บทที่ 209 กระอักกระอ่วน บทที่ 210 คนเดียวกัน??

บทที่ 209 กระอักกระอ่วน

หลินเจี๋ยไม่ค่อยเข้าใจว่าจู่ๆ ทำไมฉินเสี้ยวซูถึงอยากไปที่พักของเขา แต่ในเมื่อเธอยืนกรานหนักแน่น เขาก็ปฏิเสธไม่ได้

เขาจึงทำได้เพียงขับรถพาฉินเสี้ยวซูมาที่ห้องเช่า หลังจากจอดรถเสร็จ ฉินเสี้ยวซูก็มองหลินเจี๋ยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

หลินเจี๋ยยังคงงุนงง เขาเปิดประตูรถแล้วเดินลงมา ส่วนฉินเสี้ยวซูก็กระโดดลงมาด้วยความตื่นเต้น แล้วเดินเข้ามาจับมือเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

เมื่อเห็นการกระทำของเธอ หลินเจี๋ยก็ทำเพียงยิ้มบางๆ ทั้งสองคนเดินเข้าลิฟต์ไปด้วยกัน หลินเจี๋ยมองฉินเสี้ยวซูแล้วพูดขึ้นว่า "เมื่อสองอาทิตย์ก่อนมีเพื่อนของฉันมาขอพักด้วย ถ้าเดี๋ยวเธอเห็นเขาก็อย่าตกใจนะ เมื่อก่อนฉันอยู่คนเดียว แต่ครั้งนี้เขาคงต้องอยู่กับฉันอีกนานเลยล่ะ"

พอได้ยินแบบนี้ คิ้วของฉินเสี้ยวซูก็ขมวดเข้าหากันทันที

ความรู้สึกเหมือนหล่นตุบลงเหว เธอไม่คิดเลยว่าในบ้านหลินเจี๋ยจะมีคนอื่นอยู่ด้วย!!

ที่เธอตั้งใจตามเขามาก็เพื่อจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันตามลำพัง

แต่ตอนนี้ที่บ้านเขามีคนอื่นอยู่? บรรยากาศดีๆ พังหมดแล้ว!

เธอแสดงสีหน้าเซ็งๆ ออกมาแล้วถามว่า "ที่บ้านนายมีคนอยู่ เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง?"

เมื่อได้ยินคำถาม หลินเจี๋ยก็ขมวดคิ้ว ไม่คิดว่าฉินเสี้ยวซูจะถามแบบนี้ เพื่อนของเขาแน่นอนว่าต้องเป็นผู้ชายสิ!

แล้วเขาจะไปอยู่ร่วมห้องกับผู้หญิงได้ยังไง?

"เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย? นั่นเพื่อนฉันเอง รู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ ช่วงนี้เขาหางานไม่ได้ แถมค่าเช่าแถวนี้ก็แพงมาก เขาไม่มีงานทำจะเอาเงินที่ไหนไปเช่าห้องล่ะ ก็เลยมาขอพักกับฉันนี่แหละ!"

พอได้ยินคำอธิบาย ฉินเสี้ยวซูถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่พอมองหลินเจี๋ยก็แอบหงุดหงิดนิดๆ

ในเมื่อมีเพื่อนอยู่ที่บ้าน แล้วจะตอบตกลงให้เธอมาทำไม

ตอนแรกเธอคิดว่าพอกลับมาด้วยกัน จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเรื่องน่ากระอักกระอ่วน รู้อย่างนี้ไม่มาซะก็ดี

ฉินเสี้ยวซูบ่นงุบงิบในใจ พอมองไปที่หลินเจี๋ย ความตื่นเต้นเมื่อครู่ก็หายไปหมดแล้ว

เมื่อทั้งสองคนเดินออกจากลิฟต์ ฉินเสี้ยวซูยังคงยืนนิ่ง หลินเจี๋ยจึงดึงแขนเธอเบาๆ แล้วพูดว่า "รีบเดินเถอะ ฉันอยู่ห้องนี้แหละ"

มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉินเสี้ยวซูก็ปฏิเสธไม่ได้ ในเมื่อมาแล้วก็ต้องเลยตามเลย เธอทำได้เพียงเดินตามหลินเจี๋ยไป

หลินเจี๋ยเคาะประตูแล้วตะโกนบอก "หลินฮ่าว มาเปิดประตูหน่อย!"

เขาร้องเรียกอยู่พักหนึ่งแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากข้างใน

หลินเจี๋ยขมวดคิ้ว "หมอนั่นไม่อยู่บ้านแฮะ!"

เขาพึมพำก่อนจะล้วงกุญแจออกมาจากกระเป๋า พอฉินเสี้ยวซูเห็นก็อดขำไม่ได้ "ก็นายมีกุญแจ แล้วจะเรียกเขาทำไมเนี่ย?"

"ก็ต้องบอกเขาก่อนสิ ในเมื่อเธอเป็นแฟนฉันนี่นา"

ฉินเสี้ยวซูได้ยินก็ไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงเดินตามหลินเจี๋ยเข้าไปข้างใน

พอเข้ามาถึงห้องนั่งเล่น ฉินเสี้ยวซูก็หาที่นั่งลง ส่วนหลินเจี๋ยมองไปรอบๆ แล้วบอกว่า "หิวน้ำไหม เดี๋ยวฉันไปรินน้ำมาให้"

พูดจบเขาก็หยิบแก้วน้ำแล้วเดินออกไป

ฉินเสี้ยวซูถือโอกาสกวาดสายตามองไปรอบๆ

ห้องนี้ค่อนข้างสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย สภาพแวดล้อมก็ถือว่าโอเค

ในตอนนั้นเอง หลินฮ่าวก็กลับมาพอดี เขาเปิดประตูเข้ามาแล้วตะโกนลั่น "หลินเจี๋ย นายไม่รู้หรอกว่าข้างนอกร้อนแค่ไหน ฉันนึกว่าจะโดนแดดเผาจนกลายเป็นหมูแดดเดียวซะแล้ว!"

พูดไปเขาก็เดินเข้ามา พอเห็นหลินเจี๋ยก็ทำหน้าแปลกใจแล้วถาม "นายจะกินน้ำอัดลมไหม ฉันซื้อติดมือมาด้วย"

หลินฮ่าวถือขวดน้ำอัดลมเดินเข้าไปหาหลินเจี๋ย จังหวะที่หลินเจี๋ยกำลังถือแก้วน้ำเปล่าเตรียมจะส่งให้ฉินเสี้ยวซู เขาก็เห็นหลินฮ่าวพอดี

ส่วนหลินฮ่าวก็หันไปเห็นฉินเสี้ยวซูเข้า สีหน้าของเขาเจื่อนลงทันที "นี่ฉันเข้ามาขัดจังหวะพวกนายหรือเปล่าเนี่ย..."

ฉินเสี้ยวซูก็รู้สึกกระอักกระอ่วนไม่แพ้กัน จึงตอบไปว่า "ไม่เป็นไรหรอก ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน"

พูดไปเธอก็แอบคิดในใจว่า ไม่อยากให้ใครมาขัดจังหวะเลยจริงๆ แต่เรื่องมันเป็นแบบนี้ไปแล้ว เธอก็ทำอะไรไม่ได้

ทางด้านหลินเจี๋ยกลับดูต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี เขาเดินเข้าไปหาหลินฮ่าวแล้วต่อว่า "นายกลับมาซะทีนะ เมื่อเช้านายทำเสื้อฉันเปื้อนซะขนาดนั้น นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะซักให้? ฉันเลยไม่ได้โยนเข้าเครื่องซักผ้า ซักมือถึงจะสะอาด เสื้อฉันเปื้อนเพราะนาย นายต้องซักให้ฉันนะ แล้วนี่ออกไปเดินเตร็ดเตร่ข้างนอกทำไมเนี่ย!"

หลินเจี๋ยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พอหลินฮ่าวได้ยินก็ตอบรับปัดๆ "เออๆๆ! เดี๋ยวไปซักให้ก็ได้!"

พูดจบเขาก็เดินไปทางห้องน้ำ

ช่วงนี้ที่เขามาขออาศัย เขาไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามาให้พร้อม พอดีเห็นเสื้อหลินเจี๋ยก็เลยยืมใส่ แล้วดันเผลอทำเปื้อนตอนกินข้าว

เขาเกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ไม่คิดว่าหลินเจี๋ยจะหยิบยกขึ้นมาพูดตอนนี้

หลินฮ่าวเดินเข้าไปในห้องน้ำ แล้วเริ่มจัดการกับเสื้อผ้าพวกนั้น เมื่อก่อนที่พักของเขาไม่ได้มีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน เสื้อผ้าก็ต้องซักมือตลอด เขาเลยชินแล้ว

เมื่อเห็นภาพนั้น ฉินเสี้ยวซูกลับรู้สึกแปลกๆ ขมวดคิ้วถามว่า "อะไรเนี่ย! ทำไมเขาต้องซักเสื้อให้นายด้วย?"

หลินเจี๋ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ "เมื่อคืนตอนฉันอาบน้ำเสร็จ หมอนั่นก็ทำเสื้อฉันเปื้อน เวลากินข้าวเขาก็ชอบซุ่มซ่าม ทำถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหกเลอะเสื้อไปหมด เสื้อตัวนั้นซักเครื่องไม่ได้ ปกติฉันส่งซักแห้งตลอด แต่เขาดึงดันจะใส่ ก็เลยต้องให้เขาซักทำความสะอาดเองนั่นแหละ"

พูดจบหลินเจี๋ยก็เดินเข้าไปหาอย่างไม่หยี่ระ

ฉินเสี้ยวซูมองเขาแล้วอดพูดไม่ได้ "เสื้อเปื้อน นายก็เอาน้ำยาซักผ้าป้ายทิ้งไว้สักพัก แล้วค่อยขยี้ออก มันก็สะอาดแล้วนี่ ทำไมนายขี้เกียจขนาดนี้ เรื่องแค่นี้ยังต้องให้คนอื่นทำให้!"

เมื่อได้ยินแบบนั้น หลินเจี๋ยก็ส่ายหน้า "ฉันไม่สนหรอก ใครทำเปื้อน คนนั้นก็ต้องซักสิ"

พูดจบหลินเจี๋ยก็ลงนั่งข้างๆ เธอ ฉินเสี้ยวซูทำอะไรเขาไม่ได้ จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ

ผ่านไปสักพัก หลินฮ่าวก็เดินออกมาพร้อมกับเสื้อที่ซักสะอาดแล้ว นำไปตากที่ระเบียง

หลังจากตากเสร็จ เขาก็เดินกลับมาที่โต๊ะ หยิบถุงพลาสติกขึ้นมาแล้วพูดว่า "เมื่อกี้ตอนลงไปข้างล่าง ฉันซื้อโรตีสายไหมมาด้วย ลุงร้านข้างล่างแกทำอร่อยมากเลยนะ พวกนายลองชิมดูสิ"

พูดจบ เขาก็วางโรตีสายไหมลงบนโต๊ะเตรียมจะแกะกิน

จู่ๆ ฉินเสี้ยวซูก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมา จึงพูดว่า "งั้นฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"

ตอนนี้เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนใจสุดๆ รู้อย่างนี้ไม่มาซะดีกว่า การที่คนสองคนมีคนที่สามมาแทรกกลาง มันให้ความรู้สึกแปลกๆ

การต้องมาอยู่ตรงกลางระหว่างผู้ชายตัวโตสองคน ทำให้เธอทำตัวไม่ถูก ความจริงตอนที่เธอเข้าไปในห้องน้ำแล้วนั่งลง เธอก็โกรธจนแทบคลั่งแล้ว

หลินเจี๋ยนี่มันยังไงกัน ทำไมต้องให้คนอื่นมาอยู่ด้วย!

อุตส่าห์ตั้งใจจะมาอยู่กับเขา... โอ๊ย! หงุดหงิดโว้ย!!

ฉินเสี้ยวซูบ่นพึมพำ อารมณ์เสียสุดๆ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น เธอกลับเห็นภาพที่ทำให้ต้องตะลึง

บทที่ 210 คนเดียวกัน??

ตรงที่ฉินเสี้ยวซูนั่งอยู่ หันหน้าตรงกับอ่างล้างหน้าพอดี บนอ่างล้างหน้ามีของใช้คู่รักวางอยู่เต็มไปหมด

แก้วน้ำสำหรับบ้วนปากกับผ้าเช็ดตัวก็เป็นสีคู่กัน มองดูดีๆ แม้แต่แปรงสีฟันก็เป็นแบบคู่รัก สองสีเข้ากันอย่างลงตัว แถมยังมีตัวอักษรสลักไว้ด้วย แม้กระทั่งลายบนผ้าเช็ดตัวก็เป็นรูปตัวการ์ตูนสองตัวคู่กัน

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ฉินเสี้ยวซูก็สติแตกทันที ความรู้สึกปวดท้องหายวับไป เธอผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึง

เป็นไปไม่ได้หรอกน่า จะเป็นไปได้ยังไง!!

หรือว่าพวกเขาสองคน... !

ฉินเสี้ยวซูแทบจะเป็นบ้า หรือว่าสองคนนี้เป็นคู่รักกัน!

จะเป็นไปได้ยังไงเนี่ย?

ปกติเธอก็ติดตามข่าวสารอยู่บ้าง แถมยังเคยจับคู่ชิปเปอร์ในเน็ต แต่ไม่คิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะมาเกิดขึ้นกับตัวเอง!

พอเห็นของพวกนี้ เธอก็พูดไม่ออกแล้ว ในหัวมีแต่ภาพหลินเจี๋ยกับหลินฮ่าวกอดกันแนบชิด

ภาพที่พวกเขานอนเตียงเดียวกัน ทำเรื่องใกล้ชิดกัน ผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่

จะเป็นไปได้ยังไง? ถ้าเขาเป็นเกย์ แล้วจะมาหาแฟนทำไม?

แถมเขายังเป็นคนมาสารภาพรักกับฉันเองด้วยนะ เป็นไปไม่ได้หรอก!

ฉินเสี้ยวซูรู้สึกตื่นตระหนก เธอนึกย้อนไปถึงพฤติกรรมต่างๆ ของหลินเจี๋ยก่อนหน้านี้

หลินเจี๋ยหาแฟนกำมะลอมาแกล้งคบ ก็เพื่อหลอกพ่อแม่ของเขานี่นา

หรือว่าเขาคิดแบบนี้จริงๆ เพื่อปกปิดแฟนหนุ่มที่ซ่อนไว้ในบ้าน...

สรุปคือฉันถูกหลอก!!

ที่แท้หลินเจี๋ยก็เป็นพวกชายรักชาย

พอคิดถึงตรงนี้ ฉินเสี้ยวซูก็เบิกตากว้าง เธอเคยเห็นข่าวทำนองนี้มาบ้าง เกย์บางคนไม่ชอบผู้หญิง แต่ก็ยอมแต่งงานกับผู้หญิง เพื่อให้ผู้หญิงคลอดลูกให้

พอคลอดลูกเสร็จ ผู้หญิงคนนั้นก็จะถูกทิ้ง น่าสงสารสุดๆ ไปเลย

หรือว่าเรื่องเลวร้ายขนาดนี้จะเกิดขึ้นกับฉัน! ไม่จริงน่า?!

ทำไม! ทำไมฉันถึงต้องมาเจอเรื่องน่าสงสารแบบนี้ด้วย?

ฉินเสี้ยวซูน้ำตาแทบจะร่วง เธอยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ในห้องน้ำ ในหัวมีแต่ฉากตัวเองโดนทอดทิ้งฉายซ้ำไปซ้ำมา จนความโกรธพุ่งทะลุปรอท

ไอ้สารเลวหลินเจี๋ย ถ้าแกกล้าทำแบบนั้นจริงๆ ฉันจะถลกหนังแกให้ดู!

ฉินเสี้ยวซูอารมณ์บูดสุดขีด เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์

เป็นไปไม่ได้หรอกน่า เขาดูไม่ได้ไร้ความรู้สึกกับฉันขนาดนั้น ฉันคงเข้าใจผิดไปเองแหละ...

ฉินเสี้ยวซูพยายามปลอบใจตัวเอง ตบอกเบาๆ แล้วเดินออกมา แต่จังหวะที่เดินออกมา เธอกลับเห็นภาพที่ทำให้ต้องอ้าปากค้าง

หลินฮ่าวกำลังใช้ตะเกียบคีบโรตีสายไหมชิ้นหนึ่ง แล้วป้อนเข้าปากหลินเจี๋ยโดยตรง ท่าทางดูเป็นธรรมชาติมากๆ แถมยังยื่นหน้าเข้าไปใกล้สุดๆ

หลินฮ่าวมองหลินเจี๋ยแล้วพูดว่า "กินเยอะๆ หน่อยสิ เจ้านี่อร่อยมากเลยนะ ฝีมือคุณลุงข้างล่างสุดยอดไปเลย!"

หลินฮ่าวพูดไปก็ขยับตะเกียบเข้าไปใกล้เรื่อยๆ หลินเจี๋ยก็งับกินเข้าไปคำหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ

เมื่อเห็นภาพนั้น ฉินเสี้ยวซูก็โกรธจัด เดินดุ่มๆ ออกไปแล้วตะโกนถาม "พวกนายทำอะไรกันน่ะ?"

น้ำเสียงของเธอจริงจังมาก คิ้วก็ขมวดมุ่น

หลินเจี๋ยทำหน้างงๆ แล้วตอบว่า "เขาก็บอกว่ามันอร่อย ก็เลยบังคับให้ฉันกินน่ะ ฉันไม่ค่อยชอบกินโรตีสายไหมเท่าไหร่"

"ไม่ค่อยชอบกิน แล้วที่คาบอยู่ในปากคืออะไร?"

ฉินเสี้ยวซูจ้องหลินเจี๋ยตาเขม็ง สีหน้าก็เริ่มดูแย่ลงเรื่อยๆ ส่วนหลินฮ่าวยังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติ จึงหันมาพูดกับฉินเสี้ยวซูว่า "ฉันซื้อมาอีกชุดนึง ชุดนี้ให้เธอนะ อร่อยจริงๆ นะ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินฮ่าว ฉินเสี้ยวซูก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงโพล่งถามออกไปตรงๆ ว่า "ทำไมพวกนายสองคนถึงใช้ของคู่รักกัน? เมื่อกี้ในห้องน้ำฉันเห็นแก้วน้ำเหมือนกันเป๊ะสองใบ แล้วก็ผ้าเช็ดตัวคู่รักอีกสองผืน"

พอหลินฮ่าวได้ยินก็หัวเราะออกมา "เรื่องแค่นี้เองเหรอ? ของพวกนั้นซื้อจากซุปเปอร์มาร์เก็ตน่ะ เขาแถมผ้าเช็ดตัวมาให้ด้วย"

"แล้วทำไมของพวกนั้นถึงเข้าชุดกันขนาดนั้นล่ะ บังเอิญงั้นเหรอ?"

ฉินเสี้ยวซูถามต่อ หลินเจี๋ยก็ขมวดคิ้ว ส่วนหลินฮ่าวตอบว่า "ก็ของแพ็คคู่ส่วนใหญ่ก็เป็นดีไซน์คู่รักอยู่แล้ว มีอะไรแปลกตรงไหน?"

"นั่นสิ ไม่เห็นแปลกตรงไหนเลย!" หลินเจี๋ยช่วยเสริม

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินเสี้ยวซูก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"แปลกสิ แปลกมากด้วย! ฉันเป็นแฟนนายใช่ไหม?!"

ฉินเสี้ยวซูมองหลินเจี๋ยสลับกับหลินฮ่าว "แล้วเขาล่ะ? เขาเป็นอะไรกับนาย? พวกนายสองคนไม่ได้เป็นคู่รักกันใช่ไหม ทำไมถึงใช้ของคู่รักเยอะขนาดนั้น บอกความจริงมาเถอะ นายชอบผู้ชายใช่ไหม?"

"หรือว่านายหลอกใช้ฉันมาเป็นเมียบังหน้า?" ฉินเสี้ยวซูพูดไปเสียงก็เริ่มสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้

พอได้ยินคำกล่าวหา หลินเจี๋ยก็เบิกตากว้าง มองฉินเสี้ยวซูอย่างไม่เชื่อสายตาจนพูดไม่ออก

ในหัวผู้หญิงคนนี้คิดอะไรอยู่เนี่ย?

แค่ของในห้องน้ำไม่กี่อย่าง ก็หาว่าเขาเป็นเกย์แล้ว เขาจะเป็นเกย์ได้ยังไง?

หลินเจี๋ยทนไม่ไหว ลุกพรวดขึ้นยืนแล้วพูดว่า "ฉินเสี้ยวซู เธอพูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย? แน่นอนว่าฉันต้องชอบผู้หญิงอยู่แล้ว เธอ... เธอคิดบ้าอะไรของเธอเนี่ย บ้าไปแล้ว..."

หลินเจี๋ยโกรธจนพูดไม่ชัด ส่วนฉินเสี้ยวซูก็ขี้เกียจฟังคำแก้ตัว เดินตรงไปที่ประตู แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าลืมกระเป๋าไว้บนโซฟา

เธอจึงหันขวับกลับไป จังหวะนั้นหลินเจี๋ยก็วิ่งตามออกมา โดยมีหลินฮ่าววิ่งตามหลังมาติดๆ

หลินฮ่าววิ่งเร็วเกินไป จนสะดุดขาหลินเจี๋ยล้ม ทั้งสองคนล้มคะมำชนกัน หลินเจี๋ยล้มทับลงบนตัวหลินฮ่าวอย่างจัง

หลินเจี๋ยทาบทับอยู่บนร่างหลินฮ่าว ใบหน้าของทั้งสองคนห่างกันแค่นิดเดียว เกือบจะจูบกันอยู่แล้ว จังหวะนั้นฉินเสี้ยวซูหันกลับมาเห็นภาพบาดตาบาดใจพอดี สีหน้าของเธอแข็งค้าง ความโกรธพุ่งทะลุขีดจำกัด เธอคว้ากระเป๋ามาถือไว้ แสยะยิ้มเย็นชาแล้วกระแทกเสียง "ขอให้รักกันนานๆ นะ!"

พูดจบ เธอก็กระแทกประตูเดินออกไปทันที

หลินเจี๋ยตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนอย่างมึนงง แล้วรีบวิ่งตามออกไป แต่พอเขาเปิดประตู ฉินเสี้ยวซูก็ปิดประตูลิฟต์ใส่หน้าเขาไปแล้ว

หลินเจี๋ยยืนหอบแฮก มองไปข้างหน้าอย่างงุนงง หลินฮ่าวก็เดินตามออกมา มองหลินเจี๋ยด้วยความรู้สึกผิด "เพื่อน... ขอโทษทีนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ"

เขาพูดด้วยความกระอักกระอ่วน ถ้าวันนี้เขาไม่กลับมา ความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนคงจะคืบหน้าไปได้อีกไกล การกลับมาของเขาทำให้ทุกอย่างพังพินาศ

หลินเจี๋ยหันไปมองหลินฮ่าว แล้วพูดด้วยความหงุดหงิดว่า "เมื่อกี้ฉินเสี้ยวซูคงไม่ได้คิดว่าเราสองคนเป็นเกย์จริงๆ หรอกนะ?"

หลินเจี๋ยชี้หน้าหลินฮ่าวแล้วถามต่อ "ไอ้บ้า เอ็งมีความลับอะไรปิดบังข้าอยู่หรือเปล่าเนี่ย? หรือว่าเอ็งคิดอะไรกับข้าจริงๆ ??"