บทที่ 256 ไป๋เป่าคุน: สงสัยว่าคุณจะอยากได้ร่างกายผม

บ่ายสองครึ่ง เครื่องบินเดินทางมาถึงสนามบินเฟิ่งหวง!

กว่าไป๋เป่าคุนจะรีบไปถึงกองถ่ายก็เป็นเวลาบ่ายสามกว่าแล้ว

เพียงแต่ว่าวันนี้ไม่มีการถ่ายทำ ทั้งกองถ่ายหยุดพักผ่อนกันครึ่งวัน

ไป๋เป่าคุนสงสัยว่าในกองถ่ายก็คงมีคนเข้าไปพัวพัน หรือไม่ก็ผู้กำกับอยากจะเกาะติดสถานการณ์เสพข่าวเมาท์

"บอสคะ ฉันจองโรงแรมเองแล้วนะคะ จะไม่ไปพักที่โรงแรมที่กองถ่ายจัดไว้ให้หรอก"

ที่พักของทีมงานในกองถ่าย ทีมงานเบื้องหลังที่ติดตามมา และดาราดังนั้นแตกต่างกัน

ทว่าต้วนเจียเป่าก็ไม่ใช่หญิงสาวที่ทนความลำบากได้อยู่แล้ว

"ไปเถอะ แต่อย่าไปไกลเกินไปล่ะ"

"ก็โอเคอยู่นะ ฉันพักโรงแรมห้าดาว!"

ไป๋เป่าคุน "..."

เธอฉวยโอกาสมาพักร้อนสินะ

นี่ก็ถือเป็นเรื่องปกติของต้วนเจียเป่า

การมาทำงานต่างถิ่นกับเขา เธอได้ทั้งกินดื่มเที่ยวเล่น หากบังเอิญเจอดาราที่ชอบก็อาศัยเส้นสายของไป๋เป่าคุนขอลายเซ็นและถ่ายรูปคู่ได้

ส่วนเรื่องงาน... ก็แค่ผลพลอยได้เท่านั้น

ไป๋เป่าคุนเพิ่งจะเข้าห้องพักในโรงแรม จางจื่ออี๋ก็มาเคาะประตู

"สหายจางจื่ออี๋"

"นี่มันสรรพนามบ้าอะไรกัน เรียกซะดูแก่เชียว เอาให้มันดูอินเตอร์หน่อยสิ"

"ไฮ่ ดาวาริช! แบบนี้อินเตอร์พอไหม?"

พรืด!

จางจื่ออี๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "อะไรเนี่ย เรียกฉันว่าพี่สาวสักคำ นายจะตายหรือไง"

ไป๋เป่าคุนยื่นมือออกไปส่งสัญญาณ

"อะไร?"

"ค่าเปลี่ยนสรรพนามไง"

"ให้ตายสิ แค่ให้เรียกฉันว่าพี่สาว นายถึงกับต้องเก็บค่าเปลี่ยนสรรพนามเลยเหรอ?"

"งั้นก็ช่างเถอะ ผมจะกลับไปนอนแล้ว เมื่อคืนไม่ได้ค่อยได้นอนเลย"

ไป๋เป่าคุนมีสกิลฟื้นฟูร่างกายก็จริง แต่การนอนหลับเป็นสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิต

เมื่อคืนไปสานสัมพันธ์กับเฉินตูหลิงมาหลายรอบ นาฬิกาชีวภาพเลยรวนไปนิดหน่อย

"ไป๋เป่าคุน จะไปอาบแดดที่ริมทะเลด้วยกันไหม นายจะนอน ไปนอนที่ไหนมันก็คือนอนเหมือนกันนั่นแหละ"

"พระเจ้าช่วย ตอนนี้มันเดือนมิถุนายนนะ ผมจะกลายเป็นคนดำเอาได้"

"ผู้ชายผิวคล้ำหน่อยจะดูมีพลังมากกว่านะ อีกอย่างก็มีร่มบังแดดด้วย!"

ไป๋เป่าคุนขมวดคิ้ว "ผมสงสัยว่าคุณจะอยากได้ร่างกายผม"

จางจื่ออี๋หัวเราะเบาๆ "ฉันอยากได้จริงๆ นั่นแหละ ลายกล้ามเนื้อนี่ ซิกซ์แพ็กนี่ ช่างดูมีพลังจริงๆ"

ไป๋เป่าคุน "..."

ให้ตายเถอะ

ผมว่าตัวเองก็เป็นเสือผู้หญิงตัวพ่อแล้วนะ

ทำไมถึงยังรู้สึกเหมือนเป็นไก่อ่อนอยู่เลย

ไป๋เป่าคุนอาจจะยังประเมินเสน่ห์จากกลิ่นอายฮอร์โมนในตัวเขาต่ำเกินไป

เดิมทีเขาก็มีร่างกายที่กำยำแข็งแรงอยู่แล้ว พอฮอร์โมนเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า—

แรงดึงดูดทางเพศของเขาสำหรับผู้หญิงบางคน จึงถือเป็นสุดยอดความเย้ายวนทางสรีระ

"อย่ามายั่วผมเลยนะ ได้ยินมาว่าพวกแม่ม่ายทรงเสน่ห์ในวงการ ชอบหาพวกหมาน้อยน่ารักกับหมาป่าน้อยมาเลี้ยงใช่ไหมล่ะ"

"หึๆ งั้นนายคิดว่า—ตัวเองเป็นหมาน้อยน่ารักหรือหมาป่าน้อยล่ะ"

"ผมเป็นคน จะไปเป็นหมาทำไมล่ะ ไว้เจอกัน ผมจะเปลี่ยนเสื้อผ้านอนแล้ว"

"เล่นฉากเลิฟซีนสุดเร่าร้อนกับฉันมาตั้งสิบกว่าฉากแล้ว คงไม่เขินอยู่หรอกมั้ง"

ซีรีส์เรื่องนี้มีฉากเลิฟซีนสิบกว่าฉาก

ไป๋เป่าคุนเอาแต่จุดไฟอย่างเต็มกำลัง จางจื่ออี๋ถูกจุดไฟอารมณ์ไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้ว แต่ไป๋เป่าคุนกลับไม่ยอมดับไฟให้

จางจื่ออี๋เดินเข้ามาแล้วปิดประตูตามหลัง ก่อนจะสะบัดผมอย่างมีเสน่ห์

กลิ่นอายความเป็นสาวสไตล์พี่สาวคนสวยพุ่งเข้าใส่เต็มๆ

หน้าตาของเธอแต่เดิมก็สวยขั้นสุดอยู่แล้ว

พอจงใจปล่อยเสน่ห์ออกมา... ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะต้านทานได้จริงๆ

"สหาย ผมสังเกตเห็นว่าช่วงนี้ความศรัทธาของคุณดูเหมือนจะสั่นคลอนนะ"

"อิอิ งั้นนายก็ลองสั่นคลอนดูสิ"

"เจตนารมณ์การปฏิวัติของผมยังคงแน่วแน่ไม่เปลี่ยนแปลงมาโดยตลอด"

"งั้นฉันจะสั่นคลอนเอง ส่วนนายก็ต้องแน่วแน่ไม่เปลี่ยนแปลงนะ"

ไป๋เป่าคุน "..."

รุกหนักมาก

บ้าเอ๊ย ผมก็ปล่อยตัวปล่อยใจขนาดนี้แล้ว ยังจะปล่อยให้คุณมาดูถูกผมได้อีกเหรอ?

เมื่อบรรยากาศพาไป มี Durex คอยเป็นเกราะป้องกัน ธุรกิจระดับหลายร้อยล้านก็ทำได้

ตราบใดที่ใช้ค้อนได้ดี ที่ไหนบ้างจะไม่มีมิตรภาพแห่งการปฏิวัติ

ทว่านี่ไม่ใช่ความรัก เป็นเพียงแค่การลิ้มรสเบาๆ ไม่อาจลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น

"ดาวาริช ผมชอบประโยคหนึ่งที่ว่า ความฝันน่ะไม่มีวันเปล่งประกายหรอก สิ่งที่เปล่งประกายคือตัวคุณที่กำลังไล่ตามความฝันต่างหาก รู้จักพอใจและแน่วแน่ อ่อนโยนและก้าวหน้า... ก้าวขึ้นมาอีกนิดสิ"

...

ปักกิ่ง!

โรงภาพยนตร์ฮว๋าอี้สาขาวั่งจิง แต่ว่าอีกไม่นานที่นี่ก็จะต้องเปลี่ยนชื่อแล้ว

ข้อตกลงประนีประนอมยอมความระหว่างฮว๋าอี้และไป๋เป่าคุน จางเหว่ยในฐานะทนายความตัวแทนได้เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว

เสี่ยวหม่าสวมหน้ากากอนามัยและหมวกแก๊ป แม้แต่ตอนดูหนังก็ยังสวมแว่นกันแดด เขากำลังรอคนอยู่

โรงภาพยนตร์โรงนี้ในรอบนี้ถูกเขาเหมาเอาไว้แล้ว

ไม่นาน คนที่รอก็ปรากฏตัวขึ้น

"ว่าไง?"

"รับเงินคนมา ก็ต้องปัดเป่าภัยให้คน ความเสี่ยงสูงก็ต้องมีผลตอบแทนสูง หลักการของพวกเราคือแบ่งปันตามผลงาน"

"แบ่งปันบ้าบออะไรล่ะ ฉันให้พวกแกไปทำงาน ถ้าฝนไม่ตกพายุก็เข้า นี่จะผ่านไปอาทิตย์หนึ่งอยู่แล้ว"

"พวกเราทำงานกันอย่างมืออาชีพ แต่ดันมีปัจจัยที่ไม่คาดคิดนิดหน่อย"

"แม่งเอ๊ย ยังจะกล้าพูดว่ามืออาชีพ ถ้าจัดการได้ตั้งแต่บนที่ราบสูงดินเหลือง แล้วจะยังต้องให้พวกแกถ่อมาถึงปักกิ่งทำไม"

พวกเขาก็ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้สักหน่อย

ตอนขับรถบรรทุกถ่านหินเร่งความเร็วลงเนิน เห็นอยู่ชัดๆ ว่ากำลังจะชนเข้าแล้ว ผลปรากฏว่าจินส่านส่านดันลืมของเลยเดินกลับไป

พอขับรถบรรทุกดินไปก่อเหตุตรงจุดบอดทางโค้ง จินส่านส่านก็ดันวิ่งตึกๆๆ มุดเข้าห้องน้ำสาธารณะไปอีก

"ฉันรู้แค่ว่าปักกิ่งจำกัดป้ายทะเบียนรถ แต่ไม่คิดเลยว่าจะจำกัดทะเบียนรถปักกิ่งด้วย"

เสี่ยวหม่ามุมปากกระตุก "ฉันจะให้เวลาพวกแกอีกแค่สามวันสุดท้ายเท่านั้น"

"วางใจเถอะ พวกเราต้องจัดการหล่อนให้ตายแน่"

"เวลาแกพูดต้องระวังคำพูดคำจาให้ดี ถ้าเกิดโดนคนแอบบันทึกเสียงหรืออัดคลิปไว้ล่ะก็ ซวยแน่"

คดีของประธานหวังผู้พี่กำลังจะเปิดการพิจารณาคดีใหม่อีกครั้ง

จัดการไป๋เป่าคุนเรียบร้อยแล้ว แต่จินส่านส่านยังถือเป็นปัจจัยที่ไม่แน่นอน

มีข่าวลือว่าข้อมูลฉาวทั้งหมดหล่อนเป็นคนขายให้ไป๋เป่าคุน ประธานหวังผู้พี่ไม่เชื่อเรื่องนั้นหรอก แต่ทำเพื่อซื้อประกันความเสี่ยงเอาไว้ก่อน

ฮัดชิ้ว ฮัดชิ้ว!

จินส่านส่านตัวสั่นสะท้าน

"เวรเอ๊ย เดือนหกแล้ว ทำไมฉันยังรู้สึกหนาวๆ อยู่อีกเนี่ย"

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เธอเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วกดรับสาย "ผู้กำกับหวัง วันนี้มีอะไรให้รับใช้คะ?"

"คุณบอกว่าในมือมีช่องทางเยอะไม่ใช่เหรอ ช่วยจัดหา 'ของกิน' ให้ผมสักสองสามคนหน่อยสิ เดี๋ยวผมส่งที่อยู่ไปให้"

"จะเอาตอนนี้เลยเหรอคะ? กลางวันแสกๆ แบบนี้ พวกหล่อนน่าจะยังนอนกันอยู่นะ"

"จะนอนที่ไหนมันก็คือนอนนั่นแหละ? คุณก็มาด้วยสิ คนที่บ้านผมไปต่างประเทศช่วงนี้พอดี ตอนนี้ผมกำลังอารมณ์พุ่งปรี๊ดเลย"

"แบบนี้มันจะไม่ดีมั้งคะ?"

"ถ้าคุณยังอยากรับมือกับทางฮว๋าอี้แล้วก็ไป๋เป่าคุนอยู่ล่ะก็ เชื่อฟังซะเถอะ"

จินส่านส่านนึกถึงไอ้สารเลวไป๋เป่าคุน—

วางสายเสร็จ เธอก็โทรออกไปอีกสองสามสาย เก็บข้าวของนิดหน่อยแล้วก็ออกจากบ้านไป

...

"รถล่ะ?"

นักฆ่าสองคนเดินออกมาจากโรงภาพยนตร์ พอเดินไปดูที่ริมถนนก็พบว่ารถตู้บรรทุกของคันเล็กหายไปแล้ว

ทั้งสองมองไปรอบๆ ก็เห็นรถบรรทุกของพวกเขากำลังอยู่บนรถลากจูงที่อยู่ข้างหน้า

"เวรเอ๊ย รถเพิ่งจะถูกลากไป"

"ตำรวจจราจรที่นี่ทำงานแข็งขันเกินไปแล้ว"

เพิ่งจะรีบมาถึงแถววงแหวนรอบสอง ก็เห็นเงาร่างของจินส่านส่านพอดี

"ใช่หล่อนไหมนั่น?"

"ใช่ ตามไป!"

สิ้นเสียงนั้น จินส่านส่านก็ขึ้นรถแท็กซี่ออกไปแล้ว

"แท็กซี่ที่นี่ทำงานแข็งขันเกินไปแล้ว!"

"มองอะไรล่ะ สแกนบาร์โค้ดแล้วขี่จักรยานตามไปสิ!"

การลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยในเขตเมืองเก่าแถบถนนวงแหวนรอบสอง อบอวลไปด้วยกลิ่นอายทางประวัติศาสตร์อย่างเต็มเปี่ยม

กาลเวลาล่วงเลยไม่หวนกลับ เรื่องราวหนหลังทำได้เพียงหวนคำนึง นึกถึงวัยเด็กที่วิ่งเล่นกันมา ความผูกพันไร้เดียงสาเคียงข้างกันทั้งวันคืน...

เอี๊ยด~

รถแท็กซี่คันหน้าเบรกกะทันหัน จินส่านส่านลงจากรถที่วั่นกั๋วเฉิง

พวกเขาสองคนก็ปั่นจักรยานตามจากเขตเมืองเก่าวงแหวนรอบสอง มาจนถึงนอกวงแหวนรอบสองทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ

ตามแทบตาย

ผลปรากฏว่าพวกเขาทั้งคู่กลับถูกลุงฉิน ยามเฝ้าประตูขวางเอาไว้ข้างนอก

"รปภ. ที่นี่ทำงานแข็งขันเกินไปแล้ว"

"เข้าไปไม่ได้ แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี?"

[คุณมีออร์เดอร์ใหม่จากเหม่ยถวน กรุณาจัดการทันที]

ทั้งสองได้ยินเสียงจึงหันไปมอง ก็เห็นพนักงานส่งอาหารสองคนเดินผ่านมาพอดี

"อาเหว่ย นายช่วยเอาเข้าไปส่งให้ฉันหน่อยสิ ยังไงนายก็ต้องไปส่งอยู่แล้ว"

"พี่เจี๋ย ไม่เอาอะ ผมกับพี่ไม่ได้ส่งชั้นเดียวกันซะหน่อย"

"เชื่อฟังเถอะน่า นายช่วยฉัน คราวหน้าฉันค่อยช่วยนายไง"

นักฆ่าสองคนสบตากัน "พนักงานส่งอาหารที่นี่ทำงานไม่แข็งขัน กำลังดีเลย"

สิบนาทีต่อมา!

"ฮัลโหล 110 ใช่ไหมครับ ผมจะแจ้งความ มีคนจับผมถอดเสื้อผ้าจนเปลือย... ฮือๆ พี่เจี๋ย อย่าทำเลยนะ!"

ขณะที่ตอนนี้จินส่านส่านเพิ่งจะย่อตัวนั่งยองๆ

'ของกิน' ที่หล่อนเรียกกำลังอยู่ระหว่างทาง

คุณตำรวจตงเฉิงก็กำลังอยู่ระหว่างทางเช่นกัน

...