ตอนที่ 44 ท้องฟ้าถล่มลงมา พี่สามจะรับไว้เอง (4)

ตอนที่ 44 ท้องฟ้าถล่มลงมา พี่สามจะรับไว้เอง (4)

ณ ห้องหนังสือ

กลิ่นหอมกรุ่นของชาชั้นดีลอยอบอวลไปทั่วทั้งห้อง ช่วยเจือจางบรรยากาศอันแสนน่าอึดอัดและเงียบเหงาให้เบาบางลง

"นายท่านครับ คุณชายสามไม่ได้กลับมาค้างคืนที่นี่นานมากแล้วนะครับ"

ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าปีเอ่ยขึ้น เสื้อผ้าสีเทาหม่นที่เขาสวมใส่ ยิ่งขับเน้นให้ใบหน้าที่เด็ดเดี่ยวดูเคร่งขรึมและจริงจังมากยิ่งขึ้น

"ดูเหมือนว่า... การตัดสินใจของนายท่านในตอนนั้นจะถูกต้องแล้วล่ะครับ"

นายท่านผู้เฒ่ากู้แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา นัยน์ตาขุ่นมัวทอประกายมืดมิดและเจ้าเล่ห์

"ดูเหมือนว่า... ยัยเด็กชิงหนิงจะมีความสำคัญต่อพี่ชายทั้งสามคนของมันมากกว่าที่ฉันคิดเอาไว้เสียอีก แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ"

ยิ่งพวกเขาทั้งสามคนให้ความสำคัญกับกู้ชิงหนิงมากเท่าไหร่ เขาก็จะยิ่งมีหมากในมือไว้คอยควบคุมและต่อรองกับพวกเขาได้มากเท่านั้น

"ส่งคนไปสืบดูซิว่าใครเป็นคนรักษาอาการเป็นใบ้ของกู้ชิงหนิงให้หายได้ แล้วก็สืบดูด้วยว่า... ตลอดหลายปีที่ผ่านมายัยเด็กนั่นไปคลุกคลีกับใครที่ชนบทบ้าง"

หมากบนกระดานของเขา... จะต้องไม่มีวันหลุดออกนอกลู่นอกทางเด็ดขาด

ชายชุดเทาพยักหน้ารับคำ

"รับทราบครับ"

นายท่านผู้เฒ่ากู้ยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนจะเอ่ยสั่งการต่อ

"ส่วนเรื่องงานเลี้ยง แกก็ไปจัดการเตรียมการให้เรียบร้อย บอกให้ลุงว่านจัดการร่างรายชื่อแขกที่จะเชิญมาให้ฉันดูด้วยล่ะ"

"ครับผม"

ชายชุดเทาเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะทนเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ไหว

"นายท่านครับ กู้ชิงหนิงดูเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนราวกับเป็นคนละคนเลยนะครับ ผมเกรงว่า... เธออาจจะไม่ยอมเชื่อฟังและควบคุมได้ยากนะครับ"

"แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว จะไปสร้างคลื่นลมอะไรได้มากมายเชียว ก็แค่กำลังแสดงท่าทีดื้อรั้นเอาแต่ใจเรียกร้องความสนใจก็เท่านั้นเอง ปล่อยมันไปก่อนเถอะ" นายท่านผู้เฒ่ากู้เอ่ยอย่างไม่แยแส

ต่อให้จะควบคุมไม่ได้ เขาก็มีวิธีที่จะทำให้เธอยอมเชื่อฟังอยู่ดี

ขนาดพี่ชายทั้งสามคนของเธอ เขายังสามารถควบคุมเอาไว้ในกำมือได้เลย นับประสาอะไรกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอ ตั้งแต่วินาทีที่เธอลืมตาดูโลก... ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเธอก็ตกอยู่ในกำมือของเขาหมดแล้วล่ะ

กู้ชิงหนิงอาศัยช่วงเวลาพักเที่ยงเดินทางไปที่โรงเรียน โดยมีกู้เจาอาสาเสนอตัวเป็นคนขับรถไปส่ง

เตียงนอนในหอพักยังไม่ทันจะอุ่น เธอก็ต้องเก็บข้าวของย้ายกลับไปเสียแล้ว

ปากก็บอกว่าจะมาเก็บสัมภาระ แต่ที่จริงแล้ว... เธอมีแค่กระเป๋าเป้เพียงใบเดียวเท่านั้น

กู้เจายืนรออยู่ที่บริเวณโถงทางเดิน เมื่อเห็นว่าเธอเดินถือกระเป๋าเป้ออกมาแค่ใบเดียว เขาก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

"เก็บของเสร็จหมดแล้วเหรอ?"

สัมภาระของเด็กผู้หญิง... มันควรจะมีกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่ หรือไม่ก็กระเป๋าเดินทางสักสองสามใบไม่ใช่หรือไง?

กู้ชิงหนิงส่งเสียงอืมรับคำในลำคอ กู้เจาส่งยิ้มอย่างอ่อนใจ

"เอามาให้พี่เถอะ"

กู้ชิงหนิงเอ่ยปฏิเสธ

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันถือเองได้"

กู้เจาแสร้งทำสีหน้าสลด พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงน่าสงสารและออดอ้อน

"หนิงเอ๋อร์จะไม่ให้โอกาสพี่สามได้โชว์ฝีมือบ้างเลยเหรอ?"

เขาค้นพบแล้วว่าหนิงเอ๋อร์ของเขาน่ะเป็นพวกชอบไม้อ่อนมากกว่าไม้แข็ง ดังนั้นเพื่อที่จะทำให้เธอยอมรับเขาในฐานะพี่ชาย เขาก็พร้อมจะโยนหน้าตาทิ้งไปอย่างไม่ไยดีเลยล่ะ

มุมปากของกู้ชิงหนิงกระตุกยิกๆ เธอยังคงรู้สึกกระอักกระอ่วนกับสรรพนามการเรียกที่ว่า 'หนิงเอ๋อร์' อยู่ดี

"คุณยังคงเรียกชื่อเต็มของฉันเหมือนเดิมเถอะค่ะ"

"ชื่อหนิงเอ๋อร์ก็เพราะดีออก พี่ชอบจะตายไป" กู้เจายกมุมปากขึ้น รอยยิ้มสว่างไสวเจิดจ้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

เขาจงใจเอ่ยเรียกซ้ำๆ ราวกับกำลังท่องมนต์สะกด

"หนิงเอ๋อร์... หนิงเอ๋อร์... หนิงเอ๋อร์..."

กู้ชิงหนิงถึงกับพูดไม่ออก

"..."

'หมอนี่สงสัยจะเสียสติไปแล้วแน่ๆ'

กู้เจารู้จักจังหวะหยุดเมื่อเห็นว่าพอสมควรแล้ว เขาเอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าเป้ของเธอมาถือไว้ นัยน์ตาสบประสานกับเธออย่างแน่วแน่

"นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถ้ามีพี่อยู่... หนิงเอ๋อร์จะเรียกใช้พี่ยังไงก็ได้เลยนะ พี่สามขอรับประกันเลยว่าเรียกปุ๊บมาปั๊บอย่างแน่นอน"

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะละมือข้างหนึ่งมาลูบศีรษะของเธอเบาๆ น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังและหนักแน่น

"หนิงเอ๋อร์... ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เธอไม่จำเป็นต้องแบกรับมันเอาไว้คนเดียวนะ ต่อให้ท้องฟ้าจะถล่มลงมา พี่สามคนนี้ก็จะคอยรับมันเอาไว้ให้เอง หรือถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ยังมีพี่ใหญ่กับพี่รองอยู่อีกทั้งคน... เข้าใจไหม?"

จู่ๆ บรรยากาศรอบข้างก็แปรเปลี่ยนเป็นซาบซึ้งและอ่อนไหว กู้ชิงหนิงทำตัวไม่ถูก เธอจึงเลือกที่จะหลบลี้หนีหน้าโดยสัญชาตญาณ

"ไปกันเถอะค่ะ" เธอเบือนหน้าหนี หลบหลีกสัมผัสจากฝ่ามือของเขา ก่อนจะรีบสับเท้าเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

กู้เจาส่ายหน้าเบาๆ พลางหลุดหัวเราะออกมา เขาด่าทออย่างเอ็นดู

"ยัยเด็กปากไม่ตรงกับใจเอ๊ย"

เขากระชับสายกระเป๋าเป้บนบ่า ก่อนจะรีบสับเท้าวิ่งตามไปติดๆ

"หนิงเอ๋อร์ รอพี่สามด้วยสิ!"

รอจนกระทั่งแผ่นหลังของพวกเขาสองพี่น้องเดินลับสายตาไป เงาร่างของใครบางคนก็ค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากมุมมืด

กู้ว่านว่านจ้องเขม็งไปยังทิศทางที่กู้ชิงหนิงเดินจากไป นัยน์ตาของหล่อนอาบย้อมไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังราวกับอาบยาพิษ สีหน้าบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้

'กู้ชิงหนิง... แล้วเราจะได้เห็นดีกัน'

หล่อนจะไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด!

[จบตอน]