บทที่ 90 - อัสนีบาตพิฆาต! ซูจวิ้นสังหารอสูรระดับสี่งูบินเพลิงแดง!

บทที่ 90 - อัสนีบาตพิฆาต! ซูจวิ้นสังหารอสูรระดับสี่งูบินเพลิงแดง!

ซูจวิ้นมองดูเงาร่างมหึมาของงูบินบนท้องฟ้าด้วยความประหลาดใจ

และเมื่อได้ยินว่ามันสามารถพูดภาษามนุษย์ได้เขาก็เริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียด

นี่คืออสูรระดับสี่ของแท้!

"ลำตัวใหญ่โต มีลวดลายสีแดงเพลิงพันธนาการทั่วร่าง ปีกทั้งสองคู่ก็มีสีแดงเพลิง... นี่มันอสูรระดับสี่ งูบินเพลิงแดง!"

ซูจวิ้นนึกข้อมูลของอสูรกลายพันธุ์ขึ้นมาในหัวทันทีเมื่อเห็นลักษณะเฉพาะของมัน

งูบินเพลิงแดงชอบอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ร้อนระอุ

มันสามารถพ่นเปลวเพลิงอุณหภูมิสูงปรี๊ดออกจากปากได้

ส่วนพรสวรรค์แต่กำเนิดของมันน่ะหรือ?

หนังสือที่ซูจวิ้นเคยอ่านไม่ได้ระบุเอาไว้

"ความแข็งแกร่งของงูบินเพลิงแดงน่าจะเทียบเท่ากับผู้ฝึกตนระดับแม่ทัพขั้นต้น แต่มันหนังเหนียวทนทาน แถมยังบินได้ พลังของมันจึงเหนือกว่าแม่ทัพขั้นต้นของมนุษย์อยู่เล็กน้อย ส่วนท่านประธานกวนที่มีพลังระดับแม่ทัพขั้นต้นก็ยังมีครูใหญ่กู่เยว่ พี่อิ่ง และผู้อำนวยการจ้าวซงคอยช่วยเหลือ... สองฝั่งนี้ถือว่าสูสีกันทีเดียว!"

ซูจวิ้นลูบคางพลางวิเคราะห์ความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายอย่างรวดเร็ว

"งูบินเพลิงแดงงั้นหรือ? สองวันนี้ฉันกำลังเปรี้ยวปากอยากกินเนื้องูอยู่พอดี นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีงูร่อนมาส่งถึงที่!"

กวนผิงจ้องมองงูบินเพลิงแดงโดยไร้ซึ่งความหวาดกลัว

อสูรระดับสี่อาจจะดุร้ายก็จริง

แต่ตอนที่เขาอยู่ในช่วงท็อปฟอร์มเขาก็เคยสังหารมันมาแล้ว!

"แกคือประธานสมาคมการต่อสู้เมืองไคโจวที่ชื่อกวนผิงสินะ? ปากดีใช้ได้เลยนี่ งั้นข้าจะกลืนแกตกท้องไปซะเดี๋ยวนี้แหละ!"

ประกายความเย็นชาพาดผ่านดวงตาของงูบินเพลิงแดง มันขยับปีกทั้งสองคู่เบาๆ

กระแสลมกระโชกแรงพัดรถบัสจนเอนเอียงไปมา

ผู้เข้าสอบเมืองไคโจวที่พลังฝึกตนยังอ่อนด้อยต่างพากันก้าวถอยหลัง

มีเพียงซูจวิ้นที่ยืนตระหง่านอยู่ที่เดิมอย่างมั่นคงไม่ไหวติง

แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของงูบินเพลิงแดงผ่านกระแสลมพายุนี้

เพียงแค่ขยับปีกก็ทรงพลังถึงเพียงนี้

หากงูบินเพลิงแดงระเบิดพลังทั้งหมดออกมาล่ะ?

เกรงว่าพื้นที่บริเวณนี้คงพังพินาศกลายเป็นซากปรักหักพังในพริบตาแน่

"เข้ามาเลย! วันนี้พวกเราชาวไคโจวจะได้จัดปาร์ตี้เนื้องูกัน!"

เผชิญหน้ากับงูบินเพลิงแดงที่พุ่งเข้ามาในพริบตากวนผิงไม่มีท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

แหวนมิติของเขาส่องแสงวาบ

ขวานยักษ์สีดำก็ปรากฏขึ้นในมือ

กวนผิงเงื้อขวานยักษ์ขึ้นสุดแขนก่อนจะสับลงกลางหัวของงูบินเพลิงแดง

แต่งูบินเพลิงแดงก็พลิ้วตัวหลบขวานยักษ์ไปได้อย่างคล่องแคล่ว

ขวานของกวนผิงสับกระแทกพื้นดินจนเกิดแรงสั่นสะเทือนพร้อมกับรอยแยกที่ลึกถึงสิบเมตร!

คลื่นกระแทกอันรุนแรงจากคมขวานนี้

ทำให้ผู้เข้าสอบเมืองไคโจวที่อยู่ห่างออกไปนับร้อยเมตรยังสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้าอย่างชัดเจน

"นี่คือพลังของยอดฝีมือระดับแม่ทัพงั้นหรือ? ร้ายกาจจริงๆ!"

ซูจวิ้นสัมผัสแรงสั่นสะเทือนใต้เท้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและความปรารถนา

ฉันเองก็ต้องรีบก้าวขึ้นเป็นยอดฝีมือระดับแม่ทัพให้เร็วที่สุด!

เมื่อถึงเวลานั้น

การสังหารอสูรระดับสี่ย่อมมอบอายุขัยมหาศาลให้ฉันอย่างแน่นอน!

เมื่อการโจมตีพลาดเป้ากวนผิงก็เตรียมที่จะบุกต่อ

แต่การโจมตีของงูบินเพลิงแดงกลับพุ่งมาถึงก่อน

"ลมหายใจอัคคี!"

งูบินเพลิงแดงอ้าปากกว้างใส่กวนผิง

เปลวเพลิงอันร้อนระอุพ่นพรวดออกมาทันที

กู่เยว่ กู่อิ่ง และคนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็รีบกระโดดหลบ

ซูจวิ้นสัมผัสได้ถึงความร้อนลวกที่แผดเผาผิวหนังจนสีหน้าเปลี่ยนไป

เขารีบคว้าตัวเสิ่นปิงเย่ถอยร่นอย่างรวดเร็ว

พร้อมกับตะโกนสั่งให้ผู้เข้าสอบเมืองไคโจวถอยห่างออกไปอีก

แม้ว่าฉันจะอยู่ห่างจากการโจมตีลมหายใจอัคคีของมันถึงร้อยเมตร

แต่ฉันก็ยังสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุขนาดนี้

อุณหภูมิใจกลางการปะทะนั่นน่าจะสูงถึงหลายพันองศาเลยทีเดียว!

ซูจวิ้นจ้องมองกวนผิงที่ใช้ขวานยักษ์ต้านทานลมหายใจอัคคีของงูบินด้วยใจที่เต้นระทึก

เปลวเพลิงที่เล็ดลอดออกทางด้านข้างของขวานยักษ์หลอมละลายพื้นดินทันทีที่สัมผัส

ส่วนหน้าผากของกวนผิงก็มีเม็ดเหงื่อไหลซึมออกมา

"ทุกคนเข้าไปช่วยกัน!"

เมื่อจ้าวซงเห็นว่ากวนผิงและงูบินเพลิงแดงกำลังยันนิ่งสู้กันอยู่เขาก็ตะโกนก้องก่อนจะพุ่งตัวออกไปเป็นคนแรก

"เพลงค้อนดาวตก!"

จ้าวซงดึงค้อนหนักสีฟ้าออกมาจากแหวนมิติ

เขาบิดเอวส่งแรง

ปราณโลหิตในร่างพลุ่งพล่าน

เขาควงค้อนหนักสีฟ้าอย่างรวดเร็วจนมันพุ่งเข้าใส่งูบินเพลิงแดงราวกับดาวตก!

"เพลงดาบทลายภูผา!"

กู่เยว่พุ่งตามไปติดๆ ดาบหยกขาวในมือตวัดฟันเข้าใส่ดวงตาของงูบินเพลิงแดงด้วยมุมที่พลิกแพลง

"หมัดมายาไร้ขอบเขต!"

"เพลงเตะเมฆาคลั่ง..."

บรรดาผู้บริหารระดับสูงของเมืองไคโจวพากันงัดวิชาต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของตนออกมาโจมตีงูบินเพลิงแดง

ซูจวิ้นเห็นดังนั้นก็แอบลอบเข้าไปใกล้ๆ

สมองของเขาประมวลผลค้นหาจุดอ่อนของงูบินเพลิงแดงอย่างรวดเร็ว...

งูบินเพลิงแดงเห็นวิชาต่อสู้มากมายพุ่งทะยานลงมาก็ม่านตาหดแคบลง

"หมารหมู่รึ?"

"พวกเราคนเยอะกว่า จะให้สู้ตัวต่อตัวกับอสูรระดับสี่อย่างแกมันก็ไม่ใช่เรื่องสิ!"

กู่อิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ

เวลาสู้กับอสูรไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงความยุติธรรมหรอก

เพราะตอนที่พวกมันรวมตัวกันเป็นคลื่นฝูงอสูรทำลายล้างฐานทัพเจียงชาง พวกมันก็ไม่ได้สนใจคำว่ายุติธรรมเหมือนกันนั่นแหละ!

"โง่เง่า!"

แววตาของงูบินเพลิงแดงเปล่งประกายเย็นชาอย่างดูแคลน

มันอ้าปากกว้างอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับมีเปลวเพลิงสีดำก่อตัวขึ้นในปาก

"พรสวรรค์แต่กำเนิด? มันเตรียมใช้พรสวรรค์เพลิงดำถล่มโลกาแล้ว รีบหนีเร็ว!"

กู่เยว่เป็นคนแรกที่จำเปลวเพลิงสีดำในปากของงูบินเพลิงแดงได้ เธอรีบตะโกนเตือนทุกคน

"เพลิงดำถล่มโลกา!"

สิ้นเสียงคำรามอันดุร้ายของงูบินเพลิงแดง

เปลวเพลิงสีดำในปากก็ร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝนดาวตก

กู่เยว่ จ้าวซง และคนอื่นๆ หน้าถอดสีด้วยความกลัวรีบกระโดดหลบ

ทุกที่ที่เปลวเพลิงสีดำตกลงมากระทบจะเกิดเสียงระเบิดดังกึกก้องและพื้นดินก็หลอมละลายในพริบตา

ผู้เข้าสอบเมืองไคโจวต่างเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา

"หึหึ พวกแกที่เป็นผู้บริหารระดับสูงของเมืองไคโจวอาจจะหลบพรสวรรค์ของข้าพ้น แต่พวกเด็กลูกเจี๊ยบพวกนั้นจะหลบพ้นหรือเปล่าล่ะ?"

งูบินเพลิงแดงจ้องมองไปยังกลุ่มผู้เข้าสอบที่อ่อนแอพร้อมกับเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

จ้าวซง กู่เยว่ และผู้บริหารคนอื่นๆ รู้สึกใจคอไม่ดี

พวกเขาหลบการโจมตีนี้พ้น

แต่พวกผู้เข้าสอบไม่มีทางหลบพ้นแน่นอน

งูบินเพลิงแดงอ้าปากกว้างพ่นเปลวเพลิงสีดำห่าใหญ่เข้าใส่กลุ่มผู้เข้าสอบ

จำนวนเปลวเพลิงสีดำที่หนาแน่นทำให้เหล่าผู้เข้าสอบรู้สึกสิ้นหวัง!

ทว่าในช่วงเวลาที่ผู้บริหารระดับสูงของเมืองไคโจวกำลังสิ้นหวังนั้นเอง

ร่างร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมายืนขวางหน้า

"ขวานเทวะไร้ขอบเขต!"

กวนผิงพุ่งทะยานฝ่าห่าฝนเพลิงสีดำอย่างรวดเร็ว

เขาควงขวานยักษ์อย่างบ้าคลั่ง

เพื่อปัดป้องเปลวเพลิงสีดำเหล่านั้นให้กระเด็นไปทางอื่น

เหล่าผู้เข้าสอบและผู้บริหารระดับสูงเห็นเปลวเพลิงสีดำลอยห่างออกไปก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"กวนผิง แกอยากตายนักใช่มั้ย? รับการโจมตีเพลิงดำไปเยอะขนาดนั้น ต่อให้แกไม่ตายก็ต้องคางเหลืองแน่!"

งูบินเพลิงแดงจ้องมองกวนผิงที่ยืนหยัดรับเพลิงสีดำอยู่ด้านหน้าพร้อมกับเอ่ยเยาะเย้ย

ซูจวิ้นที่ลอบเข้ามาทางด้านหลังของงูบินเพลิงแดงชะโงกหน้ามอง

เขาพบว่าแม้กวนผิงจะปัดป้องเพลิงสีดำส่วนใหญ่ไปได้ แต่มันก็ยังมีบางส่วนที่ร่วงโดนตัวเขาอยู่ดี

ทุกที่ที่ผิวหนังสัมผัสกับเพลิงสีดำ มันจะไหม้เกรียมเป็นสีดำสนิทในชั่วพริบตา

จากใบหน้าที่บิดเบี้ยวของกวนผิง

ซูจวิ้นก็รู้ได้ทันทีว่าเขากำลังทนรับความเจ็บปวดแสนสาหัสขนาดไหน

"บาดเจ็บแล้วไง! ขอแค่ปกป้องผู้เข้าสอบเมืองไคโจวไว้ได้ ต่อให้ตายก็คุ้ม!"

กวนผิงจ้องหน้างูบินเพลิงแดงพร้อมกับประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ผู้เข้าสอบและผู้บริหารระดับสูงเมืองไคโจวต่างรู้สึกเคารพศรัทธาในตัวกวนผิงอย่างหมดหัวใจ!

ซูจวิ้นก็มองกวนผิงด้วยแววตายกย่องเช่นกัน

"โง่เง่า! ช่างโง่เขลาเสียจริง!"

งูบินเพลิงแดงหัวเราะเยาะเสียงดังลั่น

ก่อนที่ใบหน้าของมันจะเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมและจ้องมองกวนผิง

"กวนผิง ในเมื่อแกรนหาที่ตายนัก ข้าก็จะสนองให้! เสาเพลิงดำ!"

งูบินเพลิงแดงงัดพรสวรรค์แต่กำเนิดที่สองออกมาใช้

มันพ่นเสาเพลิงที่เกิดจากการควบแน่นของเพลิงสีดำเข้าใส่ผู้เข้าสอบเมืองไคโจว

เสาเพลิงดำต้นนี้แผ่รังสีอำมหิตจนน่าขนลุก

แต่กวนผิงกลับพุ่งตัวถือขวานยักษ์เข้าปะทะอย่างไม่คิดชีวิต

"ขวานเทวะไร้ขอบเขต!"

กวนผิงฝืนใช้พลังปะทะกับเสาเพลิงดำจนสะท้อนมันกลับไปได้

แต่ภาพที่ทุกคนเห็น

คือรอยไหม้เกรียมบนร่างของเขาที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

"ไอ้บ้า! กวนผิง แกมันไอ้บ้าชัดๆ!"

งูบินเพลิงแดงเห็นกวนผิงสู้แบบไม่กลัวตายก็เริ่มหวาดกลัว!

มันรีบกระพือปีกหมายจะบินหนี

แต่กวนผิงก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวมันเสียแล้ว

เขารวบรวมพละกำลังที่เหลืออยู่น้อยนิด

ฟาดขวานเข้าที่ใต้คอของงูบินเพลิงแดงเต็มแรง

คมขวานสับลึกจนเห็นกระดูก

เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมา

แต่เนื่องจากก่อนหน้านี้กวนผิงใช้พลังไปมากกับการปกป้องผู้เข้าสอบเมืองไคโจว

ขวานนี้จึงไม่สามารถปลิดชีพงูบินเพลิงแดงได้

"กวนผิง แกไปตายซะเถอะ!"

งูบินเพลิงแดงรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดก่อนจะแสดงสีหน้าคลุ้มคลั่ง

มันอ้าปากกว้าง

หมายจะกัดร่างของกวนผิงให้ขาดสะบั้น

หลังจากใช้พรสวรรค์แต่กำเนิดติดต่อกัน

แถมยังโดนขวานอันหนักหน่วงของกวนผิงสับเข้าอย่างจัง

พลังรบของงูบินเพลิงแดงก็ลดฮวบลงอย่างมาก

มันไม่สามารถใช้พรสวรรค์แต่กำเนิดหรือพ่นลมหายใจอัคคีได้อีกแล้ว

มันจึงต้องใช้วิธีการต่อสู้แบบดั้งเดิมที่สุดของอสูรเพื่อสังหารกวนผิง

จ้าวซง กู่เยว่ และคนอื่นๆ อยากจะเข้าไปช่วย แต่ก็อยู่ไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง

เหล่าผู้เข้าสอบต่างแสดงสีหน้าโศกเศร้า

"อึก... ยังขาดไปอีกนิด..."

กวนผิงมองขวานยักษ์ที่คาบติดอยู่ใต้คอของงูบินเพลิงแดงด้วยความเสียดาย

เขาอยากจะลากงูบินเพลิงแดงลงนรกไปด้วยกันก่อนตาย

แต่ความหวังนั้นก็พังทลายลง

ทว่าในจังหวะนั้นเอง ร่างร่างหนึ่งก็พุ่งผ่านตัวกวนผิงไป นั่นคือซูจวิ้น!

เขาคิดจะทำอะไร?

กวนผิง จ้าวซง และคนอื่นๆ ต่างก็ตกตะลึง

ทันใดนั้น

ความคิดที่บ้าบิ่นก็ผุดขึ้นมาในหัวของพวกเขา

ไอ้เด็กนี่คงไม่ได้คิดจะ...

"ฝ่ามือวายุอัสนี!"

ฝ่ามือขวาของซูจวิ้นมีกระแสลมหมุนวนและสายฟ้าแลบแปลบปลาบ

เขาตวัดฝ่ามือฟาดลงบนขวานยักษ์ที่ฝังแน่นอยู่ใต้คอของงูบินเพลิงแดงอย่างแรง!

"ม่ายยย!"

งูบินเพลิงแดงแผดเสียงคำรามด้วยความหวาดกลัว

จากนั้น

หัวของมัน

ก็ถูกขวานยักษ์ที่แฝงไปด้วยพลังอัสนีบาตสับจนขาดกระเด็น!

[จบแล้ว]