บทที่ 170 เกาะกระแสไร้จุดยืน

มู่กุยฟานนั่งอยู่บนโซฟา ซูเป่าย่อตัวลงตรงหน้าเขา กำลังจับเท้าของเขาตรวจสอบดู

เมื่อเห็นรอยช้ำสีม่วงเข้มบนเท้าของมู่กุยฟานเข้มขึ้นกว่าเดิม ราวกับถูกกัดกร่อน

ซูเป่าหยิบกระดาษเหลืองมาเผา จากนั้นเอาอ่างใส่น้ำครึ่งอ่าง โรยเถ้ากระดาษลงในอ่างน้ำ แล้วใช้ดาบไม้ท้อเล็กๆ คนให้เข้ากัน

เธอจับเท้าของมู่กุยฟานแช่ลงในอ่าง ล้างด้วยน้ำยันต์ไปพลางพึมพำไป "เท้าเหม็นจังเลย คุณพ่อมีเท้าใหญ่เหม็นจัง เท้าใหญ่เหม็นฉุนเลย..."

มู่กุยฟานถึงกลับมุมปากกระตุก

เขาไม่ได้มีเท้าเหม็นนะ!

เมื่อน้ำยันต์ราดลงบนรอยมือสีม่วงเข้ม มู่กุยฟานก็รู้สึกเพียงแค่เจ็บแปลบเล็กน้อย รอยมือที่ข้อเท้าก็ค่อยๆ จางลง

ไม่นาน น้ำครึ่งอ่างก็เปลี่ยนเป็นสีดำ

"ว้าว วิญญาณดุร้ายด้วย!" ซูเป่าอุทานด้วยความประหลาดใจ "ขนาดนี้ยังไม่ลากคุณพ่อลงไป พ่อเก่งมากเลยนะคะ!"

มู่กุยฟาน "..."

แยกไม่ออกเลยว่า ลูกน้อยกำลังชมเขาหรือชมวิญญาณดุร้ายกันแน่?

ซูเป่าอุ้มอ่างวิ่งไปห้องน้ำ เทน้ำลงในโถส้วมแล้วกดชักโครก จากนั้น ตักน้ำอุ่นมาครึ่งอ่าง

ทำเช่นนี้ซ้ำสองครั้ง เท้าของมู่กุยฟานจึงกลับมาเป็นปกติ ซูเป่ายังหยิบผ้าเหลืองที่สะพายหลังมาพันรอบเท้าเขา

มู่กุยฟานมองดูซูเป่าที่กำลังง่วนอยู่ตรงหน้า เด็กน้อยมีสีหน้าจริงจังมาก ทั้งตักน้ำมาล้างเท้าให้เขา ทั้งใช้ผ้าเหลืองเช็ดให้แห้ง

ในใจเขาพลันมีความรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีวันที่เขาจะมีเสื้อนวมน้อยที่คอยห่วงใยเขาเช่นนี้

"เสร็จแล้ว!" ซูเป่าตบมือ "คุณพ่อคะ ห้ามถอดผ้าเหลืองผืนนี้ออกตอนกลางคืนนะคะ"

มู่กุยฟานพยักหน้า ยกมืออุ้มซูเป่าขึ้นมา "ขอบคุณซูเป่า เหนื่อยแย่เลยนะ"

ซูเป่าโอบคอมู่กุยฟาน จุ๊บแก้มเขาทีหนึ่ง พูดว่า "ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ!"

เสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน ดวงตากลมโตกะพริบๆ ใบหน้าอ่อนโยนน่ารัก

จากนั้นก็ซุกซนกระโดดไปด้านข้าง กระโดดโลดเต้นบนเตียง แล้วกลิ้งตัวนอนลง ยืดขาเหยียดตรง ตบๆ ที่ว่างข้างๆ

"คุณพ่อคะ เร็วเข้า มานอนกับหนูกันเถอะ!" เธอว่า

มู่กุยฟานหัวเราะเบาๆ แล้วทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ซูเป่า

ซูเป่ายืดขาเล่นสักพัก แล้วยกเท้าทั้งสองข้างขึ้น จับไว้ด้วยมือน้อยๆ

ไม่รู้ว่าเล่นนานเท่าไร เมื่อมู่กุยฟานหันไปมอง พบว่าเธอหลับไปแล้ว

มู่กุยฟานเบามือเบาเท้าห่มผ้าบางให้เธอ นิ้วเบาๆ แตะจมูกเล็กๆ ของเธอ กระซิบเสียงแผ่ว "ราตรีสวัสดิ์ ที่รักของพ่อ"

**

เรื่องที่เด็กสาวสามคนตกน้ำที่แม่น้ำหยงเจียง หลังจากบ่มเพาะข่าวตลอดทั้งคืน จู่ๆ ก็กลายเป็นกระแสร้อนในโซเชียล เพราะประโยคที่แม่วัยกลางคนพูดว่า "ฉันไม่ได้ขอให้คุณช่วยฉันสักหน่อย"

[สาวน้อยสามคนตกน้ำ หนุ่มโดดลงน้ำช่วยด้วยความกล้าหาญ แม่ของเด็กสาวพูดว่า ฉันไม่ได้ขอให้คุณช่วยฉันเสียหน่อย]

[สาวน้อยตกน้ำ ชีวิตไม่แน่นอน แม่ของเด็กสาวด่าผู้ช่วยเหลือเสียงดัง คุณสมควรตาย]

[สาวน้อยสามคนตกน้ำพร้อมกัน หนึ่งคนสูญหาย แม่ของสาวที่หายไปด่าผู้ช่วยเหลือ ทำไมคุณไม่ช่วยลูกสาวฉันก่อน!]

พาดหัวข่าวเหล่านี้ แต่ละข่าวล้วนตื่นเต้นเร้าใจ ผู้ชมข่าวเพียงแค่อ่านก็ทำให้ความดันพุ่งสูง ต่างแห่กันเข้ามาแสดงความโกรธเกรี้ยว ประณามแม่ของเด็กสาว

ยิ่งความเห็นมาก กระแสก็ยิ่งสูง จนทำให้ข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วทุกแพลตฟอร์ม

ซังชิงเป่ยที่กำลังครุ่นคิดหาวิธีจับกระแสฮิต รู้สึกเหมือนแมลงวันที่ได้กลิ่นไข่เน่า รีบเกาะกระแสนี้ทันที

เขาทำวิดีโอวิจารณ์เหตุการณ์นี้หลายตอนรวดเดียว ประณามแม่ของเด็กสาวว่าใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับ แต่...

นักเกาะกระแสมีเยอะเกินไป เขาเกาะกระแสไม่ติด

แม้ยอดไลค์จะสูงกว่าวิดีโออื่นๆ ของเขา แต่ก็ยังไม่ถึงพัน ยอดวิวในแดชบอร์ดก็แค่สองสามแสนเท่านั้น

ได้แค่กลิ่นน้ำซุป แต่ซดไม่ได้

ซังชิงเป่ยคิดแวบหนึ่ง "ฉันสามารถทำตรงกันข้ามได้นี่!"

เขาเปลี่ยนเป็นบัญชีรองด้วยความระมัดระวัง ในขณะที่คนอื่นกำลังวิจารณ์แม่ของเด็กสาว เขากลับโพสต์แสดงความเห็นสนับสนุนเธอ

[ใช่ เห็นด้วย ในเมื่อคุณช่วยคนอื่นสองคนได้แล้ว ทำไมไม่ช่วยคนที่เหลือล่ะ? อยากช่วยก็ช่วยทั้งหมดสิ! ไม่อย่างนั้นแม่ของเด็กสาวจะเสียใจขนาดไหน?]

[ฉันว่าแม่ของเด็กสาวด่าถูกแล้ว ถ้าไม่มีความสามารถก็ไม่ต้องลงไปช่วยคนหรอก ถ้าตายทั้งสามคน แม่ของเด็กสาวก็คงจะรู้สึกสบายใจกว่านี้]

ความเห็นที่ทำลายค่านิยมอันดีงามเหล่านี้ ช่างโดดเด่นแปลกประหลาด ทันทีที่โพสต์ มีคนแห่กันเข้ามาด่าเป็นจำนวนมาก

ผู้ใช้ shanshan [ทำลายมาตรฐานศีลธรรมของฉันสิ้นเชิง! คนเราพูดออกมาได้ขนาดนี้เชียวหรือ?]

ผู้ใช้ เชี่ยนมู่หลิวซาง [คุณมีปัญหาสมองพัฒนาการไม่สมบูรณ์งั้นหรือ? ช่องทวารของคนอื่นอยู่บนก้น แต่ช่องทวารของคุณอยู่ที่ปากสินะ พูดออกมาเหม็นเหมือนขี้เลย!]

ผู้ใช้ เล่อเป่า [ไร้คำพูดเลย ทำไมถึงมีคนแบบนี้ได้ โรคจิต!]

เมื่อเห็นคนเข้ามาด่าตัวเองมากมาย ซังชิงเป่ยกลับดีใจมาก!

อัลกอริทึมของแพลตฟอร์มไม่ได้สนใจว่าความเห็นในคอมเมนต์เป็นคำด่าหรือคำชม ขอแค่มีคอมเมนต์ก็มีกระแสแล้ว

ยิ่งคนอื่นด่ามากเท่าไร เขายิ่งรู้สึกเหมือนได้พลังมากขึ้นเท่านั้น!

ซังชิงเป่ยยังไม่ทันได้ฉลองดีใจนาน ก็พบว่ากระแสเริ่มเปลี่ยนไป

คืนนั้นมีเด็กสาวตกน้ำสามคน แต่ช่วยขึ้นมาได้แค่สองคน และศพชายหนึ่งศพ

เด็กสาวคนที่สามหายไปเหมือนระเหยไปจากโลกมนุษย์ ยังไม่พบร่าง

มีสตรีมเมอร์มากขึ้นเรื่อยๆ ไปที่ริมแม่น้ำหยงเจียงเพื่อถ่ายทอดสดทีมกู้ภัยงมหาศพ ยอดผู้ชมก็สูงมาก

ซังชิงเป่ยไม่รอช้า คว้าอุปกรณ์ รีบตรงไปยังจุดเกิดเหตุที่แม่น้ำหยงเจียงทันที

**

ริมแม่น้ำหยงเจียงแออัดไปด้วยฝูงชนที่มารอดูเหตุการณ์ มีสตรีมเมอร์หลายคนกำลังถ่ายทอดสด

มู่กุยฟานอุ้มซูเป่ายืนอยู่นอกฝูงชน ซูเป่าเหยียดคอยาว

เห็นว่าเธอลำบาก มู่กุยฟานจึงอุ้มเธอขึ้นให้ขี่คอ

ซูเป่าจึงมองเห็นชัดเจนขึ้น

"ไกลเกินไป มองไม่เห็นเลย" ซูเป่าใช้มือน้อยป้องที่หว่างคิ้วพลางชะเง้อมอง

จู่ๆ มู่กุยฟานก็หยิบกล้องส่องทางไกลขนาดเล็กออกมา ส่งให้ซูเป่า

ซูเป่าอุทานด้วยความตื่นเต้น "คุณพ่อคะ กระเป๋าของพ่อเป็นกระเป๋าโดราเอมอนเหรอคะ?"

มู่กุยฟาน "อืม อยากได้อะไรอีกล่ะ?"

ซูเป่ารีบตอบทันที "อมยิ้มค่ะ!"

มู่กุยฟานพลิกมือส่งอมยิ้มรสสตรอเบอร์รี่ให้เธอหนึ่งอัน

ซูเป่าดีใจมาก ทั้งอมอมยิ้ม ทั้งส่องกล้องไปยังผิวน้ำ

เรือกู้ภัยสามลำแล่นไปมาบนผิวน้ำ แถบทิศใต้ที่ไกลออกไปยังมีอีกสองลำ

เรื่องนี้กลายเป็นกระแสร้อนแล้ว หน่วยงานที่เกี่ยวข้องต่างให้ความสำคัญ

"ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน ไม่มีอะไรหรอก" ซูเป่าว่า "อ้อ ใช่แล้ว คุณพ่อคะ ศพผู้ชายนั่นเกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

มู่กุยฟานตอบ "เกี่ยวกับศพผู้ชาย ทางตำรวจกำลังสืบสวนอยู่"

แต่เรื่องแบบนี้จะยากเกินความสามารถเขาได้อย่างไร?

"พ่อสืบดูแล้ว ศพนั่นเป็นชายหนุ่มอายุสิบแปดปี เขาเดินผ่านแม่น้ำหยงเจียงคืนนั้น พอดีเห็นคนตกน้ำ ก็กระโดดลงไปช่วยทันทีโดยไม่ลังเล"

แต่น่าเสียดาย ช่วยเด็กสาวขึ้นมาได้แค่สองคน ตัวเขาเองกลับขึ้นมาไม่ได้

"แปลกตรงที่ เขาเพิ่งจมน้ำตายใหม่ๆ แต่เมื่อคืนตอนที่พ่อจับแขนเขา มันกลับลื่นเหนียวเหนอะ เหมือนแช่น้ำมาหลายวันแล้ว"

ถ้าไม่ได้เห็นกับตาในกล้องวงจรปิดริมถนนว่าเด็กหนุ่มกระโดดลงไปเมื่อคืน มู่กุยฟานแทบไม่เชื่อว่าศพนี้คือเด็กหนุ่มที่ทำความดีช่วยเหลือผู้อื่น

ซูเป่าพูด "แปลกจริงๆ..."

เป็นเด็กสาวสามคนที่ตกน้ำจริงๆ หรือ?