บทที่ 432.ลบล้าง

“พวกเขาไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?” หยางอิ๋งมองไปทางโม่หลิงแล้วเอ่ยถามน้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความห่วงใยอยู่หลายส่วน

“อืม ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร” โม่หลิงส่ายหน้า

หลังจากหยางอิ๋งรับเฉินอี้มาแล้วก็เอ่ยปากกล่าวว่า “เช่นนั้นพวกเรากลับไปก่อนเถอะรอส่งพวกเขาทั้งสองคนกลับไปแล้วค่อยไปสืบว่าใครเป็นคนสิ่งมาชิงพวกเขา”

“อืม ไปกันเถอะ” โม่หลิงยิ้มพลางพยักหน้าร่างของทั้งสองคนหายไปในความว่างเปล่าอีกครั้ง

หลังจากรอจนทั้งสองคนหายลับไปแล้วเฉินเซวียนจึงค่อยๆก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่าเขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“ไม่เลวจริงๆข้าเลือกคนไม่ผิดจริงๆให้พวกนางสองคนกลายเป็นผู้พิทักษ์เต๋าของจวินเหยาและเสี่ยวอี้ช่างสมบูรณ์แบบจริงๆ”

“ฮึๆ โฮสต์ก็ต้องดูด้วยว่าพวกนางมาจากที่ใดของที่ระบบนี้ผลิตออกมาหากไม่ใช่ของชั้นยอดก็เป็นของต้องห้าม” เสียงหยิ่งผยองของระบบดังขึ้น

“ใช่ๆ ระบบเก่งกาจสุดยอดจริงๆ” เฉินเซวียนกล่าวชม

“ฮี่ๆ”

จากนั้นสายตาของเขามองไปยังที่ไกลดวงตาก็พลันเย็นเยียบลง

“ฮึ ดินแดนเกาะเล็กๆที่เป็นเพียงมิติขยะแห่งหนึ่งก็ยังคิดร้ายน้องชายและน้องสาวของข้าช่างกล้าบังอาจเสียจริง”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจพวกเจ้าแล้ว”

เห็นเพียงเฉินเซวียนดีดนิ้วครั้งหนึ่งแล้วกลายเป็นสายลมอ่อนสายหนึ่งจากสถานที่แห่งนี้ไป

ส่วนเหนือดินแดนเกาะในเวลานี้กลับมืดครึ้มลงอย่างกะทันหันอีกทั้งยังมีแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวเคลื่อนลงมาแรงกดดันสายนี้แข็งแกร่งอย่างยิ่งราวกับแม้แต่สวรรค์ก็กำลังจะถล่มลงมาทำให้ผู้คนหวาดกลัวไม่หยุด

ยอดฝีมือของดินแดนเกาะในยามนี้เงยหน้ามองปรากฏการณ์ประหลาดบนท้องฟ้าต่างก็สัมผัสได้ถึงอันตราย

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น? หรือว่าวันสิ้นโลกกำลังจะมาถึงแล้ว!”

“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!”

ยอดฝีมือของดินแดนเกาะต่างพากันร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก

ณ สถานที่แห่งหนึ่งในดินแดนเกาะชายชราคนหนึ่งลืมตาทั้งสองขึ้นอย่างฉับพลันดวงตาของเขาฉายประกายแหลมคม “นี่หรือว่ามีคนทะลวงขึ้นไปถึงระดับนั้น?”

จากนั้นบนท้องฟ้าก็มีทัณฑ์สวรรค์สีแดงเข้มสายแล้วสายเล่าผ่าลงมาฟาดผ่าลงไปทั่วทุกแห่งของดินแดนเกาะทันใดนั้นดินแดนเกาะก็ถูกผ่าจนแตกกระจายไม่เป็นชิ้นดีชีวิตนับไม่ถ้วนดับสูญทัณฑ์สวรรค์นี้มิใช่ทัณฑ์สวรรค์ธรรมดาหรืออาจกล่าวได้ว่านี่คือฝนทัณฑ์สวรรค์ครั้งหนึ่งเพราะทัณฑ์สวรรค์นี้ตกลงมาภายในดินแดนเกาะทั้งหมดราวกับสายฝน

ยอดฝีมือของดินแดนเกาะยังไม่ทันได้หลบหนีก็ถูกทำลายสิ้นในในชั่วพริบตาคนเหล่านี้แม้แต่เสียงกรีดร้องก็ยังไม่ทันได้เปล่งออกมา

และยังมียอดฝีมือบางส่วนของดินแดนเกาะต่างพากันบินขึ้นสู่ท้องฟ้าคิดจะต้านรับทัณฑ์สวรรค์นี้เอาไว้แต่จุดจบล้วนอนาถยิ่งนักยังไม่ทันบินขึ้นฟ้าก็ร่วงหล่นภายใต้ทัณฑ์สวรรค์แล้ว

อย่างไรเสียนี่ก็คือทัณฑ์สวรรค์ที่เฉินเซวียนอัญเชิญออกมาไม่มีผู้ใดต้านทานได้

ทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้ดำเนินต่อเนื่องอยู่เต็มครึ่งชั่วยามจึงหยุดลง ดินแดนเกาะก็กลายเป็นเถ้าถ่านโดยสมบูรณ์สิ่งมีชีวิตทั้งหมดล้วนตกตายพลังชีวิตของดินแดนเกาะถูกลบล้างจนสิ้นเชิงพื้นที่แห่งนี้ไม่มีชีวิตใดๆดำรงอยู่อีกแล้ว

สิ่งที่หลงเหลืออยู่ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าหลุมยักษ์แห่งหนึ่งเท่านั้นแต่ไม่นานหลุมยักษ์นี้ก็ถูกน้ำทะเลเติมจนเต็ม

ความจริงแล้วภายในเวลาห้านาทีหลังจากสายฝนทัณฑ์สวรรค์ตกลงมาดินแดนเกาะก็ถูกลบล้างอย่างสิ้นเชิงแล้วเพียงแต่นี่เป็นแบบตั้งเวลาเอาไว้ถูกเฉินเซวียนตั้งเวลาไว้ครึ่งชั่วยาม

อีกด้านหนึ่งเฉินเซวียนกำลังทะยานผ่านไปมาอย่างรวดเร็วภายในความว่างเปล่า

“โฮสต์ เมื่อครู่เจ้าดีดนิ้วครั้งหนึ่งแล้วก็จากไปได้อย่างไร” คำพูดของระบบดังขึ้นในห้วงสมองของเฉินเซวียนอีกครั้ง

“ไม่ไปแล้วจะให้ทำอะไรดินแดนเกาะตอนนี้แทบจะไม่เหลืออยู่แล้วไม่ไปจะให้อยู่ที่นั่นดูทิวทัศน์หรือไง” เฉินเซวียนกลอกตาขาว

“เอ่อ...เจ้าทำลายดินแดนเกาะทั้งหมดแล้วหรือ?” ระบบถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย

“ใช่แล้วลงมือกับน้องชายและน้องสาวของข้าได้แต่ราคานี้ แน่นอนว่าย่อมมากอยู่เล็กน้อย” เฉินเซวียนเอ่ยปากอย่างเย็นชา

“อืม มากจริงๆเช่นนั้นตอนนี้เจ้ากำลังเตรียมจะกลับไปหรือ?” ระบบถามต่อ

“ไม่กลับไปแล้วกลับห้วงมิติแห่งความโกลาหลที่นี่มีโม่หลิงและหยางอิ๋งพวกนางก็เพียงพอแล้วส่วนหลังจากนี้พวกเขาจะจัดการอย่างไรนั่นก็เป็นเรื่องของพวกนางแล้ว” เฉินเซวียนเอ่ยปากอย่างราบเรียบ

“จัดการเจ้าเล่นทำลายมิติแห่งหนึ่งไปทั้งมิติแล้วพวกเขายังจะจัดการอย่างไรได้อีก จัดการอะไรกัน”

เฉินเซวียนหัวเราะฮ่าๆ

“ไปแล้ว”

เฉินเซวียนโบกแขนเสื้อจากนั้นทั้งร่างก็หายไปในความว่างเปล่า