บทที่ 710 - จุดจบถูกกำหนดไว้แล้ว!

บทที่ 710 - จุดจบถูกกำหนดไว้แล้ว!

กุ่ยสยงได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าการเอาแต่ตั้งรับเพียงอย่างเดียว ไม่มีทางต้านทานการโจมตีของกลุ่มกู้เหวินได้อย่างเด็ดขาด

การโจมตีของพวกกู้เหวินสามารถใช้คำว่าวิปริตมาอธิบายได้เลย

คิดจะป้องกันงั้นเหรอ

เป็นไปไม่ได้

ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!

ดังนั้น

เชียนเมี่ยนกุ่ยจึงต้องเปลี่ยนแนวคิดใหม่

ใช้การรุกแทนการรับ!

ยังไงซะมันก็เป็นถึงปรมาจารย์กู่ระดับ 10 ถ้ามันบุกโจมตีสุดกำลัง พวกกู้เหวินก็คงต้องรับมือลำบากเหมือนกันใช่ไหมล่ะ

ดีไม่ดีอาจจะช่วยถ่วงเวลาได้อีกหน่อยด้วย

ต่อให้ไม่ได้ผล...

ถ้ามันสามารถลากใครสักคนไปตายเป็นเพื่อนได้

นั่นก็ถือว่ากำไรแล้ว!

เมื่อคิดได้ดังนั้น

สีหน้าของเชียนเมี่ยนกุ่ยก็เริ่มบ้าคลั่งและดุร้ายยิ่งขึ้นไปอีก ถึงขั้นอยากจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังๆ

ตอนนี้มันไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอะไรทั้งนั้นแล้ว

ตายเป็นตายสิวะ!

และก็ต้องยอมรับเลยว่า

การใช้การรุกแทนการรับของมัน ทำให้พวกกู้เหวินปวดหัวได้มากกว่าการป้องกันแบบสุดกำลังจริงๆ

กู้เหวินขมวดคิ้วแน่นก่อนจะสั่งการทันที

"ใครต้านไม่ไหวให้ถอยออกไปก่อน ส่วนคนที่เหลือให้ตั้งรับเพื่อคุ้มกันพวกเขาก่อน!"

ถ้าเชียนเมี่ยนกุ่ยโจมตีเป้าหมายเดี่ยว กู้เหวินคงไม่ใส่ใจเท่าไหร่ ลำพังแค่เขากับปาฉีต้าเสอก็สามารถต้านทานได้สบายๆ อยู่แล้ว

แต่ทว่า

ในเมื่อนี่เป็นการโจมตีวงกว้าง เขาก็ต้องนึกถึงความปลอดภัยของคนอื่นๆ ด้วย

ท้ายที่สุดแล้ว...

ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถต้านทานการโจมตีของปรมาจารย์กู่ระดับ 10 ได้หรอกนะ!

หลังจากที่กู้เหวินพูดจบ

เซียวเซ่อก็ไม่รอช้า สับตีนแตกหนีไปอย่างรวดเร็ว วิ่งฉิวชนิดที่ว่าไม่เห็นฝุ่น

ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย

ถึงขนาดที่ว่า

เขาเหมือนจะเริ่มออกตัววิ่งตั้งแต่ก่อนที่กู้เหวินจะอ้าปากสั่งซะด้วยซ้ำ

คนอื่นๆ เองก็ทำแบบเดียวกัน พวกเขาไม่ใช่คนโง่ และไม่ได้กำลังแสดงละครไอดอลงี่เง่าอยู่ด้วย ในสถานการณ์ที่พวกเขาช่วยอะไรไม่ได้แบบนี้ รีบโกยเถอะโยม!

ฟ้าถล่มลงมาก็ให้คนตัวสูงรับไปสิ

คนอ่อนแอขืนอยู่เกะกะตรงนี้ก็เป็นได้แค่ตัวถ่วงเท่านั้นแหละ

ชั่วพริบตา

ข้างกายกู้เหวินก็เหลือแค่สองคนเท่านั้น

นั่นก็คือหลี่เหลิ่งและปาฉีต้าเสอ

แม้กระทั่งเย่ยางก็เผ่นไปแล้วเหมือนกัน

ถึงเย่ยางจะชอบขี้เก๊ก แต่เขาไม่ได้โง่นะ

พลังโจมตีของเขาอาจจะรุนแรงก็จริง แต่พลังป้องกันค่อนข้างอ่อนแอ ถึงเวลาต้องหนีก็ต้องหนีนั่นแหละ!

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่นๆ เลย พวกเขาไม่ได้คิดว่าตัวเองจะสามารถต้านทานการโจมตีอันเกรี้ยวกราดของปรมาจารย์กู่ระดับ 10 ได้อยู่แล้ว

เพราะงั้นล่ะก็นะ

หนีไปก่อนคือคำตอบที่ถูกต้องที่สุด!

ในเวลานี้

ปาฉีต้าเสอกระโดดพุ่งทะยานขึ้นไปอยู่ด้านหน้าสุด พลังงานแห่งความมืดมิดในร่างกายระเบิดออกมารวมตัวกันเป็นบาเรีย ปิดกั้นอยู่เบื้องหน้าของทุกคน

ตูม!

พลังงานสีดำมืดมิดนั้นทั้งแข็งแกร่งและมหาศาล มันสามารถต้านทานคลื่นพลังงานทั้งหมดที่เชียนเมี่ยนกุ่ยปล่อยออกมาได้ในพริบตา

แววตาของปาฉีต้าเสอเย็นยะเยือก มันแลบลิ้นฟ่อๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

"คิดจะฆ่าคนของพวกเราต่อหน้าข้าเหรอ ฝันกลางวันไปเถอะ!"

ตูม

พูดจบ

ปาฉีต้าเสอก็แผดเสียงคำราม มันปลดปล่อยพลังโจมตีพุ่งทะยานเข้าใส่เชียนเมี่ยนกุ่ยโดยตรง

มันพุ่งเข้าทำลายการโจมตีของเชียนเมี่ยนกุ่ยจนกระเจิดกระเจิง พร้อมกับเปิดฉากโต้กลับใส่เชียนเมี่ยนกุ่ยไปในตัว!

สีหน้าของเชียนเมี่ยนกุ่ยเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

บ้าเอ๊ย!

แม่งเอ๊ย!

ตอนที่มันแอบดูการต่อสู้อยู่ด้านล่าง มันก็คอยสังเกตการณ์ทุกอย่างผ่านจิตสัมผัสมาตลอด

มันรู้ดีว่าปาฉีต้าเสอเป็นงูที่ถนัดการโจมตี ถึงขนาดทำลายการป้องกันของกุ่ยสยงและสังหารได้ในพริบตา!

เพราะงั้นนี่มันคืองูสายโจมตีไม่ใช่เหรอวะ

แล้วใครจะไปคิดล่ะ

ว่าปาฉีต้าเสอเสือกมีสกิลตั้งรับด้วย

แถมพลังป้องกันยังโคตรแข็งแกร่ง ดูแล้วไม่ด้อยไปกว่าพลังโจมตีของมันเลยด้วยซ้ำ

แบบนี้มันจะเกินไปแล้วนะโว้ย!

กู้เหวินเห็นฉากนี้ก็อดชะงักไปเล็กน้อยไม่ได้ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

โห

ไม่ธรรมดาเลยแฮะ

นึกไม่ถึงเลยว่าปาฉีต้าเสอจะครบเครื่องขนาดนี้!

รุกก็ได้รับก็ดี

แถมยังแข็งแกร่งไปซะทุกด้าน

มิน่าล่ะเฉาเชาถึงได้วางใจโยนปาฉีต้าเสอกับเปยหมีฮูมาให้

ที่แท้ปาฉีต้าเสอก็คือไพ่ตายที่เฉาเชาส่งมานี่เอง

ขอแค่มีปาฉีต้าเสออยู่ ปรมาจารย์กู่ระดับ 10 ส่วนใหญ่บนโลกก็คงไม่สามารถสร้างภัยคุกคามอะไรให้พวกเขาได้มากนักหรอก

ท้ายที่สุดแล้ว...

ปรมาจารย์กู่ระดับ 10 ส่วนใหญ่

ลำพังแค่ปาฉีต้าเสอตัวเดียวก็สามารถจัดการได้อยู่หมัดแล้ว

บวกกับเปยหมีฮูเข้าไปอีกคน

รับรองว่ามั่นคงดั่งหินผาแน่ๆ

กู้เหวินจ้องมองเชียนเมี่ยนกุ่ยที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แววตาเย็นเยียบก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ลงมือ!"

ประโยคนี้เขาพูดกับหลี่เหลิ่ง

ในเมื่อเชียนเมี่ยนกุ่ยคิดจะฉวยโอกาสโจมตีทีเผลอ ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เขาก็ต้องอาศัยจังหวะนี้ สั่งสอนให้เชียนเมี่ยนกุ่ยได้รู้จักกับความเจ็บปวดบ้าง!

พูดจบ

กู้เหวินก็กระตุ้นกู่แหวกมิติทะลุเวลาในพริบตา พุ่งไปโผล่อยู่ด้านหลังของเชียนเมี่ยนกุ่ย

ด้านหลังของกู้เหวินกางปีกเทวะน้ำไฟขนาดมหึมาออก มันโบกสะบัดกลางอากาศอย่างบ้าคลั่ง พัดพาพลังงานน้ำและไฟอันทรงพลังออกมา และรอบกายของกู้เหวินก็มีธาตุต่างๆ ก่อตัวและระเบิดขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

วินาทีนี้ กู้เหวินราวกับกลายเป็นศูนย์กลางของพลังธาตุทั้งหมด

น่าสะพรึงกลัวสุดๆ!

กู้เหวินสายตาเย็นเยียบ เขาสะบัดแขนทั้งสองข้างอย่างแรง

ชั่วพริบตา!

กรงขังเทวะน้ำไฟก็ก่อตัวขึ้น กลายเป็นอาณาเขตที่กักขังเชียนเมี่ยนกุ่ยเอาไว้ด้านใน

ทันทีที่กรงขังเทวะน้ำไฟปรากฏขึ้น ภายในอาณาเขตก็มีทหารธาตุน้ำและไฟตัวจิ๋วถือโซ่ตรวนโผล่ออกมาอย่างต่อเนื่อง พวกมันมีพลังงานเปี่ยมล้นและไร้ขีดจำกัด พุ่งเข้าจู่โจมเชียนเมี่ยนกุ่ยทันที

กู้เหวินตั้งใจจะทดลองใช้ทักษะของกู่เทวะน้ำไฟทักษะนี้พอดี!

เมื่อประเมินจากพลังงานแล้ว

ทหารตัวจิ๋วในกรงขังพวกนี้...มีความแข็งแกร่งมาก

ใช้ได้เลยล่ะ!

แถมทหารตัวจิ๋วพวกนี้ยังมีจำนวนมหาศาลแบบไม่รู้จักหมดสิ้นด้วย!

เชียนเมี่ยนกุ่ยจ้องมองทหารน้ำไฟที่อยู่รอบทิศทาง สีหน้าของมันบิดเบี้ยว ดิ้นรน ก่อนจะแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้น

"กู้เหวิน มึงจะดูถูกกูเกินไปแล้วนะ คิดว่าพลังแค่นี้จะทำอะไรกูได้เหรอ ไม่ว่ายังไงกูก็เป็นถึงปรมาจารย์กู่ระดับ 10 โว้ย!"

"ต่อให้กูต้องตาย กูก็จะกัดเนื้อมึงออกมาสักก้อนให้ได้!"

พูดจบ

เชียนเมี่ยนกุ่ยก็คำรามลั่น ชั่วพริบตา พลังงานแปดเปื้อนที่มืดมิดในร่างกายก็ระเบิดออกและพุ่งกระจายไปทั่วทุกทิศทาง

พริบตาเดียว

พลังงานแปดเปื้อนเหล่านั้นก็แปรสภาพกลายเป็นสัตว์ร้ายแปดเปื้อนจำนวนนับไม่ถ้วน วินาทีนี้มันราวกับว่ามีการอัญเชิญฝูงสัตว์อสูรออกมายึดครองพื้นที่ทั้งหมด

สัตว์ร้ายแปดเปื้อนจำนวนมหาศาลเริ่มเปิดฉากโจมตีรอบทิศทางอย่างเกรี้ยวกราด

พวกมันปะทะกับทหารน้ำไฟที่กู้เหวินเรียกออกมาโดยตรง

การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดและนองเลือด

เมื่อเห็นฉากนี้

กู้เหวินก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

จิ๊...

ต้องยอมรับเลยว่า ฝูงสัตว์อสูรที่เชียนเมี่ยนกุ่ยเรียกออกมานั้นแข็งแกร่งมากจริงๆ แถมยังถือเป็นทักษะที่มีคุณค่าทางยุทธศาสตร์สูงมากอีกด้วย

ถ้าเป็นการสู้รบในสนามรบจริงๆ ล่ะก็

ความสามารถในการเรียกฝูงสัตว์อสูรของมัน

อาจจะทำให้ศัตรูต้องสูญเสียอย่างหนักได้เลย

ท้ายที่สุดแล้วสัตว์ร้ายแปดเปื้อนที่ถูกเรียกออกมาพวกนี้ มีความแข็งแกร่งมากจริงๆ

แต่ทว่า...

ตอนนี้มันคงลืมไปแล้วล่ะมั้ง

ว่าพวกเขากำลังตะลุมบอนกันอยู่

ต่อให้ฝูงสัตว์อสูรที่เชียนเมี่ยนกุ่ยเรียกออกมา จะสามารถฆ่าทหารน้ำไฟที่เขาอัญเชิญมาได้จนหมดเกลี้ยงแล้วมันจะยังไงล่ะ

พวกนี้มันก็เป็นแค่สิ่งที่สร้างขึ้นมาจากธาตุเท่านั้น

สามารถสร้างขึ้นมาใหม่ได้ทุกเมื่อแบบไร้ขีดจำกัด

กู้เหวินไม่ได้รับความเสียหายอะไรเลยแม้แต่น้อย

แต่ตัวของเชียนเมี่ยนกุ่ยล่ะ

จิ๊...

เอาพลังงานมาเผาทิ้งกับการเรียกของไร้ประโยชน์พวกนี้

ถ้าอย่างนั้นร่างต้นของมัน...

ก็ต้องรับเคราะห์แล้วล่ะสิ

มุมปากของกู้เหวินยกขึ้นเล็กน้อย

เห็นได้ชัดเลยว่า

เชียนเมี่ยนกุ่ยโดนยั่วโมโหจนขาดสติไปแล้ว

ถึงขั้นลืมไปเลยว่าเรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คืออะไร

หรือบางที...

ไอ้หมอนี่อาจจะเป็นแค่ปรมาจารย์กู่ที่ถนัดแต่การโจมตีวงกว้างเท่านั้นก็ได้ ท้ายที่สุดแล้วทักษะสองอย่างที่มันเพิ่งใช้ไป ก็เป็นทักษะประเภทโจมตีหมู่ทั้งหมด

แต่พอมาตอนนี้

พอมันต้องมาต่อสู้แบบตัวต่อตัว มันกลับทำตัวไม่ถูกซะงั้น

ไม่ว่ามันจะฉลาดหลักแหลม ดึงศักยภาพออกมาได้ถึงขีดสุดจริงๆ

หรือว่ามันจะโง่เง่า ทำอะไรสิ้นคิด

สำหรับกู้เหวินแล้วมันก็ไม่สำคัญหรอก

เพราะไม่ว่าจะยังไง

มันก็ต้องตายอยู่ดี

วินาทีนี้

ด้านหลังกู้เหวินปรากฏพลังวารีและอัคคีอันไร้ขีดจำกัดขึ้นมาอีกครั้ง ลูกบอลพลังน้ำและไฟจำนวนมหาศาลภายใต้การเสริมพลังจากกู่ธาตุ กลายเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวและแข็งแกร่งมาก

พวกมันลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงอันร้อนระอุ

ระเบิดเทวะอัคคีสวรรค์วารีเทพพุ่งเข้าใส่เชียนเมี่ยนกุ่ยอย่างบ้าคลั่งราวกับห่าฝน

พลังงานอันน่าสะพรึงกลัวที่แฝงอยู่ในระเบิดแต่ละลูก ล้วนบีบบังคับให้เชียนเมี่ยนกุ่ยต้องรับมืออย่างระมัดระวัง

และสิ่งที่มันต้องเผชิญในครั้งนี้...

คือห่าฝนระเบิดเทวะอัคคีสวรรค์วารีเทพที่โหมกระหน่ำมาไม่หยุดหย่อน

ไม่ใช่แค่ลูกสองลูกเท่านั้น!

ตอนที่กู่เทวะน้ำไฟยังมีระดับต่ำ

กู้เหวินยังไม่สามารถกระหน่ำยิงระเบิดเทวะอัคคีสวรรค์วารีเทพได้บ้าคลั่งขนาดนี้

แต่ตอนนี้

ระดับของกู่เทวะน้ำไฟพัฒนาไปถึงขั้นที่น่าสะพรึงกลัวแล้ว

กู้เหวินย่อมสามารถกระหน่ำยิงระเบิดได้อย่างสบายใจและบ้าคลั่งสุดๆ

ถึงขั้นที่เรียกได้ว่าระเบิดเทวะอัคคีสวรรค์วารีเทพพวกนี้ถูกสาดออกไปเหมือนปืนกลเลยทีเดียว!

แถมอัตราการใช้พลังงานก็ลดลงไปตั้งเยอะ!

นี่แหละคือข้อดีของการที่กู่เลื่อนระดับขึ้นเป็นขั้นสูง!

การอัปเกรดกู่ คือตรรกะหลักที่ทำให้ปรมาจารย์กู่แข็งแกร่งขึ้นเสมอ

ชั่วพริบตา

พลังทำลายล้างจากระเบิดเทวะอัคคีสวรรค์วารีเทพก็พุ่งเข้าใส่เชียนเมี่ยนกุ่ย มันกระแทกและระเบิดใส่เชียนเมี่ยนกุ่ยอย่างต่อเนื่อง สร้างพลังทำลายล้างอันมหาศาลและไร้ขีดจำกัด

เสียงระเบิดดังกึกก้องไม่ขาดสาย

สีหน้าของเชียนเมี่ยนกุ่ยดูย่ำแย่สุดๆ มันทำได้เพียงตั้งรับอย่างยากลำบาก

ลำพังแค่กู้เหวินคนเดียว ก็ทำให้มันเจ็บปวดทรมานจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น...

คนที่มันต้องเผชิญหน้า ไม่ได้มีแค่กู้เหวินคนเดียวนะ

ยังมีปาฉีต้าเสอกับหลี่เหลิ่งอีก!

เชียนเมี่ยนกุ่ยกัดฟันแน่นก่อนจะตะโกนขึ้น

"กู้เหวิน ถ้าแน่จริงก็มาดวลเดี่ยวกับกูสิวะ เป็นลูกผู้ชายก็ต้องสู้แบบตัวต่อตัว"

จนปัญญาแล้วจริงๆ

เชียนเมี่ยนกุ่ยจำต้องใช้วิธียั่วยุ

เพราะถ้าปาฉีต้าเสอกับหลี่เหลิ่งพุ่งเข้ามาผสมโรงอีก มันทนไม่ไหวแน่ๆ!

แต่กู้เหวินกลับทำเพียงยิ้มบางๆ แล้วยักไหล่

"ลูกผู้ชายเหรอ สัตว์ประหลาดเฒ่าอย่างแกนับว่าเป็นลูกผู้ชายด้วยเหรอ เลิกตลกเถอะ เข้าไปลุยพร้อมกันเลย!"

กู้เหวินไม่เคยรู้สึกผิดตะขิดตะขวงใจกับการรุมกินโต๊ะอยู่แล้ว

การปิดเกมให้เร็วและชัวร์ที่สุด

นั่นแหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

ในเวลานี้

ปาฉีต้าเสอแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาก่อนจะพุ่งทะยานเข้ามา ร่างอันใหญ่โตมโหฬารของมันราวกับภูเขารูปงูทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนจะโถมเข้าทับเชียนเมี่ยนกุ่ยแบบขุนเขาไท่ซานทับยอดอก

"เจ้านาย ข้ามาแล้ว!"

"ดูข้าขยี้ไอ้แก่หน้าโง่นี่ให้ตายคามือเลย!"

หัวทั้งแปดของปาฉีต้าเสอแลบลิ้นฟ่อๆ ไม่หยุด มองเห็นพิษสีเขียวอมฟ้าส่องประกายวาววับอยู่ที่เขี้ยวพิษของมัน!

หัวทั้งแปดของมันยืดออกไปด้านหน้า ในขณะที่โถมตัวทับเชียนเมี่ยนกุ่ย หัวทั้งแปดก็เตรียมงับเข้าใส่เชียนเมี่ยนกุ่ยพร้อมๆ กัน!

ปาฉีต้าเสอเป็นงูที่ครบเครื่องมาก

ครบเครื่องสุดๆ

ดังนั้น...

พลังพิษของมันย่อมต้องแข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวมากเช่นกัน!

ไม่ได้ด้อยไปกว่าพลังด้านอื่นๆ ของมันเลย

ถึงขั้นที่ว่า!

พลังพิษของมัน ถือเป็นหนึ่งในพลังที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาพลังทั้งหมดที่มันมีเลยด้วยซ้ำ

ท้ายที่สุดแล้ว...

มันก็คืองู งูพิษตัวหนึ่ง

สำหรับงูพิษแล้ว พิษคือพลังหลักของมันเสมอ!

ขอแค่มันกัดเชียนเมี่ยนกุ่ยได้ ต่อให้เชียนเมี่ยนกุ่ยจะเป็นปรมาจารย์กู่ระดับ 10 มันก็ต้องตายแบบศพไม่สวยแน่ๆ!

แววตาของปาฉีต้าเสอมืดมิดและเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

มันรู้ซึ้งถึงอานุภาพพิษของตัวเองดี

เมื่อเห็นฉากนี้

ใบหน้าของเชียนเมี่ยนกุ่ยก็ซีดเผือดในทันที

มันไม่ได้โง่นะ

ทำไมมันจะไม่รู้ล่ะว่า เขี้ยวพิษของปาฉีต้าเสอนั่นแหละคือสิ่งที่อันตรายที่สุด!

วินาทีนี้

เชียนเมี่ยนกุ่ยรู้สึกเจ็บปวดและสิ้นหวังอย่างหาที่สุดไม่ได้

แม่งเอ๊ย...

ทำไงดีวะ!

ตอนนี้ลำพังแค่ต้านทานการโจมตีพลังน้ำไฟของกู้เหวิน มันก็ตึงมือจนแทบจะรับไม่ไหวอยู่แล้ว

ปาฉีต้าเสอยังจะพุ่งเข้ามาอีก!

พอหันไปมองด้านหน้า

บัดซบเอ๊ย!

หลี่เหลิ่งที่ถือดาบมารก็พุ่งเข้ามาเหมือนกัน!

แถมพลังงานที่แผ่ออกมายังโคตรจะน่ากลัว โคตรจะสยอง!

ในช่วงที่กู้เหวินกับปาฉีต้าเสอเปิดฉากโจมตีเชียนเมี่ยนกุ่ยเป็นกลุ่มแรก หลี่เหลิ่งเอาแต่ยืนเงียบๆ ไม่ขยับเขยื้อน ดูเหมือนจะไม่ได้ทำอะไรเลย

แต่ในความเป็นจริง

เขากำลังสะสมรังสีดาบอสุราและรวบรวมพลังงานอยู่!

วินาทีนี้

เมื่อรวบรวมพลังงานเสร็จสิ้น

พลังที่แผ่ออกมาจากดาบมารของหลี่เหลิ่งนั้นน่าสะพรึงกลัวจนชวนขนหัวลุก ราวกับมันแบกรับพลังอันไร้ขีดจำกัดเอาไว้ แฝงไปด้วยแรงกดดันและพลังทำลายล้างที่น่าสยดสยอง

ราวกับมันสามารถฟาดฟันทุกสิ่งเบื้องหน้าให้ขาดสะบั้นได้

แววตาของหลี่เหลิ่งเย็นเยียบ เขาค่อยๆ เดินไปข้างหน้า สายตาจับจ้องไปที่เชียนเมี่ยนกุ่ยราวกับกำลังมองดูคนตาย

"เสี่ยวกู้ ให้ฉันฟันสักดาบเถอะ"

น้ำเสียงของหลี่เหลิ่งเย็นชา เขาอยากจะฟันดาบนี้ออกไปใจจะขาด

เขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน

ว่าดาบนี้ของเขา จะสร้างบาดแผลให้กับเชียนเมี่ยนกุ่ยได้สาหัสขนาดไหนนะ

เขากำลังทำการทดลองอยู่!

เขาอยากจะรู้

ว่าตัวเขาเอง มีพลังข่มสิ่งมีชีวิตพวกนี้ได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดจริงหรือเปล่า

กู้เหวินยิ้มบางๆ ก่อนจะพยักหน้า

"แน่นอน ยกให้พี่หลี่เลย ฉันจะช่วยขังมันไว้ ไม่ให้มันหนีไปไหนได้"

คำขอของหลี่เหลิ่ง กู้เหวินย่อมตอบตกลงอยู่แล้ว

ร่างกายของเชียนเมี่ยนกุ่ยสั่นสะท้าน มันอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ

เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้า

ไม่ชอบมาพากล...

มันรู้สึกไม่ชอบมาพากลสุดๆ...

ทำไมมันถึงรู้สึกว่า การโจมตีของหลี่เหลิ่งเนี่ย มันอาจจะต้านทานไม่ไหววะ

ทำไมล่ะ

ทำไมถึงมีความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาได้

ไอ้หลี่เหลิ่งคนนี้ น่าจะเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาสามคนนี้สิ

ทำไมถึงให้ความรู้สึกแบบนี้กับมันได้ล่ะ

ยิ่งไปกว่านั้น

สัญชาตญาณของมันยังเตือนภัยอย่างรุนแรง มันมั่นใจว่านี่ไม่ใช่ความรู้สึกที่คิดไปเอง

แต่มันคือเรื่องจริง!

กู้เหวินเองก็มองหลี่เหลิ่งด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย

จิ๊...

ดูเหมือนว่าจะถึงเวลาโชว์ออฟของพี่หลี่อีกแล้วสินะเนี่ย

พลังอสุรา...

น่าสนใจดีแฮะ...

ดูเหมือนว่าพอเจอกับสิ่งมีชีวิตแปดเปื้อนพวกนี้ทีไร พลังอสุรามักจะคลุ้มคลั่งและตื่นเต้นขึ้นมาเสมอ...

แถมยังสามารถระเบิดพลังและแสดงผลการข่มศัตรูได้รุนแรงขึ้นด้วย

จิ๊...

ดีจริงๆ

วันหลัง

ถ้าเจอไอ้พวกของพรรค์นี้อีก ก็โยนให้หลี่เหลิ่งจัดการซะเลย

ถือว่าใช้งานได้ตรงสายพอดี!

[จบแล้ว]