บทที่ 845 เจียงไห่

ตอนนี้ซูหมิงเดินตามผู้จัดการเฉินขึ้นมาบนชั้นบน

เดินไปจนสุดทาง เปิดประตูห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง ห้องไม่ได้ใหญ่มากนักและเงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง

มีคนสองสามคนนั่งอยู่ตรงนั้น พอเห็นว่ามีคนสองคนเดินเข้ามาทางประตู พวกเขาก็ลุกขึ้นยืนกันอย่างพร้อมเพรียง ในใจต่างก็กระจ่างชัด

คนที่สามารถมาร่วมโต๊ะอาหารในวันนี้ได้ ล้วนไม่ใช่คนธรรมดาทั้งนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น สองท่านนี้ยังมีชื่อเสียงโด่งดัง เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางอีกด้วย!

"ไอ้หยา คุณซู"

หลายคนรีบเดินเข้าไปจับมือกับซูหมิงและเซียวเข่อเอ๋อด้วยความสนิทสนม

ดูจากท่าทางแล้ว แทบจะเหมือนกับเห็นพ่อบังเกิดเกล้าเลยทีเดียว

ซูหมิงยิ้มบางๆ แล้วก็จับมือกับคนอื่นๆ อย่างเป็นกันเอง

"เอ่อ คุณซู ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณพอจะมีเวลาไหมครับ? พวกเราอยากจะร่วมมือกับคุณ..."

"นี่ ฉันบอกนายแล้วไง หวังเหล่าลิ่ว"

ปรากฏว่าเถ้าแก่หวังยังพูดไม่ทันจบ ผู้จัดการเฉินที่อยู่ด้านข้างก็รีบขัดจังหวะ "คุณซูนานๆ จะมาสักที กินข้าวกันก่อนเถอะ"

"ใช่ๆๆ"

พอเถ้าแก่หวังได้ยินดังนั้นก็รีบพูดขึ้นทันที "กินข้าวกันก่อน กินข้าวกันก่อน"

ทุกคนนั่งลงดื่มเหล้าพูดคุยกัน บรรยากาศกลายเป็นชื่นมื่นขึ้นมาในพริบตา

กลับมาที่หลิวปิงซาน

รวมไปถึงหญิงสาวที่แต่งหน้าจัดจ้านคนนั้น

ทั้งสองคนถูกขังเอาไว้ในห้องรักษาความปลอดภัย

ในตอนนี้ผู้จัดการล็อบบี้ยืนอยู่ตรงหน้าของทั้งสองคนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "พวกเราเป็นผู้บริหารของทางโรงแรม ไม่มีสิทธิ์ที่จะกักขังพวกคุณ แต่ถ้าหากแจ้งตำรวจเรื่องนี้ พวกคุณก็น่าจะรู้ถึงผลที่ตามมา ไวน์ขวดนี้ราคาหลายล้าน มากพอที่จะทำให้พวกคุณสองคนติดคุกหัวโตได้เลยนะ!"

"ไม่ๆๆ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเราเลยนะ!"

พอหลิวปิงซานได้ยินแบบนั้นก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน "พวกเราก็แค่มากินข้าว ไวน์ขวดนี้พวกเราไม่ได้ขโมยมาจริงๆ นะ"

"ว่าไงนะ คุณจะบอกว่าไวน์ขวดนี้มันมีขาเดินเข้าไปในกระเป๋าของพวกคุณเองงั้นเหรอ?"

ผู้จัดการล็อบบี้ขมวดคิ้วถาม

ในความเป็นจริงแล้ว ไวน์ขวดนี้ซูหมิงเป็นคนเอามาโดยผ่านประตูมิติ

ส่วนหลักการทำงานน่ะเหรอ ก็ง่ายนิดเดียว

เพราะประตูมิติสามารถหยิบของในรัศมีห้าสิบเมตรได้

และสามารถนำของไปวางไว้ที่ไหนก็ได้ในรัศมีห้าสิบเมตรเช่นกัน

ซูหมิงใช้ประตูมิติให้เสี่ยวชิงส่งประตูมิติขนาดเล็กอีกบานมาให้ แล้วใช้ประตูมิติอีกบานนั้นหยิบไวน์ไปใส่ไว้ในกระเป๋าของหลิวปิงซาน

ให้แกเก๊กท่าดีนัก ให้แกทำตัวกร่างดีนัก

จะให้แกรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดของการเก๊กท่า!

จะให้แกลองลิ้มรสความโหดร้ายของโลกความเป็นจริงดูบ้าง!

"นี่..."

พูดตามตรง ในใจของเถ้าแก่หลิวคนนี้ก็เต็มไปด้วยความสงสัย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย?

ตัวเองไม่ได้หยิบมาแท้ๆ

ตัวเองไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ๆ แต่ทำไมไวน์ถึงไปโผล่ในกระเป๋าตัวเองได้ล่ะ?

คิดยังไงก็คิดไม่ออก คิดจนหัวแทบระเบิดแล้ว

แต่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้อยู่ดี

"เอาล่ะ"

ผู้จัดการล็อบบี้โบกมือ "ฉันไม่อยากพูดไร้สาระกับพวกคุณแล้ว ใครก็ได้ แจ้งตำรวจที"

"ไม่ๆๆ!"

ในตอนนั้นเอง หลิวปิงซานก็รีบผุดลุกขึ้นยืน แล้วตะโกนเสียงดังลั่น "ผมรู้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผมเดาออกแล้วว่าเรื่องมันเป็นยังไง มีคนใส่ร้ายผม ตั้งใจใส่ร้ายผม!"

"ใส่ร้ายคุณ?"

ผู้จัดการล็อบบี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ใครกัน?"

"ก็สองคนที่กินข้าวกับพวกเราไง ต้องเป็นพวกเขาแน่ๆ ที่ขโมยไวน์ออกมา แล้วเอามาใส่ไว้ในกระเป๋าของพวกเรา"

"ใช่ๆ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ"

หญิงสาวที่แต่งหน้าจัดจ้านซึ่งอยู่ด้านข้างก็รีบพูดเสริม

"ถ้าไม่เชื่อพวกคุณก็ไปเช็กกล้องวงจรปิดดูสิ ผมไม่ได้หยิบมาจริงๆ นะ"

พอผู้จัดการล็อบบี้ได้ยินดังนั้น ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเปิดกล้องวงจรปิดดู พอตรวจสอบอย่างละเอียดก็พบว่าสองคนนี้ไม่ได้หยิบไปจริงๆ

แต่ซูหมิงกับเซียวเข่อเอ๋อก็ไม่ได้ขยับไปไหนเลยนี่นา!

พอลองย้อนกลับไปดูอีกที ก็พบว่าภาพในกล้องวงจรปิดหายไปห้านาที

ผู้จัดการล็อบบี้สงสัยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็นึกขึ้นมาได้ในทันที ตอนนั้นมันช่วงที่กำลังตรวจสอบระบบอยู่นี่นา?

หรือว่า?

จะฉวยโอกาสหยิบไปในช่วงเวลานั้น?

เป็นไปได้!

เป็นไปได้อย่างมาก!

"ไม่ว่าใครจะเป็นคนหยิบไป"

"วันนี้พวกคุณก็ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น"

ผู้จัดการล็อบบี้พูดเสียงดัง

ในเวลาเดียวกัน

ห้องทำงานของประธานกรรมการ

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังขมวดคิ้วมองดูรายงานงบการเงินในช่วงที่ผ่านมา

อารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย

เพราะกำไรลดลง

ผลประกอบการตกลงไปเกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์!

ปกติแล้วช่วงเวลานี้ควรจะเป็นช่วงกอบโกยแท้ๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?

ปัญหามันอยู่ที่ไหนกัน?!

ในขณะที่ชายคนนั้นกำลังสงสัยอยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามมาด้วยเลขานุการที่เดินเข้ามาด้านใน

"มีเรื่องอะไร?"

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมา

"ท่านประธานครับ ผู้จัดการเฉินกับคนอื่นๆ มาจัดงานเลี้ยงครับ"

เลขานุการพูดด้วยความระมัดระวัง

"ฉันรู้แล้ว"

ชายคนนั้นพยักหน้า "นี่เป็นงานเลี้ยงส่วนตัวของพวกเขา ฉันไปร่วมด้วยคงไม่เหมาะ ลดราคาให้พวกเขาก็แล้วกัน"

"ไม่ใช่ครับ"

เลขานุการส่ายหน้า "ท่านประธานครับ ผมเห็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาคนหนึ่งอยู่ในกลุ่มคนพวกนั้นด้วย เหมือนว่าจะเป็นคุณซูครับ!"

"ใครนะ?!"

ประธานกรรมการผุดลุกขึ้นยืนทันที

ประธานกรรมการมีชื่อว่าเจียงไห่

เป็นเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ และยังเป็นบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์อีกด้วย

เขาเคยได้ยินชื่อเสียงอันโด่งดังของคุณซูแห่งเมืองตงไห่มานานแล้ว แต่พูดกันตามตรง ทรัพย์สินแค่นี้ของเขา ในสายตาของคุณซูแล้วมันไม่มีค่าอะไรเลยด้วยซ้ำ เพราะมันไม่ถึงหนึ่งร้อยล้านหยวนเสียด้วยซ้ำ

ต้องรู้ก่อนนะว่า คนที่จะสามารถสานสัมพันธ์และพูดคุยกับซูหมิงได้ อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีทรัพย์สินหลักพันล้านหรือหลายพันล้านหยวน!

แม้แต่ผู้จัดการเฉินที่เป็นถึงบุคคลระดับบิ๊กที่สามารถเคลื่อนย้ายเงินทุนได้หลายหมื่นล้านหยวน

ก็ยังเป็นได้แค่ผู้ติดตามตัวเล็กๆ ข้างกายซูหมิงเท่านั้น

พูดตามตรง ก่อนหน้านี้เจียงไห่ถึงกับต้องอ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ หวังอยากให้ซูหมิงมากินอาหารที่นี่สักมื้อ

แต่ตัวเองไม่มีเส้นสาย และซูหมิงก็ไม่มา เขาจนปัญญาจริงๆ จึงทำได้แค่สั่งให้ลูกน้องคอยจับตาดูเอาไว้

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าคราวนี้เขาจะมาจริงๆ!

"อยู่ที่ไหน?"

เจียงไห่รีบถามเสียงดัง

"อยู่ในห้องส่วนตัวชั้นบนครับ กำลังรับประทานอาหารร่วมกับผู้จัดการเฉินแล้วก็คนอื่นๆ อยู่ครับ"

"เร็วๆๆ พาฉันไปเดี๋ยวนี้!"

เจียงไห่พูดพลางรีบลนลานพุ่งตรงขึ้นไปชั้นบนแล้วผลักประตูเข้าไป คนในห้องที่กำลังดื่มเหล้าพูดคุยกันอยู่ถึงกับสะดุ้งตกใจ นี่ใครกันเนี่ย?

"อ้าว นี่มันเหล่าไห่ไม่ใช่เหรอ?"

พอผู้จัดการเฉินเห็นว่าเป็นเจียงไห่ก็หัวเราะฮ่าๆ ออกมา แล้วลุกขึ้นยืน "คุณซูครับ ท่านนี้คือประธานกรรมการของโรงแรมแห่งนี้ เจียงไห่ครับ"

ทุกคนต่างก็รู้ดีแก่ใจว่า คนที่สามารถทำให้เจียงไห่ลนลานและตื่นเต้นได้ถึงขนาดนี้ นอกจากซูหมิงแล้วก็ไม่มีใครอีกแล้ว!

"โอ้?"

พอได้ยินแบบนั้น ซูหมิงก็ยิ้มบางๆ แล้วลุกขึ้นยืน "สวัสดีครับคุณเจียง"

"คุณซูเกรงใจเกินไปแล้วครับ!"

เจียงไห่จับมือกับซูหมิงด้วยความรู้สึกที่แทบจะร้องไห้ออกมา แม่เจ้าโว้ย นี่คือคุณซูเชียวนะ

การที่ได้จับมือกับคุณซู ถือเป็นเกียรติอย่างหาที่สุดไม่ได้เลยจริงๆ!

เขาตื่นเต้นจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว

"ในเมื่อมาแล้ว ก็มากินด้วยกันสิครับ"

ซูหมิงเอ่ยชวนพร้อมรอยยิ้ม

"ได้ครับๆๆ!"

เจียงไห่พยักหน้ารับ จากนั้นก็นั่งลงด้วยความประหม่า

ช่างเป็นความรู้สึกที่ตื่นเต้นอะไรเช่นนี้

"เหล่าไห่ ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอก คุณซูเป็นคนเป็นกันเองมากๆ นายดูพวกเราสิ มีใครเกร็งบ้างไหมล่ะ?"

ผู้จัดการเฉินที่มองอยู่ด้านข้างพูดแซว

เจียงไห่พยักหน้าตอบรับพร้อมกับรอยยิ้ม แต่ในใจกลับคิดว่า คุณรู้จักกับคุณซูมาตั้งนานแค่ไหนแล้ว ผมจะไปเทียบกับคุณได้ยังไงล่ะ?