บทที่ 765 เดินทางมาถึง!

บทที่ 765 เดินทางมาถึง!

เมื่อได้รับคำรับรองอย่างหนักแน่นจากอธิบดีหลิง หลี่เฟิงก็ปล่อยมือทำได้อย่างเต็มที่

"เยี่ยมเลยครับ! ขอแค่ได้คนมาครบ ผมรับประกันว่าจะดัดแปลงสายการผลิตอัตโนมัติเต็มรูปแบบหรือกึ่งอัตโนมัติให้ได้ภายในหกเดือนครับ"

คำพูดของหลี่เฟิงเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างเปี่ยมล้น

ความมั่นใจนี้มาจากทักษะ 'ความเชี่ยวชาญการออกแบบโปรแกรมระดับ 3' และ 'ความเชี่ยวชาญเครื่องจักรระดับ 7' รวมถึงความรู้ทางเทคโนโลยีในหัวที่ล้ำหน้าโลกไปหลายสิบปี

เมื่ออธิบดีหลิงได้ยินกำหนดเวลา 'หกเดือน' รูม่านตาก็หดเล็กลงทันที

"หกเดือน? คุณแน่ใจนะ?"

ต้องรู้ก่อนว่า ปัจจุบันเทคโนโลยีที่คล้ายคลึงกันในต่างประเทศถูกปิดล้อมทางเทคโนโลยีอย่างเข้มงวด สถาบันวิจัยในประเทศคลำหาทางมาหลายปีแล้วแต่ก็ยังไม่พบแม้แต่เงื่อนงำ

หลี่เฟิงกลับกล้าคุยโวว่าจะดัดแปลงให้เสร็จภายในหกเดือน?

หลี่เฟิงยิ้มบางๆ สายตาลึกล้ำ

"อธิบดีหลิง ท่านยังไม่เชื่อผมอีกหรือครับ?"

"โครงการอุตสาหกรรมระยะที่สองของโรงงานเซรามิก ผมใช้เวลาไปเท่าไรล่ะครับ?"

อธิบดีหลิงนึกถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินของโรงงานเซรามิกห้าดาว ในใจก็พลันเกิดความฮึกเหิมขึ้นมา

ใช่แล้ว ชายหนุ่มตรงหน้านี้ คือสัญลักษณ์ของการสร้างปาฏิหาริย์

"ได้! งั้นผมจะรอฟังข่าวดีจากคุณ!"

"ถ้าคุณทำสำเร็จ ผมจะไปขอความดีความชอบให้คุณที่กระทรวงด้วยตัวเองเลย!"

ทั้งสองมองหน้ากันและยิ้ม ทุกอย่างสื่อถึงกันได้โดยไม่ต้องใช้คำพูด

ประมาณสี่สิบนาทีต่อมา ขบวนรถก็เข้าสู่เขตอุตสาหกรรมขนาดใหญ่บริเวณตงจื๋อเหมินไว่

มองเห็นปล่องไฟสูงตระหง่านของโรงถลุงเหล็กดาวแดงแต่ไกล กำลังพ่นควันสีขาวหนาทึบออกมา

เมื่อเทียบกับโรงงานเซรามิกห้าดาวแล้ว โรงถลุงเหล็กดาวแดงมีขนาดใหญ่กว่ามาก

อาคารโรงงานขนาดมหึมาทอดยาวสุดลูกหูลูกตา รางรถไฟที่ตัดกันไปมา กลิ่นน้ำมันเครื่องที่ฉุนกึกและกลิ่นสนิมเหล็กที่เป็นเอกลักษณ์ของเหล็กกล้าซึ่งอบอวลอยู่ในอากาศ ล้วนแสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่และความหยาบกระด้างของฐานอุตสาหกรรมหนักแห่งนี้

ขณะนี้ ที่หน้าประตูอันกว้างขวางของโรงถลุงเหล็กดาวแดง มีกลุ่มคนยืนรออยู่แล้ว

สองคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุด คือผู้จัดการโรงงานหยางและรองผู้จัดการโรงงานหลี่ของโรงถลุงเหล็กดาวแดง

ผู้จัดการโรงงานหยางสวมชุดจงซานสีเทาที่ซักจนซีดจาง รูปร่างกำยำ หน้าเหลี่ยม คิ้วเข้มตาโต ดูแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวสไตล์ทหาร

ส่วนรองผู้จัดการโรงงานหลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ดูลื่นไหลกว่ามาก

เขาสวมชุดเลนินสีน้ำเงินตัวใหม่เอี่ยม ผมหวีเรียบแปล้ บนใบหน้ามีรอยยิ้มแบบฉบับนักธุรกิจ ดวงตากลอกกลิ้งไปมา บ่งบอกถึงความเจ้าเล่ห์

"เหล่าหยางเอ๊ย ลองคำนวณเวลาดูแล้ว รถของกระทรวงน่าจะใกล้ถึงแล้วนะ?" รองผู้จัดการโรงงานหลี่ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาหน้าปัดยี่ห้อเหมยฮวา

ผู้จัดการโรงงานหยางเอามือไพล่หลัง สายตาจ้องเขม็งไปที่ปลายถนน

"ใกล้แล้วล่ะ อธิบดีหลิงโทรมาสั่งด้วยตัวเอง ไม่พลาดแน่นอน"

"เหล่าหลี่ เดี๋ยวคนมาแล้ว คุณต้องจัดการเรื่องต้อนรับให้ดีนะ"

"สหายหลี่เฟิงคนนี้ ถึงจะอายุน้อย แต่ก็เป็นผู้เชี่ยวชาญที่กระทรวงหมายตาไว้เลย โรงงานของเราจะพลิกสถานการณ์ได้หรือไม่ ก็ฝากความหวังไว้ที่เขานี่แหละ"

รองผู้จัดการโรงงานหลี่พยักหน้ารัวๆ ยิ้มจนตาหยีเป็นสระอิ

"ผู้จัดการโรงงานวางใจได้เลยครับ เรื่องที่พักผมจัดการเรียบร้อยแล้ว รับรองว่าผู้เชี่ยวชาญจะรู้สึกเหมือนอยู่บ้านเลยทีเดียว"

ขณะที่กำลังพูดคุยกัน รถเก๋งโวลก้าสีดำก็ปรากฏขึ้นที่ปลายถนน ตามด้วยรถบรรทุกเจี่ยฟ่าง

"มาแล้วๆ!" รองผู้จัดการโรงงานหลี่รีบจัดปกเสื้อและเดินเข้าไปต้อนรับ

รถเก๋งโวลก้าจอดสนิทที่หน้าประตูโรงงาน

คนขับรถลงมาเปิดประตู อธิบดีหลิงก้าวลงมาก่อน

ผู้จัดการโรงงานหยางรีบเดินเข้าไป จับมืออธิบดีหลิงไว้แน่นด้วยสองมือ

"อธิบดีหลิง ยินดีต้อนรับครับ ยินดีต้อนรับ! ท่านมาให้คำแนะนำที่โรงถลุงเหล็กของเราด้วยตัวเอง ช่างเป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ!"

อธิบดีหลิงยิ้มและตบไหล่ผู้จัดการโรงงานหยาง

"เหล่าหยางเอ๊ย เลิกพูดจาเกรงใจแบบนี้เถอะน่า"

"วันนี้ผมไม่ได้มาให้คำแนะนำงานหรอก ผมมาส่ง 'ขงเบ้ง' ให้พวกคุณต่างหาก"

พูดจบ อธิบดีหลิงก็เบี่ยงตัว หลีกทางให้หลี่เฟิงที่ลงจากรถอีกฝั่งหนึ่งก้าวมาข้างหน้า

"มา ขอแนะนำให้พวกคุณรู้จักหน่อย"

"นี่คือผู้จัดการโรงงานเซรามิกห้าดาว สหายหลี่เฟิง"

ผู้จัดการโรงงานหยางเคยเจอหลี่เฟิงตอนไปประชุมที่กระทรวง ดังนั้นเขาจึงรู้จักหลี่เฟิงอยู่บ้าง ส่วนรองผู้จัดการโรงงานหลี่แม้จะเคยได้ยินชื่อหลี่เฟิงมานานแล้ว และรู้ว่าเขายังหนุ่มมาก

แต่เมื่อได้เห็นชายหนุ่มอายุแค่ยี่สิบต้นๆ ตรงหน้า ที่มีท่าทีสุขุมและสายตาเฉียบคม ในใจก็ยังอดตกใจไม่ได้

นี่มันเหมือนพวกหนอนหนังสือบ้าเทคโนโลยีซะที่ไหน? รัศมีที่แผ่ออกมานี่ นิ่งยิ่งกว่าผู้นำระดับสูงแก่ๆ ในกระทรวงซะอีก

ขณะที่เขากำลังคิดเรื่องพวกนี้อยู่

"ผู้จัดการโรงงานหลี่ ยินดีต้อนรับ! ยินดีต้อนรับ!" ผู้จัดการโรงงานหยางรีบยื่นมือออกไป น้ำเสียงแฝงด้วยความเคารพจากใจจริง

"พวกเราชาวโรงถลุงเหล็กเฝ้ารอคุณมานาน ในที่สุดคุณก็มาสักที"

หลี่เฟิงยิ้มและจับมือกับผู้จัดการโรงงานหยางด้วยแรงที่พอเหมาะ ไม่ถ่อมตัวจนเกินไปและไม่เย่อหยิ่ง

"ผู้จัดการโรงงานหยางเกรงใจไปแล้วครับ เรียกผมว่าหลี่เฟิงก็พอ"

"โรงถลุงเหล็กดาวแดงเป็นเหมือนกระดูกสันหลังของอุตสาหกรรมหนักในเมืองหลวงของเรา การได้มามีส่วนร่วมในงานดัดแปลงที่นี่ ถือเป็นเกียรติของผมเช่นกันครับ"

รองผู้จัดการโรงงานหลี่ที่อยู่ข้างๆ ก็รีบเข้ามาประจบ จับมือหลี่เฟิงด้วยสองมือแล้วเขย่าอย่างแรง

"ผู้เชี่ยวชาญหลี่ ยินดีต้อนรับๆ! ผมเป็นรองผู้จัดการโรงงานที่ดูแลงานด้านหลังของโรงงานเรา แซ่หลี่ครับ"

"พวกเราเป็นคนแซ่เดียวกันนะ! ต่อไปมีเรื่องอะไรในโรงงานให้ช่วยก็บอกได้เลย เหล่าหลี่คนนี้จะจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน!"

หลี่เฟิงมองรองผู้จัดการโรงงานหลี่ที่หน้าตายิ้มแย้ม ในใจเขารู้ดีว่าคนคนนี้เป็นคนยังไง

ในโลกคู่ขนานแห่งนี้ รองผู้จัดการโรงงานหลี่คนนี้เป็นพวกหน้าไหว้หลังหลอก

แต่ขอแค่เขาไม่มาวุ่นวายกับการปรับปรุงเทคโนโลยี หลี่เฟิงก็ไม่ว่าอะไรที่จะทำเป็นเออออตามน้ำไป

"รองผู้จัดการโรงงานหลี่ ถ้างั้นต่อไปเรื่องความเป็นอยู่ คงต้องรบกวนคุณแล้วนะครับ" หลี่เฟิงตอบกลับอย่างมีมารยาท

"ไม่รบกวนๆ ยินดีเสมอครับ!" รองผู้จัดการโรงงานหลี่ยิ้มกว้างกว่าเดิม

ในเวลานี้ รถบรรทุกที่ตามมาด้านหลังก็จอดสนิทแล้ว

โจวเหมียวเหมียว หวังผิง และบุคลากรหลักทางเทคนิคคนอื่นๆ ทยอยกระโดดลงจากรถ พร้อมกับหิ้วสัมภาระพะรุงพะรัง

ผู้จัดการโรงงานหยางมองคนหนุ่มสาวที่เต็มไปด้วยพลังเหล่านี้แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"ผู้จัดการโรงงานหลี่ คนที่คุณพามา ผมจัดให้อยู่ที่บ้านพักรับรองระดับผู้บริหารหมดแล้วครับ"

"เหล่าหลี่ คุณรีบพาคนไปช่วยสหายเหล่านี้ยกกระเป๋า ให้พวกเขาได้พักผ่อนก่อน"

รองผู้จัดการโรงงานหลี่รีบเรียกเจ้าหน้าที่จากแผนกรักษาความปลอดภัยให้เข้ามาช่วย

"สหายทุกท่าน เดินทางมาเหนื่อยๆ ตามผมมาเลยครับ เราไปดูห้องพักกันก่อน"

โจวเหมียวเหมียวและหวังผิงหิ้วกระเป๋า มองดูสัตว์ประหลาดเหล็กขนาดยักษ์ตัวนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ผิงผิง ดูโรงงานนี้สิ ดูใหญ่โตมากเลยนะ!" โจวเหมียวเหมียวร้องอุทานเบาๆ

หวังผิงขยับแว่นตา สูดหายใจลึก

"ใช่ แล้วอากาศก็มีแต่กลิ่นสนิมเหล็ก รู้สึกอึดอัดจัง"

"อึดอัดอะไรกัน นี่แหละกลิ่นอายของอุตสาหกรรม!" โจวเหมียวเหมียวตบอก "พวกเรามาดัดแปลงมันนะ!"

หลี่เฟิงมองทีมเทคนิคเดินตามรองผู้จัดการโรงงานหลี่ไปยังบ้านพักรับรอง แล้วจึงหันกลับมาพูดกับผู้จัดการโรงงานหยางว่า

"ผู้จัดการโรงงานหยาง เรื่องที่พักให้พวกเขาไปจัดการกันเองเถอะครับ"

"เวลาเรามีจำกัด คุณช่วยพาผมไปเดินดูในแผนกต่างๆ เพื่อสำรวจสถานการณ์ก่อนได้ไหมครับ?"

ผู้จัดการโรงงานหยางชะงักไป เขาไม่คิดว่าหลี่เฟิงจะยังไม่ทันได้ดื่มน้ำ พอลงจากรถก็จะไปแผนกเลย

ความเด็ดขาดและรวดเร็วแบบนี้ ทำให้ทหารเก่าอย่างเขายังรู้สึกละอายใจ

"ผู้จัดการโรงงานหลี่ นี่มัน... คุณจะไม่ไปนั่งจิบชาพักเหนื่อยที่ห้องทำงานก่อนเหรอครับ?"

อธิบดีหลิงที่อยู่ข้างๆ หัวเราะขึ้นมา

"เหล่าหยางเอ๊ย คุณคงยังไม่รู้นิสัยของเขา"

"ถ้าเขาไม่ได้เห็นเครื่องจักร ชาเข้าปากไปก็คงขม"

"คุณพาเขาไปเถอะ ผมก็จะตามไปดูของเก่าเก็บพวกนั้นของคุณเหมือนกัน"