458 - ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขตลอดไป

458 - ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขตลอดไป

คนที่คิดว่าเขาโง่จริงๆ แล้วเป็นคนโง่เสียเอง

ในพระราชวังนี้ ไม่มีเรื่องใดที่จูหยวนจางไม่รู้

ที่เขาถูกจูอวี้หลอก ก็เพราะเขาเชื่อมั่นในบุตรชายทั้งสอง

ตอนที่จูจวินพูดโน้มน้าวเขา ทั้งเรื่องการฝังแผ่นเหล็กในขา ทั้งเรื่องการฟื้นตัวที่แน่นอน ทุกอย่างทำให้เขาเชื่อจนหมดใจ

ตอนนั้น เขาก็เป็นเพียงพ่อคนหนึ่งที่กลัวว่าบุตรชายของตนจะตายจากไป

แต่หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อขาของจูอวี้ไร้ความรู้สึก แม้แต่เวลาจะเข้าห้องน้ำก็ไม่รู้ตัว เขาก็เข้าใจแล้วว่าจูอวี้เป็นอัมพาตครึ่งตัว

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงมีความหวังเล็กๆ

กระทั่งผ่านไปกว่าหนึ่งปี ขาของจูอวี้ก็ยังไม่มีวี่แววจะฟื้นตัว ความหวังสุดท้ายของเขาก็สลายไปหมดสิ้น

บุตรชายที่ไม่เคยใช้ถุงหอม ตอนนี้กลับพกติดตัวไว้ตลอดเพื่อกลบกลิ่นของร่างกาย

เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็รู้ว่าควรต้องเตรียมตัวแต่เนิ่นๆ

จูจวินเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ "ข้าไม่มีความคิดอะไรพิเศษเลย ท่านพ่อ ที่จริงการเป็นอ๋องก็ดีไม่น้อย

ท่านพ่อ ที่ข้าเต็มใจฝึกทหารและดูแลบ้านเมือง ล้วนทำเพื่อพี่ใหญ่ทั้งนั้น ท่านเชื่อหรือไม่?"

"เชื่อ!" จูหยวนจางพยักหน้า ก็แค่ดูจากการที่จูจวินใช้เงินตัวเองทำเรื่องของราชสำนัก แก้ปัญหาที่หมักหมมมานาน ก็เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีความคิดส่วนตัว

"อันที่จริง อ๋องของราชวงศ์ต้าเย่ถือว่าโชคดีที่สุดแล้ว ข้าเองก็ศึกษาประวัติศาสตร์มามาก

ในทุกยุคทุกสมัย ไม่มีราชวงศ์ไหนให้อ๋องมีอำนาจและเสรีภาพเช่นนี้

แต่ท่านพ่อ ต้าเย่จะต้องถูกคนของตัวเองฉุดให้ล่มจม

วันใดที่แผ่นดินถูกปกครองโดยราชวงศ์หมิงเต็มรูปแบบ ก็ต้องมีการลดอำนาจอ๋องเกิดขึ้นแน่

ดังนั้น เมื่อถึงเวลานั้น ข้าก็จะคืนอำนาจทางทหารให้ราชสำนัก แล้วใช้ชีวิตเป็นอ๋องที่ว่างงานอยู่ในแคว้นของตน" จูจวินกล่าว

โครงสร้างของต้าเย่และต้าหมิงมีความคล้ายกันถึงเจ็ดแปดส่วน โดยเฉพาะระบบอ๋องที่ในอนาคตต้องกลายเป็นหายนะของต้าเย่แน่นอน

แม้ว่าต้าหมิงจะล่มสลายเพราะยุคน้ำแข็งย่อยและเหตุการณ์โชคร้ายหลายอย่างที่รวมกัน แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือการต่อสู้ภายในเอง

เพราะต้าหมิงเปลี่ยนแผ่นดินให้กลายเป็นของคนในตระกูลจูเพียงผู้เดียว

"ลดอำนาจอ๋องอย่างนั้นหรือ?"

จูหยวนจางตกตะลึง "นี่เป็นความคิดของเจ้าเอง?"

"ท่านพ่อ อ๋องพิทักษ์ชายแดนเป็นเพียงอุดมคติที่ดี เมื่อท่านยังอยู่ แน่นอนว่าพวกเราที่เป็นบุตรชายของท่านย่อมต้องเคารพท่านอยู่แล้ว

พี่ใหญ่เองก็สามารถทำได้เช่นกัน

แต่ตอนนี้พี่ใหญ่เป็นเช่นนี้แล้ว หากอำนาจตกไปถึงหลานชายของข้า เขาจะควบคุมสถานการณ์ได้หรือไม่นั้น เป็นเรื่องยากจะบอก

แน่นอน นี่เป็นเพียงความคิดเห็นของข้าเท่านั้น

สำหรับข้าเอง การลดอำนาจอ๋องไม่ได้เป็นปัญหาอะไรเลย ข้ามีตำแหน่งอ๋องติดตัวไปตลอดชีวิต ก็เพียงพอแล้ว

สิ่งที่ข้าต้องการมากที่สุดคือใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและมีความสุขไปตลอดชีวิต!"

หากเป็นเมื่อก่อน จูหยวนจางคงจะด่าจูจวินว่าไม่มีความทะเยอทะยาน

แต่ตอนนี้ เขากลับพูดไม่ออก

เพราะสิ่งที่จูจวินพูดนั้นเป็นเรื่องจริง

เขาเองก็เข้าใจดีว่า อ๋องพิทักษ์ชายแดนเป็นเพียงความหวังลมๆ แล้งๆ

ที่เขายึดติดกับระบบนี้ ก็เพราะเขาไม่เชื่อใจคนอื่น

เขากลัวว่าหากคนเหล่านั้นมีอำนาจในมือ พวกเขาจะก่อกบฏอย่างแน่นอน

แนวคิดของเขาคือ ทุกอย่างอยู่ในหม้อเดียวกัน

แต่ดังที่จูจวินกล่าวไว้ หากวันใดที่แผ่นดินรวมเป็นหนึ่ง อ๋องที่ปกครองชายแดนจะต้องกลายเป็นหอกข้างแคร่ของฮ่องเต้

ดังนั้น การลดอำนาจอ๋องย่อมเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"ท่านพ่อ ท่านยังแข็งแรงดี อีกยี่สิบสามสิบปีก็คงไม่มีปัญหา

ในช่วงเวลานี้ ท่านก็รวมแผ่นดินให้เป็นปึกแผ่น และแก้ไขปัญหาทั้งหมดที่ควรแก้

จากนั้น ท่านเพียงแค่ส่งสัญญาณออกไป ทุกคนก็ต้องคืนอำนาจทางทหารให้ราชสำนัก การลดอำนาจอ๋องก็จะเป็นไปอย่างสงบโดยไม่มีการนองเลือด

จากนั้น ท่านจะส่งมอบอำนาจให้พี่ใหญ่ หรือให้หลานชายของข้า

ทุกคนก็จะอยู่กันอย่างมีความสุข!"

จูหยวนจางพยักหน้าเงียบๆ

"ช่วยพี่ใหญ่ของเจ้าให้มากขึ้นเถิด พวกเราทุกคนแก่ลงทุกวัน"

กล่าวจบ เขาก็ก้มตัวลงถอนหญ้าต่อไป

"ได้!" จูจวินพยักหน้า "แต่ท่านพ่อ ข้าว่าท่านควรสละราชบัลลังก์แต่เนิ่นๆ ให้พี่ใหญ่ขึ้นครองราชย์ก่อน แล้วให้พี่ใหญ่ตั้งหลานชายข้าเป็นไท่จื่อ

จากนั้น เมื่อหลานชายข้าเติบโตและผ่านพิธีสวมหมวก พี่ใหญ่ก็สละราชบัลลังก์ให้

เช่นนี้ราชวงศ์หมิงจะมีสามฮ่องเต้ต่อเนื่องกัน ดีออก!"

"มีท่านพ่อคอยดูแล พี่ใหญ่ก็จะได้พักผ่อนมากขึ้น หลานชายข้าฉลาดมาตั้งแต่เด็ก หากมีท่านพ่อกับพี่ใหญ่คอยประคับประคอง ก็ไม่มีทางเดินผิดแน่

ต้าเย่จะต้องยืนหยัดเป็นที่หนึ่งของโลก!"

จูหยวนจางคิดว่านี่เป็นความคิดที่ดีไม่น้อย เสียดายที่จูอวี้ไม่เห็นด้วย ถ้าหากจูอวี้ตกลง เขาคงสละบัลลังก์พรุ่งนี้เลยก็ได้

"เพื่อช่วยพี่ใหญ่กับหลานชาย เจ้าถึงกับไม่ต้องการพ่อแล้วหรือ?" จูหยวนจางแกล้งถาม

"ท่านพ่อ ท่านพูดไม่เป็นธรรมเลย" จูจวินโยนหญ้าในมือไปในบ่อ ปลาทั้งหมดต่างแย่งกันกิน "ท่านบอกให้ข้าช่วยพี่ใหญ่ แต่พอข้าคิดหาทาง ท่านกลับไม่พอใจเสียอย่างนั้น"

จูหยวนจางแค่นเสียง แต่ในใจกลับรู้สึกพอใจมาก หากเป็นคนอื่นมาเสนอให้เขาสละบัลลังก์ คงถูกสั่งประหารไปแล้ว

แต่กับจูจวิน เขากลับไม่คิดเช่นนั้น

"เจ้าพยายามอีกหน่อย ดูว่าทำให้พี่ใหญ่เจ้ากลับมายืนได้หรือไม่ ถ้าไม่ไหว ก็ค่อยให้พี่ใหญ่ขึ้นครองราชย์หลังจากเราพิชิตมองโกลได้"

เดิมทีเขาคิดว่าสละบัลลังก์หลังจากรวมแผ่นดินเสร็จ แล้วไม่ว่ายังไงก็ต้องให้จูอวี้ขึ้นครองราชย์

แต่ตอนนี้ การรวมแผ่นดินอาจจะไม่เร็วอย่างที่คิด และสิ่งที่จูจวินพูดในวันนี้ก็ทำให้เขาต้องคิดทบทวน

ร่างกายของจูอวี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว จำเป็นต้องเตรียมการให้มากกว่านี้

"ก็ได้!"

พ่อลูกสองคนคุยกันอย่างสนิทสนม

พวกเขาทำงานกันจนถึงยามเย็น จึงถอนหญ้าในแปลงผักของสวนหลวงเสร็จ

หลังจากรับประทานมื้อค่ำในวังเสร็จ ทั้งสองก็เดินออกจากพระราชวังอย่างไม่รีบร้อน

ขณะเดียวกัน ข่าวเรื่องการลดตำแหน่งไท่จื่อซื่อเฟยก็แพร่กระจายออกไป

เหตุผลที่ถูกปลดนั้น เป็นเพราะหลี่ซื่อไม่มีคุณธรรมสมฐานะ โดยไม่มีการกล่าวถึงเรื่องยาที่เป็นพิษ

หากมีการเปิดเผยเรื่องนี้ วันรุ่งขึ้นคงมีขุนนางออกมากล่าวโทษ และหลี่ซื่อคงไม่รอดพ้นโทษประหาร

เมื่อหลี่เปิ่นได้รับข่าว ก็ถึงกับตกตะลึง

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เพียงไม่กี่วัน บุตรีของเขาจากไท่จื่อซื่อเฟย กลายเป็นแค่อนุภรรยาของไท่จื่อ?

ความแตกต่างของตำแหน่งนี้ ส่งผลต่อสถานะในวังอย่างมาก

หรือว่าเป็นเพราะเขาเป็นหัวหน้ากลุ่มขุนนางที่ร่วมกันกล่าวโทษฮ่องเต้?

เขาโกรธแทบจะระเบิดออกมา

เขารับราชการในวัง แต่กลับไม่รู้อะไรเลย รู้สึกเหมือนเป็นแมลงวันไร้ทิศทาง

เขาสูดลมหายใจลึกๆ แล้วไปที่ตำหนักเฟิ่งเทียนเพื่อขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้

ไม่ว่าบุตรีของเขาจะทำผิดอะไร อย่างไรเสียเขาต้องรับโทษฐานสั่งสอนบุตรีไม่ดี

เขาตั้งใจจะไปสารภาพผิดก่อน แต่ยังไม่ทันก้าวเข้าไปในตำหนัก ก็ถูกขับไล่ออกมา

หัวใจของหลี่เปิ่นเริ่มสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว

นี่หมายความว่าอย่างไร?

หรือว่าบุตรีของเขาทำความผิดร้ายแรงจนมิอาจให้อภัย?

ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์คิดเรื่องอื่นอีกแล้ว

เมื่อบุตรีไม่มีตำแหน่งไท่จื่อซื่อเฟยอีกต่อไป ฐานะของจูอิงเหวินก็ต้องตกลงตามไปด้วย

แล้วเขาจะใช้สิ่งใดไปต่อกรกับไท่ซุน?

เขาทุ่มเงินจำนวนมากเพื่อสืบข่าว แต่กลับไม่ได้อะไรเลย

รู้เพียงว่ามีคำสั่งห้ามเปิดเผยเรื่องนี้

หากมีผู้ใดกล่าวถึงแม้แต่คำเดียว โทษคือความตาย!

นี่ยิ่งทำให้หลี่เปิ่นยิ่งหวาดกลัว

"บุตรีของพ่อ เจ้าอย่าได้ทำอะไรโง่ๆ เด็ดขาด!"

หลี่เปิ่นคิดเช่นนั้น แล้วรีบตรงไปยังตำหนักตะวันออก

แต่ผลที่ได้รับกลับเป็นเช่นเดิม

เขาถูกทหารรักษาการณ์ของตำหนักตะวันออกปฏิเสธไม่ให้เข้าไป

เขาแม้แต่จะเข้าไปพบหลี่ซื่อก็ยังทำไม่ได้!

จบแล้ว ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

บุตรีของเขา... ต้องทำเรื่องผิดร้ายแรงแน่นอน ไม่เช่นนั้นจะไม่ถูกปฏิบัติเช่นนี้!

……….

(ในประวัติศาสตร์ราชวงศ์หมิง ไท่จื่อจูเปียว และไท่ซุนจูสงอิง สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังเยาว์วัย หลังจากสิ้นฮ่องเต้จูหยวนจาง เป้ยเล่อจูเหวินเหวินขึ้นครองราชเป็นฮ่องเต้คนที่สองทรงพระนามว่าเจี้ยนเหวิน เมื่อขึ้นครองราชย์สิ่งแรกที่พระองค์ทำคือการลดอำนาจของอ๋องผู้ครองแคว้นซึ่งเป็นพระอาของพระองค์เอง จากนั้นจึงให้องครักษ์เสื้อแพรจับตัวอ๋องหลายคนเข้าคุก สามปีต่อมาองค์ชายสี่ เอี้ยนอ๋องจูตี้ ในตอนนั้นมีลำดับสถานะสูงสุดเพราะพี่ชายสามคนก่อนหน้าล้วนเสียชีวิตหมดแล้วได้ต่อต้านนโยบายลดอำนาจของอ๋องผู้ครองแคว้นจากทางราชสำนัก โดยการก่อกบฏที่เมืองเป่ยผิงต้าตูกำลังทหารเพียง 800 นาย จนกระทั่งปราบดาภิเษกตัวเองเป็นจักรพรรดิหย่งเล่อ)

………..