บทที่ 7 - คืนเดือนมืดลมแรงเหมาะแก่การก่อเรื่อง

บทที่ 7 - คืนเดือนมืดลมแรงเหมาะแก่การก่อเรื่อง

★★★★★

เธอจำได้ว่าอนุชิวชอบใส่ปิ่นอันนี้อยู่พักหนึ่ง เพราะบนปิ่นสลักลายดอกบัวเอาไว้ ซึ่งพ้องกับชื่อเดิมของนางที่ชื่อว่าชิวเหอเซียง

เซี่ยอิงรีบหยิบกระดาษและพู่กันออกมาตวัดเขียนใบสารภาพผิดอย่างรวดเร็ว

ในนั้นระบุรายละเอียดเกี่ยวกับการวางยาพิษเซี่ยอิง ไม่ว่าจะเป็นเวลา สถานที่ ผู้บงการ และของกลางไว้อย่างชัดเจน

ดวงตาดอกท้ออันงดงามของเซี่ยอิงฉายแววเย็นเยียบ เธอคว้าตัวซิ่วหลานขึ้นมาแล้วออกคำสั่ง "เซ็นชื่อ! ประทับรอยนิ้วมือ!"

ซิ่วหลานเติบโตมาข้างกายเซี่ยอิงตั้งแต่เด็ก ย่อมต้องอ่านออกเขียนได้อยู่แล้ว

นางรู้ดีว่าใบสารภาพผิดนี้มีผลทางกฎหมาย จะเซ็นสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไร

ซิ่วหลานมีท่าทีต่อต้านอย่างชัดเจน นางตัวสั่นเทาและอ้อนวอน "คุณหนู บ่าวไม่อยากเซ็น บ่าวผิดไปแล้ว ได้โปรดละเว้นบ่าวเถอะเจ้าค่ะ!"

"เรื่องนี้เจ้าไม่มีสิทธิ์เลือก! สัญญาซื้อขายตัวเจ้าอยู่ที่ข้า เจ้าเนรคุณทรยศเจ้านาย วางยาพิษนายจ้าง ต่อให้ข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งตรงนี้ก็ถือว่าทำถูกต้องตามกฎหมาย! แต่ถ้าเจ้าเซ็นใบสารภาพผิดนี้มันจะต่างออกไป ในนี้เขียนชัดเจนว่าเจ้าไม่ใช่ผู้บงการ แต่ถูกหลอกใช้ อย่างน้อยก็รักษาชีวิตน้อยๆ ของเจ้ากับครอบครัวเอาไว้ได้!"

"จริงหรือเจ้าคะ?"

"หึ! ข้าไม่โกหกหรอก!"

"ตกลง... บ่าวจะเซ็น..."

นางรับพู่กันมาเซ็นชื่อและประทับรอยนิ้วมือ

หลังจากจัดการเสร็จ นางถึงเพิ่งจะตระหนักได้ว่าเซี่ยอิงที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ผี!

นางยังไม่ตาย!

แต่นางเห็นกับตาว่าคุณหนูดื่มน้ำแก้วนั้นจนหมดนี่นา

หรือว่าใส่ผงยาพิษน้อยเกินไป รู้อย่างนี้ใส่ลงไปให้หมดเลยก็ดี!

นางรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง!

"คุณหนู ในเมื่อท่านยังไม่ตาย งั้นบ่าวก็ถือว่าไม่ได้ฆ่าคนใช่ไหมเจ้าคะ?"

เซี่ยอิงมองนางด้วยสายตาเหยียดหยาม มุมปากค่อยๆ เผยรอยยิ้มอันเย้ายวนและชั่วร้าย

"ใช่ โทษตายละเว้นได้... แต่โทษเป็นหนีไม่พ้นหรอกนะ"

เซี่ยอิงบีบคางนางแล้วยัดยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งใส่ปากนางทันที

"ชอบวางยาพิษนักใช่ไหม ต่อไปนี้ก็เชิญลิ้มรสชาติของยาพิษให้เต็มที่ไปเลย!"

"ท่านให้บ่าวกินอะไรเข้าไป?"

ซิ่วหลานกุมลำคอ ใบหน้าซีดเผือดลงในทันที

เซี่ยอิงจัดเสื้อผ้าที่ไม่มีรอยยับให้เข้าที่ พร้อมกับหัวเราะเยาะ "ก็ยาที่ทำให้เจ้ารู้สึกเหมือนขึ้นสวรรค์ลงนรกยังไงล่ะ"

"โอ๊ย คันจังเลย!"

ซิ่วหลานสัมผัสได้ถึงความคันที่แผ่ซ่านมาจากภายในร่างกาย ราวกับมีมดนับไม่ถ้วนกำลังไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนผิวหนัง

นางใช้มือเกาอย่างเอาเป็นเอาตาย จนเลือดไหลซิบๆ ลงมาตามแขน

ดวงตาของเซี่ยอิงไร้ซึ่งความปรานีแม้แต่น้อย "โอ้โห คันก็ถูกแล้วล่ะ"

"ม่านสี่! อุดปากนางไว้! มัดมือมัดเท้านางแล้วโยนเข้าไปในห้องเก็บฟืน!"

ยาพิษชนิดนี้ไม่ทำให้ถึงตาย แต่มันจะทำให้คันจนรู้สึกว่าตายเสียยังจะดีกว่า!

เธอยังต้องเก็บชีวิตหมาๆ ของนางเอาไว้ เพื่อรอดูงิ้วโรงใหญ่ในวันหลัง!

ม่านสี่รับคำสั่งอย่างฮึกเหิม นางถอดถุงเท้ายัดใส่ปากซิ่วหลานอย่างลวกๆ แล้วใช้เชือกมัดนางไว้ ก่อนจะหิ้วนางไปโยนทิ้งไว้ในห้องเก็บฟืนเหมือนหิ้วลูกไก่

เซี่ยอิงดูเวลา ตอนนี้ห้าทุ่มแล้ว ทะลุมิติมาได้สามชั่วโมงกว่าแล้ว

ในยุคปัจจุบัน ชีวิตของเหล่านกฮูกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง

เซี่ยอิงเรียกในใจ "กัวกัว!"

ร่างกลมดิกของผลมะเขือเทศน้อยปรากฏขึ้นกลางอากาศ "โฮสต์ มีอะไรหรือครับ?"

"ปิดไลฟ์ได้หรือยัง นี่มันห้าทุ่มแล้วนะ! ชีวิตวัวชิวิตม้าอย่างฉันก็ต้องพักผ่อนบ้างสิ"

ผลมะเขือเทศน้อยหัวเราะแหะๆ "วันนี้เพิ่งจะมาถึง ทำความคุ้นเคยกับงาน KPI ถือว่าผ่านเกณฑ์ คุณทักทายชาวเน็ตเสร็จก็ปิดไลฟ์ได้เลยครับ!"

เซี่ยอิงมองไปที่หน้าจอไลฟ์สดกลางอากาศแล้วยิ้มบางๆ "ที่รักทั้งหลาย ดึกมากแล้วนะ! ทุกคนอย่าลืมพักผ่อนกันเร็วๆ ล่ะ! นอนดึกเสียสุขภาพ พรุ่งนี้เราต้องต้อนรับวันใหม่ด้วยความสดใสกันนะ! บ๊ายบาย!"

[ฝันดีนะท่านนายพล!]

[ฝันดี! จุ๊บๆ]

[พระชายา พรุ่งนี้เจอกันนะ!]

[ทำไมฉันรู้สึกเหมือนพระชายากำลังจะไปหาเรื่องใครเลยนะ เฮลโหล! มีอะไรที่พวกเราชาวเน็ตดูไม่ได้งั้นเหรอ?!]

ผลมะเขือเทศน้อยมือไว ปิดห้องไลฟ์สดไปอย่างรวดเร็ว

[ระบบแจ้งเตือน วันนี้ไลฟ์สดไปสามชั่วโมง ได้รับคะแนนพื้นฐาน +50 คะแนนจากยอดโดเนท +160 คะแนนจากภารกิจพิเศษ +1000 รวมเป็น 1210 คะแนน แต้มบุญ 0]

เซี่ยอิงพยักหน้าอย่างพอใจ

แต่สิ่งที่เธออยากได้เร็วที่สุดก็คือแต้มบุญต่างหาก

สิทธิ์ในการใช้อุปกรณ์สามอย่างที่ผลมะเขือเทศน้อยสัญญาไว้ก่อนหน้านี้ เธอยังไม่รีบใช้หรอก

แน่นอนว่าต้องเก็บไว้แลกของที่จำเป็นที่สุดในเวลาที่เหมาะสมสิ

ผลมะเขือเทศน้อยยิ้มอย่างมีเลศนัย "โฮสต์ คืนเดือนมืดลมแรงแบบนี้ ไปหาเรื่องใครดีไหมครับ?"

เซี่ยอิงหัวเราะหึๆ "สินเดิมสิบลี้ของฉัน สินเดิมตั้งสองร้อยเก้าสิบเก้าหีบยังอยู่จวนจิ่งอ๋องเลยนะ! แบบนี้จะนอนหลับลงได้ยังไง?"

ผลมะเขือเทศน้อยส่ายหน้าดิก "ไม่ได้เด็ดขาด! เกิดมาทั้งทีต้องรวยให้สุด ความทุกข์บนโลกใบนี้ เงินเท่านั้นที่เยียวยาได้! โฮสต์ ลุยเลย!"

ลมหนาวพัดกระหน่ำ หิมะตกหนักราวกับขนเป็ดร่วงหล่นลงมาอย่างต่อเนื่อง

เซี่ยอิงเลือกชุดปฏิบัติการน้ำหนักเบาสีดำล้วนตัวโปรดจากตู้เสื้อผ้าในมิติ นี่คืออาวุธชนิดใหม่ของหน่วยรบพิเศษเหนือมนุษย์ นอกจากจะบางเบาและให้ความอบอุ่นแล้ว ยังทนทานต่อของมีคมและกันกระสุนได้อีกด้วย

เมื่อสวมหน้ากากอนามัยสีดำ เผยให้เห็นเพียงดวงตาดอกท้อที่ดูฉลาดแกมโกง เธอราวกับแมวดำที่เดินท่องไปในยามราตรี บินออกจากจวนจ้านอ๋องไปอย่างเงียบเชียบ

แน่นอนว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของฉู่เยี่ยนชวนไปได้

เต้ากวง "ท่านอ๋อง พระชายาสวมชุดวิกาลออกจากจวน ดูเหมือนจะมุ่งหน้าไปทางจวนจิ่งอ๋องพ่ะย่ะค่ะ เจี้ยนอิ่งตามไปแล้ว"

ฉู่เยี่ยนชวนหลุบตามองปากกาและสมุดในมือ ก่อนจะสั่งการ "จับตาดูให้ดี ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ให้ยื่นมือเข้าช่วย"

เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "เดี๋ยวไปคัดเลือกองครักษ์เงาหญิงจากค่ายมาให้สักสองคนด้วย"

เต้ากวงเลิกคิ้วขึ้น

นี่ท่านอ๋องกำลังปกป้องนางงั้นหรือ

แถมยังเตรียมจะส่งองครักษ์เงาไปให้พระชายาอีก

แต่ว่า พระชายาท่านนี้ดูแตกต่างจากข่าวลืออย่างสิ้นเชิง

ไม่เพียงแต่มีรูปโฉมงดงามล่มเมือง แต่ยังเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ ฝีมือด้านวรยุทธ์ก็ดูเหมือนจะไม่ธรรมดาเสียด้วย

ดูๆ ไปแล้วก็พอจะคู่ควรกับท่านอ๋องอยู่บ้าง

ฉู่เยี่ยนชวนปรายตามองเขาด้วยสายตาเย็นชา "อย่าคิดลึกไปไกล มีองครักษ์เงาหญิงคอยจับตาดูนางจะสะดวกกว่า"

เต้ากวงพยักหน้ารับ "จริงด้วย! ท่านอ๋องพูดถูกพ่ะย่ะค่ะ"

ผลมะเขือเทศน้อย "เจ้านาย ทิศทางของจวนจิ่งอ๋องอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ ห่างออกไปประมาณสามลี้ครับ"

ตลอดทาง ผลมะเขือเทศน้อยคอยบอกทางพร้อมกับแนะนำเรื่องราวเกี่ยวกับทวีปนี้และสถานการณ์ในเมืองอวิ๋นจิงให้เธอฟังไปด้วย

"โฮสต์ บนทวีปนี้มีสี่แคว้นใหญ่ที่คานอำนาจกันอยู่ โดยแบ่งแยกดินแดนกันปกครอง ถ้าเรียงตามความแข็งแกร่งของประเทศ อันดับหนึ่งคือแคว้นหนานเยว่ อันดับสองแคว้นซีหลิง อันดับสามแคว้นต้าเซี่ย และอันดับสี่แคว้นเป่ยโม่ เดิมทีต้าเซี่ยรั้งท้ายสุด จนกระทั่งเมื่อปีครึ่งที่แล้ว จ้านอ๋องของท่านนำทัพม้าเหล็กห้าหมื่นนายฝ่าพายุหิมะบุกโจมตีราชสำนักเป่ยโม่แบบสายฟ้าแลบ ยึดครองทุ่งหญ้าทางเหนือและเหมืองเหล็กของเป่ยโม่มาได้ส่วนหนึ่ง ทำให้ความแข็งแกร่งของประเทศเพิ่มขึ้นอย่างมาก แน่นอนว่าในศึกครั้งนั้น เขาก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างแสนสาหัส ขาทั้งสองข้างของเขาและพิษร้ายในร่างกาย..."

"ส่วนเมืองอวิ๋นจิง พระราชวังตั้งอยู่ตรงกลางค่อนไปทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่สูงส่งที่สุด ส่วนพื้นที่อื่นๆ เขตเมืองทางตะวันออกเป็นที่อยู่อาศัยของขุนนางและชนชั้นสูง เขตเมืองทางใต้เป็นย่านการค้าและตลาด เขตเมืองทางตะวันตกเป็นที่อยู่ของชาวบ้านทั่วไปและช่างฝีมือ ส่วนเขตเมืองทางเหนือเป็นค่ายทหารและโกดังเก็บเสบียง"

เซี่ยอิงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ปลายเท้าแตะแผ่นกระเบื้องหลังคาแผ่วเบา ร่างกายของเธอพลิ้วไหวราวกับนกนางแอ่น บินข้ามหลังคาบ้านเรือนไปทีละหลัง

มีทหารยามเดินลาดตระเวนอยู่ข้างหน้า เธอจึงโน้มตัวลงต่ำ ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของชายคา

"กัวกัว อีกไกลไหมกว่าจะถึงจวนจิ่งอ๋อง?"

"เลี้ยวขวาข้างหน้าก็ถึงแล้วครับ"

"โอเค! ไปล่ะนะ!"

ไม่นานเธอก็มาถึงหน้าจวนจิ่งอ๋อง

กำแพงสูงลานกว้าง ทหารยามคุ้มกันแน่นหนา แต่สำหรับเธอที่มีระบบช่วยเหลืออย่างผลมะเขือเทศน้อยแล้ว มันก็เป็นแค่ของเด็กเล่น

เซี่ยอิงเดินไปที่มุมกำแพงลับตาคน กระโดดขึ้นเบาๆ ร่างของเธอก็ลอยละลิ่วตกลงไปในลานบ้านราวกับใบไม้ร่วง

เธอหลบหลีกกลไกและเวรยามได้อย่างชำนาญ เพียงไม่กี่อึดใจก็มาถึงหน้าเรือนหลัก

ยังไม่ทันได้เข้าไปใกล้ ก็ได้ยินเสียงหอบหายใจและเสียงครวญครางชวนให้หน้าแดงดังมาจากในห้องเสียแล้ว

เซี่ยอิงขมวดคิ้ว ย่องเข้าไปแนบชิดหน้าต่างอย่างเงียบกริบ

[จบแล้ว]