บทที่ 654 โทสะแห่งปืนยาว!

บทที่ 654 โทสะแห่งปืนยาว!

การระเบิดครั้งใหญ่บนผืนทะเล ช่างงดงามตระการตายิ่งกว่าดอกไม้ไฟที่เบ่งบานในยามราตรีเสียอีก เมื่ออยู่ต่อหน้าการระเบิดครั้งใหญ่นี้ เกลียวคลื่นยักษ์ก็ดูด้อยค่าลงไปถนัดตา

ถังอี้ทอดสายตามองการระเบิดครั้งใหญ่บนผืนทะเล นี่คือฉากอันยิ่งใหญ่ที่เขาใฝ่ฝันอยากจะเห็นมาโดยตลอด ทว่าก็ไม่กล้านำมาใช้ เพราะยากที่จะควบคุมจังหวะเวลา

ระเบิดมือนั้นยังพอคาดเดาได้ ทว่ากระสุนปืนใหญ่ส่วนมากใช้สายชนวนในการจุดระเบิด การจะกะเวลาให้ระเบิดอย่างแม่นยำนั้นทำได้ยากยิ่ง แม้แต่ตอนที่ใช้การโจมตีทางอากาศทิ้งระเบิดใส่กองทัพหนานจิ้งที่สมรภูมิด่านเทียนยง เขาก็ยังไม่กล้าใช้วิธีนี้

ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่าเต๋อชวนอีซินจะฟลุ๊คทำให้มันเกิดขึ้นมาได้ นางเป็นผู้หยิบยื่นความตายอันใหญ่หลวงให้แก่พวกพ้องของนางด้วยมือของนางเอง

"ตั้งรับ ป้องกันข้าศึก ป้องกันข้าศึก..."

บนดาดฟ้าเรือ เสี่ยวเต่าไฉ่ฮวา รองแม่ทัพของเต๋อชวนอีซิน ถืออาวุธในมือพร้อมกับแผดเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

ทว่ากองทัพวอโค่วเคยเห็นการระเบิดครั้งใหญ่เช่นนี้ที่ใดกัน? เพียงชั่วพริบตาพวกมันก็หวาดกลัวจนสติแตก วิ่งพล่านไปทั่วเรือราวกับแมลงวันไร้หัว ทหารวอโค่วจำนวนมากถึงกับยอมกระโดดลงทะเลเพื่อเอาชีวิตรอด

ส่วนทหารวอโค่วที่ยังพอมีสติรับฟังคำสั่ง ต่างก็รีบคว้าเกาทัณฑ์ขึ้นมาบนดาดฟ้า ทว่าเมื่อมองเสี่ยวเต่าไฉ่ฮวาที่แหกปากตะโกนอย่างเอาเป็นเอาตาย พวกมันก็งุนงงไปตามๆ กัน ป้องกันข้าศึก? ป้องกันข้าศึกบ้าบออันใดกัน! ศัตรูอยู่ที่ใด? ศัตรูอยู่บนฝั่งโน่น! ห่างจากพวกมันตั้งเจ็ดแปดร้อยเมตร ต่อให้เป็นนักยิงเกาทัณฑ์มือฉมัง ก็ยิงได้ไม่ไกลถึงเพียงนั้นหรอกน่า!

แต่พวกมันก็ยังคงปฏิบัติตามคำสั่งของเสี่ยวเต่าไฉ่ฮวา นำลูกเกาทัณฑ์ทั้งหมดที่มีในกระบอก ยิงทิ้งลงไปในทะเลเพื่อเป็นอาหารเต่าท่ามกลางเสียงระเบิด...

และในเวลานี้ แรงระเบิดก็ได้ฉีกกระชากเรือรบที่อยู่ด้านหน้าจนแหลกละเอียด เปลวเพลิงลุกโชนกลืนกินเรือรบไปหลายลำ เรือรบสิบกว่าลำที่อยู่ด้านหน้าถูกทำลายจนย่อยยับในพริบตา

เมื่อเรือรบด้านหน้าถูกโจมตีจนต้องหยุดชะงัก เรือรบด้านหลังก็ไม่อาจลดความเร็วลงได้ทัน เรือรบนับร้อยลำพุ่งชนกระแทกเข้าหากัน ประกอบกับลมทะเลที่พัดกรรโชกแรง เปลวเพลิงจึงลุกลามไปยังเรือรบด้านหลังอย่างรวดเร็ว

ทหารวอโค่วบนเรือรบแตกตื่นโกลาหลอย่างสิ้นเชิง บ้างก็วิ่งหนีตาย บ้างก็กระโดดลงน้ำ บ้างก็ช่วยกันดับไฟ บ้างก็ยิงเกาทัณฑ์สะเปะสะปะ...

เมื่อมองเห็นภาพนี้ผ่านกล้องเล็ง ถังอี้ก็หัวเราะร่า

"รักษาระยะห่างคุมหางเสือให้ดี! นี่คือบทเรียนด้วยเลือด ชาติหน้าก็จดจำไว้ให้ดีล่ะ"

หนิงชวนและอิ่งอู๋จงหันไปมองถังอี้ เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เจ้ายังมีอารมณ์มาพูดจาล้อเล่นอีกหรือ? หากเต๋อชวนอีซินตั้งสติได้เมื่อใด ใครจะอยู่ใครจะไปก็ยากจะคาดเดาแล้วนะ!

ตูม!

ในขณะนั้นเอง เสียงระเบิดก็ดังกึกก้องมาจากผืนทะเล เกลียวคลื่นที่บ้าคลั่งพลันทะยานขึ้นสู่เก้าชั้นฟ้าราวกับมังกรวารี กลืนกินระเบิดทั้งหมดที่อยู่บนท้องฟ้าจนหมดสิ้น ในขณะเดียวกันเกลียวคลื่นบางส่วนก็ซัดสาดเข้าใส่เรือรบของวอโค่ว ดับเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้เรือรบจนมอดดับลง

เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของถังอี้ก็เปลี่ยนไปอย่างหนัก

"มารดามันเถอะ! สตรีเสียสตินางนั้นหลุดจากการควบคุมแล้ว!"

ถังอี้รีบยกปืน 98k ขึ้น เมื่อมองผ่านกล้องเล็งก็เห็นเต๋อชวนอีซินเหยียบเกลียวคลื่นทะยานขึ้นสู่เก้าชั้นฟ้า ดาบที่เอวของนางถูกชักออกจากฝัก เพียงแค่นางตวัดดาบฟันกลางอากาศ ดาบนั้นก็ราวกับจะฉีกกระชากความว่างเปล่าให้ขาดสะบั้น

กระสุนปืนใหญ่นับร้อยนัดที่กำลังพุ่งเป้าไปที่เรือรบของวอโค่ว เกิดระเบิดขึ้นกลางอากาศทันที ตะปูเหล็กและเศษเหล็กทั้งหมดถูกม่านหมอกวารีหนาทึบสกัดกั้นเอาไว้

"กระจาย!"

ในเวลาเดียวกัน เต๋อชวนอีซินตวาดเสียงต่ำ นางซัดฝ่ามือลงบนผืนทะเลอย่างรุนแรง เรือรบของวอโค่วนับร้อยลำที่ชนกระแทกกันอยู่เมื่อครู่ ก็ราวกับถูกติดตั้งเครื่องยนต์ เริ่มถอยหลังโดยอัตโนมัติเพื่อรักษาระยะห่าง

"มารดามันเถอะ! ยังเล่นแบบนี้ได้อีกหรือ?"

ถังอี้เดือดดาลขึ้นมาทันที ตวาดลั่น

"จะปล่อยให้สตรีเสียสตินางนี้หมดความกังวลไม่ได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นจะไม่มีผู้ใดรอดชีวิตไปได้ ธิดาศักดิ์สิทธิ์ ต้องขออภัยด้วย ช่วยคุ้มกันข้าอีกสักครา ข้าต้องยิงอีกสองนัด..."

ยังไม่ทันที่ฉินซูเจี่ยนและหนิงชวนจะได้เอ่ยปาก ถังอี้ก็กล่าวต่อ

"ต้องเดิมพันกันสักตั้ง บิดาจะขอเดิมพันว่าปืน 98k กระบอกนี้ยังทนยิงได้อีกหนึ่งนัด ต่อให้สังหารเต๋อชวนอีซินไม่ได้ ก็ต้องทำให้นางบาดเจ็บสาหัสให้ได้"

"นี่ไม่ใช่เพื่อความอยู่รอดของพวกเราเท่านั้น ทว่ายังต้องคิดถึงราษฎรในแดนตะวันออกด้วย หากเต๋อชวนอีซินบาดเจ็บ แผนการกลืนกินต้าเหยียนของนางย่อมต้องล่าช้าลงตราบใดที่อาการบาดยังไม่หายดี จะได้มีเวลาให้พวกเราเตรียมตัวมากขึ้น"

"แน่นอนว่า ข้อแม้คือ พวกเราต้องไม่ถูกนางสังหารเสียก่อน!"

ต้องสู้ยิบตา!

นี่คือความคิดเดียวของถังอี้ในเวลานี้

ตอนที่สังหารเต๋อชวนนั้นเป็นเพราะรู้ว่าปืนยังยิงได้อีกหนึ่งนัด จึงมั่นใจ ทว่าตอนนี้ปืน 98k ยิงครบสามนัดไปนานแล้ว การยิงหลังจากนี้ต้องอาศัยดวงล้วนๆ

หากโชคดี ยิงได้อีกสักสี่ห้านัดโดยที่รังเพลิงไม่ระเบิด แล้วสามารถกำจัดเต๋อชวนอีซินได้ นั่นก็ถือเป็นเรื่องมงคลสูงสุด

แต่หากโชคร้าย ยิงไปอีกแค่นัดเดียวแล้วปืนระเบิด ก็คงต้องแบกห่อระเบิดไปลุยแล้ว มารดามันเถอะ คนเราก็มีหนึ่งหัวสองบ่าเหมือนกัน ผู้ใดจะกลัวผู้ใดเล่า?

สรุปสั้นๆ ก็คือ ต่อให้ปืน 98k จะระเบิดคามือ หรือต้องใช้ระเบิดมือไปปาใส่ ก็จะปล่อยให้เต๋อชวนอีซินตั้งตัวได้ง่ายๆ ไม่ได้อย่างเด็ดขาด มิเช่นนั้นหากสตรีนางนั้นซัดฝ่ามือลงมา พวกเขาคงตายกันเป็นเบือแน่

หนิงชวนและอิ่งอู๋จงมองหน้ากันแล้วแย้มยิ้มออกมา ทั้งสองเดินมาหยุดยืนข้างกายถังอี้ แล้วเอ่ยว่า

"ตกลง เอาตามที่เจ้าคิด เจ้าลั่นไกไปเถอะ ที่เหลือพวกข้าจัดการเอง"

ลวี่หลัว ฉินซูเจี่ยน เหมยเซียง และชิวจวี๋ หญิงงามทั้งหลายต่างก็มองหน้ากัน ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ถังอี้

"ปรมาจารย์แล้วอย่างไร ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่เคยสังหารเสียหน่อย กลัวอันใดกัน?"

"สามี มีผู้ใดเคยบอกท่านหรือไม่ ว่าเวลาที่ท่านจริงจังนั้นหล่อเหลายิ่งนัก?"

"สามี ท่านยิงเถิด พวกเราจะปกป้องท่านเอง"

"..."

หนิงชวน อิ่งอู๋จง ฉินซูเจี่ยน เหมยเซียง... ผู้ที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับถังอี้ต่างก็มายืนล้อมรอบเขา พร้อมกับโคจรลมปราณแท้ในร่างทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นปราณกังคุ้มกาย

"มารดามันเถอะ พี่น้องทั้งหลาย พวกเราเป็นลูกผู้ชายอกสามศอก จะยอมแพ้สตรีกลุ่มหนึ่งได้อย่างไร?"

"ระเบิดรังเพลิงงั้นหรือ? เฮอะ บิดาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าปราณกังคุ้มกายที่เกิดจากการรวมลมปราณแท้ของคนนับพัน จะแข็งแกร่งสู้ปราณกังคุ้มกายของปรมาจารย์ได้หรือไม่!"

"ท่านแม่ทัพถัง หากจบศึกนี้แล้วข้ายังมีชีวิตอยู่ อย่าลืมติดค้างสุราข้าหนึ่งไหเล่า"

"หากวันนี้สามารถจัดการแม่นางคนนี้ได้อีก พวกเราก็ถือว่าได้ดิบได้ดีแล้ว สองวันจัดการปรมาจารย์ไปถึงสองคน ตอนกลับไปมีเรื่องให้คุยโวได้อีกนาน"

"..."

แม้เหล่าชาวยุทธภพบนชายฝั่งที่เห็นพลังอันน่าสะพรึงกลัวของเต๋อชวนอีซินจะรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในใจ ทว่าเมื่อเห็นถังอี้ยืนหยัดอยู่แนวหน้า พวกเขาก็ต่างพากันเข้ามารวมตัวกัน

ถังอี้เคยบอกไว้ไม่ใช่หรือ? หากเขายังไม่ล้มลง ผู้ใดก็ห้ามหนีทัพเด็ดขาด

วิธีที่ดีที่สุดที่จะไม่ให้เป็นคนหนีทัพ ก็คือการยืนอยู่เบื้องหลังถังอี้ คอยปกป้องเขา

เพียงชั่วพริบตา เบื้องหลังถังอี้ก็เต็มไปด้วยผู้คน ยืนเบียดเสียดกันจนเต็มยอดเขา ตำแหน่งการยืนก็สะเปะสะปะ ทว่าในเวลานี้ทุกคนกำลังทำสิ่งเดียวกัน นั่นคือ... ถ่ายทอดลมปราณ!

ทุกคนต่างก็ถ่ายทอดลมปราณแท้ทั้งหมดไปยังหนิงชวนและอิ่งอู๋จง จากนั้นหนิงชวนและอิ่งอู๋จงก็ควบแน่นพลังเหล่านั้นให้กลายเป็นปราณกังคุ้มกาย ห่อหุ้มรอบกายถังอี้และปืน 98k ไว้

คุ้มครองถังอี้ คุ้มครองปืน!

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า รอยยิ้มก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของถังอี้ เลือดในกายของเขาราวกับกำลังเดือดพล่านขึ้นมาในเวลานี้

ลมปราณแท้ของชาวยุทธภพนับพันคนมีทั้งความแข็งกร้าวและอ่อนโยน ทว่าบัดนี้เมื่อมันหลอมรวมกลายเป็นปราณกังคุ้มกาย สิ่งนี้เรียกว่า ความมั่นใจ และเรียกอีกอย่างว่า ความห้าวหาญ!

ปรมาจารย์แล้วอย่างไร สุดยอดมากงั้นหรือ? ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่เคยสังหารเสียหน่อย?

อย่าว่าแต่ปรมาจารย์เลย ต่อให้เป็นระเบิดปรมาณู ถังอี้ก็รู้สึกว่าเวลานี้ตนเองสามารถรับมือไหว

"เต๋อชวนอีซิน ลองลิ้มรสโทสะแห่งปืนยาวของบุรุษต้าเหยียนดูหน่อยเป็นไร!"

[จบแล้ว]