บทที่ 362.โลกใบใหม่
บทที่ 362.โลกใบใหม่
ร่างเงาสายหนึ่งค่อยๆโฉบบินมาจากขอบฟ้ามาปรากฏขึ้นตรงหน้าชายชราผู้นำคนนั้น
รูม่านตาของชายชราคนนั้นหดเล็กลงอย่างรุนแรงแววตาเผยสีแห่งความหวาดระแวงอย่างรุนแรงร่างเงาสายนี้มอบความรู้สึกกดดันที่ไม่อาจต้านทานได้ให้แก่เขาทำให้แม้แต่วิญญาณของเขาก็ราวกับใกล้จะแตกสลายเจ็บปวดทรมานอย่างยิ่ง
เห็นเพียงเฉินเซวียนยืนอยู่บนศีรษะของเจียวหลงทมิฬก้มมองชายชราผู้นำคนนั้นจากที่สูงสีหน้าสงบนิ่งทว่ากลับมีความเย็นเยียบ
“ใต้เท้า ท่านคิดจะทำอะไร?” ชายชราคนนั้นสูดลมหายใจลึกๆบังคับควบคุมความหวาดกลัวภายในใจเอาไว้แล้วถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ไม่มีอะไรแค่ส่งพวกเจ้าไปปรโลกเท่านั้น” เฉินเซวียนมองเขาอย่างเฉยเมยครั้งหนึ่งแล้วแค่นหัวเราะกล่าว
เมื่อได้ยินดังนั้นสีหน้าของคนหลายคนก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงทันทีแววตาเผยสีแห่งความตื่นตระหนกชายชราคนนั้นร้องอุทานออกมาคำหนึ่งแล้วรีบกล่าวว่า “ใต้เท้า พวกเรากับท่านไม่มีความแค้นไม่มีความบาดหมางเหตุใดจึงต้องฆ่าให้สิ้นซากเช่นนี้?”
เห็นเพียงเฉินเซวียนยกมือขึ้นเล็กน้อยแล้วตบฝ่ามือมาทางพวกเขาฝ่ามือของเขาราวกับขุนเขาหนักแน่นอย่างไร้ที่เปรียบปิดบังท้องฟ้าและบดบังดวงอาทิตย์จนสามารถสะกดสรรพสิ่งได้
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้สีหน้าของชายชราหลายคนนั้นก็เปลี่ยนไปอย่างบ้าคลั่งอยากจะหลบหลีกออกไปแต่ร่างกายกลับราวกับจมลงไปในบ่อโคลนไม่อาจขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย
ตูม! ชายชราหลายคนถูกตบจนกระเด็นออกไปตรงเข้าสู่ขอบเขตใกล้ตายโดยตรงบนร่างกายเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว เลือดสดไหลนอง ลมหายใจรวยริน ใกล้สิ้นใจเต็มที
เฉินเซวียนเก็บฝ่ามือกลับมาแววตาสงบนิ่งจ้องมองพวกเขาแล้วแค่นเสียงเย็นคำหนึ่ง “ข้าคิดจะฆ่าพวกเจ้าจำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยหรือ?”
จากนั้นเฉินเซวียนก็กระโดดลงมาจากร่างของเจียวหลงทมิฬกวักมือเรียกเจียวหลงทมิฬแล้วกล่าวว่า “ไปเถอะ การโจมตีครั้งสุดท้ายมอบให้เจ้าจัดการแล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้นเจียวหลงทมิฬก็ดีใจอย่างยิ่งเขารอไม่ไหวอยากจะล้างแค้นแล้วจากนั้นเขาจึงแปลงเป็นร่างมนุษย์ภายในดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความโกรธแค้นไร้สิ้นสุดร่างกายหายไปก็มาถึงเบื้องหน้ากลุ่มชายชราเหล่านั้นแล้ว
“ฉึก!”
พร้อมกับเสียงทึบหนักดังขึ้นยอดฝีมือขอบเขตผู้ปกครองสูงสุดระดับ9คนหนึ่งถูกเขาฉีกออกเป็นสองซีกเลือดสดพุ่งกระเซ็นอยู่ภายในห้วงมิติแผ่กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นออกมา
คนที่เหลืออีกหลายคนเห็นสภาพนี้สีหน้าก็ซีดขาวราวกระดาษภายในดวงตาปรากฏสีแห่งความหวาดกลัวต่างพากันหันกายคิดจะหลบหนีแต่กลับไม่มีโอกาสแม้แต่น้อยอย่างไรเสียพวกเขาก็ถูกเฉินเซวียนทำให้บาดเจ็บสาหัสจนไม่อาจขยับร่างกายได้เลยเจียวหลงทมิฬยื่นมือคว้าครั้งหนึ่งก็จับลำคอของพวกเขาเอาไว้บีบตามใจครั้งหนึ่งก็ระเบิดพวกเขาจนแหลกอย่างง่ายดาย!
เจียวหลงทมิฬในตอนนี้ไม่เพียงฟื้นฟูอาการบาดเจ็บแล้วอีกทั้งพลังบ่มเพาะยังทะลวงขึ้นสู่ขอบเขตกึ่งโกลาหลภายในความคิดของเฉินเซวียพลังก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างรุนแรงไม่ใช่เพียงเล็กน้อยแม้แต่นิดเดียว
เรียกได้ว่าแตกต่างกันราวฟ้ากับดินดังนั้นการจัดการกับพวกตัวจ้อยเหล่านี้จึงง่ายดายราวกับหยอกล้อมดปลวกยิ่งกว่านั้นพวกเขายังได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่ด้วย
หลังจากจัดการชายชราหลายคนนั้นเสร็จแล้วเจียวหลงทมิฬก็หันกายกลับมายังเบื้องหน้าเฉินเซวียนสีหน้าค่อนข้างตื่นเต้นแล้วกล่าวว่า “นายท่านทุกคนล้วนถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว ขอบคุณนายท่าน!”
เฉินเซวียนพยักหน้าเบาๆแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อจัดการเรียบร้อยแล้วพวกเราก็ควรจากไปได้แล้ว”
“อืม” เจียวหลงทมิฬรับคำเสียงหนึ่งจากนั้นก็แปลงกลับเป็นร่างเดิมแบกเฉินเซวียนแล้วจากห้วงมิติแห่งนี้ไป
หลังจากออกมาแล้วเฉินเซวียนเอ่ยปากกล่าวว่า “จริงสิ เจ้ามีชื่อว่าอะไร?”
เจียวหลงทมิฬส่ายหน้า
“ข้าไม่มีชื่อ”
เฉินเซวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่าเหล่าเฮยก็แล้วกัน”
“เหล่าเฮย?” เจียวหลงทมิฬพึมพำกับตนเองประโยคหนึ่งจากนั้นเจียวหลงทมิฬก็มองดูตนเอง เอาเถอะ เขาดำจริงๆ
“ได้เลยนายท่านเช่นนั้นตอนนี้พวกเราจะไปที่ใดกัน?”
“ตามสบายเถอะเจ้าบินไปก่อนข้าจะนอนสักพัก”
เฉินเซวียนหาวครั้งหนึ่งจากนั้นก็เอนกายลงบนแผ่นหลังอันกว้างหนาของเจียวหลงทมิฬแล้วหลับตาพักผ่อน
“ได้เลย!”
เจียวหลงทมิฬรับคำเสียงหนึ่งจากนั้นก็กางปีกบินมุ่งหน้าไปยังที่ไกลออกไป
เฉินเซวียนและเจียวหลงทมิฬทะลวงผ่านอยู่ภายในห้วงมิติ ความเร็วรวดเร็วอย่างยิ่งเพียงห้าชั่วยามก็ได้บินข้ามไปหลายหมื่นล้านกิโลเมตรแล้วมาถึงภายในแดนดาราแห่งหนึ่ง
นี่คือแดนดาราอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งหนึ่งภายในนั้นมีดวงดาวกระจายหนาแน่นไร้ขอบไร้เขตภายในแดนดาราแห่งนี้มีตัวตนอันแข็งแกร่งมากมายยิ่งนัก
เมื่อมาถึงแดนดาราแห่งนี้กลิ่นอายของเหล่าเฮยก็พลันไต่ระดับสูงขึ้นอย่างรุนแรงไปถึงระดับที่ทำให้ผู้คนหายใจไม่ออก
เฉินเซวียนพลิกกายครั้งหนึ่งบนแผ่นหลังของเหล่าเฮยจนเหล่าเฮยตกใจสะดุ้งรีบเก็บกลิ่นอายของตนเองกลับเข้ามาเมื่อเห็นว่าเฉินเซวียนไม่ตื่นเหล่าเฮยก็ถอนหายใจโล่งอกเขาไม่หวังเลยว่าเพราะเรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้จะทำให้เจ้านายของตนตื่นขึ้นมา
“ช่างเป็นความรู้สึกที่ไม่ได้สัมผัสมานานจริงๆพลังของข้า ในที่สุดก็กลับมาแล้ว”
ความจริงแล้วเหล่าเฮยไม่ได้เป็นคนของมหาทวีปซิวหลัวแต่มาจากอีกโลกหนึ่งเพียงแต่ว่าเพราะเหตุผลบางอย่างจึงมายังมหาทวีปซิวหลัวสิ่งที่คิดไม่ถึงก็คือเขาถูกชายชราหลายคนนั้นกักขังเอาไว้
เหล่าเฮยส่ายหน้ากรงเล็บใหญ่ของเขายื่นออกไปชี้ครั้งหนึ่งหลุมดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศจากนั้นเหล่าเฮยก็แบกเฉินเซวียนมุดเข้าไปภายในหลุมดำหายลับไปไม่เห็นมาถึงโลกใบใหม่ใบหนึ่งสำหรับเฉินเซวียน