บทที่ 2 - ระบบสถานที่ท่องเที่ยวสุดยอด!

บทที่ 2 - ระบบสถานที่ท่องเที่ยวสุดยอด!

หลังจากไล่ผู้ช่วยตัวน้อยกลับไปแล้ว

หลัวจิ้งหนิงเพิ่งจะเตรียมตัวขึ้นรถเพื่อกลับบ้าน

พอหันกลับไปก็เห็นร่างค่อมๆ ของใครบางคนที่กำลังถือไม้เท้าเดินกระย่องกระแย่งมุ่งหน้ามาทางสถานที่ท่องเที่ยว

"โอยตายแล้ว! คุณย่าหลี่! ขึ้นมาถึงบนนี้ได้ยังไงครับเนี่ย ถ้าคุณย่าอยากมาทักทายก็บอกสิครับ เดี๋ยวผมขับรถไปรับที่บ้านพักคนชราเอง!"

เมื่อหลัวจิ้งหนิงมองเห็นชัดเจนว่าเป็นใคร เขาก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปรับหน้าและยื่นมือเข้าไปประคองหญิงชรา

"เด็กคนนี้นี่ หน้าตาก็หล่อแถมปากหวานอีก อนาคตไม่ต้องห่วงเลยว่าจะหาเมียสวยๆ ไม่ได้"

คุณย่าหลี่ยิ้มตาหยีพลางยื่นมือไปตบแขนหลัวจิ้งหนิงเบาๆ รอยยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันปลอมทั้งแผง

หลัวจิ้งหนิงพูดหยอกล้อกลับไป "ผมก็รอคุณย่าหลี่แนะนำสาวๆ ให้ผมอยู่นี่แหละครับ เมื่อไหร่จะพาสาวๆ นิสัยดีในหมู่บ้านหลัวเจียจวงมาแนะนำให้ผมรู้จักบ้างล่ะครับ"

"คิดว่าย่าเลอะเลือนแล้วหรือไง หญิงสาวที่นิสัยดีที่สุดในหมู่บ้านหลัวเจียจวงของเราก็อยู่ข้างกายหลานแล้วไม่ใช่เหรอ ยังต้องให้ย่าแนะนำใครให้อีก"

คุณย่าหลี่ใช้นิ้วจิ้มไปที่หน้าอกของหลัวจิ้งหนิง "เสี่ยวหลัวเอ๊ย ย่าเห็นเหมี่ยวเหมี่ยวมาตั้งแต่ยังแบเบาะ เด็กคนนี้เป็นคนดีมากนะ หลานต้องห้ามพลาดเด็ดขาดเลยนะรู้ไหม ถ้าพลาดไปหลานจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ๆ"

"ไม่คุยเรื่องนี้แล้วครับ ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว ดึกป่านนี้คุณย่าหลี่ขึ้นมาทำอะไรบนนี้ครับ" เมื่อหลัวจิ้งหนิงได้ยินว่าคุณย่าหลี่กำลังจะจับคู่ให้เขามั่วซั่วอีกแล้ว เขาก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที

คุณย่าหลี่ยื่นมือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อตัวโคร่งและหยิบผ้าเช็ดหน้าไหมพรมสีฟ้าแบบเก่าที่พับซ้อนกันอยู่ออกมา

มือที่หยาบกร้านและเหี่ยวย่นทั้งสองข้างค่อยๆ คลี่ผ้าเช็ดหน้าออก เผยให้เห็นธนบัตรหลากสีสันกองหนึ่งอยู่ด้านใน

มีธนบัตรใบละร้อยหยวนสองปึกที่มัดไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มีใบละห้าสิบอีกหนึ่งปึก ใบละยี่สิบสองปึก และใบละสิบหยวนอีกหนึ่งปึก

"คุณย่าหลี่ นี่มัน..." หลัวจิ้งหนิงมองหญิงชราด้วยความประหลาดใจและสับสน

"เสี่ยวหลัวเอ๊ย พวกคนแก่ๆ อย่างเราได้ยินเรื่องสถานการณ์ของสถานที่ท่องเที่ยวแล้วนะ..."

คุณย่าหลี่ดันเงินไปทางหลัวจิ้งหนิงพลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "นี่เป็นเงินเก็บเล็กๆ น้อยๆ ที่พวกคนแก่ในบ้านพักคนชรารวบรวมกันมา หลานรับเอาไว้ใช้เป็นค่าโฆษณาสถานที่ท่องเที่ยวเถอะนะ สถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้คือธุรกิจที่คุณปู่ของหลานอุตส่าห์สร้างมาทั้งชีวิต จะมาปล่อยให้ปิดตัวลงง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้นะลูก"

"คุณย่าหลี่รีบเก็บเงินพวกนี้เอาไว้เถอะครับ ผมยังมีเงินอยู่อีกเยอะเลย" เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงชรา หลัวจิ้งหนิงก็รู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก

คนชราที่อาศัยอยู่ในบ้านพักคนชราเขาเฮยหลงล้วนเป็นผู้ที่ไร้ที่พึ่งพิง พวกท่านไม่มีรายได้ใดๆ ทั้งสิ้น แต่ละเดือนจะได้รับเพียงเงินอุดหนุนค่าครองชีพเพียงน้อยนิดจากรัฐบาลเท่านั้น

เงินสองหมื่นกว่าหยวนที่คุณย่าหลี่นำมาให้นี้ คาดว่าน่าจะเป็นทรัพย์สินทั้งหมดที่คนชราในบ้านพักคนชรามีอยู่

"รับไว้เถอะ นี่คือน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากพวกเรา"

คุณย่าหลี่ตาแดงก่ำพลางตบหลังมือหลัวจิ้งหนิงเบาๆ ท่านสะอื้นไห้และกล่าวว่า "ปู่ของหลานเป็นคนดี หลานเองก็เป็นเด็กดีเหมือนกัน เห็นอยู่ชัดๆ ว่าสถานที่ท่องเที่ยวใกล้จะไปไม่รอดแล้ว แต่ก็ยังส่งข้าวสารอาหารแห้งและน้ำมันพืชไปให้พวกเราทุกเดือน เด็กโง่เอ๊ย"

"ใครบอกว่าสถานที่ท่องเที่ยวของเราใกล้จะไปไม่รอดล่ะครับ ยังขายดีอยู่เลย นี่ก็ใกล้จะเลิกงานแล้วไงครับ เวลานี้ไม่มีสถานที่ท่องเที่ยวที่ไหนเขามีคนเดินกันหรอกครับ"

หลัวจิ้งหนิงฝืนยิ้มและพยายามอธิบาย "คุณย่าหลี่อย่าไปฟังคนอื่นพูดเหลวไหลเลยครับ รีบเก็บเงินกลับไปเถอะ เรื่องทางสถานที่ท่องเที่ยวนี้คุณย่าไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ถึงแม้ธุรกิจจะไม่ดีเท่าสองปีก่อนแต่ก็ถือว่าพอไปได้ครับ..."

หลัวจิ้งหนิงหว่านล้อมอยู่นาน ในที่สุดก็สามารถเกลี้ยกล่อมให้หญิงชราเปลี่ยนใจและยอมเก็บเงินกลับไปได้

พูดตามตรง ตอนนี้หลัวจิ้งหนิงกำลังช็อตเงิน เขาขาดแคลนเงินอย่างหนัก

แต่เงินบางอย่างก็รับไว้ได้ เงินบางอย่างก็รับไว้ไม่ได้เด็ดขาด

ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ไปขอยืมเงินพ่อสักหน่อย ยืมแม่สักนิด เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก

แต่เงินของคุณย่าหลี่และคนอื่นๆ นั้น เขาจะรับไว้ไม่ได้เด็ดขาด

"ถ้าไม่เอาเงิน ถ้างั้น..."

คุณย่าหลี่เก็บเงินเข้าที่เดิม จากนั้นก็ล้วงผ้าเช็ดหน้าตารางหมากรุกสีเทาดำใบเล็กออกมาจากกระเป๋า ท่านค่อยๆ คลี่ออกทีละชั้น เผยให้เห็นก้อนหินสีแดงรูปทรงรีๆ เหมือนไข่ไก่อยู่ด้านใน

"เสี่ยวหลัวเอ๊ย หินก้อนนี้ย่าเก็บได้ริมแม่น้ำตอนไปซักผ้าสมัยสาวๆ ได้ยินคนเขาพูดกันว่าเดี๋ยวนี้มีคนชอบสะสมพวกหินแปลกๆ หลานลองเอาไปดูนะเผื่อจะขายได้สักสองสามร้อยหยวน ขายได้แล้วเอาไปเติมน้ำมันรถก็ยังดี"

คุณย่าหลี่พูดจบก็ยื่นหินส่งให้หลัวจิ้งหนิง "ย่าแก่แล้ว ไม่รู้จะเอาไปขายที่ไหน หลานยังวัยรุ่น หูตากว้างไกล เอาไปขายเถอะนะ"

"เอ่อ... ก็ได้ครับ ถ้างั้นก็ขอบคุณคุณย่าหลี่มากนะครับ" หลัวจิ้งหนิงรับหินมาด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย

เมื่อหลายปีก่อน ในชนบทเคยมีกระแสความนิยมสะสมหินแปลกๆ คนแก่ในชนบทหลายคนต่างวาดฝันว่าหินสักก้อนจะสามารถขายได้ในราคาหลักแสนหรือหลักล้านเพื่อพลิกชะตาชีวิตของตน

หินก้อนนี้ของคุณย่าหลี่ ถึงแม้สีสันจะดูแปลกตาไปบ้าง แต่ในสายตาของหลัวจิ้งหนิง มันก็เป็นแค่หินกรวดแม่น้ำธรรมดาๆ ที่ไม่สามารถจะธรรมดาไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว

[ติ๊ง! ระบบสถานที่ท่องเที่ยวสุดยอดทำการโหลดเสร็จสมบูรณ์และตรวจสอบเสร็จสิ้น ระดับความเข้ากันได้ของเป้าหมายและระบบอยู่ที่ 0.0001%... สามารถผูกมัดได้ จะทำการผูกมัดทันทีหรือไม่]

ในวินาทีที่เขารับก้อนหินมา จู่ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงที่ฟังดูว่างเปล่าดังขึ้นในหัวของหลัวจิ้งหนิง

เขายังไม่ทันได้ตั้งสติว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆ ก็มีหน้าจอเสมือนจริงสีฟ้าครามปรากฏขึ้นกลางอากาศห่างจากสายตาไปราวห้าสิบเซนติเมตร

ตัวอักษรที่แสดงบนหน้าจอก็คือข้อความเดียวกับที่เสียงลึกลับในหัวของหลัวจิ้งหนิงเพิ่งจะพูดไปเมื่อครู่

[ระบบสถานที่ท่องเที่ยวสุดยอดทำการโหลดเสร็จสมบูรณ์และตรวจสอบเสร็จสิ้น ระดับความเข้ากันได้ของเป้าหมายและระบบอยู่ที่ 0.0001%... สามารถผูกมัดได้ จะทำการผูกมัดทันทีหรือไม่]

"ระบบเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย..." หลัวจิ้งหนิงจ้องมองหน้าจอเสมือนจริงตาไม่กะพริบ หัวใจของเขาเริ่มเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ มันเต้นรัวและเร็วอย่างบ้าคลั่ง

คุณย่าหลี่ยื่นมือไปโบกไปมาตรงหน้าหลัวจิ้งหนิงด้วยสีหน้าเป็นห่วง "เสี่ยวหลัว เป็นอะไรไปลูก"

"เอ่อ เปล่าครับ ไม่มีอะไร..."

หลัวจิ้งหนิงได้สติกลับมาจากความตกตะลึง เขาหันไปมองหญิงชราแล้วชี้ไปที่หน้าจอเสมือนจริงตรงหน้า "คุณย่าหลี่... คุณย่าเห็นไหมครับว่านี่คืออะไร"

"อะไรเหรอ ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่..." คุณย่าหลี่มองตามจุดที่หลัวจิ้งหนิงชี้ด้วยสีหน้าว่างเปล่า แววตาเต็มไปด้วยความสับสน

"อย่างที่คิดไว้เลย... คุณย่าหลี่คงมองไม่เห็นของสิ่งนี้ แถมยังไม่รู้เรื่องการมีอยู่ของไอ้ระบบสถานที่ท่องเที่ยวสุดยอดอะไรนี่ด้วย..."

เมื่อหลัวจิ้งหนิงเห็นปฏิกิริยาของคุณย่าหลี่ เขาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาเก็บหินใส่กระเป๋าอย่างแนบเนียน

ในจังหวะที่มือละออกจากก้อนหิน หน้าจอเสมือนจริงตรงหน้าก็ดับวูบหายไปราวกับปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์

"คุณย่าหลี่ ขึ้นรถเถอะครับ ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว เดี๋ยวผมไปส่งคุณย่าที่บ้านก่อน" หลัวจิ้งหนิงเดินเข้าไปประคองหญิงชราให้เข้าไปนั่งเบาะหลังรถ

เขาขับรถไปส่งหญิงชราที่บ้านพักคนชราก่อน จากนั้นก็พยายามเก็บซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้แล้วรีบซิ่งรถกลับไปยังอพาร์ตเมนต์ที่เช่าไว้ในตัวเมืองอย่างรวดเร็ว

หมู่บ้านเทียนหยวน อาคาร 79 ห้อง 1002

เมื่อเดินเข้าห้องไปเขาก็ปิดประตูและล็อกอย่างแน่นหนา

จากนั้นหลัวจิ้งหนิงก็หยิบหินรูปไข่ออกมาจากกระเป๋า

หน้าจอเสมือนจริงสีฟ้าครามปรากฏขึ้นอีกครั้งพร้อมกับส่งคำถามเดิม

[ระบบสถานที่ท่องเที่ยวสุดยอดทำการโหลดเสร็จสมบูรณ์และตรวจสอบเสร็จสิ้น ระดับความเข้ากันได้ของเป้าหมายและระบบอยู่ที่ 0.0001%... สามารถผูกมัดได้ จะทำการผูกมัดทันทีหรือไม่]

"ความเข้ากันได้แค่ 0.0001% ก็ผูกมัดได้ ระบบนี้จะฝืนไปถึงไหนเนี่ย..."

หลัวจิ้งหนิงบ่นในใจ เขาเพ่งสมาธิแล้วเลือกผูกมัด "ผูกมัดระบบ!"

[ติ๊ง! ระบบเริ่มทำการผูกมัด...]

[ติ๊ง! ระบบผูกมัดเสร็จสมบูรณ์!]

ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนการผูกมัดระบบเสร็จสิ้นดังขึ้น สีแดงบนหินในมือของหลัวจิ้งหนิงก็ค่อยๆ ซีดจางลงและกลายเป็นก้อนหินสีเทาดำธรรมดาๆ ที่ไม่สามารถจะธรรมดาไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว

นักเขียนหน้าใหม่กับนิยายเรื่องใหม่ ขอฝากกดเข้าชั้น ฝากกดแนะนำ ฝากกดตั๋วรายเดือน ฝากจัดเข้าลิสต์นิยายด้วยนะครับ ขอขอบคุณนักอ่านสุดหล่อสุดสวยทุกคนที่ช่วยโหวตให้

[จบแล้ว]