บทที่ 70 - เขาจะกัดมันให้ตาย!

บทที่ 70 - เขาจะกัดมันให้ตาย!

★★★★★

จังหวะที่เธอกำลังจะหันไปถามเฟยหลานว่ามองอะไร ในสายตาก็ปรากฏจุดสีขาวเล็กๆ สองจุดขึ้นมา

จุดใหญ่หนึ่งจุดเล็กหนึ่งจุดกำลังวิ่งเหินเวหาจากที่ไกลๆ พุ่งตรงมายังเนินเขาเล็กๆ แห่งนี้ เสือขาวสองตัวกระโจนสี่เท้าลอยเหนือพื้น วิ่งเร็วรี่สุดๆ

ถึงจะยังอยู่ห่างออกไปหน่อย แต่หลินเฉี่ยนก็มองเห็นได้ชัดเจน เสือขาวตัวที่เล็กกว่าซึ่งวิ่งนำอยู่ข้างหน้า หูเสือของเขาถูกลมพัดจนลู่ไปด้านหลัง ปากเสืออ้าออกเล็กน้อย แลบลิ้นออกมานิดๆ

ส่วนตัวที่ใหญ่กว่าซึ่งวิ่งตามมาข้างหลังนั้นก้าวเท้าอย่างมั่นคง ทุกครั้งที่เท้าเหยียบลงพื้นจะทำให้เศษหินเล็กๆ ปลิวกระเด็นขึ้นมา

ขนเสือสีขาวบริสุทธิ์สะท้อนแสงสีส้มอบอุ่นท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น

หลินเฉี่ยนยืนอยู่กับที่ มองดูจุดสีขาวสองจุดที่ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ สายตาจดจ้องมองพวกเขาวิ่งจากตีนเขาขึ้นมาถึงกลางเขา แล้วจากกลางเขาก็วิ่งขึ้นมาจนถึงเนินเขา

ชางกับหลินมองเห็นร่างเล็กๆ ตรงปากถ้ำมาแต่ไกล ตัวเมียตัวน้อยกำลังรอพวกเขากลับบ้าน

เสือขาวที่วิ่งอยู่ข้างหน้าดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ หูเสือที่ลู่ไปด้านหลังเด้งกลับมาอยู่ตำแหน่งเดิม สี่เท้าเร่งจังหวะกระโจนให้เร็วยิ่งขึ้นไปอีก

เขาอ้าปากกว้าง

"โฮก~" เฉี่ยนเฉี่ยน~

ความกังวลใจบนหว่างคิ้วของหลินเฉี่ยนมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความตื่นเต้นดีใจ เสียงนี้คือหลินนั่นเอง

ถึงจะเป็นเสือตัวโต แต่เสียงคำรามของหลินกลับมีลูกคอเลี้ยวลดคดเคี้ยวสิบแปดโค้ง มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวสุดๆ

เสือขาวที่วิ่งอยู่ด้านหลังก็เร่งความเร็วขึ้นเช่นกัน หางเสือชูตวัดขึ้นสูงอยู่ด้านหลัง

หลินพุ่งนำมาเป็นตัวแรก พอใกล้จะถึงหน้าถ้ำก็เบรกกะทันหัน กลายร่างจากเสือขาวเป็นมนุษย์ทันที

เส้นผมสีขาวของเขายุ่งเหยิงพันกันเป็นก้อน ใบหน้าประดับไปด้วยความร้อนใจพุ่งพรวดเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

เขากางแขนออกกอดหลินเฉี่ยนไว้แน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและนุ่มนิ่มอย่างปิดไม่มิด ออดอ้อนอย่างเหนียวหนึบ

"เฉี่ยนเฉี่ยน~ ข้าคิดถึงเจ้าจังเลย ข้าไม่ได้เจอเจ้ามาทั้งวันเลยนะ~"

เขาออกแรงกอดเบาๆ กลัวว่าจะรัดคนในอ้อมกอดจนเจ็บ แก้มถูไถไปกับเส้นผมของหลินเฉี่ยน เต็มไปด้วยความพึ่งพาออดอ้อน

ส่วนชางค่อยๆ กลายร่างแล้วทิ้งตัวลงพื้นอยู่ด้านหลังเขา ท่วงท่าสง่างามใจเย็น ไม่มีทีท่าร้อนรนเหมือนหลินเลยสักนิด

แต่พอเขายืนตั้งหลักได้ สายตาลึกล้ำก็จดจ้องล็อคเป้าไปที่หลินเฉี่ยนทันที

กวาดสายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า สำรวจอย่างละเอียดถี่ถ้วนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ยอมปล่อยผ่านรายละเอียดใดๆ ทั้งสิ้น

เมื่อสายตาหยุดลงบนใบหน้าของตัวเมียตัวน้อย คิ้วของชางก็ขมวดเข้าหากันแน่น แววตาปรากฏความมืดมนวาบพาดผ่าน

ขอบตาของตัวเมียตัวน้อยแดงเรื่อนิดๆ เปลือกตามีรอยบวมช้ำจางๆ ดูชัดเจนเลยว่าเพิ่งจะผ่านการร้องไห้มา

แววตาของชางที่เดิมทีอ่อนโยนพลันเย็นเยียบลงทันที สายตาราวกับใบมีดคมกริบตวัดขวับไปมองเฟยหลานที่อยู่ข้างๆ

สายตาดุดันแฝงความคาดคั้นว่า

เจ้าทำให้นางร้องไห้งั้นเหรอ

เฟยหลานสัมผัสได้ถึงสายตาที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตของเขา รอยยิ้มมุมปากจึงจางลงไปบ้าง ก็ตัวเมียตัวน้อยร้องไห้เพราะเขานี่นา

ชางเห็นเฟยหลานไม่ปฏิเสธ บรรยากาศรอบตัวก็กดต่ำลง พลังวิเศษอยู่ในสภาวะเตรียมพร้อมปะทุ

หลินเฉี่ยนที่ถูกหลินกอดอยู่ยังไม่ทันตั้งตัว ก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศตึงเครียดระหว่างพวกเขาทั้งสองคน

นี่มัน เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมเหมือนกำลังจะตีกันเลยล่ะ

เธอรีบดันตัวหลินที่ตัวติดหนึบกับตัวเองออกเบาๆ แต่หลินมัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาจะนัวเนีย เลยไม่ทันสังเกตเห็นการกระทำของหลินเฉี่ยนเลยสักนิด

สายตาของชางตอกตรึงอยู่บนร่างของเฟยหลาน เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงกดดันหนักอึ้ง

"นางร้องไห้"

เฟยหลานไม่ได้เอ่ยปาก กลางฝ่ามือของชางมีประกายพลังธาตุสายฟ้าแลบแปลบปลาบจางๆ เขากดเสียงต่ำสุดๆ

"เฟยหลาน ออกมา"

เฟยหลานไม่มีอะไรจะแก้ตัว เขายกเท้าขึ้น เตรียมตัวจะเดินออกไป

หลินเฉี่ยนได้ยินคำว่า "ร้องไห้" กับ "ออกมา" ก็รีบตบหลังหลินรัวๆ แล้วดิ้นหลุดออกมาจากอ้อมกอดของเขา

จากนั้นก็ไปยืนคั่นกลางระหว่างพวกเขาทั้งสองคน หันหน้าเข้าหาชาง เอาตัวบังเฟยหลานไว้ ยื่นมือไปคว้าแขนของชาง

ในที่สุดหลินก็ยอมปล่อยหลินเฉี่ยน เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มองดูหลินเฉี่ยนที่ไปขวางอยู่หน้าเฟยหลาน

แล้วหันไปมองชางที่มีประกายสายฟ้าพวยพุ่งอยู่ในฝ่ามือ สลับกับหันไปมองเฟยหลานที่เม้มปากเงียบกริบ ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ"

"ชาง ข้าร้องไห้ ไม่ได้เป็นเพราะเฟยหลานนะ"

หลินเฉี่ยนสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแขนของเขาที่เกร็งแน่น เธอตบเบาๆ เพื่อให้ชางผ่อนคลายลง

ไม่คิดเลยว่าชางจะมองปราดเดียวก็รู้ว่าเธอผ่านการร้องไห้มา เธออุตส่าห์กะจะให้เฟยหลานเก็บเป็นความลับซะหน่อย

ทะเลาะกับคนอื่นแล้วโมโหจนร้องไห้ออกมาเองเนี่ย น่าขายหน้าชะมัด

ไม่สิ พวกนั้นไม่ได้ทะเลาะกับเธอซะหน่อย

พอคิดถึงตรงนี้ หลินเฉี่ยนก็ยิ่งรู้สึกอับอายขายหน้าหนักกว่าเดิม

ในที่สุดหลินก็ดึงสติกลับมาจากบรรยากาศของพวกเขาสองคนได้ เขาจับไหล่ของหลินเฉี่ยน โน้มตัวลงมาจ้องมองตาของเธออย่างละเอียด ถึงเพิ่งค้นพบว่ามีร่องรอยการร้องไห้จริงๆ ด้วย

"เฉี่ยนเฉี่ยน!"

ตาของหลินแดงก่ำขึ้นมาทันที น้ำเสียงก็สั่นเครือตามไปด้วย เขาหันขวับไปถลึงตาใส่เฟยหลาน

"ใครรังแกเจ้า!"

เขาจะกัดมันให้ตาย!

[จบแล้ว]