บทที่ 346.บิดาและบุตรได้พบกันอีกครั้ง

ทันใดนั้นซิงเยว่ก็ถามว่า “เซวียนเอ๋อร์เจ้าอยู่โลกภายนอกได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”

เฉินเซวียนเกาศีรษะแล้วกล่าวว่า “ไม่มี ไม่มี จะเป็นไปได้อย่างไรกัน?”

ก็ใช่น่ะสิเฉินเซวียนไม่ได้ทำให้คนอื่นบาดเจ็บก็ดีมากแล้วหากให้ซิงเยว่และพวกนางรู้ว่าแม้แต่มหาเต๋ายังถูกเฉินเซวียนซัดไปยกหนึ่งเกรงว่าคงจะตกตะลึงจนหุบปากไม่ลงกระมัง?

“เช่นนั้นก็ดี เช่นนั้นก็ดี!” ซิงเยว่ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วกล่าว

เฉินเซวียนมองไปทางเฉินจวินเหยาแล้วถามว่า “จวินเหยา แล้วเจ้าล่ะ? หลายปีมานี้อยู่ข้างนอกถูกคนรังแกบ้างหรือไม่?”

“ไม่มีหรอกพวกเขาจะกล้ารังแกข้าได้อย่างไรกัน” เฉินจวินเหยากล่าวด้วยรอยยิ้มร่าเริง

หากเฉินจวินเหยาได้รับบาดเจ็บขึ้นมาเช่นนั้นผลที่ตามมาย่อมไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะสามารถแบกรับได้อย่างแน่นอนดังนั้นต่อให้คนเหล่านั้นกินหัวใจหมีเข้าไปก็ไม่กล้ารังแกเฉินจวินเหยาอย่างแน่นอนมิฉะนั้นแล้วพวกเขาก็ไม่ต้องอยู่ในโลกเทพมารต่อไปจริงๆแล้ว

เฉินเซวียนลูบศีรษะของเฉินจวินเหยาแล้วกล่าวว่า “เช่นนี้ก็ดี”

ทันใดนั้นเฉินเซวียนก็นำของขวัญชิ้นหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้เฉินจวินเหยา

เฉินจวินเหยาเปิดดูก็พบว่าของขวัญชิ้นนี้กลับเป็นแหวนวงหนึ่ง!

“นี่คือ......”

เฉินเซวียนยิ้มเล็กน้อยจากนั้นจึงอธิบายว่า

“แหวนวงนี้มีชื่อว่าแหวนหลิงหลงเจ็ดสีเป็นของล้ำค่าที่มีประเภทความสามารถหลากหลายหากเจ้าเจออันตรายก็สามารถเข้าไปในแหวนวงนี้ได้ภายในยังมีสิ่งของมากมายที่เจ้าต้องการและยังมีร่างจำแรงห้าร่างที่ข้าทิ้งไว้หากไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรจำไว้ว่าห้ามใช้ส่งเดชเด็ดขาด”

เฉินจวินเหยาพยักหน้าจากนั้นนางก็สวมแหวนลงบนนิ้วนางอย่างมีความสุข

“นี่เป็นสิ่งที่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝันหากข้าไม่อยู่ก็สวมแหวนวงนี้ไว้บนนิ้วนางมันสามารถปกป้องเจ้าไม่ให้ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย” เฉินเซวียนกล่าวอย่างอ่อนโยน

เมื่อเฉินจวินเหยาได้ยินดังนั้นภายในใจก็พลันมีความอบอุ่นสายหนึ่งเอ่อล้นขึ้นมาทันใดนั้นนางก็ถามอีกว่า “พี่ใหญ่ ขอบคุณเจ้า”

“เด็กโง่เจ้าเป็นน้องสาวของข้านี่เป็นสิ่งที่สมควรอยู่แล้ว” เฉินเซวียนขยี้ศีรษะของเฉินจวินเหยาอย่างเอ็นดู

เฉินอี้ชะงักค้างไปแล้วเขาอิจฉาแล้ววันเกิดของเขาคือวันพรุ่งนี้ใครใช้ให้ตอนที่เขาเกิดบังเอิญเป็นรุ่งเช้าของวันที่สองกันเล่า?

เฉินจวินเหยายิ้มแล้วกล่าวว่า “พี่ใหญ่พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของเฉินอี้นะ”

เมื่อเฉินเซวียนได้ยินดังนั้นภายในดวงตาก็มีประกายวาบผ่าน “โอ้? อย่างนั้นหรือเช่นนั้นรอพรุ่งนี้ข้าค่อยให้ของขวัญไรเขาอีกชิ้นหนึ่งก็แล้วกัน”

เฉินอี้พลันตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว ทั้งคนเต็มไปด้วยความคาดหวังอย่างแรงกล้า

ซิงเยว่เอ่ยปากกล่าวว่า “เอาล่ะ เวลาก็ใกล้พอสมควรแล้ว เซวียนเอ๋อร์เจ้ากับอี้เอ๋อร์ไปตำหนักใหญ่เพื่อไปหาบิดาของเจ้าก่อนเถอะข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้จวินเหยาเสร็จแล้วจะไปหาพวกเจ้าพร้อมกับนาง”

“อืม ได้ขอรับ” เฉินเซวียนรับคำจากนั้นจึงเดินทางไปยังตำหนักใหญ่พร้อมกับเฉินอี้

เหนือโถงตำหนักใหญ่เฉินอวี่กำลังพูดคุยเรื่อยเปื่อยกับขุนนางคนอื่นๆอยู่……

จากนั้นเฉินเซวียนและเฉินอี้ก็เดินเข้าไปในตำหนักใหญ่พี่น้องทั้งสองคนมาถึงเบื้องหน้าเฉินอวี่แล้วโค้งกายกล่าวว่า “คารวะท่านพ่อ!”

เฉินอวี่มองไปยังทั้งสองคนเขามองเฉินเซวียนแล้วชะงักค้างไปผ่านไปเนิ่นนานจึงได้สติกลับมาแล้วถามว่า “เซวียนเอ๋อร์ เจ้า......”

ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้นคนทั้งตำหนักใหญ่มองเฉินเซวียนก็มีสีหน้าตกตะลึงทั้งสิ้นคิดไม่ถึงว่าองค์ชายใหญ่ของพวกเขาจะกลับมาแล้ว

เฉินเซวียนหัวเราะแหะๆ “ท่านพ่อ ข้ากลับมาแล้ว”

เฉินอวี่มองบุตรชายคนนี้ของตนภายในใจมีความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูกแล้วกล่าวว่า “เซวียนเอ๋อร์ เจ้า...กลับมาจริงๆแล้ว”

เฉินเซวียนพยักหน้า “ใช่ ข้ากลับมาแล้ว”

เฉินอวี่พยักหน้า “กลับมาก็ดี กลับมาก็ดีแล้ว”

เฉินเซวียนเอ่ยปากถามว่า “จริงสิ งานเลี้ยงฉลองของจวินเหยาจะเริ่มเมื่อใด?”

เฉินอวี่กล่าวว่า “รอให้มารดาของเจ้าและจวินเหยามาถึงเหนือโถงตำหนักใหญ่ก็จะเริ่มแล้ว จริงสิ เจ้าไปพบมารดาของเจ้ามาแล้วหรือยังนางเอาแต่พูดถึงเจ้าอยู่ตลอดเลยนะแล้วยังมีเจ้าเด็กเหม็นเจ้ามาถึงตั้งแต่เมื่อใดทำไมถึงไม่เรียกข้าแล้วบอกข้าสักคำ”