บทที่ 448 การเดินทางสู่ดาวเมืองหลวง (8) : ยอดฝีมือระดับเก้า

รวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ การโจมตีสุดกำลังที่อัดแน่นไปด้วยพลัง ของยอดฝีมือระดับเก้า พุ่งเข้าใส่ครูแอนดรูว์

เห็นได้ชัดว่าตอนที่ลงมือ อีกฝ่ายไม่ได้สนใจลูกสัตว์ตัวน้อย ในอ้อมแขนของครูแอนดรูว์เลยสักนิด

ครูแอนดรูว์ ที่ไม่เคยลงมือหนักมาตลอดแค่นหัวเราะเยาะ กางม่านพลังจิตปกป้องเฮยโม่ ในอ้อมแขนไว้อย่างแน่นหนา ก่อนจะสวนกลับด้วยพลังที่เท่าเทียมกัน

"ปัง——"

พลังอันมหาศาลปะทะกันกลางอากาศ ก่อให้เกิดแรงอัดกระแทกรุนแรง

ฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ซึ่งมีพลังอ่อนแอกว่า ถูกแรงอัดกระแทกจนล้มระเนระนาด

ผู้มาเยือนก็ถูกการโจมตีของครูแอนดรูว์ ผลักจนต้องไถลไปตามพื้นเป็นระยะทางสั้น ๆ

ครูเฮ่อรีบกางม่านพลังป้องกันลูกสัตว์ และคุณครูเพศเมียทั้งหมดไว้ด้านในทันที

ส่วนคุณครูเพศผู้คนอื่น ๆ น่ะเหรอ? ถ้าแค่คลื่นพลังตกค้างแค่นี้ยังรับไม่ไหว แพ็กเกจฝึกโหดทะลุขีดจำกัดของครูใหญ่อาเย่ ก็พร้อมจัดส่งให้ทุกเมื่อแหละ

กำลังเสริมของตระกูลที่ไคล์เรียกมาถึงแล้ว

มียอดฝีมือระดับเก้าถึงสามคน

คนหนึ่งลงมือเต็มกำลัง ส่วนอีกคนกางม่านพลังจิต ปกป้องนายน้อยของตนและว่าที่ภรรยาของเขาไว้

ส่วนเฟิงฮั่นหยางกับหร่วนฮ่าว ที่นอนบาดเจ็บอยู่บนพื้นฝั่งตรงข้าม ไม่ได้โชคดีขนาดนั้น ทั้งคู่กระอักเลือดออกมาคำโต

เซเวอรัส รับบทนักพากย์จำเป็น: "แฟนคลับที่รักทุกท่าน ช่วงเวลาที่ทำให้มนุษย์สัตว์ตื่นเต้นเร้าใจมาถึงแล้วครับ ตอนนี้คือการแสดงสดของฉากคลาสสิกในละคร ที่เรียกกันว่า 'ตีเด็ก ผู้ใหญ่ก็แห่กันมา'"

ถนนที่เมื่อกี้ยังคึกคักจอแจ ตอนนี้โล่งโจ้งในพริบตา

ไม่มีใครอยากเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้ของยอดฝีมือระดับเก้าหรอก

ชีวิตยังมีความหมาย พวกเขายังไม่อยากตายตอนนี้นะ

[นี่คือยอดฝีมือระดับเก้าเหรอ? แค่เห็นผ่านไลฟ์สดก็ทำเอาใจสั่นแล้ว]

[พวกนายไม่ตื่นเต้นกันบ้างเหรอ? นั่นยอดฝีมือตระกูลไวท์เลยนะ]

ถ้าเป็นตอนก่อนเข้าโรงเรียนอนุบาล เซเวอรัสก็คงเป็นเหมือนผู้ชมในไลฟ์สดนี่แหละ พอเห็นยอดฝีมือระดับเก้าก็ต้องตกใจกลัวจนทำตัวไม่ถูก

เพราะขนาดตระกูลเขาเอง ก็มียอดฝีมือระดับเก้าแค่คนเดียวเหมือนกัน

แต่ตัวเขาในตอนนี้ ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ยอดฝีมือระดับเก้าเหรอ?

ในโรงเรียนอนุบาลแสงตะวันที่ระดับสิบเดินกันให้ควั่ก ระดับสิบเอ็ดมีอยู่เกลื่อนกลาด ยอดฝีมือระดับเก้าที่ว่าแน่ ๆ ก็เป็นแค่คนจับกังเท่านั้นแหละ เป็นครูสอนวิชาต่อสู้จริงยังไม่ได้เลย

ยกตัวอย่างเช่นเขา ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับเก้ามาหมาด ๆ ระดับยังไม่ทันจะคงที่เลย

"รนหาที่ตาย!" ยอดฝีมือตระกูลไวท์คนหนึ่ง พอได้ยินคำพูดของเซเวอรัส ก็ซัดคมมีดพลังจิตใส่เขาทันที

[พลังจิตก่อตัวเป็นรูปร่าง! นี่ก้าวขาข้างนึงเข้าระดับสิบแล้วเหรอ?]

[ระดับสิบครึ่งก้าวในตำนาน มีชีวิตอยู่จนได้เห็นกับตาตัวเองด้วย?]

[นั่นมันผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลไวท์นี่! บรรลุระดับเก้าขั้นสูงสุดตั้งแต่ยี่สิบปีก่อนแล้ว!]

[หนีเร็ว!]

ครูเฮ่อเหลือบมอง คมมีดพลังจิตปรากฏขึ้นกลางอากาศ พุ่งเข้าปะทะทันที

อีกฝ่ายโจมตีใส่เซเวอรัส ตามหลักแล้วเขาไม่ควรสอดมือเข้าไปยุ่ง

แต่ช่วยไม่ได้นี่นา อุปกรณ์ไลฟ์สดอยู่ข้าง ๆ เซเวอรัสนี่

เซเวอรัส จะเจ็บตัวก็ช่างเถอะ แต่อุปกรณ์ไลฟ์สดจะให้เกิดรอยขีดข่วนไม่ได้เด็ดขาด

ได้ยินมาว่าอุปกรณ์ไลฟ์สดเครื่องนี้ เป็นเครื่องแรกที่ครูใหญ่ซีซียอมทุ่มเงินเก็บทั้งหมดซื้อมาเลยนะ ขนาดครูใหญ่อาเย่ยังคอยเช็ดฝุ่น ที่เกาะอยู่เป็นประจำเลย

อุปกรณ์ไลฟ์สดเครื่องนี้ ถือเป็น "ของล้ำค่า" อันดับต้น ๆ ของโรงเรียนอนุบาลพวกเขาเลยนะ ถึงราคาจะถูกที่สุดก็เถอะ

ขืนมีรอยขีดข่วนขึ้นมา พวกเขาไม่ได้แค่โดนถลกหนังชั้นเดียวแน่ ๆ

เซเวอรัสที่เป็นระดับเก้าแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ไม่มีทางปกป้องอุปกรณ์ไลฟ์สดได้หรอก

คมมีดพลังจิตสองสาย ปะทะกันกลางอากาศ แรงอัดกระแทกที่ควรจะเกิดขึ้นกลับไม่เกิดขึ้น แต่กลับสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยแทน

[กะ เกิดอะไรขึ้น? หายไปแล้ว?]

[ที่โผล่มาเมื่อกี้ใช่คมมีดพลังจิตหรือเปล่า? ทำไมดูไม่ค่อยเหมือนเลย?]

ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลไวท์ ที่มีสีหน้าสุขุมเยือกเย็นมาตลอด ถึงกับหน้าเปลี่ยนสี

อานุภาพของคมมีดพลังจิต ที่เขาซัดออกไปเมื่อกี้ เขารู้ดีแก่ใจ

แต่มนุษย์สัตว์หนุ่มฝั่งตรงข้าม กลับสามารถทำลายคมมีดพลังจิตของเขาได้อย่างง่ายดาย เพียงแค่ขยับมือ

ทำลายทิ้งนะ ไม่ใช่แค่ต้านรับไว้

จะเป็นไปได้ยังไง?

เซเวอรัส สะดุ้งโหยง: "ตาแก่ ไม่รู้จักกฎกติกาเลยนะ! แอบลอบกัดเหรอ?!" เขาอุ้มอุปกรณ์ไลฟ์สด มากอดไว้แนบอกด้วยความตื่นตระหนก แล้วค่อย ๆ เช็ดถูอย่างระมัดระวัง

ผู้อาวุโสสามที่อยู่ข้าง ๆ ผู้อาวุโสใหญ่ตวาดลั่น: "ไอ้เด็กเมื่อวานซืน บังอาจนักนะ!"

"ถุย ๆ ๆ! พวกแกนั่นแหละ! ไอ้ตาแก่บังอาจนักนะ!" เซเวอรัสด่ากราด

หลิ่วหลิงหลงกระแอมไอเบา ๆ: นักเรียนยังอยู่นะ

เซเวอรัส เปลี่ยนคำพูดอย่างแนบเนียน น้ำเสียงอ่อนโยนลงทันที: "โอ๊ย ๆ ๆ คุณตา ทำไมทำตัวแบบนี้ล่ะฮะ~"

"รนหาที่ตาย!"

ผู้อาวุโสสาม ทำท่าจะเข้าไปสั่งสอนไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แต่ถูกผู้อาวุโสใหญ่กดไหล่ไว้ก่อน: "น้องสาม ใจเย็น!"

แต่ไคล์ที่มองสถานการณ์ไม่ออก กลับยังมาพูดเติมเชื้อไฟอยู่ข้าง ๆ: "ลุงใหญ่ ลุงรอง ลุงสาม พวกมันนี่แหละที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ มาล่วงเกินผม! พวกคุณลุงรีบจัดการพวกมันให้ผมที ว่าที่ภรรยาผมสั่งไว้ว่า..."

ไคล์เล่าคำสั่ง ของหวังหย่าฉินให้ฟังทีละข้อ

หลิ่วหลิงหลง ยิ้มมุมปาก: "อะไรกัน คุณตา จะไม่ถามไถ่ต้นสายปลายเหตุเลยเหรอ จะใช้กำลังและอิทธิพลของตระกูล มาจัดการพวกเรากลุ่มนี้เลยงั้นสิ?"

ดวงตาขุ่นมัวของผู้อาวุโสใหญ่จ้องเขม็งไปที่หลิ่วหลิงหลง ราวกับอสรพิษที่แสนเย็นชาและมีพิษร้าย

เขามองออกว่า มนุษย์สัตว์เพศเมียตรงหน้าคือหัวหน้าของคนกลุ่มนี้

"เธอคือใคร?"

หลิ่วหลิงหลงยิ้มกว้าง ตอบว่า: "ไม่เปลี่ยนชื่อ ไม่เปลี่ยนแซ่ ตระกูลหลิ่วแห่งระบบสุริยะไห่หลาน หลิ่วหลิงหลง" ในที่สุดก็ได้พูดประโยคที่เตรียมตัวมานานแสนนาน หลิ่วหลิงหลงรู้สึกสะใจสุด ๆ

เมื่อก่อนตอนที่อ่านนิยาย แล้วตัวเอกพูดว่า "ไม่เปลี่ยนชื่อ ไม่เปลี่ยนแซ่" เธอรู้สึกว่ามันเท่มาก ๆ และตอนนี้มันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ ด้วย

ตระกูลหลิ่ว ระบบสุริยะไห่หลาน? ไม่เคยได้ยินมาก่อน

แต่หลิ่วหลิงหลง...

ชื่อนี้คุ้นหูพิลึก

ผู้อาวุโสใหญ่กวาดสายตามองหลิ่วหลิงหลงอย่างพินิจพิเคราะห์

คนที่ทำให้เขารู้สึกคุ้นชื่อได้ ย่อมไม่ใช่คนไร้ชื่อเสียงแน่

แพทริกที่ยืนอยู่ท้ายแถวอย่างไร้ตัวตน ค่อย ๆ เดินมาบังหน้าหลิ่วหลิงหลง บดบังสายตาของผู้อาวุโสใหญ่

สัญชาตญาณของเพศผู้ ทำให้เขาทนไม่ได้ที่เพศผู้คนอื่นจะมาจ้องภรรยาตัวเองตาเป็นมันแบบนี้

ต่อให้เพศผู้ฝั่งตรงข้าม จะหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยริ้วรอยก็เถอะ

มนุษย์สัตว์ ที่ดูระดับไม่ออกโผล่มาอีกคนแล้ว!

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ในกลุ่มคนตรงหน้า นอกจากลูกสัตว์สิบเอ็ดตัวนั่นแล้ว ก็ไม่มีมนุษย์สัตว์คนไหนเลยที่เขามองระดับออก

ผู้อาวุโสใหญ่หน้ากระตุก เขามีลางสังหรณ์ว่า คราวนี้ตระกูลไวท์คงไปตอแยคนที่สู้ไม่ได้เข้าให้แล้ว

ในขณะที่ผู้อาวุโสใหญ่ กำลังคิดหาทางลงให้กับเรื่องในวันนี้ ก็มีคนมาพอดี

"ท่านผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลไวท์! ได้โปรดไว้หน้าด้วยเถอะครับ!"

เสียงคุ้นเคยของชายหนุ่มดังมาจากอีกฝั่งของถนน กวนเหวินเยวี่ยหันไปมองด้วยความดีใจ: "พี่คะ..."

ทว่าวินาทีต่อมา ที่เห็นสีหน้าของผู้มาเยือน รอยยิ้มก็เลือนหายไปทันที

มนุษย์สัตว์ที่รีบร้อนมาถึง ก็คือพี่ชายแท้ ๆ เพียงคนเดียวของกวนเหวินเยวี่ย

พี่ชายที่เมื่อก่อนเคยถูกยกย่องว่าเป็น "ลูกรักสวรรค์" ในบรรดาคนรุ่นราวคราวเดียวกัน

แต่ตอนนี้ กลับมีใบหน้าซีดเซียว และเดินโซเซไปมา

(จบบท)