บทที่ 18 - ทั้งใหญ่และลึกซึ้ง

บทที่ 18 - ทั้งใหญ่และลึกซึ้ง

★★★★★

เขาเอื้อมมือออกไปลูบไล้ใบหน้าของหลินเฉี่ยน แต่พอสัมผัสโดนคราบน้ำตาจนเปียกชุ่มมือ เขาก็ลนลานทำอะไรไม่ถูกทันที "เจ้าทำไมถึงร้องไห้ล่ะ ข้าทำเจ้าเจ็บงั้นหรอ"

หลินเฉี่ยนส่ายหน้าไปมาจนพูดไม่ออก

ในตอนนี้เธอรู้สึกว่าสภาพร่างกายของตัวเองดีขึ้นมาก ความหวาดกลัวต่อความตายที่เคยเกาะกุมจิตใจได้มลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

หลินใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาให้เธอด้วยความเงอะงะงุ่มง่าม แต่เช็ดไปเช็ดมาตัวเขาเองก็ดันร้องไห้ตามออกมาซะงั้น ภาพคนสองคนนั่งจ้องหน้ากันแล้วร้องไห้ขี้มูกโป่งใส่กันมันช่างเป็นภาพที่ทั้งแปลกประหลาดและตลกขบขันเหลือเกิน

ชางที่นั่งอยู่ด้านหลังไม่ได้ขยับตัวไปไหนเลย เขารอจนกระทั่งหลินตั้งสติได้ จึงค่อยเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "หลบไป"

หลินยอมขยับถอยออกไปด้านข้างอย่างว่าง่าย แต่ก็ยังคงกุมมือของหลินเฉี่ยนเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ชางขยับตัวเข้ามาใกล้จากทางด้านหลัง จับตัวเธอหมุนกลับมาให้เผชิญหน้ากับเขา หลินเฉี่ยนยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว ก็สบเข้ากับดวงตาสีฟ้าใสดุจน้ำแข็งคู่นั้น ระยะห่างระหว่างพวกเขามันใกล้ชิดมาก ใกล้เสียจนเธอสามารถมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองอยู่ในรูม่านตาของเขาได้อย่างชัดเจน

ชางมีบุคลิกที่แตกต่างจากหลินอย่างสิ้นเชิง เขาไม่หน้าแดง ไม่ลุกลี้ลุกลน และไม่ร้องไห้ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ รอยกรงเล็บที่พาดผ่านไหล่ซ้ายก็ยังคงมีเลือดซึมออกมาอยู่ตลอดเวลา

เขาค่อยๆ เอนกายหลินเฉี่ยนลงบนผืนหนังสัตว์อย่างเบามือ มือข้างหนึ่งยันพื้นไว้ข้างหูของเธอ ส่วนมืออีกข้างก็โอบรัดรอบเอวบาง ท่วงท่าของเขาเชื่องช้ามาก ราวกับกำลังเปิดโอกาสให้เธอเป็นฝ่ายปฏิเสธ

แต่หลินเฉี่ยนไม่ได้ปฏิเสธ

นั่นเป็นเพราะว่าเธอตกหลุมรักเสือขาวสองพี่น้องคู่นี้เข้าแล้วอย่างนั้นหรอ

ไม่ ไม่ ไม่ใช่หรอก

ก็เมื่อกี้นี้เธอเพิ่งจะสัมผัสได้ด้วยตัวเองเลยนี่นา ว่ากระดูกที่แตกร้าวของเธอมันกำลังสมานตัวเข้าหากัน และก้อนเลือดคั่งในปอดก็กำลังสลายหายไป

ที่แท้การปล่อยให้พลังงานไหลเวียนไปทั่วร่างกายมันก็ให้ความรู้สึกที่แสนจะวิเศษขนาดนี้เลยหรอ

เธอรู้ดีว่าเรื่องทั้งหมดนี้คือเรื่องจริง พลังวิเศษจากการจับคู่ผูกพันธะมันสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของเธอให้หายขาดได้จริงๆ

ในจังหวะที่ชางโน้มตัวลงมา หลินเฉี่ยนก็ได้กลิ่นอายเฉพาะตัวที่ลอยมาจากร่างกายของเขา มันเป็นกลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นไหม้เกรียมของสายฟ้า และกลิ่นหอมเย็นสดชื่นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขา

ชางไม่ได้จูบเธอ เขาเพียงแค่ซุกใบหน้าลงที่ซอกคอ ปลายจมูกถูไถไปมากับผิวหนังบริเวณหลังใบหู ลมหายใจเข้าออกของเขาทั้งลึกและยาวนาน ราวกับว่าเขากำลังสูดดมกลิ่นกายของเธอ หรืออาจจะกำลังจดจำกลิ่นของเธอเอาไว้ให้ลึกสุดใจ

มือของหลินเฉี่ยนชะงักลังเลอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะค่อยๆ ยกขึ้นไปวางแหมะอยู่บนหลังศีรษะของเขา

เอาเถอะ ปล่อยให้พายุโหมกระหน่ำเข้ามาแรงๆ ได้เลย

เส้นผมสีขาวโพลนลอดผ่านร่องนิ้วของเธอ ใบหูเสือก็สั่นระริกเบาๆ อยู่ในฝ่ามือ

สัมผัสนุ่มนิ่มจับสบายมืออย่างที่คิดไว้จริงๆ ด้วย หลินเฉี่ยนอดใจไม่ไหวต้องเผลอขยำเล่นเบาๆ อีกสองที

ร่างกายของชางแข็งทื่อไปในทันที ก่อนที่เขาจะเพิ่มแรงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น รวบร่างของเธอเข้าไปกอดรัดเอาไว้แน่นราวกับต้องการจะหลอมรวมเธอเข้าไปในกระดูก แต่เขาก็ไม่ได้ใช้แรงมากจนทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด เธอเองก็ชอบการถูกกอดรัดแน่นๆ แบบนี้เหมือนกัน มันทำให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นที่ต้องการของใครสักคน

กระบวนการของเขาเชื่องช้ากว่าของหลิน หนักแน่นกว่า และลึกซึ้งกว่ามาก

ชางไม่มีความลนลานเงอะงะเหมือนอย่างที่หลินเป็น และไม่ได้มีท่าทีกล้าๆ กลัวๆ คอยหยั่งเชิงเหมือนอย่างน้องชาย

ท่วงท่าของเขาช่างมั่นคงและหนักแน่น ราวกับว่าร่างกายของเขามันจดจำสัญชาตญาณเหล่านี้ได้เป็นอย่างดีว่าควรจะทำอย่างไร

หลินเฉี่ยนกัดริมฝีปากแน่น ซุกใบหน้าลงกับแผงอกของเขา

ให้ตายเถอะ... ของเขาไซส์ใหญ่กว่าของหลินอีกระดับจริงๆ ด้วย

แผงอกของเขาก็ล่ำบึ้กและร้อนผ่าว เสียงหัวใจเต้นดังกึกก้องทะลุผ่านแผงอกออกมาให้ได้ยินเป็นจังหวะ ตึก ตึก ตึก

ใบหน้าของเธอแนบชิดอยู่ตรงนั้น รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสัตว์ตัวน้อยที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในรังนอนอันอบอุ่น ถึงแม้ว่าภายนอกจะมีพายุหิมะโหมกระหน่ำรุนแรงแค่ไหน แต่ที่ตรงนี้มันช่างปลอดภัยเหลือเกิน

พลังงานของชางนั้นหนาแน่นและทรงพลังกว่าของหลินมาก มันเปรียบเสมือนแม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลบ่าเชี่ยวกรากเข้าสู่ร่างกายของเธออย่างช้าๆ ทว่าไม่อาจต้านทานได้เลย

หากพลังของหลินเปรียบเสมือนลำธารสายเล็กๆ ในฤดูใบไม้ผลิ พลังของชางก็คงจะเป็นแม่น้ำสายใหญ่ในฤดูหนาว ที่แม้ผิวน้ำเบื้องบนจะดูสงบนิ่ง แต่เบื้องล่างกลับซุกซ่อนพลังงานอันมหาศาลเอาไว้

ในวินาทีที่ชางปลดปล่อยพลังงานออกมา หลินเฉี่ยนก็สัมผัสได้ถึงมวลพลังงานมหาศาลที่สาดซัดเข้าสู่ร่างกายราวกับเขื่อนแตก

ร่างกายของเธอเกร็งกระตุกแอ่นโค้งขึ้น สองมือจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังของเขา ริมฝีปากอ้าค้างแต่กลับไม่อาจเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้เลย

พลังงานเหล่านั้นไหลเวียนมาบรรจบและหลอมรวมกันอยู่ภายในร่างกาย รอยสักพันธะสัตว์อสูรค่อยๆ ปรากฏรูปร่างขึ้นบนท่อนแขนขวาของเธออย่างช้าๆ

ชางก้มหน้าลงมา หน้าผากของเขาชนกับหน้าผากของเธอ ดวงตาสีฟ้าใสดุจน้ำแข็งอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม

"เสร็จแล้ว" เขาเอ่ยบอก น้ำเสียงทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความแหบพร่าที่ยากจะสังเกตเห็น

หลินเฉี่ยนจ้องมองหน้าเขา จ้องมองดวงตาคู่สวยที่งดงามราวกับทะเลสาบในฤดูหนาว

เธอจับคู่ผูกพันธะเสร็จสมบูรณ์แล้ว

กับมนุษย์สัตว์เผ่าเสือขาวที่เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่ถึงสามวันเต็ม

แถมยังเหมาทีเดียวถึงสองคนอีกต่างหาก

จากสาวโสดที่ครองความบริสุทธิ์มาตลอดยี่สิบกว่าปี พอได้แต่งงานทีก็ควบสองไปเลยสิคะ

เจริญรอยตามนางเอกนิยายตัวแม่จริงๆ แบบนี้ถึงจะให้ฝันก็คงไม่กล้าฝันถึงหรอก

ชางยื่นมือออกไปเช็ดหยาดน้ำตาที่หางตาของเธอ ท่วงท่าของเขานุ่มนวลและอ่อนโยนผิดกับบุคลิก

"เจ้ามีสิทธิ์เปลี่ยนใจได้เสมอ" เขาเอ่ยบอก "เมื่อบาดแผลหายดีแล้ว เจ้าจะทอดทิ้งข้าไปก็ได้ แต่สำหรับหลิน..."

หลินเฉี่ยนจ้องมองเขา ริมฝีปากขยับไหวคล้ายอยากจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ตอนนี้เธอเหนื่อยล้าเกินกว่าจะเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้อีกแล้ว การที่ต้องมารับมือกับ 'ความลึกซึ้งยิ่งใหญ่' ติดต่อกันถึงสองรอบแบบนี้ มันทำเอาเธอหมดเรี่ยวแรงจริงๆ

[จบแล้ว]