บทที่ 246.หยอกล้อ

เย่ฮวาสวมชุดคลุมจักรพรรดินั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างเงียบๆรอคอยการมาถึงของสตรีผู้นั้น

ผ่านไปประมาณครึ่งเค่อเสียงฝีเท้าใสกังวานไพเราะระลอกหนึ่งก็ดังมาจากด้านนอกสตรีผู้นั้นค่อยๆเดินเข้ามาจากด้านนอก

เมื่อเห็นซูหว่านหว่านมาถึงจักรพรรดิเย่ฮวาก็ลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มกล่าวว่า “ประมุขศักดิ์สิทธิ์ซูในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว”

“ทำให้จักรพรรดิเย่ฮวาต้องรอนานแล้วขออภัยด้วยไม่ทราบว่าจักรพรรดิเย่ฮวาหาข้าด้วยเรื่องอันใด?” ซูหว่านหว่านถามเสียงเบาน้ำเสียงของนางแม้จะอ่อนโยนแต่กลับเผยแรงกดดันที่ปฏิเสธผู้คนให้อยู่ห่างออกไปพันลี้

“ฮ่าๆ ข้าก็จะไม่อ้อมค้อมประมุขศักดิ์สิทธิ์ซูครั้งนี้ที่ข้ามาหาเจ้าก็เพราะเรื่องหนึ่งที่เกี่ยวพันอย่างใหญ่หลวง” จักรพรรดิเย่ฮวาเอ่ยปากกล่าว

“โอ้? เรื่องที่เกี่ยวพันอย่างใหญ่หลวง?” ซูหว่านหว่านเลิกคิ้วเล็กน้อย

เย่ฮวาพยักหน้า

“ประมุขศักดิ์สิทธิ์ซูคงทราบเรื่องเกาะหลงยวนแล้วกระมังข้ามาก็เพื่อเรื่องนี้”

ซูหว่านหว่านมีสีหน้างุนงง

“เกาะหลงยวน? เกาะหลงยวนมีอะไรไป?”

เมื่อได้ยินคำนี้สีหน้าของเย่ฮวาก็ขรึมลง

“เจ้าไม่รู้หรือ?”

ซูหว่านหว่านส่ายหน้า

“ข้าปิดด่านอยู่จึงไม่รู้เรื่องของโลกภายนอก”

ซูหว่านหว่านกล่าวดวงตาปรากฏแววประหลาดใจขึ้นมาหลายส่วน

“ดูท่าแล้วประมุขศักดิ์สิทธิ์ซูจะไม่รู้จริงๆในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะบอกเจ้าเองตอนนี้เกาะหลงยวนเกรงว่าจะมีตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวลงมาแล้วมันทำให้ทัณฑ์สวรรค์กับเต๋าสวรรค์ลงมายังเกาะหลงยวนพร้อมกันเมฆดำกดทับเหนือศีรษะ ปกคลุมมิติสูงสุดทั้งมิติทัณฑ์สวรรค์กระหน่ำลงใส่เกาะหลงยวนอย่างรุนแรงตอนนี้เกาะหลงยวนคงอยู่ในสภาพเละเทะยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว”

รูม่านตาของซูหว่านหว่านหดเล็กลงเล็กน้อย

“ถึงกับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นหรือ? เช่นนั้นจักรพรรดิเย่ฮวาได้ไปตรวจสอบเกาะหลงยวนมาแล้วหรือไม่?”

เย่ฮวาพยักหน้า

“ไปแล้วแต่ไม่ได้ไปจนสุดตอนที่ปรากฏการณ์ลงมาข้าก็ไปยังเกาะหลงยวนแล้วทว่าเกาะหลงยวนกลับเข้าไปไม่ได้”

เพื่อรักษาหน้าของตนเองไว้เย่ฮวาจึงไม่ได้พูดว่าตนเองถูกคลื่นพลังระลอกหนึ่งของเต๋าสวรรค์โน้มน้าวให้ถอยกลับมา

เมื่อได้ยินคำนี้ซูหว่านหว่านก็ลอบคาดเดาในใจเกาะหลงยวนเข้าไปไม่ได้ดูท่าแล้วภายในเกาะหลงยวนคงมีตัวตนที่ไม่ธรรมดาอะไรบางอย่างอยู่จริงๆมิน่าเล่าเกาะหลงยวนจึงเข้าไปไม่ได้

“ดังนั้นจักรพรรดิเย่ฮวาหาข้าก็เพื่อบอกเรื่องนี้กับข้าหรือ?”

ซูหว่านหว่านกล่าว

เมื่อได้ยินประโยคนี้สีหน้าของจักรพรรดิเย่ฮวาก็ชะงักไปจากนั้นจึงยิ้มแล้วส่ายหน้ากล่าว่า “ฮ่าๆ ความจริงก็ไม่ใช่เพียงเรื่องนี้ยังมีเรื่องอื่นด้วยเรื่องนี้ยังเกี่ยวข้องกับเจ้าด้วย”

“เกี่ยวข้องกับข้า?”

“ใช่ เจ้าไม่ใช่ยังขาดอีกเพียงเล็กน้อยก็จะทะลวงขอบเขตผู้ปกครองสูงสุดหรือที่ข้ามีโอสถเม็ดหนึ่งสามารถทำให้โอกาสที่เจ้าจะทะลวงสูงขึ้นอย่างมาก”

ขณะกล่าวจักรพรรดิเย่ฮวาพลิกฝ่ามือโอสถเม็ดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาโอสถเม็ดนี้แดงฉานทั่วทั้งเม็ดราวกับโลหิตแผ่กลิ่นอายของธาตุไฟอันรุนแรงออกมาเป็นโอสถคุณสมบัติไฟชนิดหนึ่งที่พบเห็นได้ยาก

“โอสถหั่วอิงเม็ดนี้เป็นโอสถขั้นสูงคุณสมบัติไฟชนิดหนึ่ง เมื่อกินโอสถชนิดนี้การที่เจ้าจะทะลวงไปถึงขอบเขตผู้ปกครองสูงสุดก็จะง่ายขึ้นมากนี่เป็นสิ่งที่ข้าขอมาจากผู้เฒ่าย่วนตั้งนานกว่าจะได้มา”

เมื่อได้ยินคำนี้ซูหว่านหว่านก็ประหลาดใจอยู่บ้างต้องรู้ว่า โอสถเม็ดนี้นอกจากปรมาจารย์หลอมโอสถสูงสุดเยวี่ยนซีแล้วคนอื่นไม่อาจหลอมออกมาได้

เยวี่ยนซีมีฐานะและบารมีค่อนข้างสูงในมิติสูงสุดทั้งมิติในด้านการหลอมโอสถมีอำนาจน่าเชื่อถือสูงยิ่งโอสถที่เขาหลอมขึ้นมาอย่างส่งๆก็สามารถทำให้ยอดฝีมือของเจ็ดมหาทวีปแย่งชิงกันจนหัวแทบแตกได้

“ขอบคุณจักรพรรดิเย่ฮวามากเพียงแต่ข้าอยากอาศัยตนเองทะลวงไม่อยากพึ่งพาผู้ใด” ซูหว่านหว่านปฏิเสธแล้ว

“นี่…”

จักรพรรดิเย่ฮวาอึ้งไปจากนั้นจึงถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง

“เฮ้อ ก็ได้ในเมื่อประมุขศักดิ์สิทธิ์ซูอยากอาศัยตนเองเช่นนั้นข้าก็ขออวยพรให้ประมุขศักดิ์สิทธิ์ซูทะลวงขอบเขตผู้ปกครองสูงสุดได้เร็วๆไม่รบกวนประมุขศักดิ์สิทธิ์ซูแล้ว ขอลา”

จากนั้นเย่ฮวาก็หมุนกายออกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์จิ่วโยว

“น้อมส่งจักรพรรดิเย่ฮวา” ชิงเอ๋อร์เอ่ยปากกล่าว

“จริงสิประมุขศักดิ์สิทธิ์เหตุใดท่านถึงไม่เอาโอสถที่จักรพรรดิเย่ฮวาอุตส่าห์เหน็ดเหนื่อยลำบากไปขอมาจากผู้เฒ่าย่วนหรือเจ้าคะ?”

ซูหว่านหว่านแค่นเสียงเย็นชาคราหนึ่ง

“เจ้าคิดว่าเขาจะใจดีถึงเพียงนี้หรือก็เพียงอยากให้ข้าทะลวงแล้วไปทำงานให้เขาเท่านั้นสุภาษิตกล่าวไว้ดี กินของผู้อื่นแล้วปากอ่อน รับของผู้อื่นแล้วมือสั้น ถึงเวลานั้น ต่อให้อยากปฏิเสธก็คงยากข้าไม่อยากถูกเขาชักใยตามใจชอบ”

ชิงเอ๋อร์เข้าใจขึ้นมาแล้ว

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เองประมุขศักดิ์สิทธิ์ช่างปราดเปรื่อง!”

จากนั้นซูหว่านหว่านก็ถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง

“เฮ้อ แม้พูดขึ้นมาจะง่ายแต่การคิดจะทะลวงขอบเขตผู้ปกครองสูงสุดนั้นยากมากจริงๆทุกครั้งล้วนขาดไปอีกเพียงเล็กน้อย”

เมื่อชิงเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็ปลอบว่า “ประมุขศักดิ์สิทธิ์ท่านอย่าได้ท้อแท้หมดกำลังใจท่านต้องทำได้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

ซูหว่านหว่านพยักหน้า

“เฮ้อ…หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”

ในเวลานี้ภายในตำหนักแห่งหนึ่งมีบุรุษและสตรีหลายคนนั่งอยู่ด้วยกันสนทนากันอย่างสนุกสนานยิ่งคนเหล่านี้มีพลังบ่มเพาะต่ำที่สุดก็ล้วนเป็นเซียนสูงสุด

บุรุษคนหนึ่งหัวเราะเสียงดังกล่าวว่า

“ฮ่าๆๆ สนุกเกินไปแล้วสตรีผู้นั้นซูหว่านหว่านถึงกับปฏิเสธโอสถที่จักรพรรดิเย่ฮวามอบให้”

บุรุษอีกคนหัวเราะเบาๆแล้วกล่าวว่า

“นี่ก็ปกติหากซูหว่านหว่านรับไว้ต่างหากจึงจะทำให้ข้าตกใจ”

“ใช่แล้วซูหว่านหว่านผู้นั้นเย่อหยิ่งเป็นอย่างยิ่งมาโดยตลอดจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะรับของของจักรพรรดิเย่ฮวาเล่า”

“คนในมิติสูงสุดล้วนรู้ว่าจักรพรรดิเย่ฮวารักใคร่ชื่นชมซูหว่านหว่านแต่ซูหว่านหว่านกลับเมินเฉยต่อเขาอยู่ตลอด

เจ้าว่าในใจจักรพรรดิเย่ฮวาจะอัดอั้นตันใจมากหรือไม่”

“ต้องอัดอั้นตันใจอยู่แล้วข้าขำจนแทบตายแล้ว”

“พลังบ่มเพาะสูงแล้วมีประโยชน์อะไรสุดท้ายก็ยังไม่ได้โอบหญิงงามกลับมาอยู่ดี”

“ฮ่าๆๆ......”

เสียงหัวเราะครึกครื้นระลอกแล้วระลอกเล่าแผ่ไปทั่วทั้งตำหนัก

ในตอนนี้สตรีคนหนึ่งเอ่ยปากกล่าวว่า

“พรุ่งนี้ทำเนียบสูงสุดก็จะปรับปรุงแล้วไม่รู้ว่าอันดับหนึ่งยังจะเป็นเย่ฮวาอยู่หรือไม่”

“ไม่รู้แต่โอกาสสูงก็ควรจะใช่”

“ข้าคิดว่ามีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นเขาเพราะถึงอย่างไรพลังบ่มเพาะของจักรพรรดิเย่ฮวาผู้นี้ก็วางอยู่ตรงนั้น”

ชายชราคนหนึ่งส่ายหน้า

“ไม่แน่ประมุขของสำนักเทียนเสวียนผู้นั้นกับมหาจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิมารสวรรค์ล้วนพอจะประลองกับจักรพรรดิเย่ฮวาได้เหมือนกัน”

“จะไปสนทำไมพรุ่งนี้ก็รู้แล้วมิใช่หรือ”

“พูดมีเหตุผล”