้เย่เจา

เย่เจาหยิบมาแค่สองใบ

หูเตี๋ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บอีกสองใบเข้ากระเป๋าตัวเอง

ทั้งสองช่วยกันขนศพออกไป จากนั้นย้ายเตียงเดี่ยวสองหลังออก และเปิดประตูห้อง

เย่เจาลากศพทีละสองร่าง เดินไปยังดาดฟ้า ก่อนโยนลงทะเล

ตูม!

ตูม!

ศพทั้งสองจมหายลงไปในทะเล

หูเตี๋ยแรงน้อย ลากศพเพียงร่างเดียวก็แทบหมดแรงแล้ว ยิ่งตัวเธอเองเต็มไปด้วยบาดแผลและคราบเลือดอีกด้วย

ชั่วขณะนั้น หลายคนมองเย่เจาและหูเตี๋ยด้วยสายตาแปลกประหลาด

โชคดีที่ตอนนี้ความตายกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว พวกเธอจึงได้รับเพียงสายตาหวาดกลัวไม่กี่คู่ และผู้คนที่รีบหลีกทางให้เท่านั้น

หลังจัดการศพเสร็จ เย่เจาก็มองห้องที่เละเทะจนไม่เหลือสภาพเดิม

มันอยู่ไม่ได้แล้ว

เธอกลัวว่าผีของคนตายจะกลับมาหาเธอ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจไปหาห้องว่างด้านหลังเพื่อพักชั่วคราว

เธอเหลือบมองหูเตี๋ยที่เดินตามมา ก่อนยื่นมีดผ่าแตงโมเล่มหนึ่งให้

หูเตี๋ยรับมีดไว้ มองแผ่นหลังของเย่เจาที่กำลังเดินจากไป แล้วกำหมัดแน่น

ตอนนี้เธอยังอ่อนแอเกินไป

การอยู่ข้างผู้มีพระคุณมีแต่จะเป็นภาระ

เธอต้องแข็งแกร่งขึ้น

แข็งแกร่งขึ้นเพื่อจะได้ตอบแทนบุญคุณนี้!

เย่เจาเดินไปจนถึงห้องสุดท้ายของทางเดิน

หลังยืนยันว่าไม่มีใครอยู่ในห้อง เธอก็ใช้การ์ดเคลื่อนย้ายพริบตาเข้าไปด้านใน สร้างเสื้อฮู้ดสีดำแบบเดียวกันขึ้นมาเปลี่ยน และสร้างชุดเครื่องนอนอีกชุดหนึ่ง

ใช่แล้ว

ของทุกอย่างในห้องนี้ถูกขนไปจนหมด ไม่ต้องพูดถึงผ้าห่ม แม้แต่ผ้าปูเตียงก็ยังไม่เหลือ

โชคดีที่เธอมีสูตรโกง

เย่เจาทิ้งตัวลงบนเตียง ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนเปิดกลุ่มแชตของเกมขึ้นมาดู

จำนวนผู้รอดชีวิต: [14543/20000]

.

.

จบ.