ตอนที่ 5 ผู้สร้างกระแสร้อนอันดับหนึ่ง
ตอนที่ 5 ผู้สร้างกระแสร้อนอันดับหนึ่ง
แม้ในชีวิตจริงจะเป็นคนที่พูดน้อยและไม่กล้าขัดใคร แต่ในโลกออนไลน์ ฉันนี่แหละราชาแห่งการปะทะ!
ในฐานะชาวจู่อันที่โลดแล่นในวงการเน็ตมานานนับปี แถมยังไม่เคยโดนแบนบัญชี เจียงอวิ้นอาจไม่กล้าบอกว่าตัวเองเชี่ยวชาญเรื่องการด่าบนเวยป๋อ แต่ขอรับประกันว่านี่คือพรสวรรค์โดยกำเนิด ถึงระบบจะไม่ได้ให้สกิลนี้มาก็เถอะ
เจียงอวิ้นภูมิใจว่าเป็นคนมีการศึกษา ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูนับหมื่น ก็ไม่มีวันหวั่นไหว
เขาลูบมือด้วยความตั้งใจ วางแป้นพิมพ์อย่างพิถีพิถัน ปากเริ่มขยับ—ถ้อยคำไหลลื่นราวเสียงนก เสียงดอกไม้ มือชี้ลงบนคีย์บอร์ด—แร็ปเดือดก็เริ่มต้น!
เวยป๋อที่เคยเงียบสงบ ก็เหมือนมีใครโยนก้อนขี้ลงไปในสระว่ายน้ำที่ใสสะอาด
หมึกหยดเดียวอาจทำอะไรทะเลไม่ได้ แต่ขี้ก้อนใหญ่ก้อนเดียว ก็เปลี่ยนสระว่ายน้ำทั้งสระให้ปั่นป่วนได้
เจียงอวิ้นคนเดียว ก็ทำให้เวยป๋อแทบล่มสลาย
แค่ครึ่งวัน—เพียงครึ่งวันเท่านั้น เจียงอวิ้นก็สามารถดันชื่อ “เจียหัง” ขึ้นเทรนด์ร้อนแรงได้ด้วยตัวเอง
#เจียหังเอ็นเตอร์เทนเมนต์ เวยป๋อเดือดระอุ
#หยางมี่คลั่ง
#เจียหังใกล้ล่มสลาย ยอมแพ้ไม่รักษาแล้ว
#บริษัทบันเทิงใหญ่ๆ เตรียมฟ้องเจียหัง
#หยางมี่แปลงร่างเป็นนักด่า ด่ากระจายทั่ววงการบันเทิง
#นี่คือความเสื่อมทรามทางศีลธรรมหรือความบิดเบี้ยวของมนุษย์? ไลฟ์สดชมศึกเวยป๋อระหว่างเจียหังเอ็นเตอร์เทนเมนต์!
เบื้องหลังวงการบันเทิงเต็มไปด้วยเรื่องสกปรก แม้ในใจอยากฆ่ากันให้ตาย แต่ต่อหน้าก็ยังต้องยิ้มแย้ม
การด่ากันในเวยป๋อส่วนใหญ่ก็แค่แฟนคลับตีกันเอง ไม่เคยมีสตูดิโอไหนออกมาด่าคนทั้งวงการแบบเปิดเผย แถมยังด่าจนไม่มีใครกล้าสู้หน้า เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และอาจจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก
“โครม!”
ประตูห้องของบอสหยางถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เจิงเจียรีบวิ่งเข้ามา
สตูดิโอเจียหังไม่ได้เป็นของบอสหยางคนเดียว เจิงเจียกับจ้าวรั่วเหยาก็เป็นหุ้นส่วนด้วย ปกติสามคนนี้ต่างคนต่างรับผิดชอบงานของตัวเอง แทบไม่ค่อยได้มารวมตัวกัน
“มี่มี่ เกิดเรื่องแล้ว! เวยป๋อของเราถูกโจมตี!” เจิงเจียพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“เป็นไปได้ยังไง?”
หยางมี่ขมวดคิ้วรับแท็บเล็ตมาดู แต่พอเห็นเนื้อหาก็แทบจะเป็นลม...
ให้ตายเถอะ นี่มันหาเรื่องศัตรูไปทั่ววงการชัดๆ! ไม่ใช่แค่คนสองคน แต่แทบจะทุกคนที่มีชื่อเสียงโดนด่าเรียบ
นี่มันใครกันแน่ที่มีเรื่องแค้นกับเธอ? หรือชาติที่แล้วไปฆ่าใครไว้ ชาตินี้ถึงได้มาตามล้างแค้นแบบนี้?
“เฮ้อ...”
หยางมี่สูดหายใจลึก “ฉันเข้าใจแล้ว รีบสั่งให้ลบโพสต์ทั้งหมดออกไป บอกว่าบัญชีถูกแฮก แล้วส่งจดหมายขอโทษไปให้ทุกฝ่าย คืนนี้ฉันจะไลฟ์สดอธิบายทุกอย่างด้วยตัวเองหนึ่งชั่วโมง”
เจิงเจียพยักหน้าแล้วรีบออกไปทันที
...
อีกฝั่งหนึ่ง เจียงอวิ้นที่เพิ่งด่าคนจนเงียบหายไปอีกหนึ่งราย กำลังลูบมืออย่างพอใจ หยิบแก้วน้ำผลไม้มาดูดอึกใหญ่ แม้จะเล่นงานคนไปเยอะ แต่ก็ไม่มีใครสู้เขาได้สักคน ตอนนี้โพสต์แรกของเวยป๋อเจียหังก็เป็นฝีมือเขาเอง มีแค่สามคำว่า “ใครอีกบ้าง!”
“ปัง!”
เสียงดังสนั่น เจียงอวิ้นเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ... เอ๊ะ ทำไมบนฟ้ามีสองดวงอาทิตย์?
พอมองดี ๆ อ๋อ ที่แท้คือหน้าบอสหยางนั่นเอง
“บอสครับ ใครมันกล้ามาทำให้คุณไม่พอใจ? ให้ผมไปจัดการไหม? รับรอง ผมบอกเลยว่าจะฟันมันสามซี่ ไม่ใช่แค่สอง!”
วันนี้อารมณ์ดี เจียงอวิ้นเลยขอเอาใจเจ้านายสักหน่อย ไม่คิดจะถือโทษที่เธอมาเคาะโต๊ะตัวเองเลย
“ใครทำให้ฉันเดือดร้อน? หรือเธอจะบอกฉันหน่อยไหม ว่าไปทำอะไรไว้บ้าง?”
บอสหยางโมโหจนแทบจะเป็นลม ผมแทบชี้เป็นเป้ง นี่ฉันไปทำกรรมอะไรกับหมอนี่ไว้หรือไง?
“ผมเหรอ?” เจียงอวิ้นทำหน้าสงสัย “หรือว่าคุณกำลังมีวันนั้นของเดือน? ถึงแม้คุณจะให้เงินเดือนผมตั้งหมื่นห้า แถมยังมีที่พักกับข้าวฟรี แต่ก็ไม่ใช่ข้ออ้างให้คุณหาเรื่องผมนะ ผมอยู่ในออฟฟิศทั้งวัน กินน้ำไปสามกระป๋อง ยังไม่ได้ออกไปไหนเลย คุณว่าคุณภาพไตผมเป็นไงบ้าง?”
...???
บอสหยางเริ่มคิดว่านี่มันต้องเป็นมนุษย์ต่างดาวแน่ ๆ
ทำไมคุยกันทีไรไม่เคยเข้าใจตรงกันเลย?
กินน้ำไปสามกระป๋องแล้วยังไม่เข้าห้องน้ำ ไตดีจริง...
บ้า! ฉันมาถามเรื่องไตหรือไง? ไอ้บ้านี่!
“ปัง!”
เธอเอาแท็บเล็ตวางตรงหน้าเจียงอวิ้น
“อย่าบอกนะว่านี่ไม่ใช่ฝีมือเธอ!”
เห็นสีแดงเต็มจอ เจียงอวิ้นก็แปลกใจ—ทำดีขนาดนี้ โดนจับได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?
“แค่ก ๆ บอสหยาง ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้น
ในฐานะสมาชิกของเจียหัง ผมก็แค่ทำหน้าที่ปกป้องบริษัท
จะปล่อยให้คนอื่นมาดูหมิ่นได้ยังไง โดยเฉพาะบางคนที่กล้าพูดว่าคุณเท้าเหม็น
ผมขอยืนยันด้วยตัวเอง นี่มันใส่ร้ายกันชัด ๆ!”
บอสหยางรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก
มนุษย์ต่างดาวแน่ ๆ คุยกันไม่รู้เรื่องเลย
นี่เขาหวังจะให้ฉันชมเหรอ?
ว่าแต่...ใครมันกล้าพูดว่าเธอเท้าเหม็น ใส่ร้ายกันชัด ๆ
กินข้าวกับฉันหรือยังถึงจะกล้าพูดแบบนี้? สมควรโดนด่า!
แต่สุดท้ายบอสหยางก็รู้ตัวว่าโดนลากออกนอกเรื่องอีกแล้ว
เหนื่อยเหลือเกิน... โลกจะล่มสลายก็เชิญ!
“เดี๋ยวนี้เลยนะ! กลับไปนอนบนโซฟา ห้ามแตะต้องบัญชีเวยป๋ออีก!”
เจียงอวิ้นถึงกับเขินนิด ๆ ก็ที่นี่มันออฟฟิศนะ...แต่ยังไงเงินเดือนก็สำคัญกว่า เลยยอมจำนนล้มตัวลงนอนบนโซฟา หลับตาแล้วพูดว่า “มาเลยครับ จะทำอะไรก็เชิญ ไม่ต้องเกรงใจ!”
หยางมี่ได้แต่คิดว่านี่ต้องเป็นศัตรูคู่แค้นที่สวรรค์ส่งมาเล่นงานเธอแน่ ๆ
นี่ฉันไปเซ็นสัญญากับตัวป่วนแบบนี้ได้ยังไงนะ?
“เฮ้อ! คนก็ฉันเลือก งานก็ฉันสั่ง จะโมโหไปทำไม!”
“เริ่มพรุ่งนี้เป็นต้นไป เธออยู่บ้านเฉย ๆ ห้ามมาทำงาน!”
บอสหยางคิดว่า ถึงจะต้องเลี้ยงเขาเปล่า ๆ ทั้งปีก็ยังดีกว่าต้องมาตายเพราะความเครียด
“หา...”
เจียงอวิ้นลืมตาขึ้นอย่างเสียดาย ดูเหมือนบอสหยางจะปากเก่งแต่ไม่กล้าทำจริง
“ไม่ต้องมาทำงานแล้วเหรอ แบบนี้เงินเดือนผมไม่เสียเปล่าเหรอ?”
“จะฟังฉัน หรือจะฟังตัวเอง!”
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หยางมี่เจอคนกวนประสาทขนาดนี้
“ฟังคุณครับ!”
ไม่ต้องทำงานแต่ได้เงิน แบบนี้จะมีอะไรดีไปกว่านี้อีกไหม?
“งั้นผมกลับบ้านเลยนะ?”
“เดี๋ยว... กลับมา!”
หยางมี่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า คืนนี้ยังมีไลฟ์สด
ถ้าให้เจียงอวิ้นหนีไป แบบนี้ใครจะรับหน้าแทน?
“คืนนี้ต้องไลฟ์สด เธออยู่กับฉันด้วย”
เจียงอวิ้นพยักหน้าตอบรับ—คุณจ่ายเงิน คุณใหญ่สุด!
ภายใต้คำสั่งของบอสหยาง เจียงอวิ้นเลยได้แต่นอนเซ็งอยู่บนโซฟา กินข้าวฟรีไปมื้อหนึ่ง จากนั้นก็เดินตามบอสหยางไปยังห้องไลฟ์สดที่เตรียมไว้
“พี่มี่ ทุกอย่างพร้อมแล้ว อีกสิบห้านาทีจะเริ่มค่ะ”
หยางมี่พยักหน้ารับ นั่งลงพร้อมกับนวดขมับ แต่ละวันนี่ไม่มีอะไรให้สบายใจเลย แบบนี้อีกไม่นานคงอายุสั้นลงไปอีกสิบปี!