บทที่ 450.ซ่อนกลไกอันลึกลับไว้

ดวงตะวันอันเจิดจรัสดวงแล้วดวงเล่าลอยทะยานขึ้นมา เปล่งรัศมีแห่งเปลวเพลิงอันร้อนแรงไร้สิ้นสุดออกมาราวกับสามารถเผาผลาญสรรพสิ่งในใต้หล้าได้อุณหภูมิสูงอันร้อนระอุแผ่กระจายออกมาทำให้ท้องฟ้ากลายเป็นสีแดงฉาน

ดวงจันทร์กลมเต็มดวงอีกสามดวงก็ค่อยๆลอยสูงขึ้นมาเช่นกันแสงจันทร์ขาวนวลกระจ่างสว่างไสวปลดปล่อยแสงจันทร์อันเย็นเยียบออกมาแสงจันทร์แต่ละสายสอดประสานกันไปมาอย่างต่อเนื่องเลือนรางคล้ายก่อร่างเป็นลวดลายอันพิสดารภาพหนึ่งราวกับค่ายกลอย่างไรอย่างนั้น

พลังอันแข็งแกร่งถึงขั้นทำให้ผู้คนแทบหายใจไม่ออกสายหนึ่งแผ่กระจายออกมาจากแผ่นค่ายกลนั้นแผ่นค่ายกลนี้เกิดจากการที่คนทั้งหกร่วมมือกันจัดวางขึ้นมาดังนั้นพลังระหว่างพวกเขาจึงหลอมรวมเข้าด้วยกันได้อย่างสมบูรณ์แบบระเบิดพลังอันไร้สิ่งใดเทียบเทียมออกมาและเพราะเหตุนี้จึงสามารถต้านทานความเย็นนั้นเอาไว้ได้

ชั่วขณะหนึ่งพายุน้ำแข็งที่ฉินเทียนหยางปลดปล่อยออกมาก็ถูกการโจมตีของทุกคนสลายลงในพริบตาพายุสลายหายไปทว่ากลับพบว่าในเวลานี้ฉินเทียนหยางได้หายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งนานแล้ว

“บัดซบ เจ้าหมอนั่นหนีไปที่ใดกันแน่” ชายหนุ่มผู้หนึ่งคำรามด้วยความเดือดดาลค่ายกลสังหารที่พวกเขาลงแรงจัดวางขึ้นมาอย่างยากลำบากกลับปล่อยให้เขาหนีไปเช่นนี้

“ไม่จำเป็นต้องร้อนใจเขาหนีไปได้ไม่ไกลนักหรอก” ชายชราผู้หนึ่งเอ่ยปากปลอบน้ำเสียงสงบนิ่งดวงตาลึกล้ำเป็นอย่างยิ่ง

ฉินเทียนหยางใช้วิชาลับหลบหนีย่อมต้องสูญเสียต้นทุนมหาศาลภายในระยะเวลาอันสั้นเขาย่อมไปได้ไม่ไกลแน่นอน

เวลานี้ฉินเทียนหยางกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นภายในถ้ำแห่งหนึ่งเขากระอักโลหิตออกมากลิ่นอายอ่อนแรงเป็นอย่างมากดูอเนจอนาถถึงขีดสุดแต่แววตายังคงกะพริบประกายคมกริบราวกับคมมีดที่น่าหวาดกลัว

“น่าเกลียดนักคิดไม่ถึงว่าข้าจะถูกพวกปลาซิวปลาสร้อยเหล่านี้บีบบังคับจนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้!” ฉินเทียนหยางด่ากราดออกมาประโยคหนึ่งจากนั้นจึงหยิบโอสถเม็ดหนึ่งออกมากลืนลงไปทันใดนั้นร่างกายก็พลันรู้สึกโล่งสบายขึ้นมากใบหน้าที่ซีดขาวค่อยๆมีสีเลือดกลิ่นอายก็ฟื้นคืนกลับมาบางส่วนไม่ได้อ่อนแรงเช่นเมื่อครู่อีกแล้ว

วิชาลับที่ฉินเทียนหยางใช้ออกมานั้นมีพลังสะท้อนอยู่ทุกครั้งที่เขาใช้ออกมาเขาจะต้องจ่ายราคามหาศาลพลังแห่งความโกลาหลแทบจะถูกใช้จนเหือดแห้งเกือบตกอยู่ในสภาพกึ่งพิการ

การทำเช่นนี้สร้างความเสียหายต่อตัวเขาเองอย่างมากแต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นหากไม่ทำเช่นนี้กระบี่สังหารมารโกลาหลก็จะถูกช่วงชิงไปแล้ว

“บัดซบ! ทั้งหมดเป็นความผิดของมัน!!!” เมื่อนึกถึงตรงนี้ในใจของฉินเทียนหยางก็อดบังเกิดความเคียดแค้นขึ้นมาไม่ได้หากไม่ใช่เพราะเฉินเซวียนบอกพวกเขาว่าตนเองมีข่าวเรื่องกระบี่สังหารมารโกลาหลเขาก็คงไม่ถึงขั้นถูกล้อมโจมตีจนตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นในตอนนี้

“เฮ้อ...” ฉินเทียนหยางค่อยๆพ่นลมหายใจออกมาคำหนึ่ง กำหมัดทั้งสองแน่นดวงตาเผยสีหน้ามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว “เจ้ารอข้าไว้ให้ดี! หากไม่ล้างแค้นนี้ข้าก็ไม่ใช่คน!”

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืนเตรียมจะก้าวเท้าออกไปเพราะถึงอย่างไรที่นี่ก็ไม่ปลอดภัยเช่นกัน

“หืม? คลื่นพลังแห่งความโกลาหลเข้มข้นนัก!” ทันใดนั้น สีหน้าของฉินเทียนหยางพลันแข็งค้างฝีเท้าหยุดลงก่อนจะมองไปยังมิติแห่งหนึ่งตรงเบื้องหน้า

เขาสัมผัสได้ถึงพลังแห่งความโกลาหลอันไพศาลไร้ขอบเขตสายหนึ่งที่ถาโถมมาจากเบื้องหน้าราวกับกำลังจะพวยพุ่งทะลักออกมาทำให้ผู้คนรู้สึกสบายกายสบายใจเป็นพิเศษอีกทั้งยิ่งเดินไปข้างหน้าพลังแห่งความโกลาหลสายนั้นก็ยิ่งหนาหนักและบริสุทธิ์มากขึ้น

“มีของล้ำค่า” ดวงตาของฉินเทียนหยางเปล่งประกายรีบเดินมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของถ้ำอย่างรวดเร็วแต่เมื่อเดินมาถึงสุดทางกลับไม่พบสิ่งใดเลยแต่พลังแห่งความโกลาหลกลับยิ่งเข้มข้นมากขึ้นเรื่อยๆ

“ดูท่าที่นี่น่าจะมีกลไกบางอย่าง...” ฉินเทียนหยางพึมพำกับตนเองภายในสมองขบคิดอย่างรวดเร็วค้นหาวิธีคลี่คลายกลไก

ทันใดนั้นฉินเทียนหยางพลันเกิดประกายความคิดราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้มุมปากวาดเป็นรอยยิ้มเจิดจ้าสายหนึ่ง

“มีวิธีแล้ว!” ฉินเทียนหยางเอ่ยเสียงต่ำฝ่ามือโบกสะบัดตราประทับอันลึกล้ำยากหยั่งถึงออกมาต่อเนื่องเป็นสายในชั่วพริบตามิติรอบด้านก็อบอวลไปด้วยคลื่นสั่นสะเทือนรุนแรงเห็นเพียงแผ่นค่ายกลหนึ่งปรากฏขึ้นลอยค้างอยู่กลางอากาศ

แผ่นค่ายกลนี้ปลดปล่อยแสงจางๆออกมาปกคลุมมิติบริเวณที่ฉินเทียนหยางอยู่เอาไว้เห็นเพียงลำแสงสายแล้วสายเล่าพุ่งออกไปยังผนังหินโดยรอบทันใดนั้นเสียงดังสนั่นครืนก็ดังกึกก้องขึ้นถ้ำทั้งแห่งสั่นสะเทือนขึ้นมาครั้งหนึ่ง

แกรก แกรก...

รอยแตกร้าวสายแล้วสายเล่าลุกลามออกไปก้อนหินพากันพังถล่มลงมาประตูบานหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตาของฉินเทียนหยางใบหน้าของเขาพลันเผยสีหน้ายินดีออกมา

“เป็นไปตามคาดที่นี่ซ่อนกลไกอันลึกลับไว้จริงๆ!” จากนั้นฉินเทียนหยางก็ผลักประตูเข้าไปและในจังหวะนี้เองเฉินเซวียนก็ค่อยๆปรากฏกายออกมามุมปากของเขาเผยรอยยิ้มชั่วร้ายจางๆ

แท้จริงแล้วเขาไม่ได้จากไปเลยแต่ซ่อนตัวอยู่ในที่ลับมาโดยตลอดเพราะถึงอย่างไรกระบี่สังหารมารโกลาหลก็เป็นสิ่งที่สามารถเทียบเคียงกับดาบสังหารมารโกลาหลได้หากตกไปอยู่ในมือของผู้อื่นมิสู้ให้ตนเองเก็บเข้ากระเป๋าเสียยังดีกว่าแต่ฉินเทียนหยางกลับหนีออกมาได้ดังนั้นเขาจึงติดตามฉินเทียนหยางมาจนถึงถ้ำแห่งนี้

เมื่อครู่นี้เขาก็คิดจะปรากฏกายออกมาลงมืออยู่แล้วแต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของที่นี่เช่นกันจึงยังไม่รีบร้อนลงมือ

“คิดไม่ถึงเลยว่าฉินเทียนหยางจะยังมีโชควาสนาเช่นนี้น่าเสียดาย...ที่ดันมาพบกับข้า” เฉินเซวียนพึมพำกับตนเอง

“แต่ว่าการเป็นตัวร้ายนี่มันสนุกจริงๆ ฮ่าๆ” เฉินเซวียนหัวเราะไปพลางเดินเข้าไปในประตูบานนั้นไปพลาง