บทที่ 12: พิชิตใจกรรมการ! การคัดเลือกรอบสุดท้าย!

หน่วยงานอวกาศ

หลังจากเปิดรับสมัครมาหลายวัน นักดนตรีจากทั่วประเทศจีนต่างหลั่งไหลกันส่งผลงานเข้าประกวด ทำให้ภาระงานของแผนกประชาสัมพันธ์ของหน่วยงานอวกาศเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน เจ้าหน้าที่คนหนึ่งในแผนกถูคอตัวเองแล้วพูดกับเพื่อนร่วมงานข้างๆ ว่า

"เฮ้อ คุณภาพของเพลงที่ส่งเข้ามานี่หลากหลายเหลือเกิน! ทั้งที่ระบุไว้ชัดเจนว่าต้องยิ่งใหญ่ ตระการตา มีความหมายลึกซึ้ง และเหมาะกับธีมการบินอวกาศ แต่ดูสิ่งที่พวกเขาทำส่งมาสิ! บางคนถึงกับร้องเพลงมาเลย แถมยังเพี้ยนจนน่าตกใจ พูดไม่ออกจริงๆ!"

เพื่อนร่วมงานยิ้มแหย "ทำไงได้ นี่เป็นการเปิดรับสมัครแบบสาธารณะ ย่อมมีคนทุกระดับส่งผลงานเข้ามา เอาเถอะ รีบฟังให้จบดีกว่า เหลืออีกแค่ห้าวันแล้วเรายังไม่เจอเพลงที่ถูกใจสักเพลง แม้แต่ที่อาจารย์ดนตรีคัดไว้เป็นตัวสำรองก็ยังไม่ค่อยเข้าตา หวังว่าชุดถัดไปจะมีของดีนะ!"

ในขณะนั้น ชายชราหลายคนเดินเข้ามาในห้อง หลังจากนั่งประจำที่และจิบชาแล้ว คนหนึ่งก็ถามขึ้นว่า "เหลืออีกกี่เพลง?"

"เหลืออีกห้าสิบเพลงครับท่าน" เจ้าหน้าที่ตอบพลางเปิดดูไฟล์บนคอมพิวเตอร์

เจ้าหน้าที่คลิกเข้าโฟลเดอร์หนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็ตาเป็นประกาย ชื่อเพลงนี้ดูน่าสนใจ "เพลงปลุกใจวังกวงหาน" เขาจึงกดเล่นไฟล์เสียง

เสียงดนตรีเปิดตัวด้วยเครื่องสายเป็นรากฐานตามด้วยเสียงทรัมเป็ตที่ดังกึกก้องราวกับกองทหารที่เตรียมพร้อมเข้าสู่สมรภูมิ การเปิดตัวนี้ดึงดูดความสนใจของเหล่าชายชราหลังโต๊ะกรรมการได้ทันที พวกเขาสบตากันและแววตาเริ่มเป็นประกาย

เสียงทรอมโบนและเครื่องดนตรีอื่นๆ เข้ามาเสริม สร้างบรรยากาศที่แตกต่างไปจากเดิม เสียงเครื่องสายพุ่งทะยานราวกับจะบอกเล่าเรื่องราวของการเดินทางอันยิ่งใหญ่ การอำลา และการรอคอยชัยชนะ

เมื่อถึงวินาทีที่ 52 จังหวะดนตรีก็เริ่มเปลี่ยนไปจากความสงบเริ่มไต่ระดับขึ้นสู่ความเข้มข้นและเร่าร้อน เสียงกีตาร์และเบสเพิ่มสัมผัสของโลหะราวกับเสียงอาวุธกระทบกันจากการเตรียมความพร้อมเพื่อออกรบ ทุกวินาทีที่ผ่านไปทำเอาหัวใจคนฟังเต้นแรงและเร่าร้อนยิ่งขึ้น

บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที อาจารย์ด้านดนตรีหลายคนลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น พวกเขาหลับตาและตั้งใจฟังดนตรีที่พุ่งออกมาจากลำโพง พลางเริ่มโบกมือตามจังหวะราวกับกำลังยืนอยู่บนเวทีแสดงสด เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

เพลงนี้ดูเหมือนจะถูกเตรียมมาเพื่อยานอวกาศเสินโจว-15 โดยเฉพาะ สื่อถึงจิตวิญญาณที่ไร้เทียมทานและก้าวไปข้างหน้า เสียงเฟรนช์ฮอร์นที่หนักแน่นเล่นทำนองหลัก แสดงถึงจิตวิญญาณแห่ง "มหาอำนาจที่ไม่มีอะไรต้องเกรงกลัว" สื่อถึงความไม่กลัวต่อการสำรวจปริศนาแห่งดวงดาว

เมื่อถึงนาทีที่หนึ่งครึ่ง ดนตรีก็คลี่คลายออกมาอย่างสมบูรณ์ เพลงนี้เปรียบได้กับคำกล่าวที่ว่า "สร้างเกียรติยศและคุณธรรม กวาดล้างศัตรูให้สิ้นซาก" ถ่ายทอดภาพเหล่าทหารที่เปี่ยมด้วยกำลังใจ มุ่งหน้าสู่ชัยชนะไม่ว่าจะล้มลงกี่ครั้งก็ยังคงลุกขึ้นมาใหม่ นี่คือเพลงของเหล่านักรบผู้กล้าหาญผู้ไม่เกรงกลัวต่อการเสียสละ เพื่อศรัทธาในหัวใจและผืนแผ่นดินที่พวกเขายืนอยู่ ทำให้ผู้ฟังรู้สึกถึงการรุดหน้าไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง ฝ่าฟันอุปสรรคและพายุฝนเพื่อชัยชนะอันรุ่งโรจน์

เมื่อดนตรีจบลง ห้องประชุมทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันเป็นเวลานาน หนึ่งนาที สองนาที ผ่านไปกว่าสิบนาที ชายชราที่นั่งหัวโต๊ะจึงตะโกนขึ้นมาว่า "ดี... ดีมาก"

"เพลงปลุกใจด้านอวกาศของเราควรมีคุณภาพที่ยิ่งใหญ่ ดุดัน และไร้ความกลัวแบบนี้แหละ พวกคุณสองคนคิดว่ายังไง?"

กรรมการทั้งสองข้างพยักหน้าพร้อมกัน "ดีมากครับ! ผมกล้าพูดเลยว่าเราจะไม่เจอเพลงไหนที่เข้ากับธีมได้ดีไปกว่านี้อีกแล้ว ดูชื่อเพลงสิ 'เพลงปลุกใจวังกวงหาน' ยานเสินโจว-15 ของเรากำลังจะลงจอดบนดวงจันทร์ ซึ่งมีวังกวงหานตามตำนานอยู่ที่นั่น มันสื่อถึงชัยชนะของเราและการกลับมาอย่างสมเกียรติ!"

"เสี่ยวเทียน คัดลอกเพลงนี้ไว้เลย ไม่ต้องเปิดเพลงอื่นแล้ว ไปหาผู้อำนวยการจางให้เขาลองฟังด้วย!"

"รับทราบครับ ท่านควิ!" เจ้าหน้าที่รีบนำแฟลชไดรฟ์มาคัดลอกไฟล์ทันที

"ว่าแต่ ใครเป็นคนส่งเพลงนี้มา? ฟังดูเหมือนวงซิมโฟนีออร์เคสตราเลย ฝีมือไม่ธรรมดาจริงๆ"

เจ้าหน้าที่รีบเปิดโปรไฟล์ผู้ส่งดู "ท่านควิครับ นี่เป็นผลงานของนักเรียบเรียงดนตรีที่ชื่อหยวนอี้ครับ ในประวัติระบุว่าบรรเลงโดยคณะซิมโฟนีออร์เคสตรา มีวาทยกรเส้าหัวเป็นหัวหน้าคณะ จ้าวซินเป็นนักดนตรีหลัก และสมาชิกคนอื่นๆ ก็เป็นนักดนตรีอาชีพทั้งหมดครับ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ชายชราทั้งสามก็ถึงบางอ้อ ที่ผ่านมามีนักประพันธ์ชื่อดังหลายคนส่งผลงานมา แต่ไม่มีใครคิดใช้ซิมโฟนีออร์เคสตราในการบรรเลง ทุกคนต่างไปอัดเสียงกันเองในสตูดิโอโดยใช้เครื่องดนตรีไม่กี่ชิ้น มันจึงให้ความรู้สึกที่ดูเล็กและไม่ยิ่งใหญ่เท่าที่ควร เพลงของหยวนอี้จึงเหนือชั้นกว่าอย่างเห็นได้ชัด!