บทที่ 400.วิกฤตของห้วงมิติแห่งความโกลาหล!

หากให้สองท่านผู้นั้นรู้เข้า…เป่ยเสวียนไม่กล้าคิดต่อไปแล้ว หากให้หนึ่งในสองท่านผู้นั้นรู้เข้าเขาเป่ยเสวียนเกรงว่าคงไม่มีวันดีๆให้ใช้ชีวิตอีกแล้วและยังดีที่เฉินเซวียนไม่ได้ถือสาเขาไม่เช่นนั้นตัวเองตายอย่างไรยังไม่รู้ด้วยซ้ำ

ในเวลาเดียวกันเฉินเซวียนและเหล่าเฮยก็กลับมายังป้อมปราการแล้วเช่นกันเฉินเซวียนนั่งอยู่บนที่นั่งประธานแล้วถามว่า “เหล่าเฮยบัวมารหมื่นเคราะห์ของเจ้ามาได้อย่างไร?”

ส่วนเหล่าเฮยมีสีหน้าสงสัย

“นายท่านท่านหมายถึงดอกบัวที่ข้าน้อยควบแน่นออกมาเมื่อครู่นี้หรือขอรับ?”

“อืม? หรือว่าเจ้าไม่รู้ชื่อของดอกบัวนี้?” เฉินเซวียนขมวดคิ้วขึ้นมา

เหล่าเฮยส่ายหน้า “ข้าน้อยไม่ทราบนี่เป็นสิ่งที่ข้าน้อยทำความเข้าใจออกมาเมื่อแสนกว่าปีก่อนอย่างอื่นนั้นไม่ทราบเลย”

เฉินเซวียนเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “บัวมารหมื่นเคราะห์เป็นบัวเซียนสูงสุดมีอานุภาพทำลายสวรรค์ทำลายปฐพีภายใต้สถานการณ์ที่เจ้าแข็งแกร่งพอก็สามารถทำให้สรรพสิ่งในโลกกลายเป็นความว่างเปล่าได้อย่างง่ายดายแต่เจ้ากลับอาศัยการทำความเข้าใจจนทำความเข้าใจบัวมารหมื่นเคราะห์ออกมาได้พรสวรรค์นี้ก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะปีศาจแล้ว”

เมื่อได้ฟังคำอธิบายของเฉินเซวียนเหล่าเฮยก็ตกตะลึงอย่างยิ่งคิดไม่ถึงว่าสิ่งที่เขาทำความเข้าใจได้จะน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้

เฉินเซวียนเอ่ยปากอีกครั้ง

“แต่เจ้าคงยังไม่ได้ทำความเข้าใจแก่นแท้ของบัวมารหมื่นเคราะห์อย่างสมบูรณ์ไม่เช่นนั้นเจ้าคงสามารถเลื่อนขึ้นไปถึงขอบเขตจักรพรรดิเซียนได้นานแล้วยิ่งไม่จำเป็นต้องถูกกักขังเอาไว้ด้วย”

เหล่าเฮยส่ายหน้าอย่างกระอักกระอ่วนเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมีของสิ่งนี้ดังนั้นจึงไม่เคยใส่ใจมาก่อน

จากนั้นเฉินเซวียนก็โยนวิธีการบ่มเพาะของบัวมารหมื่นเคราะห์ออกมาจากระบบให้เหล่าเฮยโดยตรง

“นี่ เอาไปเถอะ”

“ขอบพระคุณนายท่านที่มอบให้” เหล่าเฮยรับแผ่นหยกมาด้วยความตื่นเต้น

“บ่มเพาะให้ดีอย่าทำให้ข้าผิดหวัง”

“ข้าน้อยจะต้องทุ่มสุดกำลังอย่างแน่นอน”

“เจ้าไปบ่มเพาะก่อนเถอะ”

“ขอรับ!”

จากนั้นเหล่าเฮยก็ถอยออกไปคำพูดของระบบก็ดังขึ้นในห้วงสมองของเฉินเซวียนอีกครั้ง

“โฮสต์ เจ้าช่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยนะเอาวิธีการบ่มเพาะของบัวมารหมื่นเคราะห์ไปให้คนอื่นเช่นนี้เลยหรือ?” ระบบบ่นเหน็บ

มุมปากของเฉินเซวียนยกขึ้นเล็กน้อยเผยรอยยิ้มสายหนึ่ง แล้วกล่าวว่า “อย่าขี้เหนียวนักสิอย่างไรข้าก็ไม่ได้ใช้เอาให้คนที่ต้องการก็ย่อมดีจะได้ทำงานรับใช้ข้าไม่ใช่หรือ?”

ระบบพลันพูดไม่ออกเฉินเซวียนพูดเช่นนี้ก็ไม่ได้มีข้อผิดพลาดอะไรจริงๆ

“อ่า ใช่ๆ สิ่งที่เจ้าพูดล้วนถูกต้อง” จากนั้นระบบก็ไม่พูดอะไรอีก

“ขี้เหนียวเช่นนี้ดูจะงกไปหน่อยนะ เอาเถอะ ไม่สนเจ้าแล้ว ไปเล่นดีกว่า” เฉินเซวียนเห็นว่าระบบไม่สนใจเขาก็คร้านจะพูดมากอีก

ห้วงมิติแห่งความโกลาหล……

ห้วงมิติแห่งความโกลาหลในเวลานี้ซากศพเกลื่อนกลาดเต็มผืนปฐพีโลหิตย้อมผืนดินจนแดงฉานสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนกรีดร้องตายจากห้วงมิติแห่งความโกลาหลในตอนนี้ช่างอเนจอนาถอย่างยิ่ง

“ฮ่าๆ แบบนี้สิถึงจะสนุก” ในความว่างเปล่ามีเสียงหัวเราะอันชั่วร้ายระลอกหนึ่งดังขึ้นมา

เห็นเพียงเหนือห้วงมิติแห่งความโกลาหลมีดอกไม้ดอกหนึ่งที่แผ่แสงสีเขียวลอยอยู่ดอกไม้นั้นมีใบเก้ากลีบแต่ละกลีบล้วนเป็นหนวดยาวเส้นหนึ่งและปลายหนวดแต่ละเส้นยังมีปุ่มหนาแน่นยิบย่อยเต็มไปหมด

“หึ! เจ้าคิดจริงๆหรือว่าข้าทำอะไรเจ้าไม่ได้?” เสียงเย็นชาของจอมมารว่านหลิงดังมา

“โอ้? หรือว่าเจ้าสามารถทำอะไรข้าได้อย่างนั้นหรือ?” ในความว่างเปล่ามีเสียงโอหังเสียงหนึ่งดังขึ้นมาอีกครั้ง

“เขาทำอะไรเจ้าไม่ได้เช่นนั้นหากเพิ่มประมุขผู้นี้เข้าไปอีกเล่า?” ชายหนุ่มคนหนึ่งค่อยๆก้าวเดินออกมา

ชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมสีดำมือถือกระบี่ยาวสีดำสนิทเล่มหนึ่งแรงกดดันมหาศาลอย่างยิ่งแผ่กระจายออกไป

คนผู้นี้ก็คือประมุขสำนักเสวียน โจวฮุ่ย!

“จอมมารพบกันอีกแล้ว”

“เป็นเกียรติที่ได้พบ”

เสียงอวดดีหยิ่งผยองของดอกไม้หมื่นฝันร้ายดังขึ้นอีกครั้ง “พวกเจ้าสองคนดูแล้วจะต้องอร่อยมากแน่ดูซิว่าข้าจะไม่กลืนกินพวกเจ้าหรือไม่!”

“ตาย!” โจวฮุ่ยตะโกนเสียงดังจากนั้นแทงกระบี่ไปทางดอกไม้หมื่นฝันร้าย

“เหอะๆ พวกเจ้าคิดว่าอาศัยเพียงพวกเจ้าสองคนจะเอาชนะข้าได้หรือ? ฝันกลางวัน!”

“ปัง!”

โจวฮุ่ยฟันกระบี่ลงบนดอกไม้นั้นจอมมารว่านหลิงเองก็ไม่ได้ว่างเฉยเช่นกันเขาใช้การโจมตีอันแข็งแกร่งของตนเองออกมาเช่นกันแต่ว่าการโจมตีของเขาตกลงบนดอกไม้หมื่นฝันร้ายแล้วก็เพียงทำให้เกิดระลอกคลื่นเล็กน้อยเท่านั้น

“ฮ่าๆๆ พลังของมดปลวกวันนี้ข้ากินพวกเจ้าแน่แล้ว”

หลังจากดอกไม้หมื่นฝันร้ายหัวเราะอย่างบ้าคลั่งพักหนึ่ง วังวนขนาดใหญ่ลูกหนึ่งก็ผุดออกมาจากภายในร่างของมัน

โจวฮุ่ยและจอมมารว่านหลิงต่างก็สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอันแข็งแกร่งราวกับต้องการจะดูดพวกเขาเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น

“ตูม!”

จอมมารว่านหลิงชกหมัดหนึ่งกระแทกลงบนดอกไม้หมื่นฝันร้ายอีกครั้งหลังจากดอกไม้หมื่นฝันร้ายสั่นไหวไปครู่หนึ่งก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

“เคี๊ยกๆ มดปลวกโง่เขลาทั้งหลายข้าคือการดำรงอยู่ที่เป็นอมตะไหนเลยจะเป็นสิ่งที่พวกเจ้าสามารถสั่นคลอนได้”

สิ้นเสียงพูดลงพลันมีแสงกระบี่อันแหลมคมสายหนึ่งฟันมาจากด้านหลังของดอกไม้

“ฉึบ~”

บนแผ่นหลังของดอกไม้หมื่นฝันร้ายถูกฟันจนเกิดบาดแผลลึกประมาณสามชุ่นแต่ตัวดอกไม้กลับไม่เสียหายแม้แต่น้อย

“โฮ่ก!”

เสียงคำรามเสียงหนึ่งดังออกมาจากภายในร่างของดอกไม้หมื่นฝันร้ายสั่นสะเทือนข่มขวัญทั้งสี่ทิศจากนั้นใบหน้าอันดุร้ายใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคนอย่างกะทันหันแววตาของมันกระหายเลือดอย่างยิ่งเต็มไปด้วยจิตสังหาร

“กล้าทำร้ายข้า พวกเจ้ารนหาที่ตาย!”

“กลิ่นอายนี้……” จอมมารว่านหลิงพึมพำกล่าว

เห็นเพียงชายวัยกลางคนผู้หนึ่งถือกระบี่ยาวจ้องมองดอกไม้หมื่นฝันร้ายอย่างเย็นชาคนผู้นี้ก็คือประมุขตระกูลซ่างกวน ซ่างกวนหลิน!

“โฮ่ก!” ดอกไม้หมื่นฝันร้ายเดือดดาลอย่างยิ่งจากนั้นกลีบดอกก็โบกสะบัดอย่างรุนแรงม้วนกวาดไปทางซ่างกวนหลิน

ซ่างกวนหลินแค่นเสียงเย็นชาร่างถอยกรูดออกไปอย่างรวดเร็วส่วนกลีบดอกนั้นก็ไล่ตามมาความเร็วรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ

ในเวลานี้เองโจวฮุ่ยและจอมมารว่านหลิงที่อยู่ด้านข้างก็ลงมือพร้อมกันพวกเขาฟันกระบี่ออกไปพลังแห่งความโกลาหลอันยิ่งใหญ่พลันระเบิดออกมา

“แคว่ก~”

ในเวลานี้เองเสียงฉีกขาดอันคมชัดเสียงหนึ่งดังสะท้านเมฆากลีบดอกกลับถูกผ่าออกแล้ว!

เมื่อซ่างกวนหลินเห็นเช่นนั้นแววตาก็สว่างวาบเขาตะโกนบอกโจวฮุ่ยและจอมมารว่านหลิงว่า “จอมมาร ประมุขโจว พวกเราสามคนร่วมมือกันจะต้องสามารถสังหารมันได้อย่างแน่นอน”

เมื่อได้ยินดังนั้นโจวฮุ่ยกับจอมมารว่านหลิงต่างก็พยักหน้าแสดงความเห็นด้วยดังนั้นทั้งสามคนจึงร่วมมือกันล้อมโจมตีดอกไม้หมื่นฝันร้ายด้วยกัน

ทั้งสามคนต่างแสดงวิชาลับเฉพาะตัวของตนเองออกมาต่างก็ใช้กระบวนท่าที่เผด็จการที่สุดของตนเองโจมตีเข้าใส่ดอกไม้หมื่นฝันร้ายอย่างบ้าคลั่ง

ดอกไม้หมื่นฝันร้ายเห็นทั้งสามคนร่วมกันโจมตีเข้ามาพลันตื่นตระหนกอย่างยิ่งได้ยินเพียงเสียงคำรามด้วยความโกรธเสียงหนึ่งพลังมารไร้ขอบเขตก็ระเบิดออกมาจากภายในร่างของดอกไม้หมื่นฝันร้ายกรงเล็บมารขนาดใหญ่ข้างหนึ่งคว้าจับมาทางทั้งสามคน

จากนั้นทั้งสามคนก็เหวี่ยงกระบี่ฟันออกไป

“ตูม!”

การปะทะขนาดใหญ่ก่อให้เกิดระลอกคลื่นวงหนึ่งแผ่กระจายออกไปยังทุกทิศทุกทางทั้งสามคนถูกซัดปลิวออกไปไกลหลายร้อยเมตร

“โฮ่ก โฮ่ก โฮ่ก!” ดอกไม้หมื่นฝันร้ายคำรามอย่างต่อเนื่องเห็นเพียงใบทั้งเก้ากลีบของมันโบกสะบัดไม่หยุด

“ฟู่! ฟู่ฟู่!”

ลมเย็นระลอกแล้วระลอกเล่าพัดผ่านเห็นเพียงใบทั้งเก้ากลีบของดอกไม้แยกออกจากร่างของมันพร้อมกันจากนั้นบินเข้าไปในกลางอากาศก่อเกิดเป็นลวดลายประหลาดแบบหนึ่ง

“หึ่ง!” เห็นเพียงลวดลายนั้นแผ่แสงสีเงินขาวเจิดจ้าพร่างพราวออกมาจากนั้นลำแสงสีเงินขาวสายแล้วสายเล่าก็ยิงออกมาจากภายในนั้น

ดวงตาของทั้งสามคนหดเล็กอย่างรุนแรงรีบเร่งโคจรเคล็ดวิชาเพื่อต้านรับแต่ทั้งสามคนยังคงช้าไปหนึ่งจังหวะลำแสงตกลงบนร่างของทั้งสามคนทั้งสามราวกับถูกสายฟ้าฟาด ต่างก็กระอักโลหิตออกมาสีหน้ากลายเป็นซีดขาวขึ้นมา

“พรวด!” โจวฮุ่ยกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่งเงาร่างซวนเซถอยหลังจนเกือบจะล้มลงบนพื้น

“ประมุขโจว เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ซ่างกวนหลินรีบถาม

“แค่กๆ…ยังไม่ตาย…” โจวฮุ่ยกุมหน้าอกค่อยๆปีนลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก

โจวฮุ่ยในตอนนี้แม้จะไม่มีเรื่องอะไรมากนักแต่กลับสิ้นเปลืองพลังอย่างมหาศาลเพราะอย่างไรท่วงท่าเมื่อครู่นั้นของเขาก็เป็นการทุ่มสุดชีวิตแล้ว

“เคี๊ยกๆ พลังของพวกเจ้าอ่อนแอเกินไปแล้ว” ดอกไม้หมื่นฝันร้ายอวดดีถึงขีดสุด

“บัดซบ ของสิ่งนี้อยู่ขอบเขตอะไรกันเหตุใดจึงรับมือยากถึงเพียงนี้?” จอมมารว่านหลิงกัดฟันกรอดด่าทอ